Thailand: Een mooie route met lelijk verkeer

Chokchai (Chan Place Hotel) 019), donderdag 24 oktober 2024

Het was zonder enige twijfel de slechtste nachtrust zolang ik me kan herinneren. Het keiharde matras in combinatie met een zijslaper, ik slaap altijd op mijn rechter zijde, is absoluut een recept voor een ramp. Ik heb geen idee hoe vaak ik wakker ben geworden van de pijn in mijn linkerheup om daarna op mijn rug te gaan liggen om te proberen om opnieuw in slaap te komen. Ik kan gerust stellen dat het daglicht dat om tien voor zes tussen de gordijnen naar binnen kroop zeer welkom was.
Eerst maar koffie zetten om tot de conclusie te komen dat er nog maar heel weinig drinkwater in de kamer aanwezig is om in de waterkoker te doen. Zodra de koffie, na twee keer opschenken, in mijn drinkbeker kom ik tot de ontdekking dat het vriesvak in de kleine koelkast niet van de kwaliteit is die ik had verwacht of gehoopt. Het water in de ijsklontjesvorm is nog steeds vloeibaar met als direct gevolg dat de koffie veel te heet is om te drinken.
Ik loop door mijn mogelijkheden en kom al snel tot de conclusie dat ik beter een zak ijsklontjes kan gaan kopen. Voor twee of drie baht meer dan een flesje met een halve liter drinkwater heb ik een grote zak ijsklontjes die ik kan gebruiken om de kokend hete koffie af te koelen en in gesmolten vorm als drinkwater kan gebruiken om de tweede beker koffie te zetten. Zo gezegd, ze gedaan. Snel op pad naar de 7-11. Ik maak van de gelegenheid ook meteen gebruik om een gesneden krentenbol te kopen. Dan hebben we in ieder geval een begin van een ontbijt en een doel voor het stukje oud Amsterdam dat ik nog over heb.
Dat is het echte reizen! Problemen oplossen en niet bij de pakken neer gaan zitten. Roeien met de riemen die je hebt en vooral positief blijven. Om half zeven sip ik van mijn heerlijke Hollandse koffie en controleer het verhaal van gisteren. Lyka ligt nog te slapen. Aziaten zijn een wonder van de natuur, zij kunnen altijd en overal slapen.
We hoeven ons vandaag niet te haasten want we hebben maar 160 kilometer voor de wielen. Na uitgebreid tegen elkaar te hebben geklaagd over het keiharde bed en de lawaaierige airconditioning doen we ons te goed aan het krentenbrood met oud Amsterdam. De kaasolie is door de koelte in de koelkast gestold maar dat deert me niet. Ook de kaasolie gaat op het brood en ik kijk hoe de olie langzaam vloeibaar wordt en in het brood verdwijnt. Kleine dingen van het leven kunnen bijzonder mooi zijn.
Het inpakken van de rugzakken en het bepakken van de motor gaat in ieder geval beter dan gisteren. Om iets voor negen zijn we klaar om aan de rit van vandaag te beginnen. Elke ochtend gaan we eerst tanken en dat kost me vandaag 250 baht. De benzine kost in Thailand nu ook ongeveer een euro per liter. Het loopt nog niet in de papieren maar het is wel stevig duurder geworden na de Covid-19 samenzwering en de Russische inval van de Oekraïne.
We komen meteen op de snelweg met het nummer 304 en we zullen daar ook een dikke 120 kilometer op blijven. Het is de enige weg in de wijde omtrek en iedereen, en ook echt iedereen, moet over die enige noord-zuid verbinding.
In het begin valt de drukte van het verkeer gelukkig mee maar het wegdek is nog steeds zeer wisselvallig. De meeste wegen in Thailand worden onderhouden door het district. Dan kan het zo maar gebeuren dat er enkele kilometers van een belangrijke verkeersader om te janken zijn en dat die dan een stukje verder weer een van de beste asfaltwegen van Thailand word. Ik ben er aan gewend, goed opletten en om je heen blijven kijken is zeer belangrijk op de Thaise snelwegen. Het gevaar in het verkeer komt het vaakst van achter je! Op de binnenwegen kijkt iedereen uit en is het voorrang geven de regel.
