Thailand: Installeren

Pattaya (Nakorn Siam Boutique Hotel) 603), zaterdag 5 oktober 2024

Het was een heerlijke dag vandaag. Om zes uur liet de iPhone zich horen en fris als een hoentje verliet ik het warme bed naar de koelte van de airconditioning. Eerst naar het toilet, dan de waterkoker aan, de medicijnen innemen en niet veel later het kokende water op de gemalen koffie laten lopen. De geur van verse koffie vult de kamer en Lyka draait zich met zachte kreungeluiden nog een keer om terwijl ik plaats neem op het balkon en kijk naar de lichte bewolking waar de zon nog steeds achter schuil gaat.
Na de gebruikelijke tosti en een hardgekookt ei neem ik een andere route voor de ochtend wandeling van vandaag. Ik loop deze keer een eindje om omdat ik een kijkje wil nemen naar het hotel waar we woensdag over een week naartoe moeten verhuizen. Ik heb onze reisplannen namelijk aangepast en we verblijven nu tien dagen langer in Pattaya om onze tocht op de motor naar het noorden van Thailand beter te kunnen voorbereiden.
De eerste stappen richting het “The Corner Lodge” hotel zijn op onbekend terrein. De verwachte 500 meter blijkt bijna een kilometer te zijn en dat moet ik dan twee keer tellen wanneer we ’s avonds bij de Captain’s Bar gaan eten. Het hotel ziet er prima uit, er zijn wat restaurants en een 7-11 in de omgeving maar het is voor mijn gevoel toch wat te ver weg van de lichtjes van Pattaya. Zeker ’s avonds in het donker.
Terwijl ik langs de South Pattaya Road richting het strand loop denk ik na over mijn opties. Ik heb zoveel boekingen gemaakt voor deze reis dat ik niet meer uit mijn hoofd weet welke voorwaarden er aan de boeking van “The Corner Lodge” hotel verbonden zijn. Straks tijdens mijn eerste drinkpauze aan de boulevard maar eens kijken.
Met het onafscheidelijke flesje sodawater aan mijn zijde open ik mijn iPhone en zoek de boeking op. Deze was nog gemaakt bij booking.com en is vandaag tot middernacht gratis te annuleren. Door de inmenging van de Nederlandse overheid, die steeds meer Stalinistische trekjes begint te vertonen, is booking.com nu vaak (een stuk) duurder dan Agoda,com. Het mag duidelijk zijn dat ik om deze reden ben overgestapt naar de goedkopere van de twee.
Ik stel de zoektermen en de data in en tot mijn verbazing is het “Nakorn Siam Boutique Hotel” nu wel beschikbaar op de gezochte data en zelfs ook nog enkele dubbeltjes per nacht goedkoper dan het “The Corner Lodge” hotel. Ik hoef niet lang na te denken over deze logische beslissing. Eerst boek ik dezelfde kamer waar we nu gebruik van maken, met een beetje geluk hoeven we zelfs niet eens naar een ander kamer te verhuizen. Daarna annuleer is de kamer waar ik geen gebruik meer van wens te maken. En dat allemaal binnen enkele minuten, gewoon op mijn mobiele communicator. Mooi toch?
De wandeling langs Beach Road wordt vervolgd en ik realiseer me hoe bevoorrecht ik ben om hier te mogen wandelen in het flauwe ochtendzonnetje en genietend van het lichte zeebriesje dat een heerlijke verkoeling brengt. Hoewel het pas de tweede ochtend is dat ik hier wandel zie ik al bekende gezichten. Een voorzichtige groet die later deze week waarschijnlijk zal veranderen in een meer uitbundige begroeting.
Een tweede flesje water is gekocht bij de 7-11 en aan het einde van Beach Road, voor het “Dusit Thani” Resort neem ik plaats op een betonnen richel. Het duurt niet lang voordat er een leeftijdgenoot bij mij komt zitten en een gesprek aanknoopt. Ik wacht in eerste instantie af welke richting het gesprek opgaat, zoet of zuur.
