Zuid-Korea: De geur van regen

Busan (So Yu Hotel) 609), woensdag 20 mei 2026

Ik kan me met moeite herinneren dat ik mezelf door zo’n regenachtige dag als deze in Korea heb gesleept. Natuurlijk zijn er de dagen dat we tyfoons hebben overleeft in het vissersdorp van mijn schoonmoeder in de Filipijnen.
Ook de winterstorm aan de Spaanse Costa in de camper tien jaar geleden is moeilijk te vergeten. Het schudden en schommelen in de luwte achter een rij huisjes waarvan een gedeelte door de Middellandse Zee werd opgeslokt. Maar dit, een dag zonder enige wind waarop de regen verticaal neerdaalt in verschillende gradaties van intensiteit.
Om zeven uur loopt de wekker af en om eerlijk te zijn lig ik al een uur wakker. Ik sloot mijn ogen om negen uur met de oordoppen in. Eerst het raam open voor wat frisse lucht en dan het water voor de koffie aan de kook brengen. Ik zie de regen vallen. Het is een stille vallende regen die volgens de weersvoorspelling de hele dag op Busan zal blijven neerdalen.
Het is niet anders! Dit is een dag van “Troubles” uit de titel van onze blog. De sterke koffie smaakt heerlijk en ik lees het nieuws van gisteren op het internet. Het is in Nederland zeven uur vroeger dan in Korea. Wanneer wij opstaan is het middernacht in Amsterdamlabat en is de dag ten einde. Het overgrote deel van het nieuws is alarmerend maar niet voor de ambtenaren en de politiek. Voor hun loopt alles door, zelfs als de wereld vergaat.
Lyka ontwaakt wanneer om acht uur het alarm gaat voor de medicijnen tegen mijn diabetes.
‘Goedemorgen lieverd!’, zegt ze, vergezeld door een dikke kus.
Ik heb ze gisterenavond al voorbereid op het voorspelde slechte weer voor vandaag. Er rest ons niets anders dan de dag door te brengen op de hotelkamer. Na bijna twee intensieve weken in Korea is dat best heerlijk. Een echte rustdag.
Verhalen schrijven, foto’s verwerken en een boek van Harlan Coben, Vals Spel, wisselen elkaar af. Tot de magen beginnen te klagen. We zijn het er snel over eens. Ik ga naar de winkel voor instant noedels met wat voorbewerkt vlees er in.
De straat is nat maar niet glad. Daar is over nagedacht in deze heuvelachtige stad! Een instant noedels in Kimchi smaak en een in de Beef versie. Tien blokjes vlees die geadverteerd worden als kipnuggets. We zullen het ermee moeten doen als lunch tijdens deze regenachtige dag.
Zo slecht ziet het er nog niet eens uit? Het smaakt zelfs beter dan het er op het eerste oog uitziet! Ik herinner mij de dagen dat de rugzakartiesten in Thailand de instant noedels, nog in de verpakking, fijn knepen en bestrooiden met het bouillonpoeder. Waarna dat mengsel in de mond werd gestopt en krakend als chips naar binnen gewerkt. Wegspoelend met de goedkoopste flessen drinkwater die ze langs de weg konden vinden. Gelukkig heb ik mij nooit verlaagd tot deze gewoonte.
Na de lunch bekijk ik de weersverwachting voor de zoveelste keer op mijn iPhone maar ik weet ondertussen wel wat voor weer er vandaag wordt verwacht. Het blijft regenen tot ver na middernacht op deze donkere donderdag 20 mei 2026! Mijn demonen hebben mijn inspiratie ook al opgevreten en het boek waar ik aan ben begonnen kan mijn aandacht ook niet vasthouden. Er knaagt wat in me!
Om vier uur kleed ik me aan omdat de intensiteit van het onafgebroken neerdalende water duidelijk is afgenomen. De schoenen gaan vandaag aan maar mijn regenjack blijft in de koffer. Een motregen kan me niet echt nat maken. Nadat ik de trappen naar de top van het Yongdusan Park heb beklommen sta ik onder de Busan Tower over Gwangbok te staren. Het lijkt een treurig uitzicht. Toch deert het me niet want zonder regen was onze planeet niet groen. Sterker nog, zonder de gehate kooldioxide (CO2) zou er geen groen op onze planeet zijn. 99,99 % van het leven is gebaseerd op koolstof. Probeer dat maar eens uit te leggen aan een klimaat idioot die nooit scheikunde op school heeft gekregen?