Na een eerste korte stop bij een benzinestation langs de snelweg, waar we alleen een tosti eten, ziet Lyka een kleurrijke bezienswaardigheid en maant me tot stoppen. Het is op het eerste gezicht een aardbeien tuinderij. We zijn de afgelopen kilometers naar een flinke hoogte geklommen en hebben de warmte van de laaglanden achter ons gelaten. Het is hier niet koud maar het is wel koeler en een ideaal klimaat voor het telen van aardbeien die dan weer gretig aftrek vinden door de passerende Thaise toeristen.
Maar er is meer! Er is een heel park met veel bloemen en tuinen met een thema. Helaas kan ik niet mee de heuvel op om de eenvoudige reden dat ik de motor met al onze bagage niet onbewaakt wil achterlaten op de parkeerplaats onder aan de heuvel.
Lyka beklimt de heuvel en maakt foto’s van het “Fuji FujiJa Park”. Ik moet er later in de middag wanneer ik het verhaal zit beschrijven erg om lachen. Hoe krijg je het in hemelsnaam verzonnen, het is kitsch in het kwadraat.
Ik heb dorst en Lyka heeft trek. Om eerlijk te zijn kan ik ook wel weer wat bloedsuiker gebruiken. Ik heb geen zin in zoetigheid en we vinden elkaar ergens in het midden om samen een banaan te eten. Langzame koolhydraten en ook nog eens goed tegen de poeperij. Een regelmatige stoelgang is welkom tijdens een lange tocht op de motor. Natuurlijk met een onafscheidelijk flesje sodawater voor mij erbij.
Een half uurtje later is het dan echt tijd voor de lunch. We moeten wel even zoeken maar dan vinden een klein restaurantje in stad waar een stalen spatel in de wok tikt. Een fijn geluid om te horen. Hier wordt gebakken en niet alleen in bouillon gekookt! Natuurlijk gaan we weer voor de Pad Krapow maar deze keer met een gebakken ei. Het smaakt net zo goed als het er uitziet. Deze keer kost het me 110 baht omdat Lyka er een flesje water bij heeft genomen. Ik niet zeggen dat ik vol zit maar ik voel me wel verzadigd.
Twee kilometer verderop verlaten we eindelijk de ongeliefde 304 en komen in rustiger verkeer terecht. De weg loopt langs een irrigatiekanaal en is veel drukker dan ik zou verwachten. Hier spelen de opportunistische Thai de “kruipdoor sluipdoor”! Onverantwoordelijke inhaalpogingen die je nekharen elke keer weer recht overeind zetten. Ik kan er alleen maar het beste van hopen en moet voor me en achter me al het verkeer goed in de gaten houden. Een bumperklever voorbij laten en en een gek voor je voldoende afstand geven,
Gelukkig leidt de Garmin Oregon 400t ons van de drukke weg af en krijgen we de kortste weg naar onze bestemming voorgeschoteld. Door kleine dorpen, kinderen en kippen schieten weg, langs velden vol met rijst, mais en suikerriet. Over rode onverharde wegen en betonnen wegen tussen het rijst. Het is ons nu duidelijk: We zijn in het echte Thailand aangekomen en laten het Thailand van de industrie en toeristen ver achter ons.
We hoeven niet lang te zoeken naar het Chan Place Hotel. We moeten wel al onze bagage de trap op sjouwen omdat we op de bovenste etage zitten. Het ziet er op het eerste oog prima uit en de kamer is ook beter dan die van gisteren. Lyka gaat op het bed zitten en krijgt een brede glimlach op haar gezicht.
‘Nog steeds hard maar zachter dan gisteren!’, roept ze blij.
We maken kwartier in het hotel van de dag en ik ben in mijn nopjes met het mooie balkon dat straks geheel in de schaduw ligt. Ik hoef niet ver voor de koude Leo voor vandaag want in de receptie van het hotel staan er enkele in de koelkast. Het is zo’n typisch Thais hotel dat bijna elke avond wordt gebruikt door rondreizende werknemers van de grotere bedrijven. Dat heeft voor en nadelen maar gelukkig kan ik er goed mee leven.
‘Leef en laat leven!’, is een van mijn lijfspreuken.
Terwijl de zon ergens anders op de wereld opkomt gaat ze in Thailand onder.
‘Avondrood is mooi weer aan boord!’, is een oud gezegde.
