Filippijnen: Schoenen weer aan

Manila (Condotel at 150 Newport Boulevard) 3U), woensdag 21 februari 2018

Toen op de gebruikelijke tijd voor elke dag, om zeven uur, de wekker af ging was ik al een tijdje wakker. een paar uur om precies te zijn! Mijn zes weken Thailand zitten er alweer op en ik kan terugkijken, ondanks dat ik mijn vrouw erg heb gemist, aan een geslaagd bezoek. Het zal nu wel weer een paar jaar duren voordat we samen Pattaya weer bezoeken. We hebben namelijk de grootste plannen met z’n tweeën.
Ik heb dus nog twee en een half uur voordat de taxi verschijnt. Ruim de tijd dus! Ik begin maar met een oploskoffie en het opstarten van NPO 1 op mijn MacBook. In de kamer liggen mijn spullen al opgesteld zoals ik ze straks, in de juiste volgorde, in mijn kleine koffer en rugzak moet laten verdwijnen. Met een verlangen naar Maleisië kijk ik naar het kleine koffertje. Ik weet nog als de dag van gisteren dat ik het een tiental jaren geleden in Melaka kocht. De winkel is ondertussen alweer verdwenen en ik heb een lichte heimwee naar Maleisië en haar fantastische gerechten.
Dat is voor later, eerst gaan we deze trip tot een einde brengen. Vandaag staat de terugreis naar Manila op het programma. Maar voordat ik met de gebeurtenissen van vandaag verder ga wil ik eerst mijn vrienden bedanken die deze korte reis door Thailand tot een onvergetelijk succes maakt.
Als eerste wil ik Jan en zijn vrouw bedanken voor de heerlijke bakkies koffie, de goede gesprekken met mooie verhalen uit de oude doos, de middagen bij de Chinees waar we vaak met P.O. een biertje dronken en natuurlijk dat ze elke keer de was voor me hebben gedaan

Na zeven jaar was het weer goed om Peter te zien! Het verblijf in het “Smile Home Resort” was zo aangenaam dat ik er spontaan nog een dag heb aangeplakt. Ik ga ervan uit dat het deze keer geen zeven jaar zal duren voordat we elkaar weer zien.

Na vier jaar kwam ik weer bij John en Yu, altijd welkom en goed eten. Heerlijk in de rust van een kleine provinciestad. Nu ook in de rest van Thailand fantastisch snel internet wordt uitgerold is het nog meer genieten. Ik kon op mijn MacBook gewoon een film op mijn NAS kijken. De filmavond op het grote doek was echt lachen en genieten.

Ook na vier jaar kwam ik weer bij Frankie in zijn kleine café/restaurant en ontmoette Jan in Sisaket. Ook hier heeft de tijd niet stilgestaan maar het provinciale gevoel is gelukkig nog steeds niet verdwenen. Het was een heel leuke tijd in Sisaket en ik heb ook de stad wat beter leren kennen. Zeker voor herhaling vatbaar. Dus iedereen die mijn verblijf in Thailand tot een succes hebben gemaakt nogmaals hartelijk bedankt!

