Singapore: India avond

Singapore (Shing Hotel (414), zondag 7 maart 2004

Het Indiase ontbijt wordt op deze zondagochtend overgeslagen. De reden daarvoor ligt voor de hand. Het restaurant gaat pas om negen uur open en sta om acht uur met een krant onder de arm voor de deur. Naast het restaurant is een 7-11 winkel die hoogstwaarschijnlijk ook wel wat te eten heeft. Dan ontbijten we maar op de kamer.
Met enkele voorverpakte sandwiches, een kartonnen beker oploskoffie en twee flesjes 100+ ga ik richting mijn kamer. De Chinees die op deze ochtend achter de receptie zit knikt vriendelijk en groet me met een ‘Good Morning’. Hij vraagt nergens om en probeert me ook niets te verkopen. Hoeveel verschillende mensen zouden er wel niet in dit kleine (seks)hotel werken?
De tv met daarop elk half uur het nieuws uit Singapore en omstreken opent deze zondag. En zo zit alleen op mijn kamer. Een hapje brood, een slokje koffie en de krant, de tv speelt op de achtergrond. Een luie zondag ver van huis en ver van Thailand. Het alleen reizen heeft zo ook zijn nadelen. Dit is zo’n moment dat je eigenlijk wil vermijden!
Mijn ervaringen van de afgelopen twee dagen schreeuwen in mijn hoofd om verteld te worden. Maar er is niemand aan wie ik die verhalen kwijt kan, er is niemand in mijn omgeving die de verhalen wil horen. Gelukkig heb ik mijn toetsenbord en mijn website waar ik mijn ervaringen en gevoelens als in een modern dagboek kwijt kan.
Om een uur of elf ben ik het wel zat om op bed te liggen. Buiten op de gang rammelt er een karretje van de schoonmaakdienst. De kamer moet ook worden schoongemaakt en het bed opgemaakt dus moet ik wel op pad. Na een korte douche schiet ik in schone kleren en gewapend met mijn normale wandelbagage stap ik de warmte van de tropen in. Ik kan links- òf rechtsom maar uiteindelijk maakt het allemaal niets uit. Ik loop gewoon wat rond en geniet van alles wat er om me heen gebeurd. Wat ben ik toch een begenadigd en gelukkig mens dat ik dit allemaal mag meemaken en ervaren.
Vandaag is het “Formula One Day”, de opening van het seizoen in Australië. Een tv om de race te kijken is hier in Singapore niet zo vanzelfsprekend als in Thailand. In Singapore is alles gereguleerd en er moet ongetwijfeld een extra vergunning worden gekocht om de beelden in een openbare ruimte te mogen tonen. “the Penny Black” is waarschijnlijk een van mijn beste opties. Met een gemiddeld tempo, net niet snel genoeg om bezweet te raken, loop ik richting de Singapore rivier. Bij the Penny Black aangekomen tref ik een peloton schoonmakers aan die de pub van binnen helemaal ondersteboven zetten en een andere groep die de terrassen aan de rivier voor de middag en avond in gereedheid brengt.
In eerste instantie wordt ik totaal genegeerd, ook wanneer ik plaats neem aan een van de (eet)tafels op het terras langs de rivier. Als een onzichtbare klant wordt ik door een handvol personeelsleden van de Penny Black genegeerd. Totdat er een chinees meisje mij de menukaart brengt. Het is precies twaalf uur! De pub is geopend en er kunnen zaken worden gedaan. Nog voordat ik bestel moet ik me ervan vergewissen dat de tv, op het grote projectiescherm, wel aan gaat en dat er dan ook nog eens de Formula 1 race in Australië wordt getoond. Dat gaat allemaal een stuk gemakkelijker dan ik had verwacht. Binnen enkele minuten zit ik te kijken naar de voorbereidingen voor de start van de race.
Ik kies voor het volledige Engelse ontbijt met een enorm glas cola light. Ik weet wat het gaat kosten en dat bedrag slaat een groot gat in mijn budget voor vandaag. Maar ja, echt veel plannen heb ik toch niet voor deze zondag. Een beetje wandelen en een beetje luieren, dat is het zo’n beetje.
Tijdens het wachten op het ontbijt speelt mijn kies weer op. Net voor mijn vertrek is er een kies gerepareerd. Ik denk er zelfs voor een moment aan om een nagelvijl te kopen en hem zelf af te vijlen. Aan de andere kant kan ik het nog wel een weekje of twee volhouden. Maar dat ik nog terug moet naar de tandarts in Pattaya is wel duidelijk.