Deze eerste falang, Thais voor blanke buitenlander, blijkt een echte Henkie. Hij gaat met een gestrekt been voor het zuur en het bitter. Een klaagzang over van alles en nog wat valt me ten deel. Een waterval van woorden en klachten over zijn ervaringen en zijn verblijf in dit mooie land. Hij verteld me niets dat ik nog niet weet of reeds heb gehoord maar wat ik wel anders ervaar nu ik nog maar enkele dagen in Pattaya ben. Zijn geklaag begint bij het ontbijt ’s morgens tot aan het matras waar hij ’s avonds op slaapt. Er wordt werkelijk niets overgeslagen en er is ook helemaal niets positiefs aan Pattaya en Thailand.
Ik knik instemmend op zijn geklaag en zeg zachtjes in mezelf: ‘Waarom ben je dan nog hier?’
Zodra hij klaar is met zijn klaagzang kijkt hij mij indringend aan en verwacht van mij bijval voor zijn negatieve beelden en negatieve gedachten over Pattaya en Thailand. Hij is zichtbaar teleurgesteld dat ik er anders over denk.
‘Hoe lang ben je hier?’, is zijn laatste wapen dat hij in de strijd kan gooien.
‘Twee dagen!’, antwoord ik met een brede glimlach in de wetenschap dat nu de waarschuwing gaat komen.
‘Wacht maar! Over een paar dagen denk je wel anders!’, hij staat geagiteerd op en neemt meteen afscheid zodra hij voelt dat ik het niet met hem eens ben. Ook dat is Pattaya, klagende oude eenzame mannen.
Ik vervolg mijn wandeling naar mijn derde rustpunt en daar staat me een onaangename verrassing te wachten. De stoelen en tafeltjes zijn verdwenen. Het was hier altijd heerlijk uitrusten in de schaduw met een koud flesje sodawater en zicht op de ingang naar “Soi Bhua Khao”.
Navraag in de 7-11 maakt het probleem onmiddellijk zichtbaar. De stoelen werden steeds vaker voor langere periodes ingenomen door Thai, waarschijnlijk zwervers, en toeristen die niets in de winkel kochten en zelfs zo brutaal waren om hun elders gekochte flesje water hier op te drinken. De eigenaar van de 7-11 heeft er dus een einde aangemaakt en zoals altijd moeten de goede onder de kwaden lijden.
De lucht veranderd langzaam van kleur en wordt met de minuut donkerder. Het lijkt er nu echt op dat de regen elk moment kan komen. Het is tijd om snel richting het hotel te gaan. Ik bel met Lyka of ze genoegen neemt met een verse magnetron maaltijd van de 7-11.
‘Anything!’, is haar antwoord.
Met een rijst en een rode kerrie voor Lyka en voor mij een spaghetti pad krapow ben ik net voor de regen binnen. Vanaf het bed zien we de regen op Pattaya neerdalen. Het eten smaakt ons goed en de suikervrije cola smaakt zoet. Dit is ook Thailand op haar best!
In mijn hoofd heb ik een lijst met taken die ik in de eerste week in Thailand moet afhandelen. Niet noodzakelijk maar wel stellig moet afhandelen.
Hoog op die lijst staat: “Ophalen van de rugzakken.”
Hoe zit dat? Eenvoudig, wanneer je net als wij vaak naar dezelfde bestemming vliegt en ook nog eens in dezelfde stad, en deze keer ook hetzelfde hotel, verblijft is het onzinnig, en met het oog op het milieu onverantwoord, om elke keer dezelfde dingen mee heen en weer te nemen. Onze rugzakken staan bij een vriendin in de opslag, tegen een kleine vergoeding natuurlijk, en zijn gevuld met spullen die wij in Nederland absoluut niet nodig hebben maar in Thailand zeker weer gebruiken. Denk aan de motorhelmen en sommige kleding die we alleen op de motor in Thailand dragen. Ook wat elektronica en opladers en dergelijke.
Ik ben al bij de kapster geweest voor de gebruikelijke knipbeurt en ze weet dat ik een dezer dagen de twee rugzakken kom ophalen. De planning is dat we in het begin van deze reis nog een korte motortocht gaan maken door Thailand om vrienden te bezoeken en het èchte Thailand te ervaren. Van het oude Thailand, dat ik ken van vijf en twintig jaar geleden, is niet heel veel meer over maar plaatsen bezoeken die met het openbaar vervoer moeilijk zijn te bereiken geeft nog enige voldoening. Een ontmoeting met gelijk denkende is nooit ver weg. Meestal zijn het fietsers die een lange tocht maken. Totaal anders dan wij op de motor maar vaak ook veel jonger dan ik.
