Ik voelde me opnieuw niet zo goed toen ik opstond. Ik had slecht geslapen en steeds liggen hanenwaken. Ik was zelfs vergeten om mijn gloednieuwe wekker te zetten. Mijn gedachten waren er niet echt bij. Het ontbijt schoot erbij in en met alleen een Pepsi in mijn maag volgde ik de aanwijzingen op het stuk papier dat ik had gekregen van de dame in het kantoortje. Deze aanwijzingen zouden mij naar de kookschool leiden.
Bij aankomst was er al aardig wat volk binnen maar ik was toch niet de laatste. Informele gesprekken tussen de deelnemers om elkaar af te tasten. Toen de groep kompleet was werd er gestart met het uitdelen van een kookboekje. Een gefotokopieerd kookschrift in het Engels met daarin de verschillende ingrediënten beschreven, een handvol recepten en aan het einde een opsomming van de (verboden) vruchten van Thailand.
Het was al snel duidelijk wie er ervaring had met het koken in het algemeen en aan de snijdvaardigheid van de deelnemers was ook te zien wie er absoluut geen ervaring had. “De angst voor het scherpe mes”, noem ik dit altijd.
Er werden een paar teams gevormd rond de verschillende branders en ik had het geluk dat ik alleen mocht werken. Het eerste gerecht wat werd bereid is een klassieker uit de Thaise keuken, de “Pittige Zure Garnalen Soep” (“Tom Yam Kung”). De meester hield mij goed in de gaten en hij meteen door dat er twee geschoolde handen aan het werk waren. Ik paste het gerecht hier en daar een beetje aan naar mijn eigen smaak en het zag er goed uit.
Ons tweede gerecht was iets ingewikkelder en hierbij vielen de ongeschoolde meteen door de mand. Timing was belangrijk. De “Groene Kip Kerrie” (“Gaeng Kiawan Gai”) is een mengeling van een kerriepasta en kokosmelk aangevuld met verschillende ingrediënten. Kip en varken wordt er in Thailand veel gebruikt al is het wel in kleine hoeveelheden. Een grote lap vlees zal je hier niet snel op je bord vinden.
De derde en laatste test was het bij “Cheapo’s op Khao San Road” zeer geliefde “Pat Thai”, de Thaise uitvoering van de “Bami Goreng”. De mie is gemaakt van rijst en wordt ongekookt gebakken. Een scheut water zorgt ervoor dat de mie zeer snel wordt gekookt in de wok. Een klef mengsel met veel taugé afgemaakt met gedroogde garnalen en geplette pinda’s is het resultaat.
We waren precies om één uur klaar en we konden opeten wat we zelf hadden gekookt. Ik was er wel aan toe en keek met één oog naar de medestudenten die het niet zo goed hadden gedaan. Aangezien ik toch niet alles zou opeten nodigde ik een paar mensen uit om bij mij aan tafel te komen zitten. Het bracht een glimlach op hun gezichten.
De middag was minder interessant, misschien ook omdat ik alweer slaperig was. Een erg lang verhaal over fruit met het proeven van fruit dat we allemaal al een keer gegeten hadden. Natuurlijk was de stinkende “Durian” het middelpunt. We zouden en moesten het allemaal proberen. Mijn conclusie is dat het best te eten is, maar het is niet mijn favoriet en voor de kosten, het is nogal duur, zou ik eerst wat anders kiezen. Het was een leuke leerzame dag geweest maar ik had mij er iets meer van voorgesteld.
Diep nadenkend over wat me vandaag allemaal was overkomen liep ik naar Daret’s guest house voor een koud biertje. Daar was ik wel aan toe. Ik was nu ook weer alleen en ik had het daar een beetje moeilijk mee. Ik wilde mijn verhaal van de dag kwijt en was niemand om mij heen die daar ook maar het geringste in geïnteresseerd was. Ik voelde me weer eenzaam. Is mis mijn reisgenoot! Dat voorspeld weinig goeds als we uit elkaar gaan.
De rest van de avond was een exacte kopie van gisteren. Ik dwaalde doelloos door de stad en over de avondmarkt. Ik dronk een paar biertjes en ging naar bed. Morgen zou ik in ieder geval wel ontbijten voordat ik naar de kookklas zou gaan.
