Hong Kong: Yuen Long

Tsim Sha Tsui (Merry Land Guest House (3))

Mijn voet voelde alweer een stuk beter aan toen we op deze mooie maandag in december opstonden. De stralende zon stond aan een helder blauwe hemel en wierp lange schaduwen door de straten van het ontwakende Hong Kong. Vanaf vandaag zal ik het ontbijt niet meer vermelden want het komt mijn strot uit. We hebben al in een kleine supermarkt gekeken maar een alternatief is moeilijk te vinden. Dus we maken die paar ochtenden die we over hebben nog maar af bij de gouden bogen waarna we zeker voor een hele lange tijd niet meer dat bekende fastfood restaurant zullen bezoeken.
Tijdens het eten blader ik door een brochure over Hong Kong. Het is een leuk en interessant boekje dat ik gratis heb opgepikt bij de “Tourist Information”. Er is ook een app voor op je iPhone die je zo kan downloaden in iTunes. De verre stranden van de buiten liggende eilanden en lange wandelingen in de afgelegen nationale parken van Hong Kong zijn voorgoed op de lange baan geschoven. Tijdens een volgend bezoek zullen we dit zeker gaan doen maar de paar dagen die we nog over hebben maken we vol met de wandelingen uit het boekje “Hong Kong City Walks”.
De wandeling zou in Yuen Long zijn, de eerste officiële Heritage wandeling in Hong Kong. We moesten eerst met de metro een flink stuk de stad uit en dan merk je meteen dat je een heel verkeerd beeld hebt van deze stad. Eigenlijk is het net als met Singapore, je denkt meteen aan hoge gebouwen die dicht tegen elkaar aan zijn gebouwd met zo min mogelijk groen ertussen. Maar de werkelijkheid is veel anders. Natuurlijk is het in het centrum dicht gebouwd maar een tiental minuten met de metro brengt je naar de open ruimte die de stad omringt. En dan is het prachtig groen met heuvels en kleine onaangetaste dorpjes verspreid tussen de hoge woontorens.
Vanaf het “Tin Shui Wai MRT station” ging het eigenlijk al meteen fout. Ik moest de aanwijzingen in het boekje wel een paar keer doorlezen en ook het kaartje was niet één van de meest overzichtelijkste. Maar eenmaal op het pad stonden we al snel voor de “Tsui Sing Lau Pagoda”. Dit meesterlijke staaltje van bouwkunst staat hier al sinds 1486, en dat zijn natuurlijk data waar je veel respect voor moet hebben. Hong Kong zorgt gelukkig goed voor zijn erfgoed en in deze pagoda was een oude vrouw aanwezig die bekend was met de problemen van het boekje. Nadat we de toren bezichtigd hadden zette ze ons met veel handgebaren meteen op het rechte spoor naar de volgende stop langs deze route.

De route kuierde langs oude stadsmuren, tempels en familie huizen. Een gebouw waar de hele familie bij elkaar kwam om besluiten te nemen en geschillen op te lossen. Deze huizen zijn vaak honderden jaren oud en de families komen nog steeds op deze plaats samen zoals hun voorouders uit een ver verleden. Allemaal heel mooi en erg indrukwekkend.