Op een stoel of een kruk zitten is vandaag niet mogelijk omdat al het meubilair is bedekt met een laagje regenwater. De zeer weinig toeristen die, net als ik, de moeite hebben genomen om de heuvel te beklimmen zijn allemaal binnen in het paviljoen of de winkel.
Het is voor veel mensen in Busan een treurige dag. Maar niet voor mij! Ik hou van de geur van regen. Of het nu de neerdalende warme tropische regen is op het schroeiend hete asfalt in Thailand of het koele zoete regenwater door de zilte zeelucht in het frisse Busan.
Ik lik een druppel van de top van mijn neus en geniet van de natte vochtige omgeving. De geur van verrotting trekt op uit de bodem van de met planten en bomen bedekte heuvel van het park. Ook dat is de geur van de regen en het steeds generatieve leven. Er wordt in de natuur geen enkel molecuul verspild om nieuw leven te creëren.
Met de bekende omtrekkende beweging begeef ik me naar het punt tegenover de bushaltes waar ik graag een biertje drink. Na een week ben ik een bekende verschijning in de winkelstraat en de verveelde eigenaars van lege winkels groeten mij vriendelijk. Geef me nog een maand in Busan en iedereen zou mij begroeten.
Ik heb in het verleden uitgebreid geschreven over hoe graag ik voor langere tijd in Japan zou willen verblijven. Helaas is dat niet mogelijk omdat ze ongecontroleerde en ongewilde immigratie heel serieus nemen. De bevolking, en nu ook de zittende regering, wil de Japanse identiteit koste wat het kost behouden en niet laten vergiftigen door minderwaardige culturen. Dan maar minder arbeidskrachten en een beetje economische krimp. Dat is altijd beter dan niet meer in het land wonen waar je bent geboren en opgegroeid!
Korea is geen Japan, het is er goed en eigenlijk is het niet eerlijk om over goed en slecht te praten. Dat laat ik liever aan de hoogopgeleide socialisten over. Zij hebben een beter moraal kompas dan de mannen en vrouwen die ’s morgens om zes uur in de auto zitten op weg naar hun werk om de helft van de bevolking in Nederland, die nog op bed ligt, van financiële opstekers te voorzien.
Korea is een heerlijk land om te bezoeken. Het Europese paspoort geeft gelukkig nog 90 dagen toegang bij aankomst. Komende reis gaan we zeker weer naar Korea. We praten nu over vier en misschien wel zes weken. Twee of drie locaties en daar de omgeving gaan verkennen vanuit een centraal punt.
Aangekomen bij mijn bekende bankje is die natuurlijk ook door- en doornat. Ik loop door mijn mogelijkheden, en nog voordat ik een doorschijnende halve literfles Cass beer uit de koelkast van de CU heb gehaald, valt mijn oog op een kartonnen bodem van een tray frisdrank. De ideale onderlegger om op een natte oppervlakte te gaan zitten.
Het is vandaag ook hier een heel andere wereld. De natte verlaten straten van Busan zijn een beetje griezelig geworden. Het verkeer raast langs mij heen en werkt een mist van kleine waterdruppels op. Nog maar een klein slokje ijskoud bier. Ik realiseer me nu dat zeventien graden Celsius best wel koud is. Dat is bijna tien graden minder dan gisteren!
Ik heb de fles nog niet leeg wanneer het weer harder begint te regenen. Ik zoek een plaatsje op de richel voor de kleine kruidenierswinkel met mijn rug tegen de ruit van de etalage. Af en toe blaast de wind dikke regendruppels in mijn richting en ik voel dat de kont van mijn korte broek nat en koud begint te worden. Deze middag is aan een vroeg einde gekomen.
Het is vandaag een ongewoonlijke dag geweest. Waarom zouden we deze dag dan niet ongewoonlijk beëindigen? We houden beiden van Koreaans eten maar deze avond gaan we eten bij een Koreaanse Hamburgerketen. De burgers van “No Brand Burgers” zijn niet bijzonder en ook niet veel anders dan de broodjes hamburger van de bekende hamburgerketens. Toch zijn het duidelijk Koreaanse hamburgers, zeker die van Lyka. Haar burger bestaat voor 100% uit garnalen.