Voor het ophalen van de rugzakken is er maar een hindernis en dat is de jaloerse Schotse vriend van de kapster. Hij kan het maar moeilijk verkroppen dat wij al 23 jaar bevriend zijn en zo gemakkelijk met elkaar omgaan. Elke keer wanneer ik de kapsalon betreed, of het nu is voor een knipbeurt of wat anders, wordt hij korzelig wat mij dan weer een onaangenaam gevoel geeft. Ik vindt het ook een beetje zielig voor de kapster die zich dan weer gaat verontschuldigen voor het gedrag van haar vriendje.
Dus vanmiddag is het zo ver. Op een afstand kan ik al zien dat het Schotse vriendje niet op de bank voor de kapsalon zit te lezen. Eenmaal binnen is het al snel duidelijk dat hij niet thuis is en ik als een wervelwind de trappen op vlieg naar de zolder om de twee rugzakken te halen. Weer terug in de kapsalon is de opluchting ook van het gezicht van de kapster af te lezen. We zijn beide opgelucht dat hij niet thuis is. Een vreemde en ongemakkelijke situatie.
Ze vraagt ook meteen maar wanneer de koffers komen. Tja, een of twee dagen voor ons vertrek komen de vier, twee grote en twee kleine, koffers deze kant op. Die worden weer opgehaald wanneer we ons gaan voorbereiden op onze volgende bestemming buiten Thailand. Dan gaan de koffers weer mee op reis.
We moeten samen om deze hachelijke situatie lachen. Hoe moeilijk kan het zijn om te accepteren dat een oude huisvriend van je vriendin tegen betaling een beetje van zijn bagage bij je op zolder zet? Voor sommigen jaloerse mensen is dat dus heel moeilijk.
De rugzakken gaan op de hotelkamer open, er zitten kleine cijfer-hangsloten op, en ik leg de inhoud op het bed. We zijn allerminst verbaasd over wat er zo allemaal tevoorschijn komt maar we zijn wel verblijd dat we de twee kaasschaven eindelijk in ons bezit hebben. Morgen hebben we Hollandse oude kaas op brood!
Later deze week, of in de komende dagen, ga ik onze rugzakken inpakken met de spullen die ik verwacht de komende 29 dagen nodig te hebben. Na de omzwervingen op de motor, met de bus en trein naar Bangkok en Ayuthaya, schakelen we weer over op de koffers voor de twee volgende bestemmingen buiten Thailand.
Na deze heerlijke rustige zaterdag gaan we, na een paar biertjes bij Nikom Court, eten bij de Captain’s Bar en het blijft vanavond bij een kleinigheidje. Ik bestel de altijd lekkere kip met cashewnoten en Lyka een gebakken rijst met garnalen. Na het eten geef ik me weer volledig over aan de serie “The Tunnel”. Een van de betere Brits/Franse detectives over de avonturen van twee recherche teams aan beide zijden van het kanaal.
Wat is het reizen toch een heerlijk aangename bezigheid!

Thailand: Een verschrikkelijke jetlag

Pattaya (Nakorn Siam Boutique Hotel) 603), vrijdag 4 oktober 2024

Om 00:47 zit ik rechtop in bed en na vier uur slapen zit er geen vezel meer in mijn lichaam die aan rust toe is. Ik vraag me hardop af of het wel een goed idee is geweest om vroeg naar bed te gaan. Maar wat hadden we anders kunnen doen? Een uur of drie tegen de slaap vechten?
Ik strompel de trap af naar de begane grond en realiseer ik me dat de 7-11 na middernacht geen alcohol meer mag verkopen. De Thai kunnen zich moeilijk inhouden en dronkenschap verstoort de economie. Daarom heeft de regering heel lang geleden ingevoerd dat er alleen op bepaalde tijden alcohol in de winkels mogen worden verkocht. Het is eigenlijk een wassen neus omdat het alleen om officiële winkels gaat die een vergunning hebben. Alle papa en mama winkels in Thailand hebben geen vergunning dus valt er weinig in te trekken wanneer de regels worden overtreden.