De race in Melbourne en het Engelse ontbijt starten haast beiden tegelijk. Ik zit op een schitterende locatie met heerlijk eten en de Formule 1 race op de tv. Mooier kan het bijna niet worden. Nadat het bord en mijn glas leeg zijn is ook de race bijna afgelopen. De Ferrari's hebben een dubbelslag geslagen en de rest van het seizoen lijkt ook al bekend.
Snel de warmte van de middagzon uit en naar de koelte van de ondergrondse! “City Hall”, dan overstappen op “Dhoby Ghaut” waarna “Farrer Park” mijn eindstation is. Op deze middag is de koelte van mijn kamer wel welkom. Mijn bed is opgemaakt en er liggen twee verse handdoeken in de badkamer. Mijn bed is mijn gastheer voor de middag. Even de ogen toe!
Zodra ik de hoek om ga weet ik niet wat ik zie! Klein India is veranderd in één grote mensenmassa. Voor “Mustafa Shopping Center” staan rijen mensen voor de openbare telefoons, rijen mensen voor de ATM's, rijen mensen bij de man die de betelnoot verkoopt. Overal lange rijen mensen. Het is zondagavond in Singapore en dat betekend voor de vele mensen uit India, Sri Lanka en Bangladesh dé avond om naar huis te bellen, om vrienden te ontmoeten of misschien wel ander, beter betaald, werk te vinden.
Alles draait vanavond om de telefoon kaarten. Letterlijk en figuurlijk, er is zelfs een rad van avontuur waar je voor een dollar een telefoonkaart van tien dollar kan winnen. En druk natuurlijk! Een gokje is snel gewaagd en er zijn veel winnaars. Door de fascinerende maar ook zeer moeilijk te passeren mensenmenigte ga ik op weg naar een enorm foodcourt dat ik gisteren al heb opgemerkt. Voor diegene die niet bekend zijn met het fenomeen foodcourt zal ik dit beknopt uit leggen:

Een foodcourt is een verzamelplaats van restaurants met een gedeelde zitruimte. Het doel van een foodcourt is om te voorzien in de verschillende eetbehoeftes van een groepje mensen, maar toch de mogelijkheid te bieden om gezamenlijk te eten en te proeven van verschillende keukens. De meest voorkomende plaats van foodcourts is binnen gelegenheden waar grote groepen mensen zich bevinden, zoals vliegvelden en grote winkelcentra.

Ik kies voor de Mee Goreng voor S$ 3,- (€ 1,50), en die is van en kwaliteit waar je alleen maar gelukkig van kan worden. Een oude moslim vrouw staat in de hoek van de enorme ruimte, in een aparte kleine keuken, portie voor portie vers te bakken. Bij de dranken counter koop ik een grote fles ijskoud “Tiger Beer” voor S$ 4,60, zeg maar € 2,30. Zo zit ik voor nog geen vier euro heerlijk te eten! En dat terwijl iedereen weet dat het in Singapore héél erg duur is, niet uit eigen ervaring maar van horen zeggen.
Na het eten slenter ik nog maar een keer de stad in. Het verveelt namelijk nooit om langs de rivier te lopen en te kijken naar de verlichte oude èn nieuwe gebouwen. Ik maak het vanavond niet te laat, het plan is om morgen naar “Johor Bahru” in Maleisië te vertrekken.

Singapore: Regen en vochtigheid

Singapore (Shing Hotel (414), zaterdag 6 maart 2004

Het was iets te gezellig en ik had iets teveel gedronken op de vrijdagavond. De MRT, de metro van Singapore, bracht me naar “Farrer Park MRT station”. Een van de zaken die je vooraf moet weten over de metro in Singapore is dat die voor de werkende mensen van de maatschappij is gebouwd. ’s Avonds na, zeg ongeveer, half twaalf vertrekt de laatste trein en dat is het dan, de volgende ochtend rond vijf uur komt alles weer op gang. Er rijden nog wel nachtbussen maar die vertrektijden midden in de nacht zijn zo onaantrekkelijk dat haast iedereen voor een (gedeelde) taxi kiest.
Op het moment dat ik de gordijnen van mijn kamer open trek sta ik oog in oog met dikke, langzaam naar beneden kruipende, waterdruppels. Het regent! Dat is een van de nadelen van de tropen waar ook veel tropische regenwouden zijn te vinden. Buiten gaat het leven gewoon verder, net als op een zonnige dag in de tropen.
Ik kruip weer onder de dunne deken omdat de koelte van de airconditioning in mijn kamer haast onaangenaam is. Ik kan me niet herinneren dat ik een afstandbediening of een thermostaat aan de muur heb gezien. Waarschijnlijk wordt het klimaatsysteem in het oude gebouw centraal geregeld. En de leeftijd van het systeem heeft ook de kwaliteit en betrouwbaarheid aangetast. Het is voor mij in ieder geval te koud.
