België: Het kasteel van Vorselaar

Bevel (naast de bibliotheek), zaterdag 19 mei 2018

Het was inderdaad een rustige nacht. Een nacht vol met dromen waarvan ik me, na enkele minuten daglicht in mijn ogen, helemaal niets meer kan herinneren. Op deze stille ochtend in de camper besef ik pas hoelang het nieuwe koffiezetten in beslag neemt! Bijna twintig minuten voordat ik de eerste slok van de warme verkwikkende vloeistof naar binnen voel glijden! Het is niet anders, dat zal ik moeten accepteren, want het resultaat is toch wel heel erg welkom. Dit weekend komt alle koffie die we drinken van de zelf gemalen koffiebonen. De koffiemolen uit China via AliExpress werkt prima. Het is zelfs een beetje ochtendgymnastiek om de bonen zelf te malen. Mijn armen en schouders schreeuwen bij de laatste koffieboontjes om snel te stoppen. Die koffiebonen zijn haast overal in Europa te verkrijgen dus hoeven we op lange (winter)reizen naar het zuiden geen grote voorraad koffie meer mee te nemen. Elke kilo die de oude diesel moet meeslepen kost tenslotte brandstof die ook nog eens met de dag duurder word.

Mijn drinkebroers van gisterenavond vroegen of we vandaag ook het kasteel hadden bezocht. Ik keek verbaasd op want wij zijn niet bekend met het feit dat hier een kasteel zou moeten zijn. “Het kasteel van Vorselaar” heb ik deze ochtend opgezocht, en gevonden, op het world wide web!
Met mijn richtingsgevoel en wat hulp van Openstreetmaps zet ik direct een wandeling voor ons uit. ’Dan zijn we tenminste niet voor niets naar Vorselaar gekomen.’, moet je maar denken. Mijn stoelgang roept na de tweede kop koffie en ik ga meteen op zoek naar een toilet. Op een sportpark zal dat niet al te moeilijk moeten zijn. De conciërge van de sporthal begroet me en heeft gelukkig geen bezwaar dat ik gebruik maak van zijn sanitaire voorzieningen. Het blijkt een gemakkelijke bevalling!
Op de terugweg naar de camper daalt er een lichte motregen neer uit de asgrijze hemel. Ik kan de regen ruiken! Ik vindt het nog steeds vreemd dat je de motregen kan ruiken zodra ze de grond raakt. Die motregen mag dan wel licht zijn maar mijn fleece is toch aardig vochtig wanneer ik de warme camper betreed. Met regen in de lucht gaan we vandaag zeker niet wandelen en laten we het kasteel voor wat ze is!
Lyka opent de gordijnen en snuift de geur van de verse koffie op. Eerst de troepen inspecteren, Clash of Clans, en dan aanvallen! Ook het tweede spel wordt opgestart maar daar heb ik wel iets op tegen! Laten we eerst maar ontbijten en dan zien we wel verder. Gebakken eieren met ham en kaas op dubbel volkorenbrood. Een hemels ontbijt dat wordt weggespoeld met overheerlijke zelf gemalen en vers gezette koffie. Wat is het camperleven toch mooi! Nog voordat Lyka aan de afwas begint is het buiten weer droog en loopt de temperatuur wat op. Het is nog fris maar de zon vecht om door het dikke wolkendek te breken. Het is een mooie zaterdagochtend om te wandelen!
Het is moeilijk in te schatten hoe lang de wandeling zal zijn maar ik denk een kilometer of vier, misschien iets langer. Dat hou ik natuurlijk voor Lyka verborgen want anders heeft ze al geen zin meer voordat we zijn vertrokken.
Als eerste staan we stil bij “de Diamantschool” van Vorselaar. Het bord in de tuin van de voormalige school geeft een duidelijke uitleg over de geschiedenis van de diamant industrie in het dorp Vorselaar in de vorige eeuw. De cijfers liegen er niet om! In de jaren vijftig werkte maar liefst 40% van de bevolking in “de Steentjes”. 80% van de kinderen die school verlieten zochten een baan in “de Steentjes” en in de hoogtijdagen werkte er in elk gezin wel minimaal een persoon in de diamant industrie, vaak ook de moeders die het huishouden combineerden met het snijden van de diamanten. Die diamanten werden vanzelfsprekend in Antwerpen verhandeld.

