België: Door het zand en over de heide

Vorselaar (Sportcentrum 'De Dreef'), vrijdag 9 november 2018

Een prima nachtrust geeft een goede start van de dag! Ik vertroetel mezelf met een extra half uurtje onder het dikke twee-persoons dekbed. Twee meter dekbed op een matras van een meter dertig geeft beiden voldoende oppervlakte om zichzelf in te rollen.
Dertien graden cabine binnentemperatuur en buiten een waterig zonnetje dat probeert door het dunne wolkendek te breken. De kachel gaat meteen aan en de fluitketel op het gas, binnen tien minuten slingert de geur van vers gezette koffie door de camper. Ik wordt er blij van maar Lyka die bovenin de alkoof ligt te slapen is onbeweeglijk.
Ne een paar slokken begin ik met de eerste zaken van de dag, de lege bierflesjes naar de winkel terugbrengen, de vuilnis naar de vuilnisbak brengen en het verhaal van gisteren nog maar eens nakijken. Foto’s naar Flickr uploaden en een beetje ontspannen met het laatste nieuws uit Nederland, al dan niet belangrijk. Veel mensen maken zich druk over nep nieuws maar ze kunnen zich beter druk maken over het onderscheid tussen belangrijk en onbelangrijk nieuws! Ik begrijp nog steeds niet wat wij in Nederland moeten met een bericht dat er een auto van de weg is geschoven in Equador?
Lyka voegt zich bij mij en na een eenvoudig ontbijt van croissants au chocolat wordt het tijd om richting de start van de wandeling voor vandaag te gaan. Nog even wat dagelijkse boodschappen inslaan bij de Aldi en dan naar de parkeerplaats van “Dagrecreatie Keiheuvel”.
De eerste ontmoeting met het recreatie- en natuurpark is een herinnering waardig, de toiletten zijn van een vijf sterren hotel kwaliteit waar ik met plezier gebruik van maak. Maar voordat ik ben doorgedrongen in de sanitaire voorzieningen ben ik wel verbaasd dat de toegang tot het park en speelweide gratis is. Alleen de extra voorziening hebben een entreeprijs.
Door de vreemde dagindeling, en de lengte van de gekozen wandeling, zijn we te vroeg om nu te lunchen en wanneer we terugkomen is het te laat om te lunchen. Lyka begrijpt dat een lunchpakket van enkele volkoren boterhammen met vier mandarijntjes en twee flesjes water de beste oplossing is. Gepakt en gezakt gaan we op pad voor de bijna twaalf kilometer die de website van Route.nl voor deze wandeling opgeeft.  

Wandelroute 957283 met als titel “Heerlijk struinen langs landduinen en moerassen” blijkt uiteindelijk een pareltje te zijn dat in combinatie met een overnachting op de parkeerplaats bij de “Abdij van Postel” een prima dagje uit is met de camper. Maar wel in het voor- of najaar! Om de drukte van de zomer te ontlopen.  

Enkele sfeerfoto’s van de mooie herfst vruchten waar we vandaag van mochten genieten. Natuurfotografie wordt enorm onderschat want het is veel moeilijker dan gedacht.

Na een kleine twaalf kilometer komen we weer bij de camper terug. Maar niet zonder nog een paar foto’s geschoten te hebben van de oude straaljager die het trotse boegbeeld is van de plaatselijke vliegclub.

De hete koffie en de rozijnenrol smaken ons prima na de lange wandeling en terwijl het buiten al begint te schemeren. Met een klein beetje tegenzin gaan we richting Vorselaar omdat we weten dat we daar een mooie rustige parkeerplaats voor de overnachting hebben. En ik een biertje kan drinken bij de plaatselijke hondensport vereniging.
We zijn vermoeid van de wandeling en in rust brengen we in het laatste daglicht de tijd door met het kijken en verwerken van de foto’s. Enkele regels slechts van dit verhaal komen op het kleine beeldscherm. Ben ik nu al geblokkeerd voor het schrijven? Eerlijk gezegd was het een hele mooie dag waarop maar heel weinig is gebeurd en dat maakt het schrijven niet gemakkelijker.

Saté met patat en bloemkool. Dat is smullen! In de èchte Vlaamse frituur ontdek ik opnieuw hoe ver we in Nederland zijn doorgeschoten met regels en belastingen. Wanneer ik hier in België op de prijslijst kijk lijkt het alsof ik tien jaar terug ben gegaan in de tijd. Deze prijzen zijn in Nederland nergens meer te vinden.
Bij “Hondensport vereniging de Blije Bijter” drink ik met de lokale bevolking een heerlijk glas Duvel. En een tweede, een derde en een vierde. Dan is het wel genoeg! Ik lijk nu te zijn opgenomen in de groep vaste klanten van de sportclub en met de vraag ‘wanneer zien we je weer?’ verlaat ik het clubhuis. ‘Ik weet het niet!’, roep ik terug en ga terug naar de camper op de parkeerplaats. Vier Duvels staat gelijk aan direct naar bed. Buiten is het zuur en het weerbericht is niet best. Morgen 80% kans op regen. Mocht het regenen dan gaan we in ieder geval weer naar huis. Welterusten.

