Melaka 01/12/2006
Ik voelde mij een stuk beter dan gisteren, niet 100% beter maar wel veel beter.
Mijn chocolade broodje en koffie smaakte me goed. In de krant las ik een artikel over een stuk van de oude vesting die was gevonden op de plaats waar de controversiële toren zou verrijzen. Ze hadden de bouw stil gelegd en het museum van Melaka had twee weken gekregen om het te onderzoeken voordat het onder het beton zou verdwijnen. Verloren voor altijd. Erg interessant omdat hier ook veel Nederlandse geschiedenis ligt.
Tijdens mijn middagwandeling ging ik een kijkje nemen op de bouwplaats en het is toch ongelofelijk dat de regering en provincie gewoon blind zijn voor dit soort zaken! Je eigen naam op een gepoetste bronzen plaat is veel belangrijker dan de naam van Afonso de Albuquerque op een marmeren gedenksteen omdat hij de opdracht had gegeven voor de bouw van het fort. Die wij, de Nederlanders in de vorm van de VOC, op de Portugezen veroverden in 1641. Toch leuk al die Nederlandse geschiedenis in een ver vreemd land. En het was inderdaad een flink stuk muur.
s’Avonds wachtte ik op mijn vriend om samen naar een dart toernooi te gaan, hij was niet komen opdagen? Toen ik ging kijken op de plaats waar het toernooi zou worden gehouden werd het nog vreemder. De plaats was niet eens open. Ik ging gewoon terug naar het “Discovery Café” voor een paar biertjes. Later op de avond bezocht ik nog “Ringo” om te kijken of er wat te doen was. Nee, het was daar ook heel rustig. Uiteindelijk werd het dan ook een rustige avond.
zaterdag 2 december 2006
vrijdag 1 december 2006
Maleisië, Een rustige dag
Melaka 30/11/2006
Wat ik had voorzien als een rustige dag werd een héél rustige dag.
Ik voelde mij goed toen ik wakker werd en na mijn ontbijt werd het tijd voor een wandeling om weer wat nieuws te ontdekken. Ik liep in een richting waar ik nog nooit was geweest en belande achter Bukit St. Paul, daar vond ik een oud kerkhof met een paar Nederlandse graven die terug gingen tot de 17e eeuw. Niet echt veel te zien maar het is toch een historische plaats. Zelf heb ik het nog nooit op een kaart van Melaka gezien en het is dus niet gemakkelijk om te vinden.
Na de lunch voelde ik de koorts opkomen. Het is nu erg heet hier en mijn gewrichten en benen begonnen pijn te doen, en dat voelde niet goed. Een paar koude drankjes en een paar kilometer wandelen en ik was weer bij mijn hotel.
Ik had een klein uurtje gelegen en ik voelde mij nu zo slecht dat ik mijzelf bij elkaar pakte en naar de apotheek ging om Panadol te kopen, ze hadden twee versies. Één waar je slaperig van werd en één gewone, “doe mij de slaperige maar!” Ik lag om acht uur al op één oor.
Ik hoop dat ik mij morgen beter voel.
Wat ik had voorzien als een rustige dag werd een héél rustige dag.
Ik voelde mij goed toen ik wakker werd en na mijn ontbijt werd het tijd voor een wandeling om weer wat nieuws te ontdekken. Ik liep in een richting waar ik nog nooit was geweest en belande achter Bukit St. Paul, daar vond ik een oud kerkhof met een paar Nederlandse graven die terug gingen tot de 17e eeuw. Niet echt veel te zien maar het is toch een historische plaats. Zelf heb ik het nog nooit op een kaart van Melaka gezien en het is dus niet gemakkelijk om te vinden.
Na de lunch voelde ik de koorts opkomen. Het is nu erg heet hier en mijn gewrichten en benen begonnen pijn te doen, en dat voelde niet goed. Een paar koude drankjes en een paar kilometer wandelen en ik was weer bij mijn hotel.
Ik had een klein uurtje gelegen en ik voelde mij nu zo slecht dat ik mijzelf bij elkaar pakte en naar de apotheek ging om Panadol te kopen, ze hadden twee versies. Één waar je slaperig van werd en één gewone, “doe mij de slaperige maar!” Ik lag om acht uur al op één oor.
Ik hoop dat ik mij morgen beter voel.
donderdag 30 november 2006
Maleisië, Kerstmis in Melaka
Melaka 29/11/2006
Één biertje heb ik gisterenavond op, dat was alles. Ik was vroeg opgestaan om mezelf in de situatie te bevinden zonder een fatsoenlijk ontbijt. Dat is Melaka, gewoon geen ontbijt. Dan maar een kop koffie met een chocolade fabrieksbroodje, en de krant.
Ik wandelde langzaam naar het Mahkota winkelcentrum waar in de kelder een bakkerij zit die fatsoenlijk brood bakt. Niet van dat zoete Chinese spul. Een tonijn rondje en een kaas broodje, één banaan en een klein flesje 100+. Het leven is goed.