Met mijn hoofd op mijn handen en mijn blik op het plafond denk ik na. Over van alles en nog wat. Over Thailand en de twijfels over Thailand die ik nu toch wel heb. Het is niet allemaal rozengeur en maneschijn in het land van de lach. Na drie jaar ben ik nog steeds vrijgezel. En hoewel ik liever wat gezelschap om me heen heb lijkt het in dit geval beter voor me. In Pattaya luister ik elke avond naar de verhalen van de teleurgestelde mannen, over schoonmoeders, buffels, slechte seks, gouden kettingen en huizen in de Isaan. Het lijkt het hoofdonderwerp van alle gesprekken te zijn. Alleen zijn in Thailand is zo slecht nog niet.
Ondanks de oneindig neerdalende regen moet ik toch opstaan om voor elf uur mijn plaatsje in het Indiase restaurant voor mijn ontbijt in te nemen! Om tien voor elf storm ik binnen en het lijkt dat het personeel daar niet zo blij mee is. Eigenlijk ben ik zelf ook niet zo blij meer! Ik kijk eens goed om mij heen en het lijkt dat ik op deze regenachtige zaterdagochtend de eerste klant voor het ontbijt ben. Het eiwit van de gebakken eieren ziet er uit als een buitenaardse kunststof en de dooier als een gesmolten tennisbal. De tomatensaus van de kerrie is ingedikt tot een pasta en de koffie valt onder het chemisch afval. Het is voor mij geen goede start van deze zaterdag!
Ik sla de krant open en probeer me te concentreren op het wereldnieuws. Na enkele slokken is de koffie wel te pruimen. Een half dozijn pikzwarte ogen staart naar mijn met margarine besmeerde geroosterde boterham. Het duurt niet lang en de visuele boodschap lijkt aangekomen! Met een glimlach van oor tot oor onder een gitzwarte snor serveert een kok twee vers gebakken eieren. Daar kan ik wat mee! Om het nog beter te maken wordt er ook nog een pot verse koffie voor me gezet. En dat alleen maar omdat ik de enige klant ben op de regenachtige ochtend in Singapore.
De angst dat ze de laatste klant voor de dagelijkse ontbijt gaan verliezen lijkt diep te zitten. Uit beleefdheid eet ik beide eieren en drink een sloot koffie. Dat zal vandaag wel een paar keer toilet zitten worden! ???? Ik kijk door het enorme raam naar buiten naar de ineengedoken stoet mensen onder de paraplu’s op weg naar god weet waar.
Misschien moet ik ook maar een paraplu kopen? Regen is me Australië ook een keer overkomen. Nadat ik een paraplu had gekocht heb ik de hele reis geen druppel hemelwater meer gezien.
Terug op de kamer valt er niets anders te doen dan spelen op de Acer laptop en wat verhalen te schrijven en foto’s te bewerken. En laat ik dan ook nog eens geluk hebben! Bij de eerste speurtocht in het radio spectrum vind ik een open netwerk waar ook nog eens een internet verbinding open staat. Dat is erg ontspannend voor de rest van de middag, of in ieder geval totdat de regen is gestopt. Ik ben hier tenslotte niet om de hele dag op bed te liggen.
Aan het einde van de middag stopt de regen en wordt het tijd om de stad in te gaan. Na een snelle douche steek ik me in de kleren en ga op pad. Bij de receptie wordt ik geroepen door een vadsige chinees met dikke brillenglazen. Hij kijkt naar het kamernummer op mijn sleutelhanger waarna hij een blik werpt in het dikke boek voor hem. ‘Fifty five dollar?’, lispelt hij.
Geen probleem, betalen moet ik toch en wanneer ik per dag betaal kan ik mijn budget beter in de gaten houden! In dit hotel wordt sowieso elke dag betaald, en meestal per uur, dat is me meteen duidelijk wanneer een oudere man met een jongere vrouw recht voor me de lift uit stapt. Die gaan de massage op een hotelkamer afmaken!
Ik grijp een “Popiah” als snack om de ergste trek te stillen. Hoe eenvoudig deze verse loempia dan ook mag zijn, deze “Popiah” wordt niet gefrituurd, de explosie van smaken in je mond is er niet minder om. Het begint met een loempia vel, daar gaat een streek zoete zwarte saus overeen. Witte kool, taugé en wat andere groenten, naar wens uit wat uitgebakken vet spek, kaantjes, en nog meer saus en naar smaak chilisaus of sambal. Voor minder dan een euro is er al een bodem voor vanavond gelegd!