België: Een last van mijn schouders

Postel (de Abdij van Postel), donderdag 8 november 2018

Eindelijk heb ik na dertien jaar de opperambtenaar van de gemeente Zaltbommel ontmoet. Het waren maar twintig minuten met de burgermeester maar ik hoop dat het voldoende was om het slepende probleem nu voor eens en altijd op te lossen òf een zet in de juiste richting te geven. De afspraak was voor het “M-probleem” in Zaltbommel maar voordat we daar aanbeland waren heb ik toch eerst het andere probleem met hem besproken en hem ook een stapel documenten overhandigd die duidelijk moeten zijn dat de gemeente Zaltbommel al zeker vijfentwintig jaar onrechtmatig heeft gehandeld. Mocht ik nu nog niet verder komen dan rest mij niets anders dan een landelijk media offensief met hopelijk ook medewerking van de TV en de grote landelijke dagbladen.
Gisterenavond voor het voetbal op de TV hadden we al besloten om vandaag richting België te gaan. Nog maar een testrit om de laatste zaken op het gebied van telecommunicatie uit te proberen. Verder ben ik wel weer toe aan “een weekendje op pad met de camper”. De stress over het conflict met de gemeente Zaltbommel, en een andere niet mindere zaak, hebben me de afgelopen maanden flink uit het lood geslagen.
Richting het zuiden dus! Nog voordat we op de A2 richting Den Bosch zijn beland gaat het al fout! De Garmin GPS heeft twee weken geleden een update ontvangen en nu lijkt het apparaat ontregeld. Lijkt? Het is nog veel erger! Op het beeldscherm ontbreken haast alle mijn zo geliefde instellingen. Ook zijn de gesproken aanwijzingen verdwenen en enkele belangrijke waarschuwingen, waaronder het geluidssignaal voor de overtreding van de plaatselijk toegestane snelheid, zijn spoorloos verdwenen.

Nog voordat we in Tilburg bij een Lidl zijn aangekomen om wat vergeten boodschappen te kopen zijn we al twee keer gestopt om de instellingen eens goed door te lopen en na te kijken. Alles tevergeefs! Mijn hersenen draaien op volle toeren hoe ik dit probleem nu weer kan oplossen.
De eerste halte op deze korte reis is Hooge Mierde. Op een dorpsplein genieten van het eerste kerstbrood van het jaar met een dikke laag roomboter. In mijn hoofd loop ik door de mogelijkheden die ik heb om de Garmin weer in de comfortabele bekende instelling te krijgen. Een stukje wandelen in de open lucht helpt meestal wel en het mooie herfstweer nodigt ook uit om een rondje om de kerk te maken in dit rustige Brabantse dorp.

Een schattig beeld van een boertje die een ouderwetse melkbus sjouwt op een met, gele bladeren getooide, bomen omzoomd dorpsplein. Een verlaten katholieke kerk die een nieuwe bestemming heeft gekregen met, volgens mij, een heus beeld van Lodewijk–Napoleon, de eerste koning van het bezette Nederland maken de korte wandeling ook nog interessant.

Een bezoek aan een klein oorlog en verzetsmuseum moet ik helaas aan me voorbij laten gaan. Een korte snelle rondleiding door de conservator doet me besluiten om over een paar weken hier de eerste halte op weg naar Spanje te maken. Er liggen hier ook enkele mooie wandelingen dus we kunnen hier wel een dagje doorbrengen. Een uitnodiging van de conservator om de nacht door te brengen op de parkeerplaats voor het kleine museum maakt mijn besluit wel heel erg gemakkelijk.

Ook de tweede halte is een onverwachte! Dat is nu net de charme van het reizen met een camper. Op weg naar de voor morgen geplande wandeling passeren we de “Abdij van Postel”. De reclame voor het abdijbier en de abdijkaas is voldoende om ook hier maar eens even te stoppen. De schitterende ruime parkeerplaats zou een mooie plaats zijn om te overnachten!

