België: Weerzien met een oude reisgenoot

Hooglede (Langs de weg), donderdag 16 juli 2020

De regen valt op deze donderdag ochtend als een zachte ruis op het dak. Het is de beloofde regen op deze eerste dag van het doucheschema. Na drie dagen is het tijd om het gemalen water op te zoeken en mijn lichaam eens fatsoenlijk te reinigen. Ik zou het gemakkelijk met een washandje kunnen doen, de edele delen en oksels, maar het uitzicht naar een minuut of tien onder het stromende water maakt het opstaan op deze donkere en regenachtige dag een stuk gemakkelijker.

Buiten is het grijs en het donkere weer van gisterenmiddag heeft ervoor gezorgd dat de huishoudaccu leger is dan dat goed voor haar is. Niet genoeg zon resulteert in te weinig energie in de huishoudaccu. Gelukkig staat deze accu er alweer vier jaar en is volledig afgeschreven. Mocht ik besluiten een nieuwe te plaatsen voor onze winterreis dan zal dat alleen maar een betaalbare verbetering zijn.

Het laden van e accu zal vandaag geen probleem zijn omdat we ruim zeventig kilometer voor de wielen hebben. Rustig rijden en dan zal de dynamo van de motor een flinke hoeveelheid elektriciteit naar de accu sturen. Het blijft grijs vandaag dus het zal ook nodig zijn. Misschien kunnen we stroom bij mijn vriend gebruiken maar ik verwacht het niet. Ik weet ook niet of we wel de juiste kabels bij ons hebben.

Zodra Lyka beneden is gaan we rijden. Een kilometer of vijfentwintig naar de Lidl in Deinze met een mooie ruime parkeerplaats aan de achterkant waar we rustig de ochtend kunnen doorbrengen. Dit is de eerste rustdag die ik heb voorgenomen wanneer ik achterop raak met het schrijven van onze belevenissen onderweg. 

Direct na aankomst ga ik stokbrood kopen want het is vandaag toch alweer aardig laat voor het ontbijt. Na vier dagen zijn we nog steeds bezig met het opeten van de etenswaren die we van huis hebben meegebracht. Veel van het broodbeleg is al het “het laatste stukje”, zoals de paté en de komijnekaas.

Tot diep in de middag hou ik me bezig met verwerken, bewerken, schrijven, controleren, verbeteren, plannen, downloaden van wandelingen en koffie drinken. De tijd vliegt om en het is al snel tijd om richting onze vrienden te gaan. 

Ik heb het nieuwe adres in de navigatie geprogrammeerd en zonder enig probleem rijden recht op hun huis aan. We worden met open armen ontvangen en het is goed om Kris en Jess weer na enkele jaren te zien. Hun zoon is enorm gegroeid en onderstreept weer eens hoe snel de tijd aan je voorbij gaat.

Het is een heerlijk samenzijn met een gezellige avond omrand met een heerlijke maaltijd van een Thaise Massaman kerrie met Indiase broodjes, in de vorm van een pannenkoek, erbij. Oude verhalen en dromen voor de toekomst trekken in onze gesprekken voorbij. Het is fijn om oude vrienden weer te zien.

We spreken af om het deze keer niet meer zo lang te laten duren voordat we elkaar weer ontmoeten. Hoewel het nog niet zo heel erg laat is respecteren we elkaars privacy en gaan al op een redelijke tijd richting de camper. Natuurlijk kunnen we in de gastenkamer slapen maar wij hebben toch de voorkeur voor de camper.

Bij elke (vracht)auto die passeert schud de camper als een bootje in een storm. Het maakt ons niets uit. Wij houden van “de Oude Dame” en dromen van vele nachten boven de cabine. Morgen wordt het weer beter weer en hebben we een mooie wandeling op het oog.

België: Een wereld van verschil

Wetteren (naast Racing Wetteren), woensdag 15 juli 2020

Wat er ’s nachts allemaal door het hoofd van een mens raast, en wat hij dan na enkele minuten ook weer is vergeten, roept meer vragen op dan dat er antwoorden komen. Mijn dromen van de afgelopen nacht kunnen niet op hun plaats worden gezet, gezichten uit een ver verleden en gezichten die ik volgens mij nog nooit heb gezien wisselen elkaar af. Ik schud maar met mijn hoofd en neem mijn medicijnen. Achter de gordijnen schijnt een vroeg ochtendzonnetje tegen de spiegelgevel van het ziekenhuis van Wetteren dat op haar beurt de zonnestralen weer richting onze camper strooit. Het weer is vandaag “een wereld van verschil” met gisteren. 

