Dit is een plaats die niet gemist mag worden tijdens een bezoek aan Japan en die dus op de lijst van de UNESCO staat. Erg belangrijk en die mag dan zeker niet gemist worden!
Terwijl ik Tettje met een biljet van duizend Yen naar de counter van de McDonald’s stuurde om het gebruikelijke ontbijt te bestellen, “one number five, set,” “one number six, set,” “with hotte coffee,” dacht ik na over de twee jongens die niet waren komen opdagen. We hadden namelijk om acht uur precies bij de receptie afgesproken. Om vijf over acht waren ze er nog niet en wij waren dus maar vertrokken. Het zijn uiteindelijk maar vreemden die niet je dag mogen bepalen. Je kunt samen iets gaan ondernemen en dat maakt de dag leuker en gezelliger maar je hangt niet je oorspronkelijke invulling er aan op.
Ik hoorde Tettje in zijn beste engels het ontbijt bestellen en wist dat het wel goed zat. Tettje is enorm veranderd tijdens de eerste twee weken in Japan. Hij is nu een goede hulp als we in de trein zitten, hij is begonnen met kaartlezen en spreekt een paar woorden engels als hij het ontbijt gaat bestellen. Tel dit op met zijn ontdekkingsreis van de vreemde keukens dan heb ik een goede reismaat gevonden.
Nara dus! Een treinreis met aan het einde tempels
en schrijnen. Het culturele deel van onze vier weken begint nu echt. De treinen reden vandaag weer normaal en na een korte treinreis stapten we op het kleine station van Nara uit de trein.En wie komen we tegen op het plein voor het station? Juist, de mensen die te laat waren. De jongens hebben ook een nieuwe reisgenoot meegebracht! Een jong meisje uit Vlaanderen waarmee ik snel een paar Nederlandse woorden wissel. Ook hier veranderd het toerisme de straten! Pachinko, speelhallen en souvenirwinkels versieren de straat op weg naar het tempelcomplex.
Het jonge blonde meisje heeft de hormoonproductie bij de twee jongens aanzienlijk verhoogd en als twee puppy's lopen ze achter het blonde wicht aan. De Kofuku-ji is de eerste tempel die we bezoeken. Vooral de tientallen herten die er rondlopen maken het een bijzondere ervaring. Nadat we een paar keer hebben staan te wachten lopen we samen verder. Wachten heeft geen zin, de hormonen om voort te planten zijn sterker.
Zo lopen we tegen Paul Pot en zijn vrouw aan. Een oer-Hollandse jongen die hier voor zijn werk is. Met zijn vieren lopen we al kletsend en genietend van de tempels door het park.
De Todai-ji tempel is het pronkstuk van de stad. Het huist de grootste Boeddha van Japan en het gebouw is volgens de Lonely Planet het grootste houten gebouw ter wereld. We schieten wat foto’s maar ik ben niet echt onder de indruk. Ik heb al zoveel gezien tijdens mijn reizen dat de grootste, langste, zwaarste en breedste normaal gesproken weinig indruk op me maken. De pure schoonheid spreekt me meer aan.
De korte ceremonie van de in kleurrijke kostuums gestoken monniken vindt ik veel leuker. Het zingen en de muziek doen me voor een moment denken aan een klein dorp hoog in de Himalaya’s waar ik tien jaar geleden rondzwierf.
Nadat we nog een kopje koffie hebben gedronken nemen we afscheid van Paul en zijn vrouw. Het was weer een mooie dag geweest die we eindigen met een gezellig samenzijn in de woonkamer van K’s House Kyoto.
Morgen gaan we met de trein een kasteel bezoeken.
