Singapore: Singapore verlenging

Singapore (Shing Hotel (414), donderdag 11 maart 2004

Het is vandaag alweer donderdag en ik ben nog steeds in Singapore! Ik moet nu heel hard om mijzelf lachen. Al mijn mijn shirts zijn meerdere dagen gedragen en ze beginnen te ruiken. Mijn rugzak, en met name de schone kleding afdeling, begint leeg te raken, ik heb zelfs twee nieuwe shirts gekocht in “Little India”. Twee shirts met korte mouw voor € 6.-. Ik loop nu zelf rond in een lichtblauw shirt met de vouwen van de verpakking er nog in. Ik moest altijd lachen wanneer ik iemand met die vouwen in zijn kleding zag lopen! Vanaf nu zal ik alleen nog glimlachen. Ik hoor nu ook bij die selecte groep met de vouwen van de nieuwe shirts of de wasserij nog in de shirts. Het probleem is: Ik kan gewoon geen wasserij vinden in Singapore, en normaal zijn die overal in Azië.
Het regent weer. En niet zo'n beetje ook. Nadat ik mijn buikje in het koffiehuis onder het hotel heb gevuld ga ik maar weer naar mijn kamer. Ik zit uit het raam te kijken en zie de regen onafgebroken neerkomen op het natte wegdek. Er zijn maar weinig mensen die zich met dit weer op straat wagen. Uren en uren regent het. Dit soort dagen vergeet je gelukkig snel. Ik heb dus genoeg tijd om aan mijn web-site te werken. Ook zonder internet.
Ik heb een nieuw programma gevonden en daar ook maar meteen het handboek van gekocht. “Adobe Dreamweaver” gaat het helemaal worden! Ik gebruik “Java”, leer allerlei nieuwe functies en hoewel het soms erg ingewikkeld is, mede doordat het boek in het Engels is geschreven, kan ik het redelijk bijbenen. Ik zie mijn web-site met elke aanpassing weer beter worden. En het mooiste is eigenlijk dat ik alles kan doen zonder een internet aansluiting. De website wordt instant gesimuleerd op mijn beeldscherm en ik kan meteen zien of mijn ideeën werken. In een internetcafé kan ik met een klik van de muis alles op het internet publiceren!
Het is uiteindelijk vier uur in de middag en ik zie in de grote plassen op straat dat het bijna droog is geworden. Ik besluit om voor de laatste keer Indiaas te gaan eten. Voor de laatste keer slenter ik langs de “Serangoon Road” in Singapore. Het is niet echt druk. De meeste mensen zitten waarschijnlijk thuis. Bij de Chinese fruithandelaren zijn de zaken ook niet al te best, tocht blijven ze lachen. Chinezen zijn geboren optimisten waar de rest van de wereld nog heel veel van kan leren.
De straten zijn nog nat en er valt nog steeds een verdwaalde druppel uit de hemel. Ik betrap mezelf op de gedachte dat ik een winterslaap ben gevangen. Zoals we jaren geleden in Thailand zo vaak deden! Gewoon de hele dag niets doen, eten, lezen, slapen en wachten tot de zon weer opkomt en de volgende dag aanbreekt. Ik moet voor een moment aan Kris denken. Samen hebben we tijdens onze reizen zoveel beleefd, samen hebben we zoveel geleerd en samen hebben we zoveel gezien. Dan is alleen reizen toch wel weer een heel andere discipline!
Bij een Indiase snackbar hou ik voor een moment stil en kijk naar de vreemde snacks, zoet en hartig broederlijk naast elkaar. Zat de hele wereld maar zo in elkaar, dat tegenstrijdige vormen en ideeën naast elkaar in vrede konden leven
Mijn maaltijd bij het “Khansama Restaurant” is als altijd voortreffelijk, als uitzondering drink ik nu een Tiger bier bij de maaltijd. De vis pakora is overheerlijk en de kip Korma is heerlijk mild. Ondanks dat ik genoeg heb van al dat Indiase voedsel, Indiaas eten gaat snel vervelen, geniet ik van de maaltijd. Het probleem met de Indiase keuken is eigenlijk dat de gebruikte specerijen haast altijd hetzelfde zijn, alleen in een andere verhouding.
Op de terugweg, het is ondertussen ook weer gaan regenen, schuil ik voor een moment bij de specerijen molens. De donkere mannen zijn na een week wel gewend aan de vreemde buitenlander. Het ruikt hier geweldig naar van alles en nog wat! Komijn, kaneel en koriander, drie k’s geurslierten trekken door de hele buurt.
Als laatste nog maar twee foto’s van de schitterende architectuur in Singapore. Een blok karakteristieke Chinese shophouses, aan de buitenkant helemaal gerestaureerd. Binnen is het waarschijnlijk een lege huls. Er zijn veel problemen met de verhuur van woonruimten boven winkels en horeca geweest. Veelal worden er immigranten die werken in Singapore als haringen in een ton ondergebracht. De huur wordt betaald per dag of per week. Na enkele branden, met veel doden, heeft de regering de verhuur streng gereguleerd en er is een heel vergunningenstelsel opgezet om dat soort ongelukken in de toekomst te voorkomen.
Een typisch plaatje voor Singapore. Een diversiteit van mensen die zaken zit te doen of gewoon te genieten van een “Teh tarik” of een “Kopi tiam”. De Maleisische versie van de Indiase Chai, zwarte thee met Indiase kruiden, melk en suiker, of het bakkie koffie met veel melk en suiker.
Morgen is het dus alweer vrijdag. De heilige dag voor de moslims. Het lijkt me geen goed idee om op die dag te gaan verkassen en Maleisië in te trekken Is het een goedkoop excuus? Nee, zaterdag ga ik ècht op pad. Het is nu eenmaal te gemakkelijk om in te kakken en gewoon de hele dag niets te doen in een stad als Singapore.