Het eerste stuk van de geïmproviseerde wandeling gaat nog langs een redelijk rustige provinciale weg maar dan slaan we linksaf de rust in richting het enorme domein dat er nog om het kasteel ligt. Deze wandeling is een schot in de roos, en dan te bedenken dat ik hem zelf het uitgezet. Als eerste naderen we een schitterende oude volledig gerestaureerde schuur. De rode bakstenen steken af tegen het groen van het landschap. In vervlogen tijden moest alles worden opgeslagen voor de winter.

Na een haag van purper, volgens mij rododendron’s, zien we een project dat nog vol aan de gang is. Ik kan alleen maar raden wie hier vroeger woonden en naar de beoogde bewoners van dit prachtige oude huis. De hoofdopziener? Al het hofpersoneel? Het doet er ook niet toe, hier wordt tenminste geschiedenis op een goede manier veilig gesteld.

En dan is daar het kasteel! Het is privé bezit en ook nog eens in gebruik als woning door de eigenaar. Bezichtigen is daardoor niet mogelijk, je kan het kasteel alleen bekijken van buiten de gracht die ook goed onderhouden is. Grote hagen van de paars bebloemde struiken langs de gracht zorgen voor de belangrijke privacy.

Het domein wordt doorkruist met enorme door loofbomen omzoomde lanen. Het is er heerlijk rustig en heerlijk om te wandelen. Een verdwaalde hardloper verstoort de rust. We gaan tegen de klok in om het kasteel en ontdekken aan de achterkant een opening in de haag waar we leuke foto’s kunnen maken. Ik denk dat die opening opzettelijk is gemaakt om te voorkomen dat de bezoekers de begroeiing overal verstoren. We zijn beiden blij dat we ervoor gekozen hebben om naar het kasteel te wandelen.

Op de terugweg wil ik nog even naar de kerk. Er zou een graf zijn van een van de oude bewoners van het kasteel. De deuren zijn open omdat er net een uitvaart is geweest. We hebben de groep op het plaatselijke kerkhof afscheid zien nemen. Hoewel de kerk in de huidige vorm niet oud lijkt staat er toch al sinds de 12e eeuw een godshuis op deze plek. Er loopt ook een kaarsrechte laan van het kasteel naar de ingang van de kerk!
De verschillende altaren zijn van een grote schoonheid, het zilver glanst en Jezus laat een traan aan het kruis, de pastoor gaat ons voor. Ik heb niets met het geloof van de westerse werelden maar de schoonheid van de religieuze kunst in universeel. Behalve in de moslimwereld, daar is het aanbidden van beelden ten aller tijden ongewenst.
Na ruim vijf en een halve kilometer zijn we weer terug bij de camper. We hebben een stevige trek gekregen door de wandeling en ook de lage temperatuur zal er ongetwijfeld aan hebben bijgedragen. De Lidl is de volgende stap om proviand in te slaan voor vandaag en morgen! Na een korte wandeling door de winkel zijn we voorzien en gaan op zoek naar een mooi plaatsje om te lunchen. Het vreemde is dat ook de wandeling die ik voor vanmiddag had bedacht niet te bereiken lijkt. Mijn app geeft aan dat de dichtstbijzijnde parkeerplaats drie kilometer verwijderd is van de start van de wandeling. Wat???? Dan zou die wandeling in totaal dus 14 Km lang zijn. Doei, we gaan snel verder.

We vinden een plekje naast de kerk in Bevel. De salade komt op tafel en terwijl ik de kleine chiabatta’s bak kijkt Lyka naar het sprookjeshuwelijk van Harry en Megan. Tijdens de lunch zijn haar ogen op het kleine beeldscherm gericht. Het is toch al te laat voor een tweede wandeling dus laat ik het maar wat het is. We staan op een leuk plaatsje maar de kermis achter de kerk geeft me toch wel twijfels. Lawaai en opgeschoten jeugd? Nee, laten we maar een stukje verder rijden.