Waarom gaan we dan hier eten? Het hamburgerrestaurant is een nadrukkelijk verzet tegen de Amerikaanse gewoontes die tijdens de vijfenzeventig jarige aanwezigheid van de Amerikaanse soldaten in de Koreaanse samenleving zijn binnengedrongen. Hamburgers en Pizza’s zijn de gewoonste zaak van de wereld in Korea geworden, net als in de Filipijnen. Maar het blijven heel andere landen en het zijn geen nieuwe staten van de USA.
Natuurlijk worden de Amerikanen, en de andere soldaten van de Verenigde Naties die hier hebben gevochten en zijn gesneuveld, nog steeds aanbeden en bedankt voor hun inzet tegen de grote communistische vijand uit het noorden. Dat zal ook niet snel veranderen. Hoewel ik ook in Korea een bitter beeld voel jegens de blanke en donkere mensen.
Deze dag zit er al vroeg op en na wat lezen gaat het licht uit. Morgen met de trein naar een andere stad in Zuid-Korea.

Zuid-Korea: Rustdag

Busan (So Yu Hotel) 609), maandag 18 mei 2026

De indrukwekkende beelden van de begraafplaats van gisteren dreunen nog na in mijn herinneringen wanneer ik om iets voor negen uit mijn bed kom. Lyka slaapt nog en dat is geen probleem. We hebben vandaag een rustdag ingepland die we tevens gebruiken voor de wekelijkse wasdag.
Eerst zet ik een verse beker koffie en dan maak ik voor ons bruine boterhammen met Hollandse oude kaas en Koreaanse Spam die ze hier Ham uit blik noemen. Ik weet dat er mensen van Spam, in Nederland lang bekend onder de naam SMAC van Unox, griezelen maar ik heb echt de smaak weer te pakken van Spam. Het is een van die Amerikaanse bedenksels die de wereld voorgoed hebben veranderd. Gebakken naast een paar eieren met witte bonen in tomatensaus of gewoon op brood, ik vindt het allemaal heerlijk.
De tweede beker koffie is klaar en met een tas, die we speciaal voor de was meebrengen, lopen we naar de wasserette. Er zijn maar drie krukjes in de wasserette aanwezig en omdat wij daar blijven wachten tot de was klaar is ontdekken we waarom. De vaste klanten vullen de wasmachines en droogtrommels, daarna kijken ze op hun horloge om na ongeveer dertig minuten weer terug te komen.
Wij vinden het daartegen heerlijk om in de wasserette te wachten. Ik lees mijn boek op de e-reader en Lyka maakt dankbaar gebruik van de snelle gratis Wijfij. Na iets meer dan een uur zijn we klaar en gaan terug naar het hotel waar onze kamer schoon is gemaakt en de bedden voorzien van schone lakens.
We hebben afgesproken om de lunch vandaag eenvoudig te houden. In het piepkleine restaurant, kleiner dan een gemiddelde keuken in Nederland, waar ik altijd Gimbap haal zoeken we een plekje. Twee borden Kimchi Fried Rice met een gebakken ei voor ₩ 12.000 (€ 6,85) is natuurlijk een winnaar!
Het is een heerlijke rustige middag in de hotelkamer met mijn foto’s en verhalen, afgewisseld met enkele pagina’s lezen. Muziek uit de jaren zeventig op de achtergrond en een grote beker koffie binnen handbereik. Ik wil bewust minderen met de Coke Zero! Bij gebrek aan Soda water is Coke Zero het alternatief. Ik vindt de suikervrije groene thee ook lekker maar ik mis de bubbels en het boeren na het drinken.
De middag kabbelt langzaam naar haar einde toe en dan is het om vier uur de hoogste tijd om mijn plaatsje tegenover de bushalte op te zoeken. Wel met een omweg! De trappen naar de top van de heuvel waar de Busan Tower op staat lonken. Ik kan de lokroep niet weerstaan omdat ik nog zoveel als mogelijk wil bewegen. De gedachte dat ik in de toekomst misschien niet meer mobiel ben stuurt een koude rilling over mijn ruggengraat.
Vanaf de top op de heuvel kijk ik uit over de hoogbouw van Gwangbok. Het is geen fraai uitzicht omdat de laatste hoogbouw voorbij de top van de heuvel reikt. Na een blikje Ananas-frisdrank zonder suiker is het de hoogste tijd voor een ijskoud biertje.