Singapore: Moesson

Singapore (Shing Hotel (414), woensdag 10 maart 2004

Gisteren regende het nog steeds pijpenstelen en ik ben de deur niet meer uit geweest. Het weer lijkt een beetje opgeklaard en de moesson lijkt verder getrokken. Ik heb besloten om nog maar een extra dag in Singapore te blijven.
Ik wil namelijk gewoon lekker eten! Ik heb een onverzadigbare trek en kan alles eten dat ik onderweg tegenkom. Nu is dat in Singapore geen straf waar de hoofdmoot van de aangeboden gerechten bestaat uit de Chinese, Indiase en Maleisische keuken aangevuld met westerse heerlijkheden, al dan niet uit een fastfood restaurant. Ik heb net gegeten en ik heb alweer trek. Dat zal wel straks nog wel een snack worden in het koffiehuis onder het hotel!
Ik heb ook slecht nieuws. Het ouder worden in combinatie met de diabetes hebben weer een slachtoffer gemaakt in mijn mond. Een halve kies, nu voor de tweede keer, is afgebroken tijdens het ontbijt. Ik zou kunnen kijken om die kies hier in Singapore te laten repareren, mijn reisverzekering zal dat ongetwijfeld betalen, maar ik hou het toch liever bij de vertrouwde tandarts in Pattaya.
Voor de rest loopt deze week van mijn verblijf in Singapore ook niet echt van een leien dakje. Enkele zware overstromingen door de zware moesson regens, èchte diarree en een achillespees blessure die pijn doet bij elke stap. Voor de rest heb ik het prima naar mijn zin!
Singapore is een aangename stad. Ik slaap s'morgens lekker uit. Zoek rustig op mijn gemak een ontbijt en geniet van Maleisische koffie met de ochtendkrant. Erg veel zin om verder nog iets te doen heb ik niet. Maar ik trek er ongetwijfeld toch wel op uit. Johor Bahru wordt mijn volgende bestemming. Aan de andere kant van het water en de landtong, “The Causeway”, die Maleisië met Singapore verbind.

