Singapore: Diner met Taku

Singapore (Hotel 81 Palace (725))

Vandaag kon ik ook moeilijk op gang komen en de slapende Lyka was een inspiratie om ook maar wat langer te blijven liggen. Als je de kamer niet hoeft te verlaten voor je ontbijt dan duurt het lezen van het nieuws op het internet wel wat langer dan normaal en terwijl de zon langzaam aan het firmament omhoog kruipt en het buiten warmer wordt wrijft Lyka het slaapzand uit haar ogen.
Toch is het pas half tien als wij onze kamer verlaten en te voet op weg gaan naar de stad. Een flinke wandeling dus en Lyka begint na drie stappen al te klagen over de zon en de warmte, en ze komt zelf uit deze contreien!
Terwijl ik het geklaag probeerde te negeren schoot ik de eerste foto’s van de dag. Ik heb het al vaker gezegd! Singapore is een onbegrepen bestemming! Singapore is mooi! Singapore is interessant en Singapore is zeker niet duur! Maar het vergt wel wat werk zodat je de mooiste en minder bekende plaatsen hebt gevonden. Maar ook gewoon langs de weg is Singapore speciaal met haar Chinese invloeden.

In Little India bij het “Mustafa Shopping Center” wissel ik mijn Euro’s zodat we tijdens ons verblijf zeker niets te kort zullen komen. Het regent als we buitenkomen. Donkere mensen rennen van gebouw naar gebouw om niet nat te worden. De drukke menigte wordt samengeperst tot een slang die droog onder de smalle overkappingen kan voort kruipen. Een bus spat een flinke lading gootwater op die een vloekende menigte achterlaat op het trottoir.
Nu is Lyka sjacherijnig door de regen. Het is ook nooit goed! En ook mijn humeur wordt er niet beter op. Na enkele minuten klagen zet ik haar als een kind met een sandwich voor haar neus op een stoel. Door de aangeslagen ruiten kijken we naar de neerdalende regen en de voorbij lopende mensen. Ik sip van mijn hete koffie die bij Subway ook niet slecht is!
De regen neemt af en het stokbroodje tonijn is verdwenen. We gaan weer verder om wat te eten te zoeken voor een iets kieskeurigere klant, ik dus. In het foodcourt van het “Waterloo Center” moet ik toch wel iets te eten kunnen vinden? En ja hoor, een “Mee Rebus” moet het vandaag als mijn lunch doen.

We vervolgen ons pad langs de fotogenieke Waterloo Street. We zijn nu al vier uur onderweg en hebben in totaal SGD 12,- (€ 7,-) uitgegeven. Lekker slenteren is niet zo duur in Singapore! We zijn op weg naar de nieuwe winkel van mijn vriend.

Architectuur en kleuren zijn niet zo moeilijk te vinden langs de schone straten van deze wereldstad.

Een nieuwe kolos van staal en glas is herrezen langs New Bridge Road. Mooi, dat wel. Maar de oude gebouwen van de stad blijven gelukkig ook staan, hier wordt nagedacht over de toekomst en de leefbaarheid.

We kunnen de nieuwe winkel van mijn vriend niet vinden, dat wil zeggen, we vinden een naambord maar de bijbehorende winkel is in geen velden of wegen te bekennen. Dus we geven het maar op en gaan weer richting het hotel.
Met de bus gaan we naar Geylang om wat te rusten, vanavond probeer ik contact met Taku te maken. Taku is een Japanse jongen die ik gewoon op één van mijn avonden in Singapore bij een bushalte heb ontmoet. We maakten een praatje, werden vrienden op Facebook en sindsdien houden we contact met elkaar. Je mag het misschien oppervlakkig noemen maar als je veel reist zijn oppervlakkige contacten misschien wel belangrijker als echte vrienden, en ze kunnen ook echte vrienden worden.
Taku heeft ons gematst om een paar vouchers voor ons om te wisselen. Ik had de kleine lettertjes niet goed gelezen en zodoende moest ik één van mijn kennissen in Singapore inschakelen om de kaartjes te bemachtigen.
We spraken af bij het “G City Food Court” en het werd, zoals verwacht, een gezellige avond met lekker eten en een paar koude biertjes.

De Otak-Otak is de lekkerste die ik ooit heb gegeten! Maar ook de andere gerechten waren overheerlijk.

We waren allemaal een beetje aangeschoten toen we afscheid namen. Wij waren klaar voor ons bedje terwijl Taku nog ging clubben.