Omdat we voor de wandeling ons niet meer verplaatsen ben ik om tien over zeven al onderweg naar “bakker Buckley”. Een boodschap van de burgemeester van Wetteren benadrukt nog maar eens hoe serieus het Covid-19 virus is, en hoe serieus er in België mee word omgegaan. Eigenwijs als ik ben zet ik er nog steeds vraagtekens bij. Op dit moment horen we alleen maar hoeveel besmettingen er zijn geregistreerd maar het aantal doden en IC-opnames zijn in een wolk van “Overheidsmist” verdwenen. Of zijn alle zwakkere in de samenleving al verdwenen? Met een vers stokbrood onder mijn arm slenter ik weer terug naar de camper met de verwarmende zon recht op mijn gezicht.

NPO-radio2 vult de leefruimte met nieuws en muziek terwijl ik het kokende water op de gemalen koffie giet. Nog niet zo lang geleden stond ik hier met een kleine goedkope mocca-maker van de Xenos gevuld met een koffiepad aan het gasfornuis. Dat is gelukkig veranderd nu Lyka ook koffie drinkt. Gewoon water koken en op de gemalen koffie in het filter schenken. Gemakkelijker kan het niet en gemak, zonder elektriciteit, is het belangrijkst in een camper. Des te simpeler des te beter.   

Na het ontbijt van roereieren met gerookte zalm pakken we de rugzak in en beginnen we aan de wandeling voor vandaag. Het is een rondje tussen Wetteren en Schellebelle aan beide zijden van de Schelde, de afstand is mij niet helemaal duidelijk maar het is een stevige wandeling van meer dan tien kilometer.  

Direct aan het jaagpad treffen we de oude begraafplaats aan van een klooster dat hier in een tijdje gelden is opgeheven, de begraafplaats is gebleven. Het blijft goed onderhouden maar ik vind het nog steeds een vreemd idee dat ze hier liggen te wachten op de herrijzenis.

Ons pad vervolgd zich naar een moderne stalen brug die als een nek van een witte zwaan omhoog steekt. Het vreemde is dat de brug aansluit op een heuvel waar een moderne betonnen trap toegang tot geeft. Bovenaan de trap kunnen we rechtsaf naar de brug maar links van ons ligt ook op de top van de heuvel de “Sint-Gertrudis Kerk van Wetteren”. 

We denken er niet lang over na! Even later doen we de verplichte mondkapjes voor en stappen de duisternis en koelte van het gebedshuis binnen. Het is een grote kerk maar tegelijk ook geen oud monument. Ik weet niet genoeg van religieuze kunst om te zien of de verschillende kunstwerken en attributen in de kerk oud zijn maar enkele zaken zijn toch wel de moeite waard.        

Het eikenhouten snijwerk van de preekstoel en een schilderij dat me doet denken aan “De lijkwade van Turijn” steken er bovenuit. Eenmaal buiten zijn we gelukkig weer verlost van die benauwde stukjes katoenen stof voor onze monden. We kunnen alleen maar hopen dat dit Covid-19 gedoe zeer snel voorbij is. Want leven met een monddoekje is voor mij maar een half leven! 

Binnen tien minuten zijn we buiten de stad en lopen over het jaagpad langs de Schelde. Het is heerlijk weer! Net fris genoeg om met een fleece aan te wandelen. Na enkele kilometers worden we van het jaagpad afgeleid en lopen langs een oude dichtgeslibde stroom van de Schelde. Zodra we pauzeren om een mandarijn en een banaan te eten merken we dat de temperatuur toch wel flink is opgelopen. Op de dijk over het jaagpad lopen we in de wind en nu in de luwte.  

Groene velden belegd met klaver op de vruchtbare kleigronden. Friese bonte koeien op het Vlaamse gras. Het is een heerlijke verfrissende, voor het lichaam en de geest, wandeling.   