Ik heb het idee dat het oude vrouwtje in de GS25 op mij staat te wachten. De voorste twee flessen Cass bier zijn niet echt koud! Pas bij de derde krijg ik het gevoel dat die koud genoeg is om direct te drinken. In tegenstelling tot de grotere 7-eleven winkels, waar de dranken vanaf de achterkant worden aangevuld, wordt hier de drank vanaf de voorkant aangevuld. Niet zo handig maar het neemt wel veel minder plaats in beslag.
Voor mij is de beste manier om een stad aan te voelen gewoon ergens te gaan zitten op een richel of bankje langs de straat. Bestel een biertje in een van de vele kleine winkeltjes/restaurantjes langs de weg en maak nieuwe vrienden. Probeer zoveel mogelijk elke middag op dezelfde plaats te gaan zitten. Dan val je pas echt op en gaan de lokale mensen je herkennen.
Zo zit ik hier in m’n eentje met een ijskoude fles Cass bier op een bankje tegenover de bushalte. Ik zie het dagelijkse Koreaanse leven in een wereldstad aan mij voorbijtrekken. Wat is mooier aan reizen dan lekker eten en af en toe een ijskoud biertje drinken?
We hebben vandaag niet bewust weinig uitgegeven. Dat geeft ons extra ruimte om vanavond wat luxere gerechten te bestellen. Vanavond gaan we voor de Bulgogi. Een rundvlees gerecht dat je minimaal voor twee personen moet bestellen. Het kost ₩ 25.000 per persoon. Zelf blijf ik een grote fan van Bibimbap terwijl Lyka liever de witte kleverige kleine ronde korrelrijst eet.
We krijgen als aanvulling een gebakken visje als “service” van het restaurant. Lyka knipt het rundvlees in handelbare kleinere stukjes zodat het wat gemakkelijker eten is met de platte rvs stokjes.
De uitgebreide maaltijd smaakt ons uitstekend en zoals gewoonlijk zijn de twee dames zeer gastvrij voor ons. Ze laten ons echt welkom voelen. Ik reken af en de kosten zijn net geen € 40,-, inclusief een biertje en groene thee! En dan hoef je ook niet af te wassen.
Een rustige maandag komt ten einde. Tijdens het eten hebben we de plannen voor morgen besproken. We gaan naar een echte toeristische trekpleister die je absoluut niet mag hebben gemist wanneer je in Busan bent geweest.

Zuid-Korea: Dankbaarheid

Busan (So Yu Hotel) 609), zondag 17 mei 2026

Hoeveel militaire begraafplaatsen heb ik tijdens mijn reizen al bezocht? Veel, heel veel! En altijd met veel respect. Je bloed opofferen op de drempel van je huis is een andere opoffering dan je bloed opofferen duizenden kilometers vanwaar je bent geboren.
De ziel van een man die het gevaar van de oorlog heeft geproefd op het slagveld gaat nooit meer naar huis. Die ziel blijft voor altijd achter op het slagveld, waarheen zijn eigenaar ooit terug zal terugkeren.
Zijn verhalen over de verschrikkingen van de oorlog zal hij waarschijnlijk nooit vertellen, want die zijn van hem, en zijn dode, en ook nog levende, kameraden. Oorlog is een monster!
Niet veel mensen van de generaties na mij zullen ooit stil hebben gestaan bij de erfenis van de Tweede Wereldoorlog. Voor veel regeringen en mensen gaat de geschiedenis niet over zaken die verder weg liggen dan de lengte van hun neus. Ze willen, of kunnen, niet bevatten dat hun vrijheid is betaald met het bloed van vorige generaties
Gelukkig heb ik mogen reizen en de overblijfselen van de verschrikkingen van de onderdrukking en oorlog met mijn eigen ogen kunnen zien. Nadat het Japanse Keizerlijke Leger zich op 15 augustus 1945 zich onvoorwaardelijk overgaf, na de twee onmenselijke kernwapens op Hiroshima en Nagasaki, ontstond er een enorm politiek vacuüm in het verre oosten.
