Thailand: Een ontmoeting met een onbekende

Roi Et (MGrand Hotel) 415), zondag 22 oktober 2023

Roi Et, ik heb de plaatsnaam in het verleden vaak horen vallen maar ik ben er nooit geweest. Ik zocht een doel voor vandaag op ongeveer 200 kilometer van Nang Rong en zo viel de keuze op het voor mij onbekende Roi Et.
Lyka is na een nachtje slapen en een klein ontbijt weer redelijk fit en ik ben ook weer opgewekt om het onbekende met een open vizier tegemoet te treden. Een half uurtje later dan normaal bepakken we de motor en gaan we op pad. En eigenlijk gaat het al vanaf het begin fout!
Ik verzuim de benzinetank te vullen bij het eerste benzinestation dat we passeren in Nang Rong in veronderstelling dat we er nog genoeg tegen zullen komen. Helaas gebeurt dat niet! We rijden en rijden zonder ook maar een benzinestation langs de drukke hoofdweg te zien. Ik kijk af en toe naar beneden naar mijn kilometerteller om te zien of het oranje lampje van mijn benzinetank niet aangaat. En dan gaat het lichtje aan!
We hebben nu nog ongeveer benzine voor 30 kilometer in de tank en de tijd gaat er om spannen. Ik tel 30 kilometer op bij de kilometerstand die nu op de teller staat en dat is het punt nul! We rijden en rijden, we speuren en speuren langs de weg, geen benzinestation! Ik heb al wel gezien dat we ongeveer leeg zullen staan aan de stadsgrens van Buriram, een enorme stad in de Isaan.
Daar zou ik toch wel kunnen tanken?
Ik ga wat langzamer rijden in de hoop dat ik zo wat benzine kan besparen. Of hou ik mezelf voor de gek? De stadsgrens van Buriram, een economische dynamo in het noordoosten van Thailand komt steeds dichterbij maar nog steeds krijgen we geen benzinestations te zien. Ik heb veel meegemaakt in dit mooie land maar dit verbaast me ten zeerste.
Twee kilometer van het punt nul besluit ik om langs de drukke snelweg op de vluchtstrook te stoppen en Google Maps op mijn iPhone maar te raadplegen. En dat is geen slechte beslissing! Links van ons is er geen benzinestation, rechts van ons is er geen benzinestation en achter ons is er zeker geen benzinestation! Volgens de kaart op mijn iPhone moeten we nog drie kilometer rechtdoor om de lege tank te kunnen vullen. Ik heb het idee dat we op de laatste benzinedampen uit de benzinetank rijden wanneer we eindelijk een PTT benzinestation in de verte zien opdoemen. Er gaat voor 370 baht, bijna tien liter, in de tank! We kunnen gerust stellen dat dit een grensgeval is. Het zal me in ieder geval niet, en nooit, meer overkomen.
We eten opgelucht een verse banaan en drinken een ijskoud blikje Coke Zero bij het benzinestation. Zodra we weer onze weg vervolgen en moeten omdraaien bij een U-turn bekruipt me een ongemakkelijk gevoel. Mijn Garmin GPS geeft aan dat we oostwaarts moeten maar ik weet 100% zeker dat we naar het noorden moeten. Ik zet de motor nog maar een keer stil langs de weg om goed te kijken waar de fout kan zitten. Ik moet hard lachen wanneer ik de fout heb ontdekt. Ik heb de route gemaakt naar een hotel waar we pas over vier nachten worden verwacht.
Ik pas ter plaatse de route aan op de GPS, en dat is niet gemakkelijk, en een kwartier later hebben we de zon in de rug en rijden naar het noorden. We hebben veel tijd verloren en zijn ook al wat later dan gewoonlijk op pad gegaan. Dat betekend dat er onderweg niet wordt gestopt bij mogelijke interessante objecten.
Op een uitzondering na! Een “Big Buddha” aan een rivier. We verlaten de snelweg en volgen de richtingsborden naar het heiligdom richting de grote Boeddha zonder dat we hem kunnen zien aan de horizon. Op dat moment had er al een lichtje bij me moeten gaan branden! Wanneer we de “Big Boeddha” eindelijk hebben gevonden blijkt hij alleen maar “Big” te zijn geweest in Madurodam!
Wanneer ik dit verhaal tijdens het schrijven op mijn beeldscherm omhoog schuif zie ik dat ik nog geen enkele foto heb gebruikt. De reden daarvoor is eenvoudig. We hebben pas de eerste foto’s gemaakt toen we rond een uur gingen lunchen langs de weg. Twee bordjes gebakken rijst met varkensvlees en een flesje water voor 130 baht. Dan wordt je toch helemaal warm vanbinnen?