Deze keer blijf ik wat langer in de ondergrondse trein zitten en ik kies ervoor om uit te stappen op het “Raffles Place MRT station”. Zodra ik boven de grond kom ben ik alweer verdwaald. Elk metro station heeft drie of meer uitgangen. Het blijft dus een beetje zoeken en gokken waar je weer boven de grond komt. De plattegrond van het metrostation is duidelijk genoeg om me naar de oevers van de “Marina Bay” te brengen.
Na een korte wandeling realiseer je je hoeveel planning er in deze stad zit. Het ene gebouw is nog meer architectonisch doordacht dan het andere. Zeker op deze foto is het ronde dak van “de Durian”, “Esplanade - Theatres on the Bay”, heel bijzonder om te zien.
Maar ook “de Merlion”, de officiële mascotte van Singapore, een vis met een leeuwenhoofd is in zijn nieuwe verschijning heel bijzonder om te zien! Zeker met op de achtergrond de hoge gebouwen van het financiële district en het oude postkantoor, tegenwoordig het “Fullerton Hotel Singapore”, op de achtergrond.
Het is verfrissend om te zien dat de regen veel van de weinige toeristen binnen heeft gehouden. Singapore is nog steeds een stad waar je overstapt op een vliegtuig op weg naar Australië en Nieuw Zeeland. De meeste reizigers zullen nooit weten wat ze hebben gemist! De “Esplane brug” over de Singapore rivier is ook vanaf de onderkant heel bijzonder.
Dat Singapore een oude Engelse kolonie is wordt meteen duidelijk wanneer je op zaterdag over het enorme groene grasveld midden in het centrum loopt. Het clubhuis van de “Singapore Cricket Club” is dan ook een architectonisch pareltje dat tot in de puntjes wordt onderhouden. Oude en jonge mannen gekleed in smetteloos wit spelen een partijtje Cricket.
Vanaf “het Padang”, zoals het grote grasveld officieel heet, heb je ook een schitterend zicht op de kantoor torens van het “Financial District”. Singapore is het economische wonder van zuid-oost Azië. Veertig jaar dezelfde politieke leider heeft het modderige eiland, zonder enige grondstoffen in de bodem, getransformeerd in een moderne sociale stadstaat met een bloeiende economie. Het is de perfecte mix van economisch inzicht, geloofsovertuigingen en sociale achtergronden. Conflicten op basis van die laatste twee worden niet getolereerd en streng bestraft. Persoonlijk zou ik hier wel kunnen wonen, helaas worden buitenlanders niet toegelaten en in slechts een enkel uitzonderlijk geval kan een persoon de Singaporese nationaliteit krijgen wanneer hij niet in òf uit Singaporese ouders is geboren.
Ik slenter langs de brede straten en boulevards. Op “Beach Rd.”, de naam zegt het al, passeer ik een ander icoon van Singapore. Het “Raffles Hotel” is een begrip over de hele wereld. Elke grote naam op welk terrein dan ook heeft tijdens zijn verblijf in Singapore hier geslapen. Voor de prijs per nacht in dit hotel ben ik zelf minimaal een week onder de pannen.
Toeristen, in de hoop een bekend persoon tegen het lijf te lopen, komen absoluut niet verder dan de bar waar ze steevast een “Singapore Sling”, een cocktail op basis van gin en ananassap die hier door Ngiam Tong Boon, een Hainanese barkeeper in de “Long Bar van het Raffles Hotel” rond 1914 is bedacht, bestellen.
Gezien de prijzen in het “Raffles Hotel” sla ik voor deze keer de “Singapore Sling” maar over en ga op zoek naar een heerlijke Chinese maaltijd voor hetzelfde geld. Bij het eerste de beste overvolle Chinese eethuis bestudeer ik de twee menukaarten die op de gevel zijn aangebracht. Vooral de “levende dronken kikker in een kleipot” springt in het oog. Die sla ik voor deze keer maar over en ik kies voor de “Black Papper Chicken in Hot Plate”. Taalfouten zijn nog steeds heel gewoon en geven ook een beetje charme aan het bestelde gerecht.
Groene en zwarte thee wordt gratis geserveerd bij het eten, jasmijn thee kost weinig maar wordt wel op je rekening bijgeschreven, en ik geniet van het gerecht dat voor me staat. Een kippenpoot, inclusief de botten, is in stukken gehakt en met een combinatie van stukken verschillende kleuren paprika en ui gebakken. Het wordt geserveerd op een gloeiend hete gietijzeren ovale plaat overgoten met een zwarte pepersaus. Zoiets heb ik in Nederland nog nooit gezien! Mijn rijstkom en “hot plate” gaan helemaal leeg. Voldaan en een beetje vermoeid zit ik een beetje om me heen te kijken. Singapore! Singapore? Wordt er thuis dan door helemaal niemand gekookt?