Gelukkig hoef ik niet op zoek naar een kleine winkel omdat de nachtwaker nog druk is met het maken van rolletjes met daarin tien munten van een baht. Deze rolletjes worden dan door iedereen gebruikt zoals een muntstuk van tien baht. Hij heeft een sleutel van de koelkast en is altijd bereid om nog wat omzet te genereren. Opgelucht neem ik de lift naar de zesde verdieping met twee ijskoude flessen Beer Leo in de hand.
De relatieve koelte van de nacht is uitnodigend en niet veel later zit ik op het balkon te genieten van het uitzicht in het donker en een koud biertje. Het voelt alsof ik nooit ben weggeweest! De laptop wordt opgestart en de eerste worden van deze reis worden elektronisch in enen en nullen opgeslagen. Dit is het echte leven en de afgelopen zes maanden lijken niet te hebben plaatsgevonden. Het voelt alsof ik nooit in Nederland ben geweest.
Na de twee biertjes voel ik me toch wel weer loom en probeer ik nog wat slaap te pakken. Morgen vroeg op en mezelf door de dag slepen tot een uur of tien ’s avonds. Dan zou het ritme toch wel weer op zijn plaats moeten zijn.
Het slaapmutsje heeft zijn werk gedaan en zodra de wekker om zes uur afloopt zet ik hem uit en draai me weer om. Een klein uur later zet ik voor de eerste keer koffie met mijn laatste aanwinst. Een opvouwbare roze waterkoker van 700 ml. Precies genoeg water om een beker met kokend hete overheerlijke Hollandse koffie te vullen. Mijn voordeel?
Financieel is dat twee euro per dag maar het belangrijkste is dat ik ’s morgens niet voor dag en douw op pad hoef naar de 7-11 voor koffie. Alles gaat precies zoals ik heb verwacht en niet veel later zit ik te genieten van mijn eerste beker koffie terwijl Lyka nog geniet van het medium harde matras en haar hoofdkussen.
Ik probeer van alles en nog wat om mijn bioritme gelijk te zetten met Thailand maar mijn hoofd en lichaam willen niet meewerken. Het tijdsverschil speelt mij parten en hoe ouder je bent des te meer je er last van kan hebben. Schrijven lukt niet dus laat ik het maar voor wat het is. Forceren is nooit goed maar zeker niet wanneer je probeert je gevoelens en gedachten over te brengen naar anderen.
Mijn meisje is ook niet helemaal op haar gemak wanneer ze ontwaakt. Ze is met geen riek te voeren! Ze ruikt de koffie en zoekt naar de koffiebeker. Het eerste slokje gaat in ieder geval goed naar binnen. Er verschijnt zelfs een glimlach op haar mond. Na het tweede slokje veranderd die in een brede glimlach en op dat moment weet ik dat we weer met elkaar in verbinding staan. Het is alsof Thailand weer ons thuis is! Laten we hopen dat dit nog lang zo blijft.
Ons eerste ontbijt is een oude bekende die we nog vaak zullen ontmoeten. Twee tosti’s, twee hardgekookte eieren een broodje met een dubbele hamburger en een banaan. Een winnaar voor twee euro persoon! Maar het is ook een duidelijk signaal dat het in Thailand in de afgelopen zes maanden ook een stuk duurder is geworden. De tijd van “Leven als een god in Frankrijk voor een AOW’tje” zijn hier nu ook verleden tijd! Je zal toch wel aanvulling in de vorm van een pensioen of spaargeld moeten hebben. Het is in Thailand niet zo duur als in Nederland maar het is zeker ook niet meer goedkoop!
Op de eerste dag in ‘den verre’ moeten we groot inkopen bij de goedkoopste supermarkt in de stad. Het is hier gelukkig niet zo dat er niets te koop is dus worden zaken als tandpasta en shampoo hier groot ingekocht. De een plus een gratis is een prima begin om een beetje op de kosten te besparen. De kar vult zich langzaam met benodigdheden voor de komen weken en zelfs maanden.