Nog geen drie honderd meter verder zien een schitterend plaatsje tussen het groen naast de bibliotheek. Dat wordt het dan, en deze plaats om te overnachten is wel honderd keer beter dan de camperplaats die we een uurtje geleden zijn gepasseerd. Onze ervaring is dat zodra een plaatsje op een lijst of een app wordt vermeld de stroom grote witte campers niet meer te stoppen is. En laat dat nu net zijn wat wij niet zoeken! Wij staan het liefst alleen tussen het stedelijke groen.

Varkensvlees in kerrie met de rest van de zak verse boontjes op rijst. Een koningsmaal!

Na het eten, om Lyka rustig de camper te laten opruimen en de afwas te doen, maak ik nog een korte wandeling door dit vriendelijke dorpje in de Kempen. De kermis blijkt nog gesloten en ik twijfel of die vanavond nog wel open gaat. Het verkeer op de doorgaande weg wordt langzaam minder. Een opgedirkte jonge vrouw zwaait verlegen naar me vanuit haar kleine Japanner. Zij gaat vanavond uit. Dat station ben ik jaren geleden al gepasseerd. Met de jaren komen andere geneugten! Ik heb zin in een koude witbier en een aflevering van de serie “The Terror”. De zon zakt langzaam weg naar achter de horizon en wordt met de seconde roder. Als een enorme sinaasappel hangt ze boven de weg naar het westen.
Het tikken van de automatische ontsteker haalt ons uit de spannende serie! Dat kan maar een ding betekenen: Het gas is op! De kachel brand niet meer en morgen is er geen warme koffie! Gelukkig heb ik dit voorzien en heb nog een kleinere gasfles voor dit soort gevallen onder in de camper staan. Ik schakel van de hoofd naar nood gasfles en start de kachel opnieuw.
Ondertussen leg ik aan Lyka uit dat het opzet is om de fles helemaal leeg te maken. Ik heb namelijk twijfels bij de 80% afsluiter in de LPG-gasdampfles. Die afsluiter is het verschil tussen veilig òf met een bom rond te rijden. Morgen gaan we dus als eerste op zoek naar een LPG pomp die ons gas wil leveren.

België: Een valse start

Vorselaar (bij het sportpark), vrijdag 18 mei 2018

We hadden ook gisteren al kunnen vertrekken maar omdat we ook de pinkstermaandag in het komende weekend extra hebben kiezen we er voor om op vrijdagochtend te vertrekken. Het afgelopen weekend en de afgelopen week heb ik alweer veel aangeschaft speciaal voor in de camper zodat we niet zo heel veel hebben te verhuizen. Het grootste gedeelte is eigenlijk het voedsel dat is aangebroken of bederfelijk uit de koelkast. En natuurlijk de blikken overheerlijk witbier!
Na een weekend in Duitsland gaan we nu richting het zuiden. Gepakt en gezakt, vol goede moed gaan we richting België, wel met een kleine omweg want we moeten nog even langs de Lidl in Kerkdriel. Het komende weekend is niet helemaal gepland met dagelijkse bezigheden maar we gebruiken de wandelingen van Route.nl als leidraad. Vandaag hopen we te eindigen in Vorselaar (provincie Antwerpen) waar een boswandeling van een kleine zes kilometer op ons wacht.
De koelkast is goed gevuld en de Garmin is ingesteld. Zodra we Vught zijn gepasseerd komen we in de buurt van een populaire parkeerplaats. Dat is de plaats waar we meteen maar lunchen. Het is een heerlijke ruime, en tegelijk ook, rustige parkeerplaats. Vorig weekend zijn we op maaltijdsalades uitgekomen als ideale lunch voor ons tweeën. Met een vers belegd broodje en een kop koffie is het precies genoeg voor ons beiden. Na de lunch rijden we richting onze bestemming voor vandaag.
Zodra we Nederland verlaten veranderd de omgeving. We hebben zelfs enkele kasseien stroken door kerkdorpen in Vlaanderen! Ook het landschap veranderd snel, van akkerbouw naar bossen met akkerbouw er tussen door. Aangekomen in Vorselaar storten onze plannen als een kaartenhuis in elkaar! De Garmin leid ons via zandwegen naar een punt aan het einde van een doodlopende weg. Er is geen enkele mogelijkheid om te parkeren en/of te overnachten. Na de wegen in de omgeving nog eens goed te hebben bestudeert doe ik een tweede poging om langs de wandeling een parkeerplaats te vinden. Het is hetzelfde verhaal! Een tweede doodlopende weg met ook hier gelukkig de mogelijkheid om gemakkelijk te keren.
Dan maar naar Vorselaar! Wat een dorp! Wat een overvloed aan enorme villa’s! Hier zit veel geld, dat kun je wel zien aan de auto’s op de opritten. Wij gaan zoeken naar het kerkhof of het sportpark. Een eerste parkeerplaats heeft vreemde aanduidingen die voor ons in de categorie puzzels thuishoren. We lezen samen hardop de tekst nog een keer en komen tot dezelfde conclusie. Een parkeerplaats met verboden te parkeren met uitzondering van voertuigen met een bewonerskaart. Pas vrijdag na 18:00 mogen anderen hier parkeren met een maximale parkeertijd van een uur.