Tijdens de op een na laatste stop maak ik deze foto van mijn lieve vrouw. Het mag voor eenieder duidelijk zijn dat we het allebei, ondanks de kleine tegenslagen, naar onze zin hebben? Na deze stop zijn er nog 19 kilometer te gaan tot ons hotel voor twee nachten. We vinden het tijd voor een nieuwe “rustdag”! Eigenlijk maakt het ons niets uit in welk hotel we wakker worden. Het rijden op de motor, het eten en het drinken, maar ook het ontmoeten van nieuwe mensen en het bezichtigen van nieuwe plaatsen blijft voor ons het belangrijkst.
Het MGrand hotel is prima en ook weer precies wat ik ervan had verwacht. Een beetje gedateerd maar schoon en comfortabel genoeg. En ook nog eens met een ontbijt als verrassing. We zullen ons er niet al teveel van voorstellen maar misschien worden we aangenaam verrast.
Om de hoek bij het hotel vind ik al snel een klein winkeltje voor een paar flessen bier voor in de koelkast en kleine flesjes soda water om mijn lichaamsvocht wat aan te vullen. Je verliest op de motor namelijk veel meer vocht dan je verwacht omdat je zweet in de rijwind voor afkoeling zorgt. Jammer genoeg vergeet ik een grote fles water voor de koffie morgenvroeg. Vanuit onze kamer kijken we naar een enorme Boeddha in de oude stad. Die gaan we morgen zeker bezoeken! Na een periode van ontspanning gaan we er op uit om een plaats voor onze Thaise avondmaaltijd te zoeken.
We hoeven niet ver te lopen. We steken de brug over de oude stadsgracht over en zien openlucht restaurantjes zover het oog reikt. De keuze waar we gaan eten is altijd een loterij maar het is overal druk en dat betekend dat er nergens slechte gerechten word geserveerd. Ik krijg van de eigenaar een goedkeuring om ergens een fles bier halen.
‘Om de hoek, misschien 20 meter!’,zegt ze, en zo is onze maaltijd voor 180 baht compleet.
De Pad Krakow is wat aan de droge kant maar van een goede smaak. Dat is dan ook weer een van die mysterieuze en romantische kanten van het eten in Thailand. Elk gerecht is in principe hetzelfde maar het wordt anders geïnterpreteerd door de kok achter het fornuis. Elke maaltijd is een avontuur op zich
Het MGrand hotel ligt er schitterend bij in de avond. Morgen een dagje in het centrum van Roi Et met hopelijk enkele aangename culturele verrassingen.

Thailand: Regen op de valreep

Nang Rong (SS Hotel) 409), zaterdag 21 oktober 2023

Na een hele slechte nacht gisteren was de afgelopen nacht een hele goede! Ik weet niet goed wat er allemaal in mijn hoofd omgaat maar het zal wel belangrijk zijn dat het zo in mijn onderbewustzijn speelt. Vertrouwen is goed maar vertrouwen kan zich ook tegen jezelf keren. Zeker wanneer het om financiën gaat!
Vandaag gaan we ons weer verplaatsen en gelukkig zijn de weersverwachtingen goed, voor wat het waard is. De gewoonlijke tosti’s en deze keer gaat het vastmaken van onze bagage achterop de motor alweer wat beter. Lyka zegt meteen dat het nu precies goed aanvoelt op haar rug en dat geeft mij ook een goed gevoel. We zijn nog geen tweehonderd meter onderweg en ik heb mijn eerste schrik momentje van deze reis. Ik moet eerlijk zijn. Ik had in dit geval een beetje teveel haast. Ik vloek in mezelf, op mezelf, en ik neem me voor om beter op te letten en zeker geen haast meer te maken.
Bij de eerste stop neem ik meteen benzine aan boord zodat we met een volle tank zeker onze bestemming voor vandaag kunnen halen. En die bestemming heeft enkele grote vraagtekens! Ik kan de gevaarlijke snelweg over de bergen, de 304, nemen maar op mijn 12 jaar oude digitale kaart heb ik een andere route uitgezet. In kilometers zijn ze bijna hetzelfde maar via de 348 zou het een stuk aangenamer moeten zijn. Dus gaan we die kant op!

