Singapore: Een vochtige dag

Geylang, Amrise Hotel (209)

Helaas zijn er ook van deze dagen als je op reis bent! De regen dreigt en dreigt niet alleen maar laat ook van zich horen. Al voor de middag dalen de eerste grote druppels op de dorstige aarde neer. Het ontbijt smaakt ons prima omdat we voelen dat het einde van deze reis nabij is gekomen. Witte boterhammen met de laatste hazelnoot pasta. Wanneer we klaar zijn spoel ik mijn plastic mes af en gooi de laatste restjes van onze noodrantsoenen weg. Vanaf morgen alleen nog de gouden bogen als ontbijt.
Sushi in Plaza Singapora was een traditie.
'Was!', want het zal nu wel heel lang duren voordat we weer hier zijn.

Zodra we buiten komen is er weer de regen. Hevige stortbuien afgewisseld met motregen. Het is een sombere Vrijdag in Singapore. We gaan meteen weer naar binnen en verplaatsen ons met de MRT naar het "Raffles Place" winkelcentrum. Regen op het glazen dak en een beker koffie in de hand. Schuilende mensen roken onder een smal afdakje een sigaret. Singapore is geen plaats voor rokers! Sigaretten zijn hier verschrikkelijk duur.

Dan maar weer tussen twee buien door terug naar de kamer. Er zit niets anders op voor vandaag. Zeven kanalen in totaal op de kleine LCD TV. De enige die goed genoeg zijn om te bekijken zonder een oogbeschadiging op te lopen zijn een Chinees en een Indiaas filmkanaal. De laatste zonder geluid zodat de hoofdrol spelers als doofstomme marionetten in hun felgekleurde gewaden over het scherm dansen.
Dan maar foto's verwerken en schrijven.

Na een diner van rijst met een verscheidenheid aan bijgerechten gaan we naar de stad. Bij mijn oude bekende drinkgelegenheid tref ik mijn vrienden aan. Ondanks de regen krijgt deze dag toch nog een gezellig einde. Moe en voldaan nemen we de laatste bus terug naar Geylang.

Singapore: Lichtshow! Welke lichtshow?

Geylang, Amrise Hotel (209)

Voor het slapen gaan gisteren hebben we de plannen voor vandaag gemaakt. Het wordt een drukke dag met hopelijk geen of weinig regen. We mogen dan wel in een ander land wakker zijn geworden maar het zijn nog steeds de tropen en de westelijke moesson kan zeer veel water in het eten gooien.
Vanzelfsprekend begonnen we de dag met een MacDonald's ontbijttje in het Funan IT center. De Battlebox ligt in het Fort Canning Park net achter het Enorme elektronica winkelcentrum. Een goede locatie om de dag te beginnen.
Singapore is een opvallend groene stad met veel plantsoenen en parken. Elk stukje groen is een oase van rust en die ligt slechts een paar stappen van de drukke zesbaansstraten vandaan. In het park is het nog rustig en terwijl we langzaam richting de Battlebox gaan kijk ik met één oog omhoog waar zich de donkere wolken in een palet van honderden tinten verzamelen. Natuurlijk ligt Malacca hier maar tweehonderd kilometer vandaan maar de weerpatronen zijn grotendeels hetzelfde.
'Na de middag een grote kans op regen!', zou de weerman zeggen.

Singapore onderhoud zijn cultuur en historie uitstekend omdat het zich al vroeg realiseerde dat dit een bron voor de ontwikkeling van het toerisme zou worden. Het Fort Canning Cultural Center waarin een ballet en muziekschool zijn gevestigd is hier een prima voorbeeld van. Een maagdelijk wit gebouw in een smaragdgroene omgeving.
Het grasveld voor het gebouw was vroeger een begraafplaats maar daar denkt niemand meer over na. Dertig jaar geleden zijn de graven geruimd en de grafstenen die nog in redelijke of goede staat waren zijn in de muren rond de oude begraafplaats gemetseld. Een enkel groter monument voor vooraanstaande bestuurders of militaire officieren in een uithoek zijn in hun geheel gespaard.

