Melaka, 10/01/2008
Het ontbreken van alcohol in mijn systeem was waarschijnlijk de oorzaak van mijn derde slechte nachtrust op rij. Opnieuw vreemde dromen over achtervolgingen en James Bondachtige situaties. Mijn lichaam begint wel een stuk beter aan te voelen nu ik een paar dagen niet heb gedronken. Vrijdag drink ik waarschijnlijk wel weer een paar biertjes.
Met de krant onder mijn neus at ik mijn “Sausage and Egg McMuffin” en sipte van mijn hete koffie. Een ander land, andere wetten en feestdagen. Het was mij al opgevallen dat het erg rustig was voor een donderdag maar eigenlijk had ik daar geen enkele aandacht aan geschonken totdat ik de nieuwe kalender in de krant tegenkwam. OK, gisteren had ik natuurlijk die grote reclame op de zijkant van een wolkenkrabber gezien voor het nieuwjaar maar ik had nooit gedacht dat het vandaag nieuwjaar voor de moslims zou zijn.
Ze hebben het Islamitisch jaar korter gemaakt dan het Christelijke jaar. Nieuwjaar op 10 januari 2008 en het volgende nieuwjaar is op 28 december 2008. Twee keer nieuwjaar in één jaar dus. Voor de moslims is vandaag het jaar 1429 begonnen. Het voordeel van moslims is dat ze geen feesten mogen vieren van hun geloof, met uitzondering van het suikerfeest dat aan het einde van het vasten in de maand Ramadan wordt gevierd. Op zo’n dag als vandaag zie je er dus heel weinig op straat. De meeste gaan vandaag een keer of vijf naar de moskee.
Ondanks die feestdag in het half Islamitische Maleisië was er geen extra drukte op de busstations. Binnen een half uur zat ik in de bus op weg naar Melaka. Ik was blij dat ik het juiste besluit had genomen en was vertrokken.
Bij aankomst in Melaka kreeg ik hetzelfde gevoel als in Kuala Lumpur. Ik ben hier goed bekend en heb bijna alles al een keer gezien. Toch is het hier in het kleine gezellige centrum anders. Kuala Lumpur is onpersoonlijker, vooral als je alleen op pad bent. Melaka heeft ook een gezellige weekendmarkt met stalletjes en veel live muziek. Daarom vertoef ik hier graag in de weekends.
Mevr. Aw keek op van aankomst en keek snel of er nog een kamer vrij was. Ik was tenslotte een dag te vroeg en was op eigen risico afgereisd. Er was alleen nog de familiekamer over maar die kon ik met korting krijgen. Morgen wel verkassen naar mijn vaste kamer 205.
In het centrum van Melaka gaan nu de veranderingen ook sneller. Er word veel verbouwd en de voorzieningen voor de toeristen verbeterd. Kon je vijf jaar geleden met moeite een plaats om te slapen vinden in het centrum, nu kon je kiezen uit meer dan een half dozijn mogelijkheden. En ik vond het druk, ondanks de nationale feestdag (lees:rustdag).
Een Indiase talie vulde mijn maag en een ijsje gleed naar binnen als toetje voordat ik op weg ging om hallo te zeggen tegen Teng. Teng is de uitbater van het “Discovery Café” en zijn bedrijf groeit met Melaka mee. Nu had hij ook weer plannen om een pakhuis achter het café te renoveren tot kamers voor zijn guesthouse. Natuurlijk moest ik mee om te kijken en zijn plannen aan te horen. Het zag er allemaal goed uit en nadat hij mij om raad had gevraagd gaf ik mijn mening. Hij krabde wat achter zijn oren en wreef door zijn haar terwijl hij probeerde mijn plannen te visualiseren. Na enkele minuten verscheen er een glimlach op zijn mond en hij zag er wel wat in. Ik beloofde mijn laptop die avond mee te brengen zodat we het één en ander konden doorrekenen. Investeren kunnen Chinezen wel maar dan moeten de vooruitzichten wel goed zijn.
Ik was aan een rondje Melaka toe en liep het dorp in om te kijken wat de vooruitgang aan de opgravingen van het oude bastion was. Ik kon mijn ogen niet geloven, eindelijk zien ze hier in dat het de toekomst van Melaka is. Ze gaan het oude Bastion opbouwen en restaureren. En op de oorspronkelijke plaats! Ik zeg dit met nadruk omdat het fort vroeger aan zee lag maar nu ongeveer een kilometer landinwaarts. In de jaren zestig hebben ze enorme stukken land teruggewonnen van de zee. Vandaar dat het een beetje vreemd oogt.
Onderweg kom je soms vreemde vogels tegen. De vreemde vogel die ik hier tegen het lijf liep heette Pieter. Hij kwam uit Tilburg en was ook op reis, hij had wel een heel andere kijk op de wereld en het rondreizen dan ik. Hij had na zijn scheiding in Nederland de knoop doorgehakt en hij wilde een jongensdroom realiseren. Hij had altijd graag naar Nieuw Zeeland willen emigreren. Een retourticket van € 2000 was zo gekocht en het avontuur kon beginnen. Maar niet voordat hij nog een afscheidsfeest voor honderd gasten had gegeven. Hij was er nu drie maanden geweest en was een illusie armer. Hier in Maleisië zou hij de balans op maken. Hij vertelde onsamenhangende verhalen over, “Ik kan overal de kost verdienen” aangevuld met, “Ik heb nu verkering hier in Melaka”. Met zijn ervaring als beveiligingsmedewerker kon hij hier niet aan de slag. Als extra tegelslag had hij ook nog een ongeluk in Maleisië gehad. Aangereden op de fiets met een gebroken schouder en bovenarm als resultaat. Nu probeerde hij met de samenwerking van een louche advocaat de verzekering nog even op te lichten en een jaarinkomen veilig te stellen. Nadat ik de meeste van zijn verhalen had aangehoord trok ik mijn conclusie. Hij was op wraak uit geweest en in een poging om zijn ex jaloers te maken was hij met zijn kleine spaarpot op pad gegaan. Nu hij realiseerde dat het toch wel heel hard met zijn geld ging moest hij keuzes gaan maken. Nieuw Zeeland wilde hem niet hebben als resident en in Azië kon hij niet oneindig rondreizen. Er moest straks de kost worden verdiend. Hij heeft helemaal geen ervaring met reizen en hij kan nog niet eens een vliegticket op het internet boeken! Ik zie de toekomst zwaar voor hem in en denk dat hij over twee maanden wel is verdwenen.
Na drie sets
“Myanmar Beer” was het plotseling één uur. Ik snelde naar het hotel door de donkere eenzame straten. Morgen lekker uitrusten en uitslapen, welterusten.