Het fruit is in ieder geval flink in prijs gestegen maar het ziet er nog steeds appetijtelijk uit, en we moeten aan de vitaminen denken. We lopen langs de afdeling met de bereide etenswaren en de gebakken vis, vlees en Thaise gerechten, ze zien er allemaal nog even heerlijk uit.
Het is te vroeg voor de lunch dus ga ik eerst nog maar een wandeling maken. Erg ver kom ik niet want nog voordat ik op de begane grond kom openen de sluizen van de hemel zich. Vette druppels kletteren op het plaatstalen dak van het restaurant naast het hotel.
‘Nog even wachten?’, dat heeft geen nut, dan maar weer naar boven.
Een halfuurtje later is het zo goed als droog. Tijd om te gaan wandelen. Ik kijk er naar uit om over een paar weken samen met Louise mijn ochtendwandeling te gaan doen. Samen is toch weer anders dan alleen. Het valt meteen op dat de ondernemingsdrang en bouwzucht op de vooravond van het “high season” op ongekende hoogte is aangekomen. Pattaya veranderd zo snel dat je soms de volgende dag het restaurant waar je gisteren hebt gegeten niet meer kan vinden.
Mijn eerste halte is de oude vertrouwde 7-11 aan de “Beach Road” waar ik geniet van mijn koude sodawater en uitkijk over de baai met daarachter de golf van Thailand. De straat is nog nat en het verkeer is opvallend stil. Er liggen voor mijn gevoel opvallend veel werkeloze speedboten die geen toeristen kunnen vinden om ze naar het koraaleiland “Koh Larn” te brengen. Het zal de komende weken en maanden wel weer wat drukker worden.
De klok tikt en het is voor mijn gevoel al te laat om mijn gebruikelijke wandeling af te maken. De gebruikelijke route wordt ingekort en ik kies ervoor om door “Mike Shopping Mall” te lopen om mijn rondje een stevig stuk in te korten. In “Soi Diana” valt het meteen op dat het een eenrichtingsverkeer straat is geworden. Het is een stuk veiliger omdat je als wandelaar niet meer van alle kanten door motorfietsen wordt aangevallen.
Bij “Nikom Court” werp ik een blik naar binnen en zie geen enkele bekende tussen de weinige klanten. Een kort telefoontje met Lyka en de lunch voor vandaag staat ook vast. We halen een stokbrood met tonijnsalade bij de Subway, met sla, rode ui en veel zwarte olijven. We laten het ons goed smaken met een ijskoud flesje Coke Zero erbij. De gevulde magen maken slaperig en onze lichamen geven zich zonder tegenstand over aan de slaap. Een middagdutje in een warm land is een ingebakken gewoonte.
Met het slaapzand nog in de ogen neem ik plaats op het balkon. De regen hangt nog in de lucht. Iedereen praat over het regenseizoen dat dit jaar wel heel erg lang duurt. Onderweg hoor ik de Thai klagen dat er zo weinig toeristen zijn omdat het maar blijft regenen. Geen enkele Thai begrijpt dat je een vakantie weken en maanden vooruit plant. Het is moeilijk om na een paar uur een voorstelling te maken over de hoeveelheid toeristen die in Pattaya zijn. Voor nu heb ik wel andere dingen aan mijn hoofd.
Een van die dingen is een koude fles “Beer Leo” in de kleine koelkast op de kamer. Die koelkast goed gevuld houden is een van de prioriteiten voor de eerste dagen in Thailand. Mijn MacBook komt tevoorschijn en er verschijnen weer woorden op het scherm. Mijn hoofd voelt als een zolder die langzaam wordt leeg geruimd. Als een huis dat wordt ontruimd wanneer de laatste bewoner voorgoed is vertrokken.
Ik denk heel af en toe nog wel eens aan Nederland maar ik ben geestelijk niet meer in Nederland. Zodra ik geen behoefte meer heb aan het schrijven geef ik me over aan de novelle “De Vlinderkus” van Cees van Ede. Een heerlijk boekje over jeugdliefde en de onschuldigheid van een jeugdliefde. Het verhaal brengt me terug naar een van mijn eigen vakantieliefdes op het strand van Noordwijk. Paula Spaargaren was haar naam en ik ben haar nooit vergeten.
