Vietnam, een inleiding

Vietnam 2004

Ik weet eigenlijk niet wat ik moet verwachten. De verhalen die ik heb gehoord zijn allemaal in de orde van. You'll love it or you'll hate it. Vietnam is communistisch met een knipoog. China de grote broer kijkt over zijn schouder toe. De toeristen kunnen bijna niet op eigen gelegenheid reizen maar zijn toegewezen op staatsondernemingen die alles nauwlettend in de gaten houden. Saigon betekend voor mij de beelden van de laatste Huey tijdens de evacuatie van de Amerikaanse ambassade in 1975. Een verscheurd land achterlatend. Hanoi brengt mij terug naar de kerstmis bombardementen van 1972. De hele wereld schreeuwde om vrede en Nixon moest uiteindelijk toegeven. En alles daartussen in namen van veldslagen en oude paleizen. Ik ben benieuwd.

5 mei / 3 juni 2004

Thailand: Een prima vlucht

Pattaya (Soi Coronation Street), donderdag 25 maart 2004

Het was gisteren een prima vlucht met de nieuwe luchtvaartmaatschappij AirAsia. Het opstaan van budget luchtvaartmaatschappijen in Azië zal de manier waarop we reizen in dit werelddeel voorgoed veranderen! In het verleden waren de vluchten tussen Bangkok en Kuala Lumpur een monopolie voor “Thai Airways” en “Malaysia Airlines”.
Het resultaat was veel te dure tickets waardoor er veel mensen verplicht waren om per bus de 1.500 kilometer tussen de twee steden af te leggen. Een reis van meer dan een dag in een te kleine stoel in oude bussen met soms wel vier keer overstappen! Dus het duurde soms vier dagen om op je bestemming te komen! De nachttrein was ook een optie maar die was weken van te voren al volledig uitverkocht.
Met de opkomst van het internet wordt het steeds gemakkelijker om een vliegreis te zoeken, te boeken en te betalen met een kredietkaart. Op 5 september 2001 kochten Tony Fernandes en Kamarudin Meranun “AirAsia” via hun bedrijf “Tune Air Sdn Bhd” voor een nominaal bedrag van één ringgit (ongeveer US$ 0,26), waarbij ze de aanzienlijke verplichtingen op zich namen. Vanaf hier is het een sprookje voor de snel groeiende budget luchtvaartmaatschappij.
Ik sta op de afgesproken tijd in de lobby van het hotel en neem uitgebreid afscheid van het personeel van het “Hotel Fortuna” dat na mijn regelmatige bezoekjes aan Kuala Lumpur bijna vrienden zijn geworden. Een kwartier later nog steeds geen spoor van Jeff. Ik laat de receptie naar zijn kamer bellen en ‘Ja, hoor’, hij ligt nog te slapen!
Er zijn twee verschillende soorten mensen wanneer het op reizen aankomt! Zij die altijd ruim op tijd op de luchthaven verschijnen, zoals ik, zodat ze niet voor onverwachte verrassingen komen te staan. En zij die alles op zich af laten komen en regelmatig een bus, trein of een vliegtuig missen, zoals Jeff. Dat botst tussen ons en geeft mij een ongemakkelijk gevoel!
Zichzelf verontschuldigend staat hij ruim dertig minuten later dan afgesproken met zijn toch wel stevig gegroeide bagage in de lobby van het hotel. Buiten op de stoep voor het hotel begint het gezeur al. Het is te warm, zijn bagage is te zwaar, het is te ver lopen en of we samen een taxi kunnen nemen. Daar heb ik geen bezwaar tegen maar dan zal Jeff de taxi moeten betalen en ik geef hem het totaal bedrag voor de busreis naar KLIA Terminal 2. Daar is Jeff het dan op slag niet mee eens en in mineur vangen wij de reis met de monorail naar de luchthaven ruim drie kwartier later aan.
De stilte reist met ons mee naar de luchthaven en op zo’n moment realiseer ik me waarom ik graag alleen reis! Tien minuten voordat de gate sluit gaan wij aan boord van de spiksplinternieuwe Airbus A320. Het vliegtuig ruikt zelfs nog nieuw van binnen! Tijdens de vlucht naar de “Don Muang” luchthaven in Bangkok wordt er maar weinig gesproken. Ik vraag me af of het Jeff’s zijn karakter is of dat hij na vijf dagen nog steeds last heeft van het drinkgelag van vrijdagavond. Niet dat het krijgen van het antwoord belangrijk voor me is.
Na aankomst in Bangkok vinden we al snel de taxi die ik via de e-mail heb geboekt. Bij de eerste 7-11 wordt er gestopt om enkele grote flessen koud bier te kopen. Daar ben ik wel aan toe na een lange reis en enkele droge dagen! Jeff schud zijn hoofd en met afschuw in zijn ogen aanschouwd hij hoe ik tijdens de reis in de taxi naar Pattaya met veel smaak en plezier de twee grote flessen Singha bier leeg maak.
Ondertussen is William ook weer in Pattaya gearriveerd! Vandaag zijn we lekker gaan zwemmen in het pas geopende zwembad aan de achterzijde van het “Areca Lodge” hotel. Omdat ik bevriend ben geraakt met de manager en haar echtgenoot zijn wij een van de weinigen niet-gasten van het hotel die van het zwembad gebruik mogen maken. Een tijdje terug vroegen ze 100 baht toegang voor het zwembad maar daar zijn ze snel mee gestopt. De hotelgasten stoorden zich aan de luidruchtige en onbeschofte niet-gasten.
Ondertussen heb ik alweer een reis naar Vietnam gepland maar eerst ga ik nog plezier maken in Pattaya en Bangkok. Songkran, het Thaise nieuwjaar, en het bezoek van Tettje van Malsen liggen nog in het verschiet. Maar eerst nog gaan we komende dinsdag een avond stappen in Bangkok.