Bij Schellebelle slaat de angst me op het hart! Een geprint A4'tje aan het hek dat naar de loopplank naar het ponton leid laat weten dat het voetveer alleen voor bewoners en woon- werkverkeer gebruikt mag worden. En dan ook nog met een verplicht mondkapje! We doen maar net of onze neus bloed en gelukkig maakt de kapitein van de veerboot er geen enkel probleem van.

De laatste drie kilometer gaan over zandpaden dwars door het agrarische gebied. Niet al te spectaculair maar toch nog altijd beter dan langs de provinciale weg die we goed kunnen horen maar niet kunnen zien. Na ruim drie uur staan we weer naast de camper en kunnen we gaan genieten van onze verdiende rust. 

Al jaren kijk ik rond voor een nieuwe handheld van Garmin. De prijzen zijn flink naar beneden gegaan en de oorzaak daarvoor zijn waarschijnlijk de aanpassingen aan de mobiele telefoons en de steeds beter wordende apps voor de telefoon. De afgelopen wandeling heb ik getest met een voor mij nieuwe app genaamd “ViewRanger”. Een complete uitleg van mijn handelingen, voordat er een foto op “Travels and Troubles” kan worden geplaatst, zou te ver gaan dus houd ik het er maar bij dat de eerste indrukken heel positief zijn. De werkstroom op mijn MacBook verloopt soepel en gevoelsmatig ben ik ook niet tegen problemen aangelopen.  

Terwijl ik de foto’s van onze wandeling verwerk staat er nog een ander experiment op het gas! Bitterballen voor de Airfryer. Een bitterballetje in de camper zonder een frituurpan of airfryer? Gewoon op het gas is natuurlijk een hele vooruitgang, zeker in de camper. Vier bitterballen op een broodje met mosterd heet natuurlijk ook gewoon een broodje kroket!

Na de verwerking van de foto’s en een eerste ruwe vorm van mijn verhaal voor vandaag neem ik even rust en geniet van de eenvoudige lunch. Dat is ook het leven in een camper. Een eenvoudig leven waarbij je geniet van de gewone dingen van het leven zonder enige verspilling. 

De rest van de middag brengen we ontspannen in alle rust door totdat het avondeten op tafel komt. In kimchi gestoofd varkensvlees met sperzieboontjes en rijst. En wat is dat lekker. Een chocolade toetje als dessert en dan nog een kopje koffie om het af te maken.

Vier afleveringen van “Queen of the South” verder klim ik de trap op naar boven. Morgen hebben we een relatief rustige dag. Vijfenzeventig kilometer rijden en een ontmoeting met een van mijn eerste reisgenoten.

België: Regen op het dak

Wetteren (naast Racing Wetteren), dinsdag 14 juli 2020

Wat is dat dan weer vreemd! De lucht is donkergrijs en waarschuwt voor de komende neerslag. Met vijftien graden is het ook fris in de camper te noemen dus kleed ik me snel aan voordat de fluitketel op het gas gaat. Tien over half zeven staat er op mijn iPhone, een mooie tijd om op te staan. Koffie in het filter en de dagelijkse medicijnen in Jielus. Het ochtend ritueel is begonnen met het stille bedrijf, het wat luidere bedrijf begint zodra Lyka wakker is en wij ons gaan voorbereiden op het ontbijt.

Ik heb nog aardig wat op te ruimen voordat we comfortabel met z’n tweeën aan de tafel kunnen zitten. Het grootste probleem in een camper is ruimte! Zodra ik een hoek van een zitbank of een plank heb opgeruimd wordt de ontstane leegte binnen een mum van een tijd weer gevuld met nieuwe spullen. Geen van ons beiden heeft een idee waar deze spullen vandaan zijn gekomen en geen van beiden weet waar deze op mysterieuze wijze verschenen spullen naar toe moeten om het weer opgeruimd te krijgen.

Het overgrote deel van deze spullen komen toch voor mijn rekening. Boeken die als naslagwerk dienen om plannen te maken waar we naar toe gaan en/of wat we gaan bezoeken of bezichtigen. De stapel boeken neemt ondertussen al formidabele afmetingen aan omdat ik in mijn hoofd ook al met met onze winterreis bezig ben. Voor deze korte reis naar onze zuiderburen, die ook nog als proef telt, heb ik voldoende aan het internet.