In Europa had de bondgenoot van de geallieerden zich ontpopt als een Trojaans paard. De socialist Joseph Stalin eiste na de overgave van Hitler Duitsland alle grondgebied op die de Russen hadden “bevrijd”. Dat leidde tot het IJzeren Gordijn en de koude oorlog. Die laatste was het machtsspel met kernwapens. Het meest verschrikkelijke wapen dat de mensheid tot nu toe nog maar twee keer heeft gebruikt.
In Azië was de kameraad van Joseph Stalin, Mao Zedong, van plan om niet alleen China maar ook alle koloniën van de Europese machten te bevrijden en zijn socialistische hersenspoeling te brengen. Samen zouden Stalin en Mao de socialistische wereldorde leiden voor een beter leven van de arbeiders. We weten nu hoe dat na tachtig jaar is afgelopen.
Nog voordat we bij de “The United Nations Memorial Cemetery in Korea” zijn aangekomen passeren we het “UN Veterans Memorial”. Op deze plaats worden de Verenigde Naties nog geëerd voor een bestaansrecht dat bij de oprichting een oprecht doel had. De Nederlandse driekleur is nadrukkelijk aanwezig.
Bij de toegang naar de militaire begraafplaats staan twee oude mannen die de bezoekers persoonlijk zorgvuldig en uitgebreid begroeten. De dankbaarheid straalt er vanaf.
Een van de oude mannetjes vraagt: ‘Where you from?’
Ik antwoord: ‘The Netherlands.’
Hij kijk mij recht in de ogen, ‘Thank you for your support in the war!’
Ik krijg een brok in mijn keel en moet direct aan een man, aan het einde van de jaren zestig, denken. Hij woonde in Zaltbommel en droeg als bijnaam “De Koreaan”. Ik was te jong om te begrijpen dat er nog andere oorlogen dan de oorlog met de Duitsers in Nederland hadden gewoed. De tweede wereldoorlog was op de lagere school geen lesstof, net als de eerste wereldoorlog overigens.
Het eerste gebouw dat we zien is de “Memorial Service Hall”. Het is nadrukkelijk geen kerk maar het geeft je wel het gevoel om in een godshuis te zijn. We nemen plaats in de alles overheersende stilte en kijken naar een video met Koreaans commentaar. We verstaan er helemaal niets van maar we weten instinctief waar het over gaat.
We volgen de route zoals beschreven in het Engelstalige brochure. Het park ligt er onberispelijk en in alle stilte bij. Mocht je nog enige twijfels hebben over wat er is gebeurd in Korea dan verdrijft de stilte die twijfels en vervangt ze door pure respect.
Een gedenkplaat verteld het verhaal in cijfers over de oorlog die officieel nog niet is beëindigt maar wel sinds 27 juli 1953 een wapenstilstand kent.
Tijdens de actieve gevechten tussen 25 juni 1950 en 27 juli 1953 sneuvelden 2.336 soldaten die deelnamen aan de vredesmissie onder leiding van de Verenigde Naties in Korea. De grootste verliezers waren Australië, Canada, Nederland, Turkije en het Verenigd Koninkrijk. Deze landen lieten meer dan honderd van hun jonge mannen achter in de Koreaanse bodem.
De gedenkplaat met de foto’s van alle gesneuvelden verteld een verhaal over mannen, soms nog jongens, die nog dromen en een heel leven voor zich hadden. De Chinese en Russische socialisten dachten daar anders over. Zij waren bereid om hun onderdanen te laten sneuvelen voor een wereldomvattende totalitaire socialistische staat.
We volgen de route over de begraafplaats en komen zo bij het “Symbolisch Veld”. Hier staan de monumenten opgericht door de regeringen van de landen uit respect voor de gevallen zonen, broers en vaders.
Het Griekse monument en het Nieuw-Zeelandse monument vallen op. De Grieken hebben gesneuvelden uit de groep van vijf onbekende soldaten. Nieuw-Zeeland treurt om tweeëndertig gesneuvelde soldaten. Ik ga op zoek naar het monument voor de honderd en vierentwintig gesneuvelde landgenoten. Tevergeefs, er is geen monument voor deze helden uit het verre Nederland!
Je schaamt je op zo’n moment kapot voor een land dat tegenwoordig openstaat voor elke gelukzoeker op de planeet. Miljarden per jaar uitdeelt aan corrupte regeringen en vluchtelingen die niet in armoede willen leven. Honderdduizend euro voor een mooi en eervol gedenkteken past niet in de Hollandse handelsgeest!