Maleisië: Inkopen

Kuala Lumpur (Hotel Fortuna (202), dinsdag 23 maart 2004

De laatste twee dagen in Kuala Lumper hebben we doorgebracht in de stad. Jeff hersteld maar langzaam van ons drinkgelag op de vrijdagavond. Drie dagen later is hij nog niet hersteld en heeft hij weinig zin om weer wat te gaan drinken.
Mij maakt het persoonlijk niet zoveel uit, ik kom hier toch wel weer terug en gezelligheid is overal te vinden. We vullen onze dagen met wandelen, een koffie drinken in de comfortabele airconditioning van een van de vele winkelcentra en eten. Jeff begint langzaam de Maleisische keuken te waarderen maar de westerse keuken behoud toch zijn voorkeur.
We houden de middagrust op onze kamers en ik kijk vanuit mijn raam, door de smalle steeg, hoe rond half vier de hemelsluizen boven de stad open gaan. Een zware tropische regen daalt neer en zet de straten in de lager gelegen delen van Kuala Lumpur blank. We doden de tijd met niets doen, een beetje genieten van het eten en voor de rest wachten op ons vertrek naar Thailand.
Ik schreef een paar dagen geleden dat Kuala Lumpur geen stad is om in te wandelen maar dat trek ik toch weer terug. Het wandelen in het “oude centrum” van de stad is aangenaam omdat er veel voetpaden zijn. Dat is dan ook logisch omdat er honderd jaar geleden nog geen auto’s rondreden. De riksja was het vervoermiddel voor de rijken en de benenwagen voor de armen die sowieso niet ver van hun huis dwaalden.
Ik hou nu eenmaal van wandelen door de steden van Azië maar als mijn reisgenoot daar niet voor is te porren zal die zichzelf moeten vermaken. Ik ga mijn tijd niet opofferen om iemand anders, een vriend of een vreemde, een plezier te doen. Vandaag heb ik enkele momenten het gevoel dat ik een onbetaalde gids ben die een toerist naar een plaats moet brengen die hij zelf niet kan vinden. Dat is voor mij een onaangenaam gevoel!
Het bezoek aan de brug op de dinsdagochtend, maandag is de brug gesloten voor bezoekers, maakt nog de grootste indruk op mijn vriend. Voor een moment denkt Jeff dat ik wel alleen de kaartjes zou gaan halen. Nadat ik hem vertelde dat ik in de kelder van het Suria KLCC zou ontbijten gaat hij toch maar mee. Na het bezoek maken we met een kleine omweg de rest van de dag vol met winkelen.
Hij is op zoek naar Britse etenswaren die in Thailand moeilijk zijn te krijgen òf waarvoor je in Pattaya de hoofdprijs moet betalen. Het is geen geheim dat Britse keuken alleen door de Britten zelf word gewaardeerd! We gaan dus naar het “Sungei Wang Plaza” winkelcentrum waar zich op de begane grond een van de grootste supermarkten bevind die ik in Maleisië ben tegengekomen.
Jeff koopt tassen vol etenswaren die in Thailand niet te krijgen zijn. Oxo rundvlees jus, Tetley Tea en andere Britse etenswaren worden in grote hoeveelheden ingekocht. Ik heb ook een mandje dat ik vul met zakjes Maleisische kerrie en andere kruidenmixen. Een groter cultuurverschil is bijna niet mogelijk. Natuurlijk eet ik af en toe ook een westerse maaltijd maar tijdens mijn verblijf in Zuidoost-Azië gaat mijn voorkeur toch uit naar de keuken van het land waar ik mij op dat moment bevind.
Jeff koopt ook nog een Playstation 2 voor zichzelf. Daar zitten we dan met zijn tweeën op de dinsdagavond voor ons vertrek naar Bangkok te golfen op de kamer!
Deze twee bijzonder interessante weken zitten er alweer op. Morgen vliegen we terug naar Thailand waar het zoete leven op ons wacht.
Ik wil jullie deze foto niet onthouden! Maleisië mag dan wel officieel een islamitisch land zijn maar de tijd staat niet stil in Kuala Lumpur, ze zijn hier zeker niet conservatief. Met de eindeloze stroom oliedollars wordt het land snel gemoderniseerd. Mooie moderne architectuur zoals de “Masjid Asy-Syakirin” moskee is een goed voorbeeld.
Het gebied rond de oude paardenracebaan van Kulala Lumpur wordt in een sneltreinvaart ontwikkeld. Het is altijd weer een verrassing welke toren van glas en beton er bij ons volgend bezoek aan Kuala Lumpur in de omgeving van de iconische Petronas Twin Towers is verrezen.
Het gebouw van de “Lembaga Tabung Haji - Bank Islam” is zo’n architectonische parel. Hoe zal deze stad er over tien jaar uitzien?