Hoewel de duisternis al invalt besluit ik om eerst nog maar even terug te gaan naar mijn hotel. Het is nog te vroeg om nu al bier te gaan drinken. De wacht achter de receptie is gewisseld en de chinees die ik nu aantref is een handelaar van nature. Binnen zestig seconden krijg ik zoveel verschillende goederen aangeboden dat “de Wehkamp” er jaloers op zou worden. Zodra hij zich realiseert dat deze blonde Hollander geen interesse heeft verdiept hij zich weer in het magazine dat voor hem ligt. Chinese meisjes in bikini’s en badpakken met bovengemiddelde borstomvang.
En dan schrik ik plotseling wakker!
Vermoeidheid in combinatie met een goede maaltijd en ontspanning hebben me in slaap gesust. Nu is het wel de juiste tijd om op deze zaterdagavond in Singapore uit te gaan en een biertje te drinken. Hoewel de enorme lichtreclame van de ondergrondse lonkt kies ik ervoor om weer terug te lopen naar het centrum. Ik wandel nu eenmaal graag. Je ziet veel nieuwe dingen onderweg en in een moderne veilige stad als Singapore is het nu eenmaal heerlijk wandelen.
Deze keer laat ik Little India voor wat het is en kies voor een andere route via de Jalan Besar, de kleine straat, en Victoria/Hill street. Een heerlijke wandeling met mooie beelden in een verlichte stad.
Voordat ik me in het nachtleven stort maak ik nog een wandeling langs de “Singapore River”, het maakt niet uit hoe vaak je hier bent geweest, het blijft altijd fascinerend en mooi om langs het water te lopen en naar de weerspiegelingen van de lichtjes op het water te kijken. Aan de overkant van de rivier is het uitgaansleven!
Mijn voorkeur gaat uit naar “the Penny Black”, een heerlijke bar met het gevoel van een oude engelse pub. Alles is namaak maar de sfeer is goed, het bier is koud en de prijzen zijn acceptabel. Het is er niet goedkoop, het is geen Thailand! Maar toch, een verblijf in Singapore is niet compleet zonder een paar biertjes aan de Quay’s!

Singapore: Ondergrondse kunst

Singapore (Shing Hotel (414), vrijdag 5 maart 2004

Ik ben vroeger wakker dan ik had gehoopt. Het was ook niet erg donker in mijn kamer de afgelopen nacht en de duisternis heb ik toch wel nodig om goed te kunnen slapen. Onwennig kijk ik om me heen door de uitgeleefde hotelkamer. De romantiek en de kleur van de kamer zijn binnen vier en twintig uur verdwenen. Het is geen slechte kamer maar voor dit geld zit je in Thailand in een vier sterren hotel! Niet meer klagen, ik ben in Singapore, niet in Thailand!
Voor vandaag heb ik een waslijst met taken die ik vandaag ook het liefst helemaal zou willen afhandelen. Verschillende taken waarvan de ene belangrijker is dan de andere. Maar toch, ook de onbelangrijkere taken moeten nu eenmaal worden afgehandeld. Lange reizen blijken in de praktijk minder romantisch dan dat je ze voorstelt voor je vertrek. Vooral het gedoe met al die visa voor de verschillende landen is een hoofdpijn dossier. Ben je eindelijk ergens waar je het prima naar je zin hebt en dan moet je tien dagen later een twee daagse busreis gaan maken voor een nieuwe, meestal betaald, stempel in je paspoort. Of je bent een week kwijt in een onaardige stad in afwachting van een stempel voor het volgende land dat je wil bezoeken.
Het zal wel aan mij liggen maar handig is het niet! Soms krijg ik het idee dat deze tweede en derde wereld landen in Azië helemaal niet willen dat je hier op reis bent. Ze willen wel dat je op vakantie komt en twee weken op het strand enkele maandlonen uitgeeft. Het reizen op budget is niet erg gewenst. En dan denk ik weer aan die duizenden ambtenaren die elke avond rijst op tafel zetten omdat ze de hele dag visumaanvragen zitten te controleren en te stempelen.
Het prijspeil in Singapore ligt duidelijk hoger dan in de rest van de landen rond Thailand. Gisterenavond in de bar heb ik dus al besloten om mijn budget een beetje te verruimen maar tegelijkertijd ook een beetje te bezuinigen waar dat mogelijk is. Gisteren, op weg naar de stad, heb ik om de hoek van het hotel een Indiaas restaurant gezien dat een ontbijt buffet aanbied voor S$ 5.-, zeg maar drie euro, dat ontbijt wil ik op deze eerste ochtend in Singapore wel wel proberen.