Na drie grote flessen bij Nikom Court gaan we voor de eerste avondmaaltijd van deze reis naar Piet van de “Hungry Gorilla”. Piet is zoals altijd uitbundig en meer dan vriendelijk. Malee is er ook en het is een gezellig weerzien. De karbonade met patat smaakt ons goed. Wat ook hier opvalt is de leegte in het restaurant. Waar is iedereen? Zijn ze nog onderweg? Vragen die de komende dagen, of beter gezegd weken, zullen worden beantwoord.
Met deze reis is er een nieuw tijdperk ingegaan met de elektronica voor onderweg. Op de valreep heb ik nog een tweede Google Chromecast HD kunnen kopen die we komende dagen gaan opstarten om gewoon tv te kunnen kijken in de hotelkamers. We hebben het dan wel regelmatig te druk om alle ervaringen en indrukken te verwerken maar af en toe ontspannen met een film of een tv-serie is ook lekker.
Om half elf kruipen we onder de dekens. De airconditioning op 27 graden en de oogjes dicht. Ik heb het gelukzalige gevoel dat ik morgen om zes uur weer fris opsta.

Aan het einde van dit verhaal zie ik dat ik in 2024 alweer meer dan duizend foto’s heb gepubliceerd in mijn verhalen. Ik moet er zelf om lachen want ik weet dat ik het met veel plezier doe en dat het delen van mijn gevoelens en gedachten met de lezers van mijn weblog op prijs wordt gesteld.

Thailand: Welkom in het land van de slippertjes

Pattaya (Nakorn Siam Boutique Hotel) 603), donderdag 3 oktober 2024

Slapen in een vliegtuig is een noodzakelijk kwaad. In een geforceerde slaapzaal met 329 bedden kan je bijna nooit een goede nachtrust hebben. Oordoppen in, verstand op nul en een aaneenschakeling van hazenslaapjes moeten je opfrissen voor de volgende dag. De dag van je aankomst op je bestemming.
Met nog een kleine vier uur te gaan tot Bangkok ben ik klaarwakker en buiten is het al licht. De ongeschreven regel van de luchtvaartmaatschappijen is om de luikjes voor het raam zo lang als mogelijk dicht te houden omdat de passagiers dan rustig blijven in het donker. Het is voor mij een ongelukkig moment omdat ik me graag in het daglicht baad en leef met het ritme van de zon.
Nog maar een keer de ogen dicht dan totdat we in de buurt komen van de “Golf van Bengalen”. Iedere passagier die regelmatig Thailand vanuit Europa bezoekt weet dat hier de turbulentie begint. Altijd en zonder enige uitzondering! De warme turbulente lucht van het vasteland van India ontmoet de relatief koude en vochtige zeelucht van de Golf van Bengalen. Het valt deze keer mee hoewel we minstens een keer een meter of twintig naar beneden vallen met een schreeuwconcert van bange en verraste passagiers als gevolg.
Mijn blijdschap verdwijnt als sneeuw voor de zon wanneer de koffie wordt geserveerd. Zonder enige twijfel is het Nescafé in een foute mengverhouding met als gevolg dat de inhoud van mijn koffiebeker enkele minuten later in het toilet wordt geleegd. Sodawater blijkt niet voorhanden dus drink ik plat water bij het ontbijt. Ik heb afgelopen nacht een maaltijd gemist. Mijn bloedsuiker is erg laag en daardoor vergeet ik een foto te schieten van het ontbijt. Niet dat de klodder omelet met een paar stukjes champignon noemenswaardig of overheerlijk is. De maaltijden bij Turkish Airlines hebben tot nu toe allemaal tekort geschoten aan de standaard die je bij deze maatschappij zou verwachten.
Na een wel zeer ruwe landing stappen we uit in de nieuwe terminal van de “Suvarnabhumi International Airport” waarna we met de trein in een korte rit naar de hoofdterminal worden gebracht. De zestig dagen worden snel gestempeld, we hebben nieuwe paspoorten dus valt er weinig te controleren en te vragen.
Op de vraag of we op een plaats verblijven antwoord ik: ‘Nee, we gaan wat rondreizen’.
De immigratiebeambte verteld me dat ik dan de volgende keer een zestig dagen visum bij de ambassade moet aanvragen. Een zestig dagen visum aanvragen terwijl ik er hier een voor niets krijg? Verbaasd loop ik naar de bagageband 14 waar niet al teveel laten onze koffers verschijnen.