Singapore: Een lange zit

Singapore (Hotel 81 Palace (725))

En zo was ook de ochtend aangebroken dat we zelf verder gingen op deze 3 keer 7 vakantie. De komende 7 dagen zouden we in Singapore slapen. Er lagen ongeveer 370 kilometer voor ons die ruim acht uur in beslag zouden nemen.
Ik was al een keer eerder in het kleine kantoortje van “Super Nice Express” geweest maar dat was in de tijd dat het bekende “Puduraya Busstation” nog de bussen voor het hele land verwerkte. Nu is “Puduraya” gerenoveerd maar ook meteen gehalveerd! Het is er niet gemakkelijker op geworden om de juiste bus op de juiste plaats te vinden. De verhuizing naar “Bandar Tesik Selatan” is niet geheel zonder problemen verlopen en er moest zelfs gedreigd worden door de regering als de busmaatschappijen niet vrijwillig wilden verhuizen.
Het busstation is in voor mijn mening alleen open gebleven onder druk van de machtige investeerders die in de afgelopen jaren hebben geïnvesteerd in hotels en restaurants in en om het busstation. Het zou toch niet slecht zijn geweest als alle bussen nu verhuisd zouden worden naar de nieuwe “BTS-Terminal”. Al was het alleen maar om het allemaal een beetje overzichtelijker te maken.
Om half negen stapten we het hotel uit en we konden terugkijken naar een geslaagd verblijf. Het “Corona Inn” is een prima plaats om te slapen maar aangezien ze in een renovatie zitten kan het voorkomen dat de kamer wat minder is. Dus gewoon vragen naar een kamer op de eerste verdieping.

We zaten zoals gevraagd een half uur voor het vertrek netjes te wachten op de bus naar Singapore. RM 38 (€ 8,88) voor de enkele reis per persoon is ook niet al te duur. Met een fles koude thee en twee flesjes water begonnen we aan de dag.
Natuurlijk deden we ook de “BTS-Terminal” aan en er stapten niet al teveel mensen in. Het was opvallend rustig in Kuala Lumpur en normaal had deze bus vol moeten zitten! Misschien zijn er helemaal niet zoveel toeristen in Maleisië en ook hier voelen ze nu de gevolgen van de crisis in Europa? Zelf had ik verwacht dat er veel mensen door de overstromingen in Thailand voor Maleisië als alternatief hadden gekozen. Maar nee dus, het was angstvallig rustig.
Lange reizen, gewoon je gedachten uitschakelen, lekkere muziek uit je oordoppen en kijken naar de wereld die aan je voorbij raast. Lyka schoot de “Angry Birds” met een katapult naar de varkens en ik probeerde in mijn gedachten de fietstocht meer vorm te geven.
Een paar uur later werd er weer gestopt voor sanitaire behoefte en een roedels snacks. Een grote zak kroepoek voor 50 Eurocent. En dat werk knabbelen!
Na een tweede flinke rit waren we eindelijk aan de grens. Eerst de Maleisische zijde waarbij we de bagage in de bus konden laten. Toen de immigratie en de douane van Singapore. En hier werd het wat moeilijker! Lyka werd er uitgevist en moest wachten op een ambtenaar die haar naar boven zou brengen. Mijn vragen werden niet door de ambtenaar beantwoord. Ik kreeg alleen te horen dat ik bij die glazen deur moest wachten.
Binnen een minuut werd ik gesommeerd door te lopen maar nadat ik had uitgelegd wat er aan de hand was mocht ik op Lyka wachten. Met z’n drieën gingen we naar boven waar er nog een groep mensen op hun beurt zaten te wachten.
Mijn verzoek om eerst te worden geholpen omdat er een bus op ons stond te wachten werd ingewilligd en een besnorde man keek nors van zijn bureau op. Hij keek een paar keer van Lyka’s paspoort naar haar en mijn gezicht en zonder een woord te zeggen werd haar paspoort gestempeld.
Ik maande Lyka tot haast omdat ik niet zeker was of de bus wel zou wachten. Gelukkig stonden de twee Indiërs met een brede glimlach onder aan de roltrap op ons te wachten. Welkom in Singapore.
Vanaf het “Golden Mile Complex” namen we een taxi naar ons hotel, het “Hotel 81 Palace” was alweer voor de derde keer onze bestemming. Het enige nadeel is de dikke plastic hoes om het matras, voor de rest is het precies waar je voor betaald. Een twee sterren hotel midden in een levendige Chinese buurt.
Lang bleven niet op de kamer want we hadden nog heel wat te doen, maar eerst moesten we wat gaan eten. Ik had een enorme trek en ondanks het grote assortiment had ik onmiddellijk mijn keuze gemaakt!