De twijfel sluipt er in bij de derde stop waar we een “Onigiri” met zalm eten en ik zie op mijn telefoon dat er een weg over de bergen gaat die (nog) niet op mijn oude kaart staat. Wat te doen? Uiteindelijk besluiten we om niet van ons oorspronkelijke plan af te wijken. Vandaag is het gewoon een verplaatsing, niets meer en niets minder. En nu we daar samen op uit zijn gekomen ligt de route naar ons hotel voor vandaag vast.
Ik ben nu van mening dat ik de tempels in Thailand wel heb gezien. Maar er is meer aan de hand. De afgelopen jaren hebben hele roedels zwerfhonden zich op heel veel tempelterreinen gevestigd. Dit zijn vaak niet de vriendelijkste honden die ook de hiërarchie van de roedel steeds aanvechten. De Boeddhistische monniken laten ze maar hun gang gaan vanuit hun levensopvatting. Ik heb daar helemaal geen zin meer in want hondsdolheid heb je in verre landen zo maar opgelopen!

Weer een rustpauze verder om onze konten wat rust te geven passeert er een ploffende Thaise vrachtwagen aangedreven door een lange slag eencilinder dieselmotor van Chinese makelij. Wat zou ik Rob Jetten en Frans Timmermans graag met de eigenaar/chauffeur willen horen discuseieren over het belang van elektrificatie van het Thaise (vracht)wagenpark! Ik weet in iedere geval al wel hoe het eindigt. Rob en Frans krijgen beide een katoenen trui waarvan de mouwen op de rug aan elkaar worden geknoopt en de rest van zijn elke dag een tabletje waarvan hij de hele dag over de perfecte wereld zal dromen! Alle milieu en klimaat problemen zijn in een klap opgelost. Ze hebben hier wel andere, en belangrijkere, problemen op te lossen.
Rond twaalf uur wordt het tijd voor de gebruikelijk lunch met deze keer de altijd lekkere Pad Kraow Moo, met een omelet er boven op. De uitvoering van het gerecht is op zich niet spectaculair, het is gewoon erg lekker en precies wat we ervan hebben verwacht maar de twee bordjes met een tekst waarop het eten wordt geserveerd tovert een brede glimlach op onze gezichten.
We hebben nog een pauze te gaan en dan zit ook deze dag met ruim 220 kilometer er ook weer op. Dat we plezier hebben mag duidelijk zijn. Het is alleen jammer dat de verse bananen in de 7-11 zijn uitverkocht en dat we dus deze keer voor een banana-cupcake moeten kiezen. Ook lekker maar minder gezond.
Met iets minder dan 40 kilometer te gaan gaat het dan toch fout! Mijn navigatie stuurt ons van de weg af en niet veel later komen we op een zandweg terecht terwijl het wolkendek zich boven ons sluit en de grijze kleur van staal aanneemt. De eerste druppels dalen neer en er is nergens een plaats om te schuilen te vinden tussen de rijstvelden. Terug gaan is nooit een optie dus glibberen en glijden we maar langzaam verder over de zandweg waar langzaam verraderlijke modderpoelen ontstaan.
Het regent en de regen wordt weer wat minder. Het hemelwater komt in golven over ons heen. Zodra we de zandweg hebben verlaten, en op een relatief veilige betonweg rijden, opent Pluvius de hemel en daalt er een tropische regen neer van Bijbelse proporties. Niet binnen minuten maar binnen seconden zijn we nat tot op het bot. Onze snelheid moet gedwongen omlaag omdat de grote regendruppels mijn gezicht geselen en mij het zicht ook aardig ontnemen.
Tien minuten later is het weer zo goed als droog en weer vijf minuten later rijden we over droge betonnen wegen. De warme wind droogt ons snel weer op en wanneer we bij ons hotel in Nang Rong zijn aangekomen ben ik zelf alweer zo goed als droog.
Het is een schitterend hotel met een heerlijk comfortabel bed. We hadden beter hier de eerste rustdag kunnen plannen. En Lyka is het daar helemaal mee eens! Maar er heeft zich wel een ander probleem gemeld. Het rijden in de regen met een spijkerjasje aan heeft Lyka geen goed gedaan. Het mag dan modieus zijn maar denim en regen zijn een slechte combinatie. Ze heeft een beetje koorts en kruipt meteen met een paracetamol onder de dekens.
Ik zoek een plekje op het balkon en ga verder met “De Cock en het masker van de dood”. Heerlijk leesstof om te ontspannen na een zware dag op de motor. Daarna verwerk ik de foto’s en schrijf weer wat aan de nog onafgemaakte verhalen. Ook dat is ontspannend na zo’n inspanning van een lange rit op de motor.
Helaas schiet het avondeten, bij “de Schuur” zoals wij het bij ons geliefde restaurant oneerbiedig noemen, erbij in maar ik ben blij dat Lyka, ondanks dat ze zich nog steeds niet lekker voelt, een beetje eet uit de magnetron van de 7-11. Het zijn noodrantsoenen voor doorgewinterde reizigers die je alleen aanspreekt in noodgevallen. Zo komt er een einde aan deze reisdag en ik hoop dat we de komende weken geen regen meer zullen zien.