Dat gezegde is een mooi vooruitzicht voor twee Nederlanders op reis met de motor in de Isaan van Thailand! Het koude gerstenat smaakt me goed en het boek van Appie Baantjer, “De Cock en moord in beeld”, komt rustig tot een verrassend einde. Ik heb zelfs nog tijd om aan een nieuw boek te beginnen, “Veertien” van Dean Koontz, het begin is zoals altijd veel belovend.
In een gehucht als Chokchai hoef je niet op een nachtleven te rekenen. De mensen staan hier op met de haan en gaan met de kippen op stok. Het is dus een noodzaak om niet te laat te gaan eten. We lopen wat rond maar de keuze van eetgelegenheden is zeer beperkt. Gelukkig horen we ergens een stalen spatel in een wok tikken en dan is de keuze snel gemaakt.
Het kleine restaurant verkoopt geen bier maar gelukkig mag ik in een klein winkeltje aan de overkant een fles bier halen terwijl de vrouw druk is met het bereiden van de gerechten die per telefoon zijn besteld. Zodra een gerecht klaar is wordt het ingepakt en op een klein tafeltje gelegd. Ze weet precies wie wat en wanneer heeft besteld en wij moeten wachten op onze beurt. Er lijken twee jonge jongens hun eigen bezorgdienst te hebben opgezet want ze af en aan. Dat is zeer bewonderenswaardig van de Thai, ze zijn altijd opportunistisch.
Daar is onze gebakken rijst en het smaakt uitstekend. Ook weer 100 baht voor twee bordjes geserveerd met een brede glimlach. Slokje na slokje koud bier glijd na een hap heerlijke rijst naar binnen en voordat we terug gaan naar het hotel wil ik graag nog even naar het toilet.
Ik kan begrijpen dat een westerling hiervan kan schrikken, ik kan er alleen maar om lachen. Zou er echt een tijd komen dat dit allemaal herinneringen zijn? Ik kan me ook nog een plank met een gat erin en een deksel erop herinneringen. De emmer onder het gat werd regelmatig geleegd in een klein huisje onder aan de dijk in Brakel.
‘Herinneringen, het zoete glazuur op een mooi leven!’

Thailand: Zeventien jaar oud

Prachinburi (The Residence Prachinburi) 408), woensdag 23 oktober 2024

Afgelopen maandag heb ik mijn motor weer bij Paul opgehaald en alles in orde gemaakt. Veel was er niet nodig om weer rijklaar te worden gemaakt. Een nieuwe accu, een kleine reparatie aan een afgebroken bout van een voetsteun, de ketting wat strakker zetten en een stevige wasbeurt.
Hierna moest ik een wat moeilijkere actie ondernemen want het was weer tijd voor een nieuwe verzekering en een jaar wegenbelasting. Er rijden in Thailand hele kudde’s rond zonder verzekering en wegenbelasting, en zelfs zonder rijbewijs, maar ik moet dat iedere buitenlander ten zeerste afraden want het kleinste voorval kan tot astronomische kosten, en zelfs gevangenisstraf, leiden.
Tijdens de keuring, of inspectie, het is maar hoe je het wil noemen, kreeg ik een compliment over de staat waarin mijn Honda Phantom zich bevind. Het trouwe beestje is ondertussen alweer zeventien jaar oud! Ik heb meerdere keren erover nagedacht om een nieuwe motor te kopen. Ik ga nu eenmaal graag op pad in Thailand op twee wielen. Naar plaatsen waar geen tot weinig openbaar vervoer komt om het echte oude Thailand nog te kunnen ervaren. Misschien dat ik in de toekomst voor de laatste keer nog een nieuwe motor koop.
Met de oude trouwe Honda Phantom weer in een goede conditie moesten we gisteren onze rugzakken voor de komende 29 dagen inpakken. Ik moet er zelf ook om lachen maar na 21 november gaan we samen de rest van deze overwintering op reis met de koffers!
‘Wat is me in hemelsnaam overkomen?’
‘Is het de leeftijd?’
‘Ben ik gewend geraakt aan luxe?’
‘Of is het wat anders?’
‘Ik weet het echt niet!’
Zoals verwacht bij het ophalen van de rugzakken was gisteren ook het wegbrengen van de koffers een probleem. De onvriendelijke Schot bleef maar klagen dat hij geen rotzooi van een ander op zijn zolder wilde opslaan. Ik heb het er maar bij gelaten want de kapster is ziek en ik weet voor de volle honderd procent zeker dat het haar huis is. Hij is zelfs niet de eigenaar van het zand dat op de stoep is gewaaid.