De wandeling duurde ruim een uur en was vooral niet al te vermoeiend voor mijn voet. Gelukkig had ik geen enkel probleem met mijn voet tijdens de wandeling tot aan het tijd werd om te gaan lunchen. Deze route was aangevuld met een culinair gedeelte langs lokale restaurants die al tientallen jaren bestaan. Het was een moeilijke keuze maar er moest er één afvallen. En dat werd uiteindelijk de runderballetjes van “Victory Beef Ball”. Het andere gerecht klonk veel exotischer en het waren noedels. Mijn favoriete voedsel dus!
De “Ho To Tai Noodle Shop” was snel gevonden en het restaurant zat tot aan de nok toe vol. We werden opnieuw vreemd bekeken zoals het een paar dagen geleden in een andere uithoek van Hong Kong ook het geval was. Ik keek snel op mijn horloge en zag dat het bijna half twee was. De drukste tijd voor de lunch in elk restaurant in Hong Kong. Het was dus niet vreemd dat het hier helemaal vol zat.
Een oude kleine vrouw in vuile en versleten kledij verscheen uit de keuken en leidde ons zonder een woord te zeggen naar een kleine ronde tafel waar al twee gasten van de noedels zaten te genieten. Hier krijg je geen tafel voor jezelf maar je sluit gewoon aan. Alle stoelen zijn bezet en soms zitten er wel drie of vier verschillende partijen aan één tafel. De vrouw liep in alle stilte weg en kwam terug met een oude vervuilde menulijst waarop de gerechten in ons westerse schrift op vermeld stonden. Ik weet uit ervaring dat niet alles van het Chinese menu op de westerse lijst staat dus ik nam niet eens de moeite om de lijst te bekijken.

Toen de vrouw weer aan de tafel verscheen en ons vragend aankeek werd het natuurlijk tijd om te bestellen. Ik haalde het kleine boekje met de wandelingen er in tevoorschijn en wees op het plaatje naast de naam van het restaurant. De noedels met garnalen eieren en de Wonton soep voor twee personen waren snel besteld. En het was heerlijk! Het was ook vreemd die garnalen eitjes, het leek nog het meest alsof er zacht zand in je eten zat. De eitjes kraakten tussen je tanden waarna er een zachte en delicate vissmaak vrijkwam. De wonton gleden zo naar binnen. Heerlijk varkensgehakt aangevuld met bamboe in een lichte bouillon. Een ervaring als deze maakt het reizen voor mij tot een plezierig tijdverdrijf.

Nog snel een korte wandeling door de smalle winkelstraten van deze buitenwijk en we konden op het hostel aan. Een andere metrolijn dan we tot nu toe gewend waren bracht ons naar een onbekend station. De bordjes in de ondergrondse tunnels wezen ons de weg en zo kwamen we in het K11 Shopping Center weer boven. En hier keken we onze ogen uit. We konden het niet geloven dat dit zomaar achter ons hostel lag en dat we het nog nooit opgemerkt hadden.

In de kamer kreeg ik de schrik van mijn leven. Mijn Garmin Oregon 400t GPS had het bijna begeven. Het rubber rond de aan/uit knop was helemaal ingescheurd en nu was het apparaat natuurlijk niet meer waterdicht. Ik nam wat foto’s van het probleem en nam contact op Garmin in Nederland. Ik hoop dat het een productiefout is maar ik vrees het ergste. Als de rubber bescherming van de GPS bij normaal dagelijks gebruik het zo snel begeeft dan is het zeker geen kwaliteit.
Vandaag gingen we extra vroeg naar de haven. Ik wilde wat foto’s schieten met een meer gelige en oranje tinten er in. En dat ging gelukkig erg goed.

We wilden niet wachten op de lichtshow maar eerst wat gaan eten. Natuurlijk niet te ver weg van de pier vanwaar we de lichtshow zouden bekijken. We waren nog niet zo vroeg op pad geweest voor ons avondeten. En dat was te merken want het was ook nog niet zo heel druk in de restaurants. De koks waren al wel opgewarmd en schotelde ons heerlijke noedels met garnalen en gestoofd varkensvlees voor, aangevuld met een groentegerecht.

Over die lichtshow kan ik weinig meer vertellen. Het meest opvallende was eigenlijk dat het bier in de aanbieding uit China kwam. Twee halve liter blikken Tsingtao bier voor 11,90 Hong Kong Dollar. € 1,15 voor twee blikken bier, mijn avond kon al niet meer kapot. Ze smaakten me uitstekend en voor de lichtshow begon raakte ik in gesprek met een Duitser die al tientallen malen Hong Kong had bezocht. Ik luisterde aandachtig naar wat hij te vertellen had en een paar tips haalden zelfs mijn Filofax. Nog twee dagen te vullen in deze fantastische wereldstad.