De “Abdij van Postel” is toch wel een stuk groter dan we hadden gedacht. Interessant maar er zijn ook geen rondleidingen meer rond deze tijd. Waarschijnlijk ligt het hoogseizoen ook in andere jaargetijden. Bij een winkel kopen we twee flessen Triple en een flink stuk oude abdijkaas. Bij de camper aangekomen weten we het zeker. Dit is een mooi plekje en de bevestiging van de vriendelijke dame in de winkel dat een nachtje slapen hier absoluut geen probleem is trekt ons over de streep.

Onder het genot van de heerlijke abdijkaas, olijven en een biertje bespreken we de eerste korte dag waarvan we alweer veel hebben genoten. Ik zie aan Lyka dat ze nu ook wel heel veel zin krijgt om naar het zuiden af te reizen. We grijpen nog een enkele keer mis en er wordt dan meteen genoteerd wat we uit de huisraad naar de camperraad moeten promoveren. Maar er is nog wat meer ongemak!
Op deze, op het eerste oog zo mooie, slaapplaats blijken we toch wel erg dicht langs de weg te staan. Vooral in de stilte van de avond lijkt het net alsof we pal naast de weg staan. Een korte wandeling om de omgeving te verkennen geeft me al snel een veel betere staanplaats.

Achterop de grote lege parkeerplaats is er ook nog eens verlichting en dat geeft ook een veiliger gevoel. Terwijl Lyka in het leefgedeelte achterblijft om ervoor te zorgen dat er niets op de grond valt rijdt ik stapvoets over de kinderkopjes naar de nieuwe staanplaats. Nu zijn we wel ècht op de plaats voor vannacht.

De eerste maaltijd onderweg is een simpele doch zeer smakelijke. Al sinds lange tijd eten we thuis shoarma in tortilla’s. Ook wel eens andere vlees variëteiten maar vooral de shoarma komt bij ons in een rolletje. Dat is veel gemakkelijker dan in die pitabroodjes! Een bak Hollandse salade van een bekende supermarkt erbij en dan zijn de magen snel gevuld.
De elektriciteit voorziening in de huishoudaccu blijkt ook nog goed op peil dus kunnen we op deze eerste avond ook tv kijken. Ik grijp een USB-stick uit het bakje en die bevat een tv-serie naar een verhaal van Stephen King, “Castle Rock”. Suspense en thriller in tien afleveringen. De serie is zo spannend dat we er zelfs een derde aflevering aan vast knopen voor deze avond.
In ons bed boven de cabine laat ik in mijn geheugen de afgelopen dag nog een keer passeren. Het mooiste van deze eerste dag op reis is eigenlijk dat ik niet onafgebroken aan mijn conflict met de gemeente Zaltbommel heb gedacht. Ben ik naïef om te denken dat het nu allemaal wel goed komt? Het enige dat ik nu nog kan doen is afwachten tot er een bericht komt, want dat is me wel toegezegd.

Nederland: Een kort lijstje

Zaltbommel, zondag 21 oktober 2018

Met de thermostaat in een iets andere stand ’s nacht voor de kachel is een succes geworden. Ik heb in ieder geval prima geslapen, hoewel ik werd geteisterd door de meest vreemde dromen. De verhaallijn is altijd hetzelfde! Maar die laat ik maar voor wat het is, uiteindelijk zal de gerechtigheid zegevieren!
Om kwart voor acht wordt het pas licht hier en dat ze me aan het denken. Er is weer een nieuwe discussie losgebarsten en deze keer is het jaarlijks verzetten van de klok het leidend voorwerp. Vanzelfsprekend is er weer een protestgroep gevormd door een groep mensen die hinder ondervind van het wisselen tussen de zomer en wintertijd. Zouden die mensen dan nooit op vakantie gaan? Tegenwoordig zit je al snel in een andere tijdzone!
En wat moet je daar nu mee? Dan zitten we volgend jaar ’s morgens tot kwart voor negen in het donker? Het wordt me allemaal een beetje te vermoeiend, mensen die zich te kort voelen gedaan, mensen die zich gekwetst voelen en mensen die zich niet gehoord voelen verenigen zich over de hele wereld voor een seconde van onsterfelijkheid in de pers, tv of op de sociale media. Wat bezielt al die mensen in hemelsnaam? Ga zwerfvuil opruimen of doe wat nuttigs voor de maatschappij?
Het internet blijkt in deze uithoek van Duitsland, ook heel dicht tegen de Nederlandse grens, niet goed te werken. Beide internet verbindingen haperen teleurstellend. Het verhaal van vrijdag is nog niet gepubliceerd en de foto’s van gisteren nog niet naar de servers van Flickr opgeladen.
In mijn geheugen loop ik terug door mijn herinneringen en neem me èèn ding voor voor de komende winterreis. Ik ga geen dagen/weken meer achterlopen met onze avonturen. Mocht ik om de een of andere reden niet kunnen publiceren dan komt de eerste de beste mogelijkheid een dubbele publicatie om zo ook zo min mogelijk achterstand op te lopen. Je scherpste herinneren vervagen na enkele dagen en maken plaats voor nieuwe ervaringen die op hun beurt ook weer vervagen. En die tijd wordt steeds korten naarmate je langer onderweg bent!