Het meest vreemde aan deze dag is toch wel dat ik na zes weken weer mijn schoenen aan moet doen. Nou ja, moet, het is gewoon comfortabeler met schoenen te reizen dan met sandalen of flip-flops. De luchtvaartmaatschappij, de douane of immigratie neemt je gewoon niet serieus wanneer met open plastic schoeisel aan de balie verschijnt.
De taxi is precies op tijd wat me weer enige darmkrampen opleverde. We zijn nog niet op Sukhomvit en ik denk dat ik het al weer niet meer kan ophouden. Een slokje thee en een beetje ontspannen en het gaat alweer een stuk beter. De taxi wordt deze keer geleverd door Mr. T., zeer bekend in Pattaya, voor 1000 baht, incl. alle tol, sta je op Suvarnabhumi Airport. Alleen bij de chauffeur heb ik een beetje mijn bedenkingen. Hij rijdt wel erg dicht op zijn voorganger en de naald van de teller gaat regelmatig voorbij de 130 Km/u. Omdat de auto redelijk nieuw is heb ik er maar niets van gezegd.
En dan sta je alleen met al je bagage op de luchthaven. Niets spannends meer, je moet er nu alleen voor zorgen dat je zo snel mogelijk bent ingecheckt en door de immigratie heen bent. Dat is vandaag de dag een uitdaging want de luchthaven van Bangkok is al jaren berucht om de lange rijen wachtende passagiers en lange wachttijden. Mijn ingeving om gisteren direct snel te reageren op de email van Filippines Airlines en op het internet in te checken werpt meteen haar vruchten af. Ik wordt in een speciale rij geplaatst met slechts drie passagiers voor me.
Helaas is het bij de controle van de bagage en de immigratie een drukte van jewelste. Ik besluit de “Diabetes-kaart” te spelen en dat lukt nog ook. De medewerkster van de luchthaven brengt me met hulp van een medepassagier naar de “Priority Lane” van de immigratie. Om eerlijk te zijn stond ik al een tijdje te rillen om wat te eten en dat heeft me ook geholpen. Het loopt al tegen de middag en ik heb vandaag nog steeds niets gegeten. Eenmaal binnen loop ik direct naar mijn favoriete koffietentje voor een goede kop koffie met een “Pain au Chocolat”, daar knapt een hongerige mens wel van op.
Mijn wachttijd vliegt om omdat ik met een Australische dame en haar Hong Kong schoondochter aan de praat raak.Ik heb mijn koffie nog niet eens op en ik moet al naar de gate F6 voor mijn vliegtuig naar Manila. Ik ben verbaasd over de grootte van het toestel! Het blijkt later een Boeing 777-300 te zijn die ook nog eens helemaal vol lijkt te zijn. Ik heb een schitterende plaats, 69K, met slechts een passagier naast me. Ook dat is een meevaller, de heer in kwestie heeft een goed gesprek tijdens het eten wanneer hij de film heeft gepauzeerd.

De noedels met kip en groenten zijn heerlijk, de salade van dunne rijstnoedels met een soort van Laab Moo is nog lekkerder. Het meeste geniet ik van de rode wijn. Dat is tenslotte alweer een tijdje geleden! Als toetje krijgen we opnieuw een ijsje van Philippines Airlines. We kunnen het alleen niet eten want het is zo hard bevroren dat het lijkt op een blok beton! Tijdens het wachten tot mijn ijsje eetbaar is kies ik ervoor om nog maar een tweede wijntje te nuttigen.

Ondertussen zitten we al boven de Zuid-Chinese Zee ergens halverwege tussen Vietnam en de Filippijnen. Buiten is het erg mooi, erg rustig, een symfonie van blauw en wit. Ik heb weinig trek om tv te kijken dus haal ik mijn Kobo ereader maar tevoorschijn en lees in een ruk de laatste pagina’s van “Kofferdood” van Michael Connelly uit. Na zeven weken is ook dit boek geschiedenis en kan ik morgen weer aan een nieuw boek van Appie Baantjer beginnen!
Voor slechts zes euro brengt een coupon taxi me van Terminal 2 naar het “Condotel at 150 Newport Boulevard”. Ik ben nog niet vergeten wat een drama dat enkele maanden geleden was. Tijdens de invallende duisternis hou ik mijn ogen goed open om te kijken waar we ons bevinden. Ik heb geen kaart van de Filippijnen in mijn GPS, er is geen verbinding tussen mijn iPhone en een Filippijns telefoonnetwerk en tot overmaat van ramp ligt mijn leesbril ook nog eens achterin de taxi. Met vereende krachten en op mijn aanwijzingen vinden we het gemakkelijker dan ik verwacht had.

Het inchecken in het “Condotel at 150 Newport Boulevard” gaat een stuk moeilijker dan de eerste keer. Mijn paspoort wordt twee keer gecontroleerd en er wordt gevraagd of ik nog iets anders heb met mijn foto en mijn naam er op. Dat heb ik wel maar dat gaat ze niets aan. Ze moeten het maar met mijn boarding kaart doen. Gelukkig ook hier komen we uiteindelijk tot een acceptabele oplossing. Met een vreemde gevoel werp ik een eerste blik in de kamer. Hier, in deze kamer, hebben we vijf maanden geleden toch ook overnacht! Ik ben er niet honderd procent zeker van maar mijn gevoel zegt het. Dat gaan we later dan maar eens opzoeken!