Ik neem mijn hoed af en salueer uit respect voor mijn gevallen broeders. Ik ben als dienstplichtig Nederlander twaalf maanden paraat geweest op de Noord-Duitse laagvlakte. Ik heb gelukkig nooit gevechtshandelingen hoeven te doorstaan maar de meerdaagse oefeningen waren meer dan echt. Het waren zeker geen spelletjes RISK.
Een keer zijn we midden in de nacht gewekt omdat het leek dat de socialistische Russische Beer Polen zou binnenvallen en misschien zou doortrekken tot aan de West-Duitse grens. We moesten vierentwintig uur per dag paraat staan om de vijanden te stoppen. Volwassen mannen huilden die nacht. Iedereen wilde soldaatje spelen maar niemand wilde vechten en het risico lopen om te sneuvelen.
Gevallen Jongens, R. Samuels (een Joodse naam), 24 jaar, W. Groothedde, slechts 20 jaar, zij hadden hun leven en hun toekomst zeker heel anders voorgesteld dan eeuwig rusten in de Koreaanse bodem.
Het grote grafveld ligt er ook onberispelijk bij. Achter mij zijn een dozijn personen druk bezig met het onderhoud van de “The United Nations Memorial Cemetery in Korea”. Ik kan met grote zekerheid zeggen dat Nederland hier financieel niet al te veel aan zal bijdragen! Ook weer zo’n moment dat je jezelf kapot schaamt om onder het Rood, Wit en Blauw te leven. Tegenwoordig wappert het Zwart, Rood, Wit en Groen op treinstations en overheidsgebouwen.
Deze twee monumenten ontnemen je adem voor een moment en brengen tranen in je ogen. Het linkse monument is opgericht voor de Australiër JP Daunt. Hij is met zeventien jaar het jongste slachtoffer van de oorlog in Korea onder de vlag van de Verenigde Naties.
Het tweede monument is voor de Canadezen die niet naar huis zijn teruggekeerd. Het beeld is van een Koreaanse kunstenaar naar ideeën van een soldaat die het geluk heeft gehad om wel levend naar zijn vrouw en kinderen terug te keren.
Vlaggen en monumenten zover het oog reikt. Ik wissel enkele woorden met een Vlaams stel dat hier ook rondloopt. Zij zijn ook erg onder de indruk van dit levende monument.
De Wall Of Remembrance is zonder enige twijfel het meest indrukwekkende monument op het gehele complex. Naar Amerikaans voorbeeld staan hier de namen van alle gesneuvelde soldaten voor eeuwig in zwart graniet gebeiteld. Het zacht ruisende opborrelende water in de vijver, dat de stilte doorbreekt, maakt het nog indrukwekkender.
Nog meer woorden in het graniet kunnen al het verdriet nooit wegnemen. Zeker niet omdat de Verenigde Naties een onbestuurbaar politiek instrument voor schurkenstaten, dictators en massamoordenaars is geworden. Het beste dat de Verenigde Naties zou kunnen overkomen is dat het wordt opgeheven na de gedane arbeid! In plaats van een spreekbuis te worden voor terroristen.
Er is een klein gebied gereserveerd voor de veteranen die hier hun laatste rustplaats willen hebben tussen hun gevallen kameraden. Met mijn hoed in mijn hand staar ik naar de velen graven van Nederlanders. Vol respect kijk ik naar het graf van Colonel Jacob Cornelis Constandse. Hij is tweeënzeventig jaar na zijn commando in Korea, op zevenennegentig jarige leeftijd overleden en in Korea naar zijn laatste rustplaats gebracht.
Het uitbundige UN Forces Monument doet het allemaal nog een keer dunnetjes over. Namen, helden en verdriet, de blauwhelmen krijgen al heel lang geen respect meer van de mensen en partijen die ze beschermen.
Het Unknown Soldier’s Pathway leid naar het onbekende aan de horizon. Symboliek over het onbekende, de kwetsbaarheid en het onvermijdelijke einde van het leven van een medemens.
We zijn aan het einde gekomen van ons bezoek aan het “The United Nations Memorial Cemetery in Korea”. Een laatste bronzen beeld van een soldaat in volle bepakking en zijn regencape. De alles zeggende kaart van de Chinese overval in 1950 en de strijd van het westen tegen het oprukkende socialisme.
In Vietnam is het anders afgelopen! Alles wat wij op deze ochtend hebben gezien druipt van de dankbaarheid van de Koreaanse bevolking aan de helpende handen uit Amerika en veel andere landen. In het noorden, in de socialistische Democratische Volksrepubliek Korea, is het leven voor de onderdrukte andere helft van de Koreaanse bevolking een ware dagelijkse nachtmerrie.
Er steekt in Nederland een gevoel van afkeer op tegen president Trump en veel waar de Verenigde Staten van Amerika voor staat. De jongere generaties zijn de grote offers van de Amerikanen en Canadezen in de Tweede Wereldoorlog vergeten. Geschiedenis is een vies woord op de middelbare en hogere scholen.
De propaganda machines van de Europese “ministeries van de waarheid”, zoals voorzien door George Orwell in zijn klassieker Nineteen Eighty-Four, draaien op volle toeren.
Er rest voor de jeugd maar een vraag die de smartphone niet eerlijk zal beantwoorden: Wat is nog de waarheid?

Het Ministerie van Waarheid is ironisch genoeg verantwoordelijk voor propaganda en het herschrijven van de geschiedenis , en is dus in feite gericht op het misleiden van het volk. Dit ministerie is ook verantwoordelijk voor het creëren en verspreiden van Nieuwspraak onder de bevolking.

De teleurgestelde Europese socialisten hebben een nieuwe bondgenoot gevonden in de Arabische Islamieten. Beiden willen ze een wereldomvattende staat naar hun eigen ideeën inrichten. Alleen begrijpen de socialisten nog steeds niet dat ze niet in de plannen staan voor een Islamitische sharia samenleving.
Socialisten dromen nu eenmaal graag van de macht en hebben een gebrek aan realisme. In Brussel willen ze Europa graag inrichten zoals in het gevreesde en gehate Noord-Amerika. Het paard van Troje is allang binnen en ik ben blij dat ik het einde van de vrije wereld door een allesvernietigende nucleaire oorlog niet zal meemaken.
Na het bezoek van vandaag aan deze begraafplaats verbaasd mij het nog meer dat er in het westen socialisten zijn die de wereld willen veranderen in een alles onderdrukkende dictatuur. Er zal nog veel bloed stromen!
We nemen bus 134 terug naar Nampo en zien vanuit de bus het restaurant waar we uiteindelijk gaan lunchen. Na twintig minuten wandelen staan we voor de “Salad Box”. Het vaandel voor de deur laat zien welke salades er binnen worden geserveerd. De gezonde salades zien er fantastisch uit.
We zijn het er snel over eens en bestellen de biefstuk en de pittige kip salade met rijst. Dan kunnen we de verschillende salades delen. Dat idee met die koude rijst in combinatie met een salade krijg ik niet uit mijn hoofd tijdens het eten. Ik zal dit zeker niet vergeten en ik zal het in Hollandistan ook eens proberen.
Na de wandeling terug naar het hotel, om het eten wat te laten zakken, is het heerlijk rusten in de koelte van de airconditioning op onze fantastische kamer in het So Yu Hotel. Ik zal niet snel plaatsen aanbevelen omdat ik uit ervaring weet hoe snel een mooi en goed hotel kan vervallen tot een totale nachtmerrie
Lyka geeft zich over aan Koreaanse dramaseries en ik ga naar mijn vaste plaatsje onder de Busan Tower. Onder het genot van een Pineapple Soda Zero geniet ik na van deze indrukwekkende en mooie dag in Busan. Het is heerlijk weer maar dat kan ook snel veranderen volgens de weersverwachting.
Tijdens mijn vaste middag ritueel, om een paar biertjes te drinken langs de straat, bel ik Lyka wat voor plannen ze heeft voor het avondeten. Alsof ik het aanvoelde! Ze zit nog vol van de grote salade en een kleinigheidje in de vorm van een instant noedels is voldoende voor vanavond. Ik koop onderweg nog een ijskoude fles Cass bier en een zakje pittige knakworsten om de instant noedelsoep wat aan te kleden.
Zo komt deze mooie zondag aan haar einde. Nog wat voetbal en wielrennen op mijn MacBoor Air kijken en dan slapen. Morgen is het wasdag en een rustdag!