Bij het sportpark, ook nog eens aan een doodlopende weg, vinden we een plaatsje dat veel potentieel heeft. Het is alleen de vraag of het hier vannacht ook rustig is. We weten natuurlijk niet of er op vrijdagavonden wat te doen is op het sportpark. Het is wel opvallend fris zo aan het einde van de middag, de zon schijnt maar de fleece moet wel aan om enigszins warm te blijven.
Nu vandaag de middagwandeling is weggevallen zoek ik op de website van Route.nl naar een wandeling voor morgen. Lyka is druk met Spotify op haar iPhone  en geeft geen antwoord op mijn vragen. Wanneer ik de mogelijkheden voor de wandelingen voor morgen opnoem reageert ze meteen bij het horen van de veertien kilometer. Dat vind ze wel een beetje teveel van het goede. Vier kilometer vind ik weer te weinig dus komen we uit op een compromis in de vorm van een wandeling van ruim acht kilometer in de buurt van Herenthout.

Na een middag van relaxen en lezen begin ik aan het avondeten. Dat is het moment van de dag dat ik me helemaal kan ontspannen. Rustig op mijn gemak met een leuk muziekje op de achtergrond een maaltijd bereiden. Het is eenvoudige en gezonde maaltijd, de boontjes zijn vers en de rest wordt gebakken in olijfolie. Met smaak gaan beide borden helemaal leeg. Ik weet niet of het de lage temperatuur is of de inspanning die het lichaam laat snakken naar het voedsel. De kop van dit weekend België is er alweer af en morgen wordt het hopelijk weer wat beter. Wel na een koude nacht, zes graden is de voorspelling, dus de kachel zal vannacht waarschijnlijk wel aanblijven.
Terwijl ik buiten nog enkele zaken aan de camper inspecteer raak ik in gesprek met een gezette dame waarvan ik haar kledingkeuze maar moeilijk kan classificeren. Onder het eten is het blaffen van honden begonnen en dat duurt na het eten ook nog voort. We blijken naast een baan te staan waar politie honden worden getraind. Erg interessant en ik wordt meteen uitgenodigd om later een kijkje te komen nemen.
Na de koffie neem ik afscheid van Lyka, die haar favoriete tv-serie kijkt, en ga op zoek naar het clubhuis van de hondensport vereniging. Het is een klein clubhuis met een grote hout gestookte kachel in het midden waarvan de gehele gemeenteraad van Utrecht vreselijke nachtmerries van zou krijgen! Fijnstof is hier nog een exotische term. Van een overheerlijke Duvel voor twee euro kan ik alleen maar dromen.
De drie mannen die vanachter het glas naar de rennende, springende en bijtende honden zitten te kijken hebben een accent dat zo zwaar is dat ik er maar weinig van kan maken. Een begrijpelijk gesprek met elkaar voeren wordt dan ook heel moeilijk. Toch lukt het ons enigszins om over bier en eten te praten. De eerste Duvel wordt gevolgd door een tweede, een mens kan tenslotte niet op een been staan, en de klok loopt langzaam richting tien uur.
Ik voel aan de ogen die ombeurten van mijn glas naar de klok gaan dat het tijd is om op te stappen. Het was een leerzame en onderhoudende avond met de lokale bevolking van Vorselaar. Nu nog wat tv kijken, vanaf een memory stick, en dan lekker onder het dekbed. Er is niets zo vermoeiend als met de camper onderweg zijn!