Binnen in het Mahkota winkelcentrum was het kerstmis al begonnen. Erg vreemd om de meisjes met hoofddoekjes in winterse wonderwereld te zien. Na mijn verlate ontbijt was het tijd voor een wandeling om alles een beetje te laten zakken. Ik passeerde veel kleine restaurant die ik in het verleden al tientallen keren was voorbij gelopen. Ik was nooit naar binnen gegaan voor de simpele reden dat ik al een langere periode last heb van mijn spijsvertering. Maar nu ik mij redelijk voelde werd het tijd voor een Indiaas Maleise lunch. Heet zag er allemaal goed uit en rook overheerlijk. Zelf was ik ook een beetje vreemd voor de Indiase klanten in de zaak. De man achter de counter greep een “tali”, zeg maar RVS bord met allemaal gescheiden vakjes. Hij vulde die met Tikka kip en groene boontjes, aangevuld met een gele dahl. De poppadums waren gratis en daar zaten we dan met een bord vol eten voor RM 6,50. Het smaakte mij uitstekend!
Ik had nog één taak voor vandaag over en dat moest ik regelen voordat de regen op ons zou gaan neerdalen. Er moest worden gecontroleerd hoe ik vanuit Melaka weer in Singapore zou komen. Teng, de eigenaar van het “Discovery Café” had me uitgelegd hoe ik moest lopen om bij de vervoerder uit te komen. Ik had de plaats al snel gevonden maar ik moest nu weten waar die bus in Singapore zou stoppen. Het was een plaats waarvan ik nog nooit had gehoord, ik herkende de straatnaam maar die straat was kilometers lang. Ik zou er nog even over nadenken, ik wist nu in ieder geval wel hoe laat die bus zou vertrekken en dat het een 24 Super VIP was. In een woord, PERFECT!
Mijn avondeten was die avond perfect, elke keer als ik in Melaka ben eet ik minimaal één keer in “Harper’s Restaurant”. Deze keer werd het gerookte zalm salade en een biefstuk met zwarte pepersaus. Deze saus is uniek voor Maleisië. Een koffie en een groene thee na. Het was opnieuw een droge avond, rond half elf lag ik in bed. Morgen weer een dagje heerlijk ontspannen.
Één biertje heb ik gisterenavond op, dat was alles. Ik was vroeg opgestaan om mezelf in de situatie te bevinden zonder een fatsoenlijk ontbijt. Dat is Melaka, gewoon geen ontbijt. Dan maar een kop koffie met een chocolade fabrieksbroodje, en de krant.
Ik wandelde langzaam naar het Mahkota winkelcentrum waar in de kelder een bakkerij zit die fatsoenlijk brood bakt. Niet van dat zoete Chinese spul. Een tonijn rondje en een kaas broodje, één banaan en een klein flesje 100+. Het leven is goed.
Binnen in het Mahkota winkelcentrum was het kerstmis al begonnen. Erg vreemd om de meisjes met hoofddoekjes in winterse wonderwereld te zien. Na mijn verlate ontbijt was het tijd voor een wandeling om alles een beetje te laten zakken. Ik passeerde veel kleine restaurant die ik in het verleden al tientallen keren was voorbij gelopen. Ik was nooit naar binnen gegaan voor de simpele reden dat ik al een langere periode last heb van mijn spijsvertering. Maar nu ik mij redelijk voelde werd het tijd voor een Indiaas Maleise lunch. Heet zag er allemaal goed uit en rook overheerlijk. Zelf was ik ook een beetje vreemd voor de Indiase klanten in de zaak. De man achter de counter greep een “tali”, zeg maar RVS bord met allemaal gescheiden vakjes. Hij vulde die met Tikka kip en groene boontjes, aangevuld met een gele dahl. De poppadums waren gratis en daar zaten we dan met een bord vol eten voor RM 6,50. Het smaakte mij uitstekend!
Ik had nog één taak voor vandaag over en dat moest ik regelen voordat de regen op ons zou gaan neerdalen. Er moest worden gecontroleerd hoe ik vanuit Melaka weer in Singapore zou komen. Teng, de eigenaar van het “Discovery Café” had me uitgelegd hoe ik moest lopen om bij de vervoerder uit te komen. Ik had de plaats al snel gevonden maar ik moest nu weten waar die bus in Singapore zou stoppen. Het was een plaats waarvan ik nog nooit had gehoord, ik herkende de straatnaam maar die straat was kilometers lang. Ik zou er nog even over nadenken, ik wist nu in ieder geval wel hoe laat die bus zou vertrekken en dat het een 24 Super VIP was. In een woord, PERFECT!
Mijn avondeten was die avond perfect, elke keer als ik in Melaka ben eet ik minimaal één keer in “Harper’s Restaurant”. Deze keer werd het gerookte zalm salade en een biefstuk met zwarte pepersaus. Deze saus is uniek voor Maleisië. Een koffie en een groene thee na. Het was opnieuw een droge avond, rond half elf lag ik in bed. Morgen weer een dagje heerlijk ontspannen.
Abonneren op:
Reacties (Atom)