Zodra Lyka naar beneden is geklommen, ook vroeger dan gewoonlijk, is het voor mij tijd om een korte ochtendwandeling te gaan maken voordat de beloofde regen komt. Tijdens de wandeling besef ik dat de omgeving hier nog veel mooier is dan dat we op het eerste oog hebben gezien! Er is hier een heuse beverkolonie compleet met een kennispaviljoen. Bij terugkomst zie ik dat de Franse VW buscamper al aan het inpakken is. Hoe zou die hier terecht zijn gekomen? Zouden de coördinaten van deze parel onder de overnachtingsplaatsen al op het internet circuleren?

Oud brood met verse koffie als ontbijt op deze frisse ochtend. Het is de eerste paar dagen oude voorraad wegwerken voordat we weer gaan inkopen. Alleen een driehoekje smeerkaas is vers maar de rest is uit de aangebroken voorraad uit Nederland.

Dan gaan we richting de wandeling voor vandaag en voor een moment lijkt het weer zelfs op te knappen. Toch niet! Nog voordat we bij het “Buggenhoutbos” zijn gearriveerd vallen de eerste dikke regendruppels op de voorruit. Ik weet van de weersverwachting dat morgen waarschijnlijk een verloren dag is. En dan blijkt de parkeerplaats er ook nog eens een van “zo snel mogelijk vertrekken”! 

We pakken ons bij elkaar en beginnen met goede moed aan de geplande wandeling voor vandaag. We zijn nog maar net op pad en we horen de regendruppels op het bladerdak hoog boven ons vallen. Het regenwater bereikt de grond nog niet, maar dat is slechts een kwestie van tijd. We kijken elkaar aan maar we gaan toch verder met de geplande tocht door het “Buggenhoutbos”. 

Velden met aardappelen zover als je kan kijken. Ook geen uitzicht om kilometers door de regen langs heen te struinen! Bij de eerste mogelijkheid snijden we een stuk van de geplande route af en lopen compleet verkeerd omdat er ergens langs het pad een paaltje met een knooppunt nummer ontbrak, of we zijn er zo langs heen gelopen.

En dan vallen toch de druppels door het bladerdak op de grond en we zijn het er gelijk over eens. Deze wandeling is niet bijzonder en zodra we weer op de provinciale weg komen die de rond- (lus)wandeling doorsnijd zien we de enorme meubelhal waar we op de parkeerplaats staan in de verte. Dat was dus onze wandeling voor vandaag!

Het is nog te vroeg om te lunchen dus rijden we maar meteen naar de plaats die we voor morgen op het oog hebben. Tijdens de rit van 27 kilometer gaat de regen van lichte regen naar zware regen. Is de toon gezet voor vandaag? Ik kijk uit naar de zure haring die ik al een week in de koelkast heb staan. Zo af en toe krijg ik een onweerstaanbare trek naar deze ingemaakte vissen. En ze zijn lekker op het verse stokbrood van de ALDI. 

In Wetteren rijd ik me bijna helemaal vast op de oprit naar het plaatselijke ziekenhuis. De smalle aanvoerroute eindigt elke keer voor een slagboom. Uiteindelijk weet ik de zes meter camper te draaien en rijd naar de tweede mogelijkheid voor de nacht. Aan de overzijde van het verlaten voetbalveld. 

Zodra we op de plaats staan weten we dat we hier blijven. Wat er ook gebeurt. Misschien dat het vanavond nog druk word op de tennisbaan van “Racing Wetteren” maar staan is staan. De regen loopt langs de ramen naar beneden en wij vermaken ons met de telefoon, de laptop, en het internet. Het blijft nat buiten tot ver na vier uur en wanneer het eindelijk droog is loop ik er toch nog even uit om de buurt te verkennen. Het is een leuke plaats waar de wandeling voor morgen begint. Even wat anders dan bossen, we gaan weer wandelen langs de rivier. 

Pasta met sla en chipolata worstjes. Ook in de camper proberen we het beste van het “Camping Koken” te maken. Het is en blijft behelpen in een relatief kleine ruimte met twee kleine gaspitten. Gelukkig hebben we wat meer ruimte in de koelkast dan gewoonlijk dus dat maakt het ook wat gemakkelijker.

Nog een bakkie koffie en twee afleveringen van “Queen of the South” en we kunnen naar bed. Laten we hopen dat het morgen droog is en dat we een mooie wandeling kunnen maken.