Duitsland: Wandelen in Nederland

Mehr (naast de kerk), zaterdag 12 mei 2018

Na ons korte uitstapje naar Duitsland kiezen we ervoor om vandaag weer naar Nederland te gaan. De redenen zijn eenvoudig, hier zijn geen wandelingen en vanavond wil Lyka het “Eurovision Songfestival” kijken. Twee goede onderbouwde redenen van twee verschillende partijen!
Uit het ene raam zie ik een bewolkte lucht en uit het andere raam een blauwe lucht. Het weer zal volgens de berichten in de loop van vandaag omslaan en morgen is het 70% regen. Dat maakt de plannen voor morgen ook gemakkelijk. Rustig ontbijten en daarna in een slakkengang naar Zaltbommel. Met een beetje geluk zijn we op tijd thuis om wat voetbal en Max Verstappen te zien.
Terug naar vandaag! We hebben prima geslapen. Ondanks de onverwachte drukte naast de camper gisteren laat op de avond zijn we hele nacht niet meer gestoord. We zijn weer fris en gaan proberen vandaag wel een wandeling te maken. We gaan wandelen in Nederland bij gebrek aan wandelingen in Duitsland.
Op weg naar Afferden wordt onze interesse gewekt door een Romeinse Nederzetting die langs de weg uitgebreid wordt geadverteerd. We zijn net voor Xanten, er zijn verkeersborden die naar een amfitheater en naar een museum wijzen. We hebben niet veel woorden nodig om te besluiten dat we dat maar eens nader moeten gaan bekijken.
De drukte neemt met elke meter die we dichterbij komen toe en eenmaal in Xanten is het een drukte van jewelste. Het jaarlijkse festival valt in dit weekend en zover het oog reikt staan auto’s geparkeerd op de weiden rond het kleine stadje. Laten we daar nu net geen zin in hebben! Onze interesse is gewekt en we komen zeker nog wel een keer “achter Nijmegen” zoals we deze buurt nu noemen.
Ons lijstje in de camper voor de aan te schaffen producten is al aardig lang geworden dus een bezoek aan de Lidl laten we niet achterwege. Wat is die Duitse Lidl toch een heerlijke winkel. Ook de Duitse Action wordt met een bezoek vereerd zodat het oude lijstje in de afvalzak kan en een nieuw lijstje kan worden gemaakt. We zijn tenslotte niet voor niets aan het “proefdraaien”. We willen de camper achter het huis klaar hebben staan zodat we alleen onze kleding en aangebroken etenswaren uit de koelkast moeten laden voordat we vertrekken. België en Duitsland zijn beiden ongeveer vijftig kilometer van onze voordeur dus we hoeven niet ver te rijden om van het buitenland te proeven.
Bij Afferden in Limburg ligt het “Nationale Park de Maasduinen”, Route.nl wandelroute 765756 “Wandelen door de Maasduinen” is de bron van inspiratie voor de wandeling die ik in mijn GPS heb geladen. We parkeren de camper bij “Boscafé Het Rimpelt”. Over het café kunnen we gewoonweg niets zinnigs zeggen omdat het reizen met een camper je vrijheden bied waar het bezoeken van café’s normaal gesproken niet bij komt kijken. Het ziet er gezellig uit en wat ik op de bordjes bij de gasten zie liggen lijkt ook niet te versmaden.

Wat tijdens de eerste stappen in het eerste in het oog springt is de molen langs de weg. Een korenmolen genaamd “Nooit Gedacht” die tot enkele tientallen jaren geleden nog gewoon in gebruik was. Tegenwoordig hebben moderne machines het malen van het koren voor ons dagelijks brood overgenomen. Maar gelukkig zijn er ook nog genoeg hobby molenaars die enkele weekenden per jaar de molenstenen in beweging zetten voor fanatieke bakkers die nog authentiek brood willen bakken.