Het is vandaag alweer woensdag. Ik heb me verslapen en kom pas om elf uur, na een klop van de schoonmaakster op de deur, mijn bed uit. Na mijn ontbijt van een broodje omelet bij de Delifrance in de Funan IT Tower, die Indiase tomaten kerrie met kikkererwten waarbij iedereen me aan staat te staren was ik snel zat, slenterde ik weer een beetje door de stad. Mijn Achillespees speelt nog steeds op maar het regelmatig insmeren met massagezalf, die de warmte uitstraalt, lijkt een goede uitwerking op mijn blessure te hebben.
Ik heb mijn “Lonely Planet” nog eens goed doorgespit maar ècht veel is er niet te doen in Singapore. Er is natuurlijk nog het Sentosa eiland met zijn pretparken maar daar ben ik niet voor naar Azië gekomen. Ik geniet meer van de Chinese shophouses en andere koloniale architectuur die de autoritaire regering van Singapore gelukkig beschermd.
Aan het einde van de middag zoek ik weer mijn favoriete internetcafé in het “Far East Shopping Centre” aan de Orchard Road op. Mijn internetverbinding via de gestolen wifi is snel zo snel weer vertrokken als ze was gevonden. Het is jammer, maar het is niet anders! In het enorme internetcafé kan ik heel gemakkelijk inloggen met mijn laptop inloggen, dat scheelt me veel zorgen. Omringt door een handjevol toeristen, maar tocht ook een grote groep zakenmensen, controleer ik mijn e-mail of er nog belangrijke dingen zijn gebeurd in Nederland. Ik voorzie een grote toekomst voor het internet en ook voor de draadloze verbinding die Wifi wordt genoemd.
Na mijn avondmaal van kip in zwarte pepersaus in een Hawker markt, en een chocolade ijsje van McDonalds, zoek ik mijn weg naar het foodcourt in “Tekka Place” waar ik gezeten achter het enorme raam rustig een koud biertje kan drinken terwijl ik de voorbijtrekkende mensen observeer. Hoeren en klanten, ook in Singapore waar prostitutie officieel niet bestaat, zijn duidelijk te herkennen. Zeker voor iemand die vaak in Pattaya is geweest.
Het duurt niet lang en er komen twee mannen tegenover me aan tafel zitten die voor precies hetzelfde als ik naar het foodcourt zijn gekomen. Airconditioning en koud bier. We stellen ons aan elkaar voor en hebben een prima avond met z’n drieën, later voegt zich nog een andere bekenden de twee bij ons maar het wordt niet echt laat want ik ben al (te) vroeg met drinken begonnen.
Een van de meest vreemde dingen in Singapore is de prijs van een grote fles bier. Die kost buitenshuis maar 20 cent duurder dan in de supermarkt! Daarom eet en drinkt bij iedereen in Singapore buiten de deur. Grote omzetten maken hier de winst, niet de dure gerechten! Singapore is duurder dan de rest van Zuidoost-Azië maar het is zeker niet onbetaalbaar voor toeristen die een paar dagen in een andere wereld willen doorbrengen.

Na een fles of vier zoek ik mijn kamer op om wat te lezen en te schrijven. Onderweg geniet ik van de iconische Chinese shophouses. Zover ik weet is Singapore nooit door de Japanners gebombardeerd in de tweede wereldoorlog. Daarom is het een unieke combinatie van oude bakstenen shophouses en glimmende stalen, glazen wolkenkrabbers. Het was een fijne rustige dag.
Morgen vertrek ik!
Ik weet het zeker!
Denk ik?