Hong Kong: Dicht bij huis blijven

Tsim Sha Tsui (Merry Land Guest House (3))

De afgelopen nacht was een exacte kopie van gisterennacht geweest met één uitzondering! Vanochtend deed mijn hele voet zeer en vandaag waren we eindelijk bevrijd uit dit donkere en lawaaierige hol zonder internet en een warme douche. Niet alleen mijn teen, die nu bont en blauw was, deed pijn maar mijn hele voet klopte alsof mijn hart een nieuwe plaats had gevonden. Door dit ongeval waren we genoodzaakt om de plannen drastisch te wijzigen.
We waren van plan om vandaag wat dichter bij het hotel te blijven en om twee vliegen in één klap te slaan zou ik Lyka meenemen langs de goedkope markten rond Nathan road. Maar eerst moesten we ontbijten en nog een beetje pakken. De rugzakken waren zo gevuld en wij klaar om te gaan ontbijten. De ene voet gleed in mijn hoge wandelschoen maar de andere opgezette en beschadigde voet had wat meer moeite met de ruimte die hem geboden werd in de schoen. Eenmaal binnen trok ik de veters strak aan en beet voor een moment mijn tanden op elkaar. Het deed geen pijn maar het was wel voor een moment onaangenaam. Mank als een oude man strompelde ik richting de lift. De manager van het andere guest house keek me verbaasd en vragend aan toe we langs de openstaande deur kwamen.
‘Ik leg het straks wel uit!’, riep ik de manager toe en we verdwenen in de menigte Afrikanen die weer een flinke partij Chinese mobile telefoons voor hun broeders op de kop hadden getikt.
Tijdens het ontbijt van de nu écht wel tegen het vervelens toe broodjes ei van de gouden bogen bespraken we nog eenmaal de plannen voor vandaag. De route lag langs Nathan road en we waren nooit ver van een metrostation verwijderd. Mocht mijn voet gaan opspelen dan was de redding nabij. We hadden haast! We moesten nog verkassen en ik wilde zo snel als mogelijk mijn honderd Hong Kong Dollar borg voor de sleutel terug. Tien Euro borg voor een sleutel? Het leek er op dat ze graag wilden dat je je sleutel niet meer kwam inleveren! Nee, ik heb het met het “USA Hostel” wel gehad, hier kom ik dus voor honderd procent zeker nooit meer terug!
De manager van het Merry Land Guest House keek ons nieuwsgierig aan toen we gepakt en bezakt voor hem stonden. We legden eerst onze spullen in de vertrouwde kamer en maakten ons klaar om op stap te gaan. De manager wist niet goed of hij nu moest lachen of huilen toen ik hem vertelde wat er allemaal was gebeurt in het USA Hostel.
We namen afscheid en ik stond weer voor een haast onmogelijke taak. De bekende rij stond er weer voor de receptie en deze keer had ik er echt genoeg van. Brutaal en tikkeltje asociaal liep ik de rij voorbij en nestelde me meteen aan de kop van de rij voor de receptie. Ik kon de ogen van de wachtende mensen in mijn rug voelen! Ik legde de sleutel met een klap neer en overhandigde het meisje, dat met wat anders bezig was, mijn kwitantie van het sleutelgeld. Een snelle blik in mijn ogen en ze begreep dat ik geen trek had om te wachten dat ze klaar was met die andere klant. Ze stond op en haalde achter in het kantoor een briefje van honderd dollar.
‘Thank you!’, sprak met een overdreven en niet gemeende vriendelijkheid in mijn stem.
De jongen naast mij stond me nog steeds vreemd aan te kijken.
‘Great place!’, zie ik tegen hem met een sarcastische ondertoon en liep weg.
En weg waren we! Zulke slechte ervaringen zijn later de beste verhalen aan de ronde tafels van de hostels over de hele wereld. Maar voor nu waren we blij dat het allemaal verleden tijd was.
Met de ondergrondse naar het “Prince Edward” station vanwaar onze wandeling zou beginnen.