Toch zat het me gisterenavond dwars want ik wil ook niet dat de kapster problemen met haar vriend krijgt. Ik hoop dat de soep niet zo heet wordt gegeten als die wordt opgediend. En anders? Dan moet ik een andere oplossing vinden voor 15 januari.
De afgelopen dagen heb ik de wekker op half zeven gehad maar sinds deze ochtend heb ik de wekker weer op zes uur gezet. Ik ga de komende dagen tijdens de motortocht weer vroeg opstaan omdat het rijden in de vroege ochtend zeer aangenaam is. Ik roep Lyka gewoon wat later zodat ze ook een uur de tijd heeft om zich voor te bereiden op ons vertrek.

En er is nog wat te vieren ook! Ons “Koperen Huwelijk”, we zijn vandaag twaalf en een half jaar getrouwd. Wie had dat ooit van zo’n verstokte vrijgezel als mijn persoon gedacht?
Het inpakken van de rugzakken ging gisterenochtend prima maar je hebt toch nog steeds altijd meer bij je dan je hoopt. Lyka is goed op dreef met het binden van de elastieken spinnen en nog voordat ik door de receptie ben uitgeboekt zitten de beide rugzakken vast op de pakkendrager achter de buddyseat. Restanten verdwijnen in de zadeltassen en zelfs dan hebben we nog een stevige tas over en mijn zeegras hoed moet ook nog onder het elastiek worden verankerd!
Ik wil op de motor altijd zo snel als mogelijk en zo vroeg in de ochtend als mogelijk Pattaya verlaten. Het verkeer in “de stad van de zonden” is altijd bijzonder gevaarlijk. De Thai rijden als gekken maar de buitenlanders die zich als Thai gaan gedragen in het verkeer zijn nog veel gekker. Gespierde anabolen bonken met vierkante meters tatoeages, omhangen met kilo’s (nep)goud en een gezichtsuitdrukking van een demon. Ze maken op mij weinig indruk maar ik wil ze ook niet uitlokken. De tank wordt voor 260 baht (€ 7,14) volgegooid en een stukje verderop voel ik dat het verse levenswater voor mijn oude machine de carburateur heeft bereikt. Ik zit wat meer pit in de gashendel en de motor loopt wat minder bokkig.
Bij de eerste 7-11 voorbij de “Siam Country Club” eten we ons gebruikelijke ontbijt van tosti’s en een dubbele varkensburger met kaas. Het vult maar ik vraag me af of het voldoende is tot de lunch. Afgelopen nacht ben ik wakker geworden omdat mijn maag knorde. Ik werd wakker met een enorme trek.
Dat is bewust! Ik ben al een tijd geleden veel minder gaan eten. Om eerlijk te zijn loop ik altijd rond met trek maar ik geef me niet over aan alle verleidingen waaraan ik wordt blootgesteld. Het eten van, heel af en toe, een snack of een ijsje geeft veel voldoening. Ik ben ondertussen, hoewel ik nog steeds van mijn dagelijkse biertjes geniet, al acht kilo afgevallen en het voelt goed. Ik heb misschien wat minder kracht in mijn benen en bovenlichaam maar dat is niet ongewoon wanneer je ouder wordt.
Een uur later stoppen we weer langs de weg in de schaduw en deze keer is het een pauze om onze konten wat rust te geven. Het zitten op een motorzadel is andere koek dan zitten op een stoel. Het rijden op de motor in Thailand gaat me in ieder geval goed af. Het is net of ik nooit een pauze heb gehad. Motorrijden verleer je nooit.
De motor reageert goed en ze stuurt en rolt prima door de bochten. Het blijft wel goed opletten want de overdadige regen van de afgelopen weken heeft veel zand op het asfalt en beton van de wegen gespoeld. Even iets te strak remmen en ligt zo op je snufferd. Wat me wel tegenvalt is het gebruik van de koppeling. In minder dan een uur rijden heb ik kramp in mijn vingers en dat is echt geen pretje. Ik wrijf wat met mijn linker hand over mijn dijbeen om zo de krampen van mijn ongemak wat weg te masseren. Het lijkt te helpen en het geeft me ook enige verlichting.