Singapore: De magie van het koloniale verleden

Singapore (Shing Hotel (414), dinsdag 9 maart 2004

Ondanks dat ik na het weekend op de relatief rustige maandag, gisteren dus, wilde vertrekken besloot ik mede door de slechte weersvoorspelling wat langer te blijven en om toch maar eerst de Thaise ambassade in Singapore te bezoeken. Je weet tenslotte nooit! En de informatie die ik graag wilde hebben kreeg ik dan ook zonder problemen.
‘Nee!, geen non-“O” visum voor een Nederlander in Singapore!’, was het resolute antwoord van de medewerker in de ambassade.
Alleen wanneer ik wettelijk met een Thaise getrouwd ben kom ik heel misschien in aanmerking voor een jaarvisum. Misschien moet ik dat dan maar doen, trouwen met een Thaise? Of is dat niet zo’n goed idee?
Ondertussen regende het ook weer en het bleef de hele dag regenen. Ik heb gewoon de rest van de maandag in mijn hotel doorgebracht, achter de computer. Om half elf in de avond regende het nog. Er komt geen einde aan de neervallende zware tropische regendruppels.
Er waren op zondag overstromingen in Singapore! Zelfs in een paar straten verderop, op loopafstand van het hotel. De zware regen is het hoofdnieuws in de krant en op TV op maandag ochtend. Een donkere ochtend waarop dikke regendruppels lange strepen trekken op de ramen van mijn hotelkamer.
We hebben te maken met de “Noordoost Moesson” in Singapore, het kan in maart zo maar dagen achtereen zwaar regenen met een sporadische droge periode tussen de regenbuien door. Ik wordt daar niet blij van, maar ik kan daar ook helemaal niets aan doen! Hoewel ik een mooie kamer, met een gestolen wifi aansluiting heb, en het ook niet echt belangrijk is waar ik in Azië ben, wordt ik toch een beetje depressief van het slechte weer. Ik heb nu eenmaal een grote hekel aan de hele dag binnen zitten.

Op dinsdagochtend, rennend tussen de dikke druppels door voor een krant en een ontbijt in het Indiaas restaurant om de hoek. Een Maleisische koffie drinken in het koffiehuis onder het hotel om de schoonmaaksters de kans te geven om je kamer op orde te maken. Nee, deze regenachtige dagen in de tropen zijn niet de mooiste wanneer je op reis bent. En dan blijkt het open wifi-netwerk ook nog eens verdwenen!
Zodra de kranen van het hemelwater dan eindelijk zijn dichtgedraaid komt het leven in Singapore weer snel op gang. Binnen een half uur is het een drukte vanjewelste op straat en ook deze eenzame vreemdeling stort zich in het schemer dat de voorbode is van een leuke avond in Singapore.
De heerlijke Mee Goreng in het foodcourt op de hoek van Serangoon Road staat ook op deze, net als gisteren, avond op het menu. Ook de grote ijskoude fles “Tiger Beer” in de foodcourt van de “Tekka Place” is weer van de partij en wordt deze avond zelfs gevolgd door een tweede en een derde. De lange dagen op bed in het hotel geven mijn budget een positieve impuls, dat zeker.
Na het eten ga ik weer op jacht in het elektrische schemer van deze wereldstad. Singapore is fotogeniek, bij dag en bij nacht! In de haast verlaten “Raffles Shopping Arcade” schiet ik deze sfeer foto’s. Het is niet eens een echt winkelcentrum maar een bijgebouw van het wereldberoemde hotel. Alle Franse en Italiaanse modehuizen zijn hier vertegenwoordigd om souvenirs aan de rijken der aarde te verkopen. Een zijden sjaal van vierhonderd euro? Nee bedankt, ik sla deze keer over!
Een stukje verder kom ik bij “Chimes”. Een populair en zeer sfeervol uitgaanscentrum dat ontwikkeld is uit een kerk met de daaromheen liggende bijgebouwen. Hippe café’s, dure restaurants en feestzalen voor huwelijken en partijen. En alles is zo schoon en zo veilig! Je moet het gezien hebben om te kunnen geloven.
Na mijn rondje langs de rivier drink ik nog een biertje in een Chinees koffiehuis achter het “Funan IT Center”. Aan Hill Street, tegenover het “Central Fire Station”, een oude brandweerkazerne waar tegenwoordig ook een klein museum met als thema, brandweer en mensenlevens redden, in is gevestigd.
Nog maar een laatste biertje en dan terug naar het hotel. Ik wil het vanavond niet te laat maken want morgen wil ik verder reizen, misschien een paar nachten in Johor Bahru maar het meer noordelijke Mersing is waarschijnlijk een betere optie.