We slaan rechtsaf de natuur in. Lyka begint een verhaal dat ze op school heeft gehoord over teken. Ik ben stomverbaasd! Leren ze dat op de school om in te burgeren? Ik moet er ook om lachen, boekenwijsheid is ook wijsheid en veiligheid boven alles. Ik was al verschrikkelijk eigenwijs maar nu mijn levensjaren richting de zestig gaan lijkt het wel of ik met elke dag die verstrijkt nog eigenwijzer wordt.

Het is een mooie wandeling en die brengt ons langs gevarieerde landschappen. Ho! Effe wachten, een steen in mijn schoen!

Dan gaan we weer verder. Hoewel we maar 6,22 Km hebben afgelegd kan Lyka het toch wel voelen. Ik ben niet geheel aangeslagen maar de kilometers door het mulle zand zijn toch ook te voelen. Laten we maar hopen dat ik deze zomer genoeg kilometers kan maken om weer helemaal fit te worden.
Met knorrende magen vertrekken we richting het noorden. Een plaatsje om de lunch te nuttigen en als het nog beter kan ook een plaatsje om de nacht door te brengen. Ik rij twee keer verkeerd en kom om wegen zo smal dat ik hogere machten vraag om tegenliggers te laten oplossen in lucht. Gelukkig is het hier zo rustig op het Duitse platte land dat we geen verkeer zien.
Het mag een vreemde plaats zijn maar de lunch, Mexicaanse maaltijdsalade met kip en bonen smaakt ons uitstekend. Een paar stukken brood en de nu ingeburgerde olijven en feta kaas. We kunnen hier 100% zeker niet blijven staan dus gaan we snel weer verder.
Ook in Duitsland blijken de winkels op zondag gesloten, ik kan me nog goed herinneren dat ze ook op zaterdagmiddag dicht waren, dus moeten we nog brood voor het ontbijt van morgen kopen. Net buiten Kranenburg passeren we een industrieterrein vol met bekende winkels en mooie parkeerplaatsen gevuld met Nederlandse auto’s. Brood is snel gevonden maar de parkeerplaats is toch niet helemaal wat we zoeken. Na een bakkie koffie gaan we snel weer verder op zoek naar een rustig plekkie naast een kerkhof en/of kerk.

Als door de vader uit de hemel zelf gegeven rijden we verkeerd en komen terecht in het dorpje “Mehr”. Een mooie rustige parkeerplaats met zelfs een tafel naast de camper. Hemels en gratis, dat kunnen we waarderen.

Op het kleine kerkhof staan enkele schitterende oude grafmonumenten, vermogende mensen overleden tussen twee wereldoorlogen. Het moeten zware tijden zijn geweest. Een tachtigjarige man die bezig is met het graf van zijn vrouw verteld me een heel verhaal over de historie van de graven. De puissant rijken uit het dorp die in de loop der jaren zonder nageslacht zijn uitgedoofd. Mijn Duits is nog prima! Met dank aan mijn leraren en leraressen die ik in de jaren dat ik op school zat maar moeilijk kon waarderen.
Het is al loom zomerweer in mei. Met de wandeling in de benen gaan we even rusten, niet slapen, nee, rusten. Een uur later schiet ik wakker met de deur open, er is geen levende ziel in het dorp te zien. Dat wordt vannacht weer prima slapen.
Shoarma in tortilla's is tegenwoordig een gerecht dat we graag eten. Patat, ook de oven versie komt dit camperseizoen nog niet echt van de grond! Zo’n rolletje, gevuld met sla, paprika, ui, tomaat en shoarma vlees is een heerlijk en gezond alternatief voor de patat.
Bier, wijn en het “Eurovision Songfestival” vullen de avond. Over de show is weinig zinnigs te zeggen! Lyka is blij en ik ben blij dat Lyka blij is! Morgen alweer naar huis want de oorlog met de gemeente Zaltbommel gaat de volgende fase in! Welterusten.