Een van de mooiste dingen van een motortocht door Thailand is de lunch in een tentje langs de weg. Je weet nooit wat je wachten staat maar je bent er wel van verzekerd dat je altijd authentiek Thais eten op je bordje krijgt. En ook de mensen zijn altijd even vriendelijk en authentiek. Hier is het nog echt het “Thailand van de glimlach”!
We hoeven niet lang na te denken over wat we de eerste keer langs de weg willen eten. De vertrouwde “Pad Krapow Moo” met een omelet. En het is lekker! We maken grapjes met de Thai om ons heen en zij zijn zo trots als een pauw dat ze een buitenlander in huis hebben. Hier zal nog wel lang over worden gesproken. Bij het afrekenen verschijnt er ook een glimlach op onze gezichten. 100 baht (€ 2,75) voor twee bordjes en twee bekers (drink)water met ijs.
De kilometers rollen onder ons door en rond half drie hebben we ongeveer 230 kilometer gereden. We staan mooi op tijd voor het “The Residence Prachinburi”. Het is geen echt hotel maar een gedeelte van een appartementengebouw dat als hotel is ingericht. Voor de € 16,73 per nacht kunnen we niet klagen. De kamer is schoon en op de vierde verdieping, met een klein balkon om vanavond lekker te lezen en een biertje te drinken.
Alleen het bed is zo hard als een plank en buiten resoneert er een elektrisch apparaat. Ik hoop niet dat het de pomp van onze airconditioning is want anders zou die vannacht zo maar uitgeschakeld moeten worden. Een nacht in de tropische warmte zonder enige verkoeling is niet wenselijk. Elke nacht slapen op een andere plaats in een ander bed en omgeving is ook wennen!
Met een sodawater van de 7-11 en het restant van de koffie in mijn Japan drinkbeker begin ik aan dit verhaal. Het eerste verhaal van deze tocht op de motor naar het noordoosten van Thailand. Het schrijven loopt vanaf het begin goed en dat geeft me dan ook weer hoop dat veel van de meegezeulde stress uit Nederland lijkt verdwenen.
Om precies 17:00:00 accepteert de kassa in de 7-11 de streepjescode van het pak met drie grote flessen Beer Leo. Ook dit is het moderne Thailand, betutteling met ongetwijfeld de beste bedoelingen. Ik neem plaats op het balkon en luister naar rockmuziek uit de begin jaren zeventig. Maar niet voor lang. Mijn Kobo e-reader komt tevoorschijn en ik verdwijn in de wereld van commissaris "De Cock, met Cee-Ooo-Cee-Kaa".
We zitten in een buitengebied van Prachinburi dat ergens halverwege tussen een industrieterrein en een buitenwijk zweeft. Na een korte wandeling rond het hotel kom ik al snel tot de conclusie dat er geen fatsoenlijke restaurants in de buurt te vinden zijn. Dus moeten we gaan rijden in het donker of gebruik maken van de room service van het hotel?
Het wordt het laatste! Aan de balie het een en ander besteld en nadat het op de kamer is afgeleverd komen we tot de conclusie dat het eten lekker en goed is maar dat de Thaise noedels met garnalen zijn vervangen door gebakken rijst met garnalen. Het is niet anders en het is ook nutteloos om er over te klagen. We eten wat de pot schaft.
Nu nog wat lezen en dan slapen, morgen hebben we een lastige rit langs een drukke snelweg naar een gehucht ten zuidwesten van Nakhon Ratchasima (Khorat).

Thailand: Elke dag regen

Pattaya (Nakorn Siam Boutique Hotel) 506), zondag 20 oktober 2024

We zijn nu ruim twee weken in Thailand en hebben elke dag regen gezien. Wel in verschillende gradaties van overstromingen door de straten van Pattaya tot een druilerige middag. Van midden in de nacht tot midden op de dag. Ook dat is Thailand aan het einde van de regentijd.
Het mag vreemd klinken maar op de eerste ochtend in Pattaya zag ik de weersverwachting en die was voor de komende veertien dagen allemaal kans op regen. Hoe vaak heb ik meegemaakt dat de weerman het veertien dagen op rij bij het rechte eind had in Nederland.
Ik durf met zekerheid te zeggen: ‘Nooit!’