Thailand: Tosti’s en krentenbrood

Prachinburi (Peamsuk Sweet Hotel) 210), vrijdag 20 oktober 2023

Ik heb een stuk slechter geslapen dan ik had gehoopt en verwacht. De vreemdste dromen teisterden mijn gedachten en nachtrust. Mensen uit een ver verleden, ondertussen dood of nog steeds in leven, verschenen en verdwenen weer. Waarom? Geen enkel idee! Ik vraag me af, terwijl ik mijn eerste koffie in de lobby van het hotel maak met heet water uit een thermosfles, of het wel een goed idee was om een eerste rustdag in deze stoffige provinciestad te plannen. Voor mijn gevoel hadden we beter gewoon verder kunnen rijden en dan zouden we niet nog een nacht op het betonnen matras hoeven te slapen. Wat is dat bed hard zeg! En dan ook nog zonder lakens en alleen een kleverige fleece deken.
Ik heb nog niet echt plannen voor deze rustdag gemaakt maar ik heb ergens gelezen dat we het provinciale museum van Prachinburi niet mogen missen. Ik bekijk Prachinburi op de kaart van Google en maak in mijn gedachten een rondje langs de weinige bezienswaardigheden dat we kunnen wandelen met ergens halverwege de lunch in (Tesco) Lotus zoals ze tegenwoordig heten.
Zodra Lyka wakker is maak ik aanstalten om het ontbijt voor vandaag te halen. Tosti’s en krentenbrood met Hollandse oude kaas die we zelf hebben meegebracht. Het ontbijt is goed genoeg voor ons want zelfs na al die jaren in Azië heb ik nog steeds moeite met rijst, in welke vorm dan ook, als ontbijt. Nu ik dit schrijf bedenk ik dat ook de Thai zelf het traditionele ontbijt met rijst steeds vaker links laten liggen. In de 7-11 is het elke ochtend een drukte vanjewelste met klanten in alle leeftijden die de meest ongezonde etenswaren als ontbijt kopen. Geen fastfood maar gemakvoedsel. Het is dan ook niet voor niets dat de Thai de laatste tien jaar zienderogen veel dikker, en zieker, zijn geworden.
In de vroege ochtendzon beginnen we aan ons rondje Prachinburi. Als eerste gaan we naar de “City Pillar Shrine of de San Lak Muang”. Een heiligdom waar het ontstaan van de stad wordt vereerd. Overal de bekende keramische haantjes, olifanten en andere poppetjes. Het blijft indrukwekkend maar voor ons is het deze keer gedegradeerd tot het doden van de tijd in een stoffige provinciestad.
Op weg naar het provinciale museum van Prachinburi passeren we een markt met handelswaar die precies hetzelfde is als overal in Thailand. Zwarte katoenen broeken met een olifanten opdruk voor 100 baht en teenslippers in alle kleuren en maten voor 99 baht.
Ik kijk liever naar het eten dat overal ligt uitgestald. Deze verschillende kleurige pepers hebben allemaal hun eigen pittigheid en een toepassing in specifieke gerechten. Afwijken van het gebruiksdoel staat in Thailand gelijk aan heiligschennis! Dat is wel wat anders dan in Nederland waar een eenzame rode Spaanse peper bovenop het bami/nasi pakket in de supermarkt ligt.
In het museum worden we meteen geconfronteerd met de Thaise gastvrijheid, tenminste zoals de (lokale) overheden over de toeristen denken. Op de website staat duidelijk vermeld dat de toegangsprijs voor het museum 30 baht is. Volgens de verlegen dame achter de kassa klopt dat niet! Het is 150 baht per persoon, vijf keer de prijs als voor een Thai, dus 300 baht voor ons samen om naar oude stenen te kijken met een uitleg in het Thais erbij.
Ook na 25 jaar staat het dubbele prijs systeem nog steeds op zijn plaats en betaald een toerist met een rugzak vijf keer zoveel als een Thai in een dikke Mercedes! Ik bedank haar vriendelijk en we verlaten onverrichter zaken het museum met de verlegen dame in een staat van totale verwarring.