Onderweg naar het restaurant spook de droom van de afgelopen nacht nog door mijn hoofd. Onneembare hellingen van los heet zand en enorme PVC waterkranen. Mijn hoofd is duidelijk op hol. Er gebeurt teveel of er is teveel gebeurt. Ook het alleen op reis zijn blijkt deze keer moeilijker dan bij andere gelegenheden. Ik heb erg onrustig geslapen. Ook wel een beetje te begrijpen na die halve middag op bed. De “Pattaya Jetlag”, wanneer je in de stad van de zonden de dag voor de nacht hebt verruild, speelt me parten. Te laat naar bed en tot het middaguur slapen in de airconditioning is geen levensstijl voor een gezonde jongeman!
Een half peloton in smetteloos wit geklede Indiase obers, waarschijnlijk op een visum met een werkvergunning, staat me net achter de tweede rij glazen schuifdeuren op te wachten in het lege restaurant. De gedachte achter het goedkope ontbijt is me al snel duidelijk: De huur is betaald, de Indiase werknemers zijn (onder)betaald dus alles wat er in de kassa ligt voordat de avond begint is meegenomen. Bollywood deuntjes vullen de lege ruimte.
Het ontbijt valt me niets tegen en met een verse krant op tafel en een kopje koffie bij de hand zit ik rustig en relaxed te genieten van de ochtend in Little India. De “Chola”, oftewel “Chana Masala”, een kerrie op basis van tomaten met hele kikkererwten gaat er in als zoete koek. Geen Indiaas brood voor mij maar gewoon wittebrood in de geroosterde versie. Gebakken eieren zoveel als ik wil! Maar het belangrijkste is de koffie, die is van een kwaliteit die elke toerist weet te waarderen.
Na het ontbijt neem ik uitgebreid afscheid van de obers en de koks en ik vind het best vervelend voor ze dat ik al die tijd de enige bezoeker voor een ontbijt in het restaurant was. Plechtig beloog ik dat ik morgen weer kom ontbijten. Ik hoop in ieder geval voor ze dat het vanavond een stuk drukker is in het restaurant.
Mijn ritje in de ondergrondse van Singapore is op zich al een hele belevenis. Het is de totale belevenis van het moderne Azië. De ene helft van de passagiers zit te slapen en de andere helft zit òf met zijn mobiele telefoon te spelen òf te bellen. De ondergrondse stations zijn overvol met mensen op weg naar hun werk. Het zijn nog net geen Japanse taferelen maar het is wel heel erg druk.
Efficiëntie is overal het doel in Singapore, efficiëntie bespaart kosten en het werkt. Efficiëntie maakt een ieders leven gemakkelijker. Als een leger marcherend in de maat van een stille trom lopen de bataljons passagiers van trein naar trein. Ik ben gefascineerd door dit geheel. Overstappen is geen probleem, overal staat duidelijk aangegeven waar de in wit tl-licht badende gallerijen heen leiden. Er lijkt geen enkele ruimte te zijn voor fouten. "Foutloos” is hier de gedachte, en er is heel goed over nagedacht!
Elk ondergronds station in Singapore is een museum op zich. Beeldende kunst is overal. Beeldende kunst geeft rust. Beeldende kunst dwingt respect af. Beeldende kunst geeft geen ruimte voor vandalisme. Beeldende kunst houdt de publieke ruimtes schoon. Beeldende kunst is voor en van iedereen. Je wandelt er met plezier doorheen.
“Orchard Road” is gewoon een andere buurt in Singapore met enorme shopping centra en kantoren. "Orchard Road” is de P.C. Hooftstraat van Singapore. In deze winkelcentra zijn alle grote modemerken van de wereld vertegenwoordigd. Hier kan ik binnen een uur een modaal inkomen uitgeven en dan ook nog zelf alle tasjes dragen met wat ik gekocht heb!
De manier waarop deze dure grondstukken optimaal worden benut is ook simpel maar doeltreffend. Op de eerste drie of vier verdiepingen zijn er winkels. Dan volgen een aantal verdiepingen met kantoren met soms daarboven dure exclusieve appartementen.
Eenmaal boven de grond kijk in met half dicht geknepen ogen of ik misschien een herkenningspunt zie. Nee dus.
Singapore is een stadstaat die voor je zorgt, die je verzorgt, maar dan moet je je wel aan de regels houden en ook voor je medeburgers in Singapore zorgen. Het is een zeer streng land wanneer het gaat om drugs en andere genotsmiddelen. Een pakje onbelaste sigaretten uit een ander land komt je zo maar op een boete te staan in de richting van een Europees maandsalaris. Aan de andere kant zijn er ook voldoende vrijheden die je leven heel plezierig maken.