Het traditionele zondag’s ontbijt wordt in ere gehouden voor zolang als het nog kan. Alleen is het vandaag in de camper wat ingewikkelder dan thuis. De croissantjes zijn op deze ochtend van de verse soort en opwarmen blijkt moeilijker dan afbakken. Ze smaken er in ieder geval niet minder om.
Het is vandaag alweer onze laatste dag van de eerste testrit! Onder te tafel staat een aardig gevulde plastic mand met voor verder gebruik in de camper afgekeurd keukengereedschap. Het lijstje op de tafel is erg kort!


1: Plastic opscheplepel
2: Keukenrollen

En dat is het!
We sjorren alles wat tijdens het rijden kan rondvliegen vast en vertrekken richting huis. De motor is ondertussen opgewarmd en een gestage stroom elektriciteit gaat richting de lege huishoudaccu.
Volgens de Garmin op het dashboard is het maar 86 kilometer naar Zaltbommel. Ik kijk Lyka aan en zij begrijpt onmiddellijk wat ik wil vragen.
‘Niet zo lang en ver wandelen?’, vraagt ze.
Ik lach haar toe en we rijden langzaam richting de Nederlandse grens. Net over de grens bij Gennip stoppen we bij een klooster en daar is het internet op mijn telefoon weer prima! Even zoeken op route.nl en op nog geen anderhalve kilometer van waar we staan is een wandeling van ongeveer zes kilometer.

Lyka stemt in en even later staan we op de parkeerplaats van “Old Inn” in Ottersum. We maken ons gereed en we zijn eigenlijk meteen al enthousiast over de omgeving. Rustig en bebost, dat was eergisteren wel anders!

Wandelroute 622009 Wandelen in Ottersum (Limburg, Nederland) genaamd “Wandelen over het Duits lijntje en door de bossen rondom Heijen” blijkt tijdens de eerste kilometer al een pareltje. Een echte aanrader mocht je daar ooit in de buurt zijn.

Nu valt er niet veel te schrijven over een boswandeling tenzij een heel roedel van beeldhouwers hun fantasie heeft losgelaten op boomstammen van gevelde bomen in het bos. Het is niet alleen opmerkelijk maar ook erg leuk.

Wetende dat deze kunstwerken geen eeuwig leven beschoren zijn. De schimmels en bacteriën, zon, wind en regen zullen het hout in enkele jaren tot de bouwstenen van de natuur verkleinen. Wij vinden het de moeite waard om tot de eeuwigheid in binaire getallen op te slaan.

Het is vandaag een fantastische herfstdag. Een zuchtje wind, de geur van rottende plantendelen en de vallende bladeren. Aan de rand van een haast drooggevallen ven rusten we wat uit en drinken wat water.
Ik kan me soms op zulke momenten erg kwaad maken. Met een haast vanzelfsprekende hufterigheid is het tegenwoordig normaal om je rotzooi overal neer te gooien en achter te laten. Een mooi bos als dit verdient beter! Ook de loslopende viervoeters zijn een doorn in het oog, ook hier hufterigheid alom, ondanks de vele waarschuwingen om de honden aangelijnd te houden!
Die droge ven is een mooi propaganda object voor de klimaatverandering lobby! Hoe krijgen ze het in godsnaam voor elkaar dat ze slimme mensen laten geloven dat een dynamisch weermodel veranderd door onze inmenging? Verschuiven, ja, het klimaat verschuift, maar om nu meteen te zeggen dat het onze schuld is en voor tienduizenden euros per Nederlander stopt het dynamische klimaat met verschuiven gaat me wel iets te ver. Zorg eerst eens voor een oplossing voor die hufterigheid en een schone natuur!
Voordat we huiswaarts keren geef ik nog een stapel boeken en tijdschriften aan andere camper gebruikers. Ik kan het niet over mijn hart verkrijgen om ze zo maar weg te gooien. Het bedrukte papier is te mooi en te goed om het zo maar in het oud papier te gooien. Wij hopen dat de nieuwe eigenaren er nog veel plezier van zullen hebben.
Wanneer wij de parkeerplaats verlaten zwaaien ze ons vaarwel. Zij gaan een ritje fietsen met de tandem en wij gaan richting huis. Het eerste test weekend is geslaagd. Volgende week hopelijk nog een weekend naar België om de puntjes op de i te zetten.