Dit is het moment van de aankomst waar ik altijd een beetje mijn billen bij elkaar moet knijpen! De douane, het groene kanaal, de twaalf kilo gemalen koffie en de twee kilo oude kaas verdeeld over onze koffers. Onschuldig kijken en glimlachend langzaam voortschrijden richting de aankomsthal. Gelukkig passeren we zonder problemen, we zijn met onze heerlijkheden in Thailand.
Omdat we met de trein van de nieuwe terminal zijn aangekomen zijn we ook al dicht bij de uitgang waar onze taxi op ons staat te wachten. Narin van onze taxidienst “Instyle Travel & Service” heeft het weer uitstekend verzorgd. Kan het nog duidelijker?
Terwijl we staan te wachten om naar de taxi te worden gebracht scoor ik snel mijn eerste twee Thaise biertjes, deze keer Beer Chang, van deze reis. De eerste smaakt zoet als honing. Wat ben ik blij om weer in Thailand te zijn. De warmte, de rust en het overheerlijke eten maken Thailand altijd weer tot een fantastische plaats om te verblijven.
Eenmaal op de tolweg genaamd “Motorway” valt het meteen weer op hoeveel er in Thailand veranderd wanneer je een tijdje weg bent geweest. Nieuwe gebouwen en nieuwe fabrieken, ook lijkt het weer drukker op de snelweg. Thailand is hard op weg om een economische motor in Zuid-Oost Azië te worden. Dat heeft ook nadelen want elke paar maanden bedenken ze weer nieuwe belastingen om de vooruitgang te kunnen betalen en de arme plattelandsbevolking bijstand te geven. Zodra de minimum lonen gaan stijgen willen de producenten misschien verhuizen naar een goedkoper land.
Na drie kwartier te hebben zitten knikkebollen in de taxi zijn we eindelijk in Pattaya. Het hotel voelt als thuis komen, echt thuis komen. Wellicht kennen jullie dat gevoel wanneer je weer begroet wordt door mensen in een ver land waarmee je bevriend bent.
De receptioniste van het Nakorn Siam Boutique Hotel heeft voor ons een kamer bewaard waarvan ze weet dat we die op prijs stellen. Op de zesde verdieping en zo ver als mogelijk van de lift. De zon in de ochtend op het balkon zodat ik lekker om zes uur mijn koffie kan drinken en mijn verhalen schrijven. Na twaalf uur zit ik lekker in de schaduw op het balkon zodat ik aan het einde van de middag van mijn (elektronisch)boek en mijn koude biertje kan genieten. Laat ik het er nog maar een keer inwrijven, deze kamer kost ons € 15,80 per nacht.
Ik kijk op mijn horloge en we zijn zes uur al gepasseerd, tijd voor mijn medicijnen. We blijven dus niet te lang hangen op de kamer. Een eerste schifting door de bagage is voldoende om de belangrijkste zaken klaar te leggen en niet te lang daarna gaan we naar de “The Captains Bar & Guesthouse” in “Soi Honey Inn” voor onze eerste Thaise maaltijd.
Pad Krapow Moo, Pad Pak Ruam en Khai Thiou Moo Saab zijn een fantastisch begin van deze reis. Maar er is helaas ook droevig nieuws.
Daar waar de man in het witte t-shirt zit zat vroeger altijd de Kaptein zelf om de zaak te overzien en alles in goede banen te leiden. Helaas is hij op 28 juli aan zijn laatste reis begonnen. Gelukkig zetten zijn vrouw en de serveerster de zaak (voorlopig) voort zodat we kunnen blijven genieten van het heerlijke eten. De Kapitein zal niet worden vergeten…

Na het eten slaat de vermoeidheid toe en ik vecht opnieuw tegen de slaap. Om half negen gaat het licht uit in onze hotelkamer uit en de oogjes dicht. Het is tijd om te slapen en morgen weer fris op te staan.

Mochten jullie je afvragen hoe ik aan deze titel voor het verhaal ben gekomen? Bijna iedereen loopt hier op plastic slippers! Maar er is hier ook een groep die buitenechtelijke ontmoetingen hebben…