Noedels met varkensvlees en wonton soep! Een hemelse verlate lunch. We sprongen aan de overkant op de bus richting de stad waar we boodschappen moesten doen. In het hotel is er geen ontbijt en de McDonald’s is te ver weg, dus doen we het met een kop koffie en een snee krentenbrood met kaas op de kamer. Niet zo goedkoop als het lijkt maar toch heel smakelijk! In de kleine supermarkt van “Cold Storage” kochten we snel wat we nodig hadden en zo snel als we gekomen waren gingen we ook weer op weg naar het hotel. Mijn vrienden waren niet aanwezig en de kleine foodcourt waar ik alweer een paar jaar dronk was helemaal veranderd, inclusief de naam en de restaurantjes. Misschien dronken mijn vrienden nu ergens anders? Dat zou ik morgen wel gaan uitzoeken.
Lyka moest natuurlijk haar Facebook verslaving voeren en ik liep door de Lonely Planet wat we allemaal konden gaan doen in de komende zes dagen. Gelukkig koste het me niet al teveel moeite om haar weer mee te krijgen naar het restaurant voor ons diner. Opnieuw Chinese noedels maar deze keer met soep.

Een koud biertje erbij en ook deze verplaatsing was weer prima verlopen. Morgen doen we dus nog een dagje rustig aan.

Maleisië: Afscheid van Herman

Kuala Lumpur (Corona Inn (120))

Herman was begonnen aan zijn laatste dag van de vakantie en met het bier nog in onze hoofden en de tragedie met Marco Simoncelli van gisteren in onze achterhoofden zaten we later dan gewoon aan het ontbijt.
Herman zou rond middernacht vertrekken en zijn spullen na het uitchecken in onze kamer achterlaten. Ik had nog snel een extra handdoek voor hem bij de roomservice geregeld zodat hij ook fris van onder de douche vandaan naar de luchthaven kon.
Dit hotel beviel me wel dus probeerde ik een boeking voor februari 2012 te maken. We bezoeken Maleisië dan opnieuw en deze keer hopen we voor Lyka een visum te regelen. Maar dat viel tegen. Er was op geen enkele manier af te spreken dat we dezelfde kamer of de kamer er naast zouden krijgen. En dat was jammer want ik had ter plaatse meteen de rekening voor de 7 nachten voldaan.
Zo’n laatste dag ga je nog een beetje slenteren, Herman nog wat laatste aankopen doen en ik probeer weer eens wat nieuws te vinden om mijn smaakpapillen te strelen. We kwamen, overigens door ons zelden bezocht, via een omweg in het Times Square terecht. Ook hier waren er deepavali versieringen op de grond aangebracht maar dit de mooiste die we in de afgelopen dagen hadden gezien.

Elk groot winkelcentrum heeft een foodcourt, alleen deze was moeilijk te vinden. Na twee keer de plattegrond te hebben geraadpleegd stapten we met een prepaid betaalpas langs de tientallen stalletjes. Lyka ging westers met friet, een knakworst en een gebakken ei. Wat Herman nam is me ontschoten maar zelf koos ik voor de verse noedels! Terwijl ik de noedelbakker, ik heb geen idee hoe ik hem anders moet noemen, aan het werk zag dreven mijn gedachten naar Korea, Japan en Taiwan waar ik steeds had genoten van de verse en met de hand gemaakte noedels.

Het duurde iets langer om te bereiden dan de andere gerechten maar het resultaat was hemels. “Verse noedels met aardappel en kip” klinkt misschien vreemd maar het smaakte uitstekend.

Na het eten gingen we nog even afscheid nemen van de Petronas Towers en zo gingen we naar het afscheid van Herman toe. Natuurlijk gingen we nog even mee naar KL Sentral waar we een koffie dronken. Herman is net als ik! Als ik toch weet dat ik moet vertrekken dan ga ik het liefst maar vroeg. Of ik nu in het hotel of op de luchthaven zit te wachten maakt weinig uit! Alleen op de luchthaven heb ik alles zelf in de hand.
Vanaf KL Sentral gingen we direct terug naar het KLCC waar ik een Indiase maaltijd nuttigde. Ik was tijdens dit bezoek nog niet hier geweest en ik wilde het eigenlijk niet missen.

Een laatste ijsje, een wandeling door het park en een laatste blik over mijn schouder naar de verlichtte torens. Het is ongetwijfeld één van de mooiste dingen die ik ooit in mijn leven heb gezien.