Ik hou van begraafplaatsen omdat ze veel over de geschiedenis van een land, stad of dorp vertellen. En terwijl ik langzaam voorbij de graven loop en de namen en data lees probeer ik me voor te stellen wat voor personen daarbij zouden hebben gehoord.
"Noodlottig ongeval", "Besmettelijke ziekte" en "Overleden tijdens de bevalling" zijn vaak te lezen op de grafmonumenten. Ik wil zelf gecremeerd en in een urn bewaard worden. Net als de Chinezen! Een onbekende naam op een onbekende begraafplaats? Waar is de familie? Nee, doe mij maar op de Chinese manier. In een potje op de schoorsteen.
Bij de Battlebox is er helaas een tegenvaller, voor vandaag zijn alle rondleidingen uitverkocht. Groepen hebben de rondleidingen geboekt en dat gebeurt volgens mij wel veel vaker. De receptioniste haalt een handgeschreven briefje tevoorschijn met daarop data en tijden dat de rondleidingen voor het gewone publiek toegankelijk zijn. En dat is geen goede ontwikkeling.
Teleurgesteld zoeken we dan maar Orchard Road op. De wereldberoemde winkelstraat in Singapore. Een beetje shoppen, een nieuw shirt voor Lyka, een beetje rondkijken. Een bakkie koffie en meer van die onzinnigheden.


Lunch bij Funan IT en dan weer terug naar het hotel om te rusten. Terwijl we op de bus staan te wachten breekt de regen los. Een stortvloed van bijbelse proporties ontlaat zich over Singapore. Vanaf de bovenste verdieping van de dubbeldekker bus zien we de lege straten. Singapore gaat tijdens de regen ondergronds. Er zijn zoveel ondergrondse verbindingen in de stad dat je in deze wereld van de door de mensen aangelegde grotten gemakkelijk kan verdwalen.

Op de kamer krijg ik een email met de verontschuldigingen van de jongens. De plannen waren veranderd en dat is altijd goed mogelijk.
'Doe wat je kan doen als je onderweg bent!'
'Geen afspraak is voor honderd procent zeker want er kan altijd van alles tussen komen!'
'Leef bij het moment van een echte reiziger begrijpt je situatie!'
In onze kleine kamer maken we plannen voor de rest van de dag. Lyka wil graag naar de "boot in de lucht". Een bijnaam voor de constructie die over de drie torens van het Marina Bay Sands Hotel is gebouwd. Het is indrukwekkend om het vanaf de grond te zien maar een bezoekje aan het Sky Deck van het Marina Bay Sands Hotel is zeker aan te raden.

We kiezen, net zoals heel veel toeristen, voor de zonsondergang. Eerst een bezoek in het volle licht en dan kijken hoe langzaam de lichtjes van het financiële district van Singapore aangaan.
Het is een fantastische ervaring met enkele zaken die Singapore zo uniek maken. Een partijtje voetbal op een voetbalveld dat op een meer drijft! Een Indiaas biertje op tweehonderd meter boven het maaiveld met een schitterend uitzicht. Een uitzicht dat wekelijks veranderd omdat er steeds nieuwe wolkenkrabbers en attracties worden toegevoegd. Een paar uurtjes om nooit meer te vergeten.

Maar dan snel naar beneden omdat we de lichtshow niet willen missen. Lichtshow? Ik had er nog nooit van gehoord maar de jongens waren niet komen opdagen omdat ze naar de lichtshow aan Marina Bay waren gegaan. Wij haasten ons dus naar de overzijde van de Marina Bay en maken ons bezweet van het haasten op voor het spektakel. De camera wordt op het statief gemonteerd en alles is in gereedheid gebracht. Laat de show maar beginnen! Wij zijn er klaar voor!
Met een zacht muziekje op de achtergrond beginnen er een paar lichtbundels links en rechts te schijnen. Op het winkelcentrum golven wat kleuren licht op en neer en de lichtbundels krijgen versterking vanaf het hotel.
Wij kijken elkaar aan en denken hetzelfde, 'Is dat alles?'

Met de lichtshow aan de haven van Hong Kong in onze gedachte hadden we toch wel iets meer verwacht. Ze hebben hier nog heel wat werkt te verzetten mochten ze dezelfde kwaliteit bereiken als in Hong Kong.. Maar met mijn kennis over de mentaliteit van deze mensen weet ik zeker dat er hier over een paar jaar ook een attractie van wereldklasse te zien zal zijn. Het heeft gewoon wat tijd nodig.

Onze eerste dag zit er op en Lyka haalt haar oude witte Swatch tevoorschijn. Een nieuw horlogebandje en het horloge glas is gepolijst. Groot onderhoud heeft het in een nieuw horloge veranderd. En daar is ze erg blij mee!

