Macau (Sanva Hotel (218), dinsdag 6 december 2011
Als begin van de dag pleeg ik op deze eerste èchte dag in Macau al heel vroeg onderhoud aan mijn vermoeide lichaam, eerst een warme douche, en die blijkt veel beter dan ik heb verwacht. De straal is niet zo dun als ik me had voorgesteld, warm water voor een douche in de tropen is niet vanzelfsprekend. Maar in de streken waar het ’s winters erg fris kan zijn natuurlijk wel. De eerste indruk van de buitenkant van het hotel of hostel, beide namen worden door elkaar gebruikt, schept een beeld die het zeker niet verdient.
OK, het is ’s nachts luidruchtig maar daar heb je oordoppen voor. Voor de rest is het Sanva Hotel prima in orde! Harde schone bedden die goed slapen, heerlijke katoenen dekbedden en ik ruik geen mensenvet in het kussen. Zelf zou het Sanva Hotel zelfs twee sterren kunnen geven.
Maar terug naar vanochtend. De wekker is niet afgegaan omdat ik vergeten ben om de tijd te verzetten. Maar het is niet zo erg want om een uur of half acht werd ik vanzelf wakker. Lyka slaapt nog als een roosje en ik maak haar voorzichtig wakker. Dat moet wel want normaal is ze ‘s morgens met geen riek te voeren. Deze keer word ze met een glimlach wakker wanneer ze weer aan de olijfgroene tandpasta denkt.
De geur van Nescafé vult de kamer en met een lui gevoel blijven we nog even onder de dekens liggen. Hoeveel kopjes oploskoffie heb ik al niet bereid met mijn dompelaar van de ANWB winkel? Het voltage is hier gelukkig 220V en de stopcontacten zijn hetzelfde als in Maleisië. Een eenvoudige adapter is de vorm van een plastic plaatje is voldoende.
Vandaag ontbijten we voor het gemak bij McDonald’s. Op weg naar het “Largo do Senado”, het iconische plein in het hart van het oude Macau, passeren we schitterende oude architectuur in de vorm van “Chinese Shophouses”. Een veel voorkomende vorm van woningbouw in zuidoost-Azië. De bewoners leefden veelal in de winkel die lange openingstijden kende en sliepen op de eerste verdieping boven de winkel.
Het wereldbekende fastfood restaurant met de gouden bogen wordt getolereerd op het iconische eeuwenoude plein maar wel met ingetogen reclame die de sfeer op het plein niet verpest. Het ontbijt menu is hetzelfde zoals over de hele wereld. De koffie is vers en de broodjes met gebakken eieren ook.We gaan aan het einde van middag op broodjacht zodat we niet elke ochtend bij de gouden bogen belanden. Goed brood is nog steeds moeilijk te vinden in Azië. Er is voldoende Chinees zoet brood te vinden, maar dat zoete brood houden we niet zo van. Om eerlijk te zijn moet ik toch toegeven dat ik het ontbijt bij de gouden bogen erglekker vindt. Het broodje met ei en de worst is haast genoeg en de hash brown vult me precies tot de rand. De vers gezette koffie is tegenwoordig ook goed en een tweede bakkie is vaak gratis.
Tussen het happen door kijk ik om beurten in de brochures van het toeristenbureau en over het wereldberoemde plein in het hart van Macau, het “Largo do Senado”. Geschiedenis en moderne eetcultuur raken elkaar hier aan. Dit is ongetwijfeld een van de beste voorbeelden dat de authentieke belevenis kan worden bewaard ondanks de vooruitgang.
Er is een probleem over wat we vandaag gaan doen. Bij mijn vorige bezoek heb ik bijna ècht alles gedaan wat er in Macau te doen is. Er blijft dus niets anders over om het allemaal nog maar een keer met Lyka te gaan doen. En wanneer we Macau zeggen dan denken we meteen aan de ruïne van de kerk van St. Paul. Het icoon van Macau! Je ziet het overal om je heen in de meest uiteenlopende vormen. Van koffiebekers tot t-shirt en van ondergoed tot paraplu’s.
We passeren de “St. Dominic's Church”, een katholieke kerk die ik me niet herinner van mijn vorige bezoek. Op dit moment, voor mijn gevoel doet de kerk weinig onder voor de “Ruïne van São Paulo” het grootste trekpleister van Macau. We wandelen in een groot museum.
Lyka vindt het allemaal schitterend deze katholieke geschiedenis en dan ook nog helemaal in de kerstsfeer.De poort naar het communistische China is sinds mijn laatste bezoek ook op een kier gezet en dat is meteen te merken. Om half tien ’s morgens lopen er al honderden rochelende en sigaret rokende Chinezen op de trappen naar het monument. Met grote buttons op hun jas volgen ze de gidsen van de rondleiding met hun felgekleurde vlaggetjes.
De tijd van een foto schieten met weinig toeristen in beeld is dus ook hier voorgoed voorbij. Ook de overal aanwezige kerstmannen met de kleurrijke pakjes dragen niet bij aan een oosters cultureel gevoel. Maar je, het is nu eenmaal december en er moet geld worden verdient!
Achter de ruïne van de “Ruïne van São Paulo” is een klein religieus museum ingericht en een tombe. Religieuze kunst natuurlijk. De verheerlijking van het katholicisme, de vloedgolf van missionarissen die Afrika en Azië overspoelden. Een klein maar mooi museum!
De beelden, groot of klein, in het museum zijn indrukwekkend. Ondanks dat ze gemaakt zijn uit verschillende materialen stralen ze dezelfde sereniteit uit. Uit de details blijkt de toewijding en de liefde van de kunstenaar die het beeld, al dan niet in opdracht van de katholieke kerk, heeft geschapen. De details zijn verbluffend
We verlaten het “Museum of Sacred Art and Crypt” door de achteruitgang en kijken nog een keer over de schouder naar het bekende beeld van Maria met het kindje Jezus op de arm. Lyka is stil als een kerkmuis van deze katholieke omgeving en ervaring. Het is pas tien uur en onze eerste dag in Macau is al een groot succes!