Ook het onderhoud van je lichaam en het daarbij behorende gedachte: “iedereen moet gezond leven want anders ben je later een last voor de maatschappij” gedachte wordt je hier vanaf de kleuterschool af aan ingeprent. Voor een voetgangers verkeerslicht zie ik deze boodschap op het asfalt voor het zebrapad staan.
Ik zie gelukkig wel een enorme reclame van een Apple Center. De witte appel, met de hap er uit, op de zwarte achtergrond is nadrukkelijk aanwezig op de gevel van het winkelcentrum. Een bezoek aan een Apple Center staat ook op mijn lijst met opdrachten. Snel naar binnen! Ontsnapt aan de relatief koele ochtendlucht kom ik in een nog koelere omgeving. De glazen schuifdeuren zijn een sluis naar een heel ander , kunstmatig, klimaat en naar een heel andere wereld.
Er is geen levende ziel in het hele gebouw te bekennen. Ik dwaal door lege gangen en over lege galerijen. Links en rechts achtervolgt door mijn spiegelbeeld. Glazen wanden van de vloer tot aan het plafond met daarachter de luxe koopwaar. De eenzaamheid benauwd me en ik voel me voor een moment in een apocalyptische science fiction film. Alle winkels zijn op dit vroege tijdstip nog gesloten, zo ook het Apple Center. Een schoonmaker in het Sushi restaurant tegenover het Apple Center kan mij melden dat de winkels in dit winkelcentrum om 11 uur openen. Ik heb dus nog tijd genoeg.
“Orchard Road” is ook de buurt waar zich veel ambassades bevinden. “Orchard Road” is een merknaam met een zeer exclusieve uitstraling. De Thaise ambassade is ook snel gevonden. In het aankondigingen kastje naar de gesloten poort hangt een duidelijke boodschap:

5 maart 2004

De ambassade is gesloten wegens
Makkha Buddha Day.

Dat was dus de tweede opdracht die ik al had vervuld. Vandaag geen extra informatie over mijn O-visum. Ik heb genoeg tijd te doden voordat het Apple center open gaat en ik heb best zin in een lekker bakkie koffie.
Als er één ding is waar de grote Aziatische wereldsteden zeker geen tekort aan hebben dan is dat fastfood restaurants. Koffie bij McDonalds! Nee, geen burgers, gewoon een dampende beker koffie. Even later zit ik aan een counter met uitzicht op de kruising van Orchard en Scotts/Paterson road. Een fascinerende stroom mensen en in mindere mate voertuigen trekt aan me voorbij. Ik blader wat door mijn Lonely Planet en moet wel lachen wanneer ik lees dat het de uitgave uit 1996 blijkt te zijn. Nee, ik doe mezelf hier geen plezier mee! Voordat ik naar het Apple Center ga bezoek ik eerst de boekenwinkel in “Wheelock Place” en doe mezelf de 2004 editie van Maleisië en Singapore cadeau. Zo, dat zal de rest van deze reis een stuk gemakkelijker maken.
In het Apple Centre koop ik enkele accessoires voor mijn I-pod en vraag om wat informatie over de belachelijk dure maar wel heel mooie Apple laptops. De winkelbedienden zijn meer dan vriendelijk. Dit lijkt de regel te zijn in de Apple wereld. Alles wordt me met veel geduld tot in de kleinste details uitgelegd. Helaas ben ik nog niet toe aan zo’n vlaggenschip van de draagbare computer wereld.
Nu nog de derde opdracht voor vandaag, inloggen met mijn laptop en controleren of er belangrijke faxen en/of e-mails zijn. Het nieuwe reizen bevalt me prima, telefoneren is bijna niet meer nodig. Haast alle informatie gaat geknipt in enen en nullen over het wereld wijde web. In de toekomst kan het alleen maar mooier en beter worden.
Ik heb recht tegenover de Thaise ambassade een internetcafé op de eerste verdieping een shopping mall gezien. Ik zoek een plaatsje in het donker tussen de computerspelletjes spelende jeugd van Singapore. Ik kijk mijn ogen uit! Koptelefoons, inclusief microfoons, verbinden de leden van de verschillende teams met elkaar. Internet gaat hier per uur, drie euro voor het eerste uur en een euro voor elk volgend uur! Daar kan ik niet wakker van liggen. Ik moet contact met thuis maken.
Inloggen is absoluut geen probleem. Wifi of kabel, het is maar wat je prefereert. Dat is ook meteen het bewijs dat het internet in Thailand nog maar in de kinderschoenen staat. Ik heb zelfs nog wat meer geluk. De eigenaar van het internetcafé lost het netwerk probleem op mijn computer voor me op. Ik worstel al weken met het probleem dat ik zeer moeilijk kan inloggen en dat er (enkele) tegenstrijdigheden in het netwerk protocol zitten, en tot nu toe heeft niemand in Thailand me kunnen helpen. Ik kijk mee over zijn schouder en probeer zijn dansende vingers op mijn toetsenbord bij te houden. Tevergeefs, kennis is macht en de kennis op dit gebied is onmisbaar in de toekomst. Het hele internet staat nog maar in de kinderschoenen en ik heb nu al moeite om het allemaal bij te houden. Ook hier begint mijn leeftijd te tellen! De email en faxen bevatten geen alarmerende berichten dus ik kan het weekend ontspannen beginnen.
Het is nog geen half één en ik ben klaar met alle taken die ik voor vandaag had gepland. Ik ga snel op weg naar mijn hotel om mijn laptop terug te brengen en mijzelf klaar te maken voor de eerste middag en avond in Singapore. De ochtend is in ieder geval een vruchtbare geweest. Onderweg in de MRT besluit ik om al bij het station “Little India” uit te stappen. Ik hou nu eenmaal van wandelen en de wereld boven de grond is ontelbare keren interessanter dan de wereld in de ondergrondse MRT.

“Little India”, rond Serangoon Road, is een explosie van cultuur, kleuren en geuren brengen je naar een heel andere wereld!
De geuren worden sterker, de rook van de wierook worstelt zich een weg naar buiten bij de “Sri Srinivasa Perumal Tempel” en voordat ik het zelf in de gaten heb sta ik naast een molen waar de verschillende specerijen voor de Indiase kerrie en andere gerechten worden gemalen. De twee mannen die de machines bedienen kijken me vreemd aan. Zij zijn namelijk geen toeristen attractie, nou, voor mij wel, dit is namelijk de cultuur waarna ik altijd op zoek ben.
Omhoog kijken kan op heel belonend zijn! Gelukkig heeft de regering van Singapore al jaren geleden beslist dat niet zo maar alles kan worden plat gewalst om plaats te maken voor betonnen blokkendozen. De gevels van de oude Chinese Shophouses zijn dan ook pareltjes om naar te kijken! Ook het contrast tussen nieuw en oud zet je aan het denken. Singapore is een mooie stad om te bezoeken, al is het maar een keer in je leven.
Nadat ik een eenvoudige Chinese maaltijd, bestaande uit rijst met groenten en een gerecht van varkensvlees in sojasaus, heb genuttigd in het restaurant onder mijn hotel ga ik op weg naar de EXPO, zeg maar de RAI van Singapore. Ik heb in de metro een reclame gezien over een expositie van ontlede mensen. Ja, ontlede mensen, èchte lichamen die op een of andere manier ontleed en met plastic geïmpregneerd zijn. Ik weet eigenlijk niet goed wat ik ervan moet denken maar mijn nieuwsgierigheid wint van mijn afschuw. Schoorvoetend ga ik de ontvangsthal binnen. Mijn eerste ontmoeting met foto's over te tentoonstelling blijkt niet eng. Ik besluit dan ook om naar binnen te gaan.
Eenmaal binnen ben ik enorm gefascineerd door wat ik allemaal zie. Ja, het zijn mensen, èchte mensen! Maar ook hele paarden en zelfs een koe staan tentoongesteld op een manier waarvan mijn oude biologie onderwijzers helemaal gek van blijdschap zouden worden. Gelukkig heb ik altijd goed opgelet in de klas, veel van de tentoongestelde onderdelen herken ik direct. Door de manier waarop de tentoonstelling is opgezet hebben ze ook wat van hun menselijkheid verloren. Het is heel moeilijk uit te leggen. Het is in ieder geval niet eng. www.bodyworlds.com mocht je geïnteresseerd zijn.
Later in de middag op de terugweg naar mijn hotel weet ik niet wat ik hoor in de metro. Het is een concert van beltonen. Alsof het NOKIA filharmonisch orkest in de trein optreed, een onafgebroken stroom van beltonen. Het kunnen er wel duizend verschillende zijn geweest. Een paar stations vroeger dan gepland ben ik maar weer eens uitgestapt om eens lekker door de stad te kunnen slenteren. In alle Aziatische steden is altijd wel wat nieuws te ontdekken. In “Bugis” weet ik ook weer waar ik me bevind en ik ben ècht blij. Singapore was een juiste goede keuze om een visa run te doen.
Na een korte rust op bed en een lichte Indiase maaltijd ga ik te voet richting de Singapore rivier. Het middelpunt waar de velen toeristen samen komen. Die vrijdagavond ga ik op pad door het zwoele Singapore. Ik slenter door Chinatown en drink een paar cider in een Engelse pub, de "Penny Black" genaamd. Onderweg nuttig ik de ene na de andere heerlijke snack. Eigenlijk doe ik gewoon niets, alleen wat rondhangen. Genieten van Singapore.