Als er één ding populair is in Azië dan is het natuurlijk de mobile telefoon. Als je om je heen kijkt zit iedereen in de trein te spelen, twitteren, chatten, Facebooken of te gamen. Gelukkig heb ik met Lyka waterdichte afspraken over het gebruik van de telefoon zodat ze meer geniet van de omgeving dan van het elektronische speelgoed. Hét spel van het moment is natuurlijk “Angry Birds”. Een spel van een gecompliceerde eenvoud. Je moet met een katapult vogels schieten op een bouwvallig huis waarin zich enkele groene varkens hebben verstopt. Die geluiden van de vogels en varkens hoor je overal om je heen. Het spel is zo populair dat we zelfs verjaardagstaarten in de vorm van die vogels zagen.
Ik was blij om weer in de frisse lucht te staan en, geloof het of niet, ik herkende zelfs de omgeving waar ik een paar jaar geleden ook had gewandeld. Ik kon me ook nog herinneren dat het niet één van de meest opwindende wandelingen in mijn leven was geweest. Maar vandaag was ook anders.

Mijn voet deed al wat minder pijn en langzaam gingen we richting de “Yuen Po St Bird Garden”. Een klein park waar de vogelwereld bij elkaar kwam voor een praatje en kopje thee. Hier worden natuurlijk ook vogeltjes verhandeld en overal kun je speciaal voedsel voor de gevederde huisdieren kopen. Eindeloze rijen vrouwen en mannen zitten met kleine schaartjes de krekels en andere insecten van hun vleugels en springpoten te ontdoen zodat ze een gemakkelijke prooi zijn voor de gevederde vrienden. Ik weet niet wanneer maar ergens in een ver verleden is deze plaats tot toeristische trekpleister bevorderd. Het is wel goed te voelen dat je eigenlijk niet welkom bent op deze plaats. De normaal altijd vriendelijke bevolking is hier lichtjes vijandig en laten dat ook goed merken. De honderden toeristen die elke dag langskomen verpesten de sfeer voor de lokale bevolking.
Maar snel verder naar “Flower Market Rd”. Zoals de naam het al beaamt worden hier de bloemen voor Hong Kong verkocht. Vrachtwagens met dozen vol bloemen arriveren aan de lopende band. En waar komen de meeste bloemen vandaan? Inderdaad, Aalsmeer Holland! En dan wordt ik toch wel een beetje trots van binnen. Waar zo’n klein landje dan toch weer groot in kan zijn.

Ondertussen begon mijn voet nu weer op te spelen en ook mijn maag begon te knorren. Overal ruik je en zie je eten. Als snack greep ik een gebakken pakkettje Chinese spinazie. Klinkt vreemd maar het smaakt prima en is ook nog eens vegetarisch. Als er één volk is dat vegetarisch kan koken dan zijn het de Chinezen wel.

Een langzame wandeling over de “Ladies Market”, waar alles wat met dameskleding en accessoires te maken heeft wordt verkocht. Lyka keek haar ogen uit maar kwam al snel tot de ontdekking dat deze toeristische markt duurder is dan de markten in Thailand. Dus bleef het bij kijken!
Het werd me nu teveel en mijn voet begon goed pijn te doen. Met de metro terug naar het hotel en rusten. Maar eerst de verdiende douche! En dat was heerlijk! Daarna een flinke internetsessie om de twee verloren dagen in te halen en een hazenslaapje om weer op krachten te komen. Mijn teen was bond en blauw en het was van belang dat de gespleten nagel niet ging zweren!

Aan het einde van de middag gingen we heerlijk naar de haven om de zon te zien ondergaan en een koud biertje te drinken, want ook bij deze temperaturen van rond de 14 graden smaken ze uitstekend. Onze avondmaaltijd was een vreemde! De gebakken rijst met beef, gestoomde ijsberg sla en Japanse kerrie. Vreemd maar heerlijk. Snel slapen en hopen dat mijn voet morgen weer een beetje verder hersteld is.