We zijn dus een uur eerder dan verwacht bij de “Wat Kaeo Phichit” tempel. De “Bang Pakong” rivier staat hoog en stroomt snel. Ook zo’n Thaise puzzel: De rivieren voeren enorme hoeveelheden regenwater af terwijl de reservoirs record lage waterstanden hebben. Daar zou je toch iets mee kunnen doen? Helaas vinden de Thaise ambtenaren ook nog eens dat ze de slimste mensen op de planeet zijn en daardoor absoluut onmisbaar zijn, net als in Nederland.
Op de tempelgronden staan verschillende gebouwen en de gebruikelijke Boeddha beelden. De schoonheid van de Boeddha beelden hangt natuurlijk af van de kwaliteit van de kunstenaar. Helaas is de lokale kunstenaar in Prachinburi niet een van de beste van het land. Ik slenter over het enorme tempel terrein on iets te ontdekken dat ik nog nooit heb gezien of naar iets dat van ongekende schoonheid is.
Achter op het tempelterrein staat een vreemd gebouw. Niet traditioneel Thais maar het lijkt meer op een kleine Christelijke kerk inclusief een klokkentoren. Op zich niet vreemd, ik heb het al vaker gezien, want in het verleden zijn er veel Christelijke Vietnamezen en Laotianen in verband met de communistische burgeroorlog in hun land naar Thailand gevlucht. Het Boeddhisme is een filosofie die niemand uitsluit dus werden de vluchtelingen met de andere religie/filosofie met open armen ontvangen. Is dit gebouw misschien als dank gebouwd?
De deuren van het vreemde gebouw staan open en buiten staat een grote pomp te grommen om het kwelwater uit het gebouw te pompen. Open deuren betekend voor mij dat ik maar eens een kijkje binnen moet gaan nemen. Daar tref ik twee eeuwenoude stenen aan met een onbekend schrift er op dat met mijn beperkte kennis nog het meeste op het oude Birmees lijkt. Thailand is pas veel later in de geschiedenis ontstaan! Hier in het enorme Thailand heersten vroeger om beurten wel vier of vijf verschillende koninkrijken.
Op weg naar de uitgang passer ik nog zo’n stukje vreemde architectuur. Is het koloniaal of neo-koloniaal? Of toch Thai? Ik heb geen tijd om daar lang over na te denken want ik wordt belaagd door een roedel grommende honden. Ik zak snel door de knieën naar de grond en maak een snelle beweging alsof ik een steen opraap. De roedel stuift blaffend en grommend uiteen en ik wandel langzaam verder. Lyka zit bij de uitgang in de schaduw op me te wachten.
Dat was de Thaise cultuur voor vandaag! De zon brandt stevig en wij gaan op pad naar het Lotus warenhuis. We hebben nog enkele kleine dingen nodig en als lunch eten we een broodje kipfilet met een beetje patat bij KFC. Dat voelt ook bijna als heiligschennis in Thailand maar je kan je niet schuldig voelen omdat de KFC afgeladen vol zit met Thai die zich tegoed doen aangebakken stukken kip.
Dat was onze rustdag voor vandaag. Ik verdiep me nog maar een tijdje in een van de boeken van Appie Baantjer waarna we, na een fikse onweersbui, bij het bij ons bekende buitenrestaurant om de hoek van het hotel gaan eten.
Ik ga opnieuw voor de overheerlijke Spaghetti Krapow en Lyka gaat deze keer voor een Tonkatsu, een gepaneerde varkenskarbonade zonder bot, met rijst. Ook deze keer zitten we elkaar met de lege bordjes voor ons aan te kijken. Nemen we nog wat?

Nog een kipschnitzel met rauwkost en patat. En deze hele maaltijd kost samen 270 baht inclusief een grote fles Leo bier! Begrijpen jullie nu waarom we die oude stenen in dat museum links hebben laten liggen?