De gouden bogen zitten nog steeds op dezelfde plaats om de hoek en het menu is ook nog haast onveranderd. Ik twijfel voor een moment over de ‘MacFish and Chips” maar er staat nergens vermeld wat voor vis het is. Met lichte tegenzin kies ik voor de bekende Big Mac. Het smaakt me van geen kanten dus laat de helft van de patat maar voor wat ze is en verdiep me in het schrijven.
En dan gebeurt er wat vreemds, iets wat ik nog nooit in mijn leven in een hotel heb meegemaakt. Er wordt aangebeld en een vreemde jonge snuiter vraagt me het hemd van het lijf terwijl ik me naakt achter de deur verstop en hij door de kier naar binnen probeert te kijken.
‘Mag ik een kopie van uw identiteit bewijs?’, vraagt hij ongegeneerd.
‘Nee, natuurlijk niet!’, is mijn antwoord terwijl ik hem probeer af te wimpelen.
Hij is standvastiger dan dat je bij zijn postuur zou denken maar uiteindelijk verdwijnt hij de mededeling dat ik nog niet weet hoe laat ik ga uitchecken. Met een vreemd gevoel neem ik mijn plaats weer aan tafel achter mijn MacBook in.
Wat kan het toch vreemd gaan? Ik ben blij om weg uit Pattaya te zijn en heb bij aankomst in de Filippijnen al geen trek meer om te eten. Een paar blikjes bier dan maar en naar bed. Morgen wordt ik met mijn vrouw, en schoonmoeder, herenigd. Het bier ligt al koud in de provincie en ik heb een koffer vol met verrassingen bij me.
Ik lig al een tijdje in bed en ik voel me nog steeds ongemakkelijk na het bezoek van die vreemde snuiter. De receptie beneden is op dit tijdstip ook onbemand dus kan ik weinig vragen over wat de oorzaak of bedoeling van het bezoek zou kunnen zijn. Uiteindelijk stap ik uit bed en barricadeer de deur zodat een eventuele indringer veel lawaai zal maken en mij in ieder geval wakker zal maken. Manila is nu eenmaal niet een van de meest veilige steden in de wereld!

Thailand: Ernstige bedenkingen

Pattaya (Boxing Roo Hotel) 8), dinsdag 20 februari 2018

Mijn laatste week in Pattaya is niet zo soepel verlopen als ik had gedacht of gehoopt. Ik had namelijk niet veel meer te doen dus waren mijn laatste dagen in Thailand nogal kleurloos. Met slechts een aantekening op mijn agenda voor zes dagen kan ik niet spreken van een volle agenda.
Ik wilde me bij voorbaat niet overgeven aan drinkgelagen en nachtelijke ontsnappingen in barretjes en clubs vol gewillige en/of schaars geklede dames. Deze tijd ligt alweer enkele jaren achter me. Ik wil niemand veroordelen of bekritiseren, het is iedere man zijn goed recht om hier, zonder de ogen van de buren in zijn rug, de bloementjes buiten te zetten en met volle teugen te genieten van alles wat het leven te bieden heeft. Het echte probleem schuilt in de dag, niet de nacht!
Zoals ik haast elke dag van deze reis naar Thailand om zeven uur ben opgestaan blijf ik dat ook zo in de laatste week stug volhouden. Ik leef deze reis in de dag en niet in de nacht.
De ontmoetingen met de schepselen van de nacht ’s morgens zijn niet de mooiste ontmoetingen. Eenzame mannen zitten zich ’s morgens nog goed te doen aan grote flessen Chang bier omdat de alcohol, misschien door de langdurige gewenning, is uitgewerkt. Het zijn tragische beelden, beelden die haast hetzelfde zijn als de beelden van de eenzame oude mensen in Nederlandse verzorgingstehuizen. Tehuis? Wat een naar woord is dat, de beelden van de oude mannen achter grote flessen bier maken het woord alleen maar naarder.

Al voor negen uur smeer ik de gebruikelijke broodjes met Nieuw Zeelandse boter en beleg ze rijkelijk met ham of kaas. Enkele koppen koffie, Radio NPO 1 op de achtergrond en dan ga ik weer even liggen. Het vullen van de dagen is veel moeilijker dan het lijkt. Van sociale contacten is in Pattaya na al die jaren weinig meer over. Af en toe wandel ik rond elf uur naar Jan voor een kop koffie en een gesprek. En andere dag wandel ik langs de zee naar het noorden van het strand om zo weer terug te komen aan de Pattaya Klang waar ik hoofdzakelijk mijn lunch nuttig.

Die lunches zijn nu vaak het hoogtepunt van de dag. Omgeven door veel oudere buitenlandse mannen in het restaurant van de Big C supermarkt valt het meteen op dat dit duidelijk een andere ploeg van de Pattaya-Ploegendienst is. Dit is de dagploeg! De ploeg die zich in een redelijk normaal dagpatroon in dit paradijs heeft kunnen vinden. Enkele van deze mannen kun je ook vroeg in de avond nog wel eens ontmoeten. Ik groet een bekend gezicht en de man groet terug. Hij kent mijn naam niet en ik ken zijn naam niet maar we weten allebei dat we niet meer in de Pattaya-nachtploeg zitten.
Die nachtploeg ligt nu, zo rond een uur in de middag, nog te slapen! Die slapen vaak om twee redenen. De eerste is omdat ze laat in de nacht dronken thuis zijn gekomen en de tweede is dat ze geen idee hebben om deze dag door te komen. Het ontbijt wordt veelal halverwege de middag genuttigd. Het eerste vloeibare gerstenat laat niet lang op zich wachten gevolgd door een eenzame drinksessie achterin een louche goedkope bar omringt door vrouwen van een tiental jaar jonger dan hemzelf.
Dit gaat zo door totdat er zich een ziekte openbaart en deze niet kan worden behandeld wegens het ontbreken van een goede ziektekosten verzekering. Het mag dan wel de droom van velen zijn om hier in de zon je oude van dagen te slijten maar voor velen eindigt die droom in een regelrechte nachtmerrie.
Deze beelden komen je tegenwoordig in Pattaya op elk moment van de dag tegemoet. Het is haast zielig om oude mannen in de nadagen van hun leven in een doodstrijd te zien omdat ze niet meer verzekerd zijn. Het is tenslotte hun eigen beslissing.
Natuurlijk zijn er ook uitzonderingen! Enkele van de buitenlanders die ik ken zijn Pattaya ontvlucht en hebben hun heil gezocht op het platteland van Thailand waar het ook nog eens een stuk goedkoper leven is. Na de drie weken van rondreizen kan ik dat soms ook wel begrijpen. Zolang die ene band er nog maar is met een andere buitenlander! Dat stukje beschaving tussen twee westerlingen blijft heel erg belangrijk. Geheel geïsoleerd zijn er maar zeer weinig verhuizingen naar het platteland die overeind blijven.
Wanneer we weer eens op een van die middagen met Jan bij de Chinees een biertje zitten te drinken komt dit onderwerp ter sprake.
‘Het is een liefde/haat verhouding met Pattaya!’, verklaard Jan, dat is de conclusie.
Je moet het ene voor lief nemen om van het andere te kunnen genieten, en andersom! En zo is het! Morgen vertrek ik weer voor een paar jaar, ik weet zeker dat ik hier weer met veel plezier zal terugkomen. Deze keer wel met mijn vrouw, want “alleen is maar alleen”.

Thailand: Goede morgen Pattaya (300 woorden)

Pattaya (Boxing Roo Hotel) 8), donderdag 15 februari 2018


De cirkel is weer rond wanneer ik om zeven uur ontwaak op mijn kamer in het “Boxing Roo Hotel”. De waterkoker is al klaar wanneer van het toilet terugkeer. De eerste kop oploskoffie van de dag is een feit. