Thailand, het "Chiang Mai" bloemenfestival

Chiang Mai, 06/02/1999

Er was duidelijk iets mis! Vandaag was de dag van het "Chiang Mai" bloemenfestival en ik had geen idee wat me te wachten stond. Ik realiseerde me wel dat deze dag niet zo goed begon. We deden beide ons best om het een aangename dag te laten worden.
Na het ontbijt had ik duidelijk een dipje. Ik dacht veel aan Naomi maar tegelijkertijd voelde ik mij ook tot Marieke aangetrokken. Typisch weer Jielus die geen keuzes kan maken. Ik kreeg een heel slecht gevoel van binnen en moest na het ontbijt eerst nog een uurtje liggen. Het vele bier begon op te spelen.
Later die ochtend liepen we in stilte richting de oude stad en gingen op zoek naar een plaats langs de route waar de optocht zou langskomen. Natuurlijk liepen we weer oude bekenden tegen het lijf, Brian en Simone en natuurlijk ook Naomi. Ze zag er weer prachtig uit en het moet over mijn hele lichaam hebben gestaan dat ik een beetje verliefd op haar begon te worden. Ik voelde me ook helemaal gloeien vanbinnen. Dat was natuurlijk niet zo leuk voor Marieke. Onze omgang ging steeds stroever en een oplossing was er zo niet zo snel voor handen.
Nadat we een flink stuk van de optocht hadden gezien opperde Marieke het idee om naar het park te gaan. Hertzelfde park als gisteren waar we de schoonheidswedstrijd hadden gezien. Het leek mij een goed idee want ik was alweer aan eten toe en een koud biertje zou misschien onze strubbelingen wat oplossen. Lui in de zon met een bord Thais eten en een koud biertje voor onze neuzen begon het goede gesprek, zoals we dat noemden.
Al onze gevoelens werden ondersteboven gehaald en geen gedachte of gevoel bleef onomgekeerd. Marieke was een beetje teleurgesteld dat ik niet verliefd op haar was. Vanuit haarzelf gezien en uitgaande van mijn gedrag kon ze dit niet zo goed begrijpen. Ik vertelde haar van Tessa en mijn beeld van Naomi. Ze reageerde heel vreemd toen ik mijn gevoelens aan haar opbiechtte.
Het werd alsnog een leuke avond maar je kon voelen dat er spanningen waren en dat er wat was gebroken. Er waren steeds van die intermezzo’s dat we spraken over gevoelens en ze kwam met de beschuldiging dat ze zich afgewezen voelde door mijn gedrag van de laatste twee dagen. Ik kon daar niets aan doen, dat waren haar gevoelens en het was niet mijn opzet. We hadden afgesproken om eerlijk en open met elkaar te praten.
We gingen niet zo laat naar bed, in stilte en misschien ook allebei een beetje teleurgesteld om verschillende redenen. Morgen staan we weer vroeg op want we hebben afgesproken om een tempel in de bergen te gaan bezoeken.

Thailand, een hemelse verschijning

Chiang Mai (Eagle Guest House 2)

Marieke was een beetje ziek na de trek en had zich gisteren een beetje beter gehouden dan ze zich had gevoeld. Vandaag was het dus rustig aan doen en niet al te vreemd eten voor haar en veel slapen. Ze had later op de dag nog genoeg te doen om voorbereidingen te treffen voor haar bezoek aan Laos.

Mijn derde dag van de kookschool was niet zo goed als de tweede. Het beste gedeelte van vandaag was het bezoek aan een lokale markt. De leraar/kok vertelde over kruiden, specerijen en liet ons ingrediënten zien waar de meeste van ons van zouden griezelen.
Vreemde vissen en kikkers, we kennen allemaal een kip op het schone witte polystyreen schaaltje in de supermarkt maar om ze levend en daarna compleet ontmanteld te zien op de markt is wel wat anders.

Er is iets in mij aan het veranderen en ik weet niet of het goed of slecht is. Ik ga namelijk de oosterse meisjes steeds mooier vinden. Er verschijnt nu iets mysterieus achter deze kleine kwetsbare wezentjes. Als ik naar Naomi kijk dan krijg ik andere gevoelens dan eerst. Ik weet niet hoe ik het onder woorden moet brengen.
Vandaag had ik meer geluk met onze kleine Japanse, ik weet nu hoe ze heet en wat ze doet. De gesjeesde Hollander zat nu gelukkig achter een ander slachtoffer aan. Ze werkt namelijk op de public relations afdeling van “Disneyland Parijs”. Ik heb een oppervlakkige uitnodiging op zak om op de koffie te komen bij Micky en Minnie Mouse en misschien komt Goofy ook nog langs. We houden wel contact met elkaar en dat terwijl ik nog zeven maanden heb te gaan in Azië, er kan veel gebeuren in een half jaar.

Marieke kwam me aan het einde van de middag ophalen, ze was nog steeds een beetje ziek maar het werd toch wel heel gezellig met zijn allen. Ze wilde ook de avond niet voor ons verpesten en zo gingen we toch met zijn tweeën naar de schoonheidswedstrijd in het park. En wie verscheen daar in een strakke trainingsoutfit op een mountainbike? Naomi, het was een hemelse verschijning die mijn vuur alleen maar verder aanwakkerde.
De schoonheidswedstrijd stelde niet veel voor en ik kon de verschijning van die middag maar niet van mijn netvlies krijgen. Op weg terug naar ons guesthouse liepen we Brian en Simone weer tegen het lijf. We hadden een kort gesprek om de laatste ervaringen uit te wisselen en dan naar bed. Gelukkig had ik niet al te veel gedronken en de avances van Marieke deden mij niet zoveel. We spraken erover en kwamen tot een besluit om het maar zo te laten en te gaan slapen.

Thailand, de terugkeer van Marieke

Chiang Mai (Eagle Guest House 2)

Deze dag begon te gek. Voor het eerst sinds lange tijd stond ik fit op. Ik realiseerde me eens te meer dat ik te veel dronk. Dat zou snel gaan veranderen! Fris en fluitend liep ik naar de kookschool voor een nieuwe dag. Ik was blij dat Marieke vanavond weer zou terugkomen.
Bij aankomst bleek dat er maar weinig mensen kozen voor de drie dagen cursus, er waren heel veel nieuwe gezichten. Ik keek eens goed rond om te zien wat voor vlees ik nu weer in de kuip had.
Één van die nieuwelingen was wel een heel vreemde vogel die ook nog uit Nederland bleek te komen. Hij had zijn bedrijf in Malawi verkocht en had besloten om maar op wereldreis te gaan. Erg onsamenhangende verhalen zonder enige informatie of inhoud. Het vreemdste wat hij te vertellen had ging over zijn leeftijd. Hij was net zo oud als ik maar het verschil was dat hij wel heel erg vroeg in de midlifecrises terecht was gekomen. Zijn grootste wijsheid werd aan mij toevertrouwd en in mijn oor gefluisterd: “Zing nooit mee met liedjes die een hit waren toen je jong was, ze verklappen meteen je leeftijd!” Ik haalde mijn wenkbrauwen op en dacht na over wat ik net had gehoord. Vreemde vogel dus!

Een andere nieuweling was een Japans meisje dat perfect Engels sprak. Het duurde niet lang of onze gefrustreerde Nederlander had haar ook in het vizier en bestookte haar met allerlei onzinnigheden.
Tijdens de pauzes tussen het koken van verschillende gerechten door bleek dat het Japanse meisje in ik wel geïnteresseerd in elkaar waren. Het probleem was alleen dat zodra wij probeerden bij elkaar te komen de komische Nederlander zich er tussen wrong en dan probeerde te voorkomen dat wij ook maar één woord met elkaar wisselden. Toen hij één keer net te laat was hadden wij al onze gegevens uitgewisseld en een afspraak met elkaar gemaakt. Een knipoog en een glimlach en weer aan de slag met het volgende gerecht.

Bij terugkomst in het guesthouse was er nog geen spoor van Marieke te bekennen. Ik zorgde ervoor dat er een grote schone handdoek voor haar klaar lag en een briefje met de mededeling dat ik op haar zou wachten in Daret’s guesthouse.
Laat in de middag arriveerde ze op de afgesproken plaats en ze was blij om me weer te zien. Ik was ook heel blij om haar weer te zien, ik had haar niet echt gemist maar ik was toch wel blij om haar weer te zien. Ik was al bezig om een beetje meer afstand van haar te nemen. Ons afscheid kwam nu wel erg dichtbij en ik wilde niet met een emotionele bagage mijn reis afmaken. Ik weet niet of ze het merkte maar voor mijn gevoel was ik een stuk koeler. Ik verlangde wel naar haar maar ik wilde het niet te moeilijk maken voor ons. Zij was natuurlijk ook heel emotioneel.
We hadden een heerlijke avond in het “Riverside Restaurant” en zongen veelvuldig met de band mee. Alles was weer goed tussen ons en met een fantastisch gevoel gingen we naar huis.