Het is me deze reis zwaar gevallen om me aan de nieuwe omstandigheden en omgeving aan te passen. Ik voel me na bijna drie weken nog steeds niet op mijn gemak en ik voel me ook nog niet op mijn plaats. Er zit nog veel te veel stress onder mijn huid van de problemen waar ik het afgelopen half jaar aan de Omhoeken mee geworsteld heb. Een dode buur is beter dan een verre vriend. Af en toe nemen de negatieve gedachten en gevoelens af maar dan komen ze terug als een brullende storm. Ik heb vaak het gevoel dat ik er helemaal alleen voor sta. Dat kan tegen me werken want ik heb ook een historie met depressies. Er zijn nu zelfs lichamelijke ongemakken die te herleiden zijn aan de enorme hoeveelheid stress waar ik aan heb blootgestaan. Laten we maar hopen dat ze snel weer verdwijnen.
Die dagelijkse regenval helpt in ieder geval niet! Die regen weerhoud ons er in ieder geval niet van om elke dag voor onze lunch en avondeten op pad te gaan. Wel beschermt door een paraplu!
Tijdens een van de eerste dagen van ons verblijf in Pattaya ben ik op zoek gegaan naar een elektrisch pannetje waarin we een eitje en een worstje kunnen bakken. Dat is me de vorige reis goed bevallen tijdens ons verblijf in de Filipijnen! Voor acht euro ben ik spekkoper en we hebben enkele keren per week genoten van de vers gebakken eitjes op een sneetje bruin brood. Ik moet nog elke keer lachen wanneer ik naar Lyka sta te kijken met de spatel in haar hand gebogen over het kleine pannetje op het balkon.
Maar ook het sneetje witbrood met een plakje oude kaas is ’s morgens niet te versmaden. We proberen het onderweg zoveel mogelijk als thuis te maken. Totdat de kaas op is!
Het eerste wat ik ’s morgens doe is natuurlijk koffie zetten! De kleine roze opvouwbare waterkoker doet zijn werk uitstekend. Samen met het opvouwbare siliconen koffiefilter is het een fantastische onbreekbare combinatie waar we de komende tijd veel plezier aan gaan beleven.
Het schrijven van mijn verhalen ging de eerste dagen bijzonder slecht. Ik was er gewoon niet met mijn hoofd bij. De juiste woorden konden niet worden gevonden en mijn gevoelens gingen heen en weer als de slinger onder een klok. Op die weinige momenten dat het wel liep bleef ik schrijven tot mijn gedachten, herinneringen en woorden als een plas water opdroogden.
Gelukkig waren er de warme momenten zoals de ontmoetingen met Albert-Jan en mijn neefje uit Nederland. Het is altijd gezellig om vrienden uit Nederland te ontmoeten in den verre. Een drankje bij de “Café Racer” of de cheap-Charlie Bar “Katesiree”. En natuurlijk met elkaar een hapje te eten bij de “Captain’s Bar”.
Als er een ding is waar Thailand, en Pattaya, bekend om staan dan is het de kwaliteit van het eten. Elke maaltijd is een feest, of het nu Thais, Japans, Koreaans, Chinees, vegetarisch of Westers voedsel is. Wanneer je problemen hebt met Aziatisch eten dan kun je altijd nog terecht bij de eindeloze optocht van Amerikaanse fastfood ketens.
Aan het einde van de middag drink ik nog steeds graag een koud biertje, of ik alleen ben of in gezelschap maakt me niets uit! Zolang ze mij goed blijven smaken zal ik dat niet snel opgeven. Of het een biertje op het balkon is met een boek erbij of in het “Nikom Court” met zicht op de Henkies in Soi Bhua Khao ze smaken me altijd goed. Het zijn er niet meer zo veel als jaren geleden want dat kan ik niet meer verdragen.
Af en toe drinken we er een paar in de “Café Racer”, wanneer het happy hour nog steeds in volle gang is. Na het eten zijn we vaak al voor negen uur weer op de kamer en rond tien uur onder de dekens. We zijn namelijk niet op vakantie maar op reis. Over drie dagen gaan we weer een keer met de motor een lange rondreis maken. Het is spannend maar ik weet bijna zeker dat het weer een mooie twintig dagen, en nachten, gaan worden.
Laten we wel hopen dat het droog zal blijven? De dreigende wolken en de neerdalende regen naast elkaar! Een Bijbelse zondvloed.