Singapore: Een nieuw hotel

Geylang, Amrise Hotel (209)

Met een vreemd gevoel stonden we deze ochtend op! Aan de ene kant waren het de gevierde bieren van gisteren en aan de andere kant zou het een afscheid van Malacca worden. En vandaag was het het begin van een lang afscheid. Er is nog een kleine kans dat we hier in Augustus terugkeren maar dat is niet zeker.
Lyka vocht tegen de Guinness van gisteren maar was toch opgewekt. En ik moet er bij vermelden dat ze sinds ze het visum in haar paspoort heeft een ander persoon is geworden.

Natuurlijk was het nog te vroeg voor het ontbijt in het Café 1511 maar dat maakte ons weinig uit vandaag. Het vorige vertrek naar Singapore vanuit Malacca had ons geleerd dat we om acht moesten aanlopen om de bus van negen uur te pakken.
Het liep allemaal gesmeerd en na het eerste MacDonald's ontbijt van deze trip vonden we om iets voor negen uur de bus van Delima naar Singapore. En hier bleek dat het niet druk was met toeristen. De bus was maar voor een derde gevuld met gevolg dat iedereen die er behoefte aan had twee stoelen voor zichzelf had.

Tweehonderd vijftig kilometer voor de wielen. Na een probleemloze rit arriveerden we op een andere plaats dan gewend, maar we waren er toch bekend. De Delima bus stopte bij het City Plaza, aan Geylang Road. Bus 21 naar Geylang Lorong 13 en we stonden in een poep en een scheet in de lobby van het Amrise Hotel.
En hier waren ze niet bekend met onze reservering. Dit was nu de tweede keer in drie maanden dat we problemen hadden met onze Agoda.com boeking. Misschien was de eerste keer ook misschien een beetje onze fout maar deze keer konden we er dus echt niets aan doen.
Na een kwartiertje zoeken en niet vinden gaf de receptionist ons de laatste kamer die nog beschikbaar was. En dat konden we best een gelukje noemen. Ook toen we een half uurtje later op pad gingen om wat te eten waren de problemen nog niet geheel opgelost maar er werd ons verteld dat we niet voor de kamer hoefden te vrezen.

Op mijn beurt bood ik natuurlijk alle hulp aan en ik kon mijn betaling via de creditcard op mijn laptop laten zien.
Het eten was snel en toch goed! De grootste trek was gestild toen we voor een uurtje of twee gingen rusten. Op bed bedacht ik dat dit waarschijnlijk ook de ons laatste bezoek aan Singapore voor langere tijd is. Misschien wel twee jaar! We moeten echt van ons laatste bezoek aan één van mijn lievelingsplaatsen genieten.

We sprongen op bus 21 naar little India waar ik nog snel bij Yussoef honderd Euro wisselde. Een email van Paul had ons verbonden om elkaar om half acht voor City Hall te ontmoeten. We hadden dus nog anderhalf uur! Maar eerst een lekker koud biertje tegenover het Tai Hoe Hotel. Het hotel waar ik jaren heb verbleven totdat de prijzen te gortig werden.
Ik herinner me nog dat ik zevenenzeventig Sing Dollar voor een nachtje betaalde. Nu is het vanaf honderd en tien Sing Dollar. Het Amrise Hotel in Geylang is een koopje voor ruim vijf en vijftig Sing Dollar.
Terwijl we op het terras zaten te genieten van het koude gerstenat keek ik eens goed om me heen in het food court. Het was erg veranderd! De oude man met de Roedjak was weg. De twee oude vriendelijke Chinese serveersters waren ingeruild voor een jongere versie van het Chinese vasteland. En er waren nu zelfs Indiërs binnengeslopen met hun kerries. En met Tandoori!
Dat was een meevaller, we hadden het net besproken om een naan te gaan eten. En nu zaten we op nog geen tien meter afstand van een tandoori oven. Ik bestelde twee naan, tandoori kip en een schaaltje Daal Makhani. Ik haalde nog snel een grote fles Tiger Beer voordat het eten werd geserveerd.

Het was niet slecht maar we hadden het beter gegeten in de afgelopen vier weken. De tijd was omgevlogen en we hadden geen andere keuze dan met de MRT zo snel mogelijk naar de afgesproken plaats te gaan. En maar wachten. Om kwart voor acht was er nog geen teken van de twee en ik stelde voor om nog even bij het City Hall MRT station te gaan kijken. Maar daar was ook geen spoor van de twee te bekennen.

Onze dag zat er op en we hadden het eigenlijk wel gehad. We hebben een druk programma voor ons dus kunnen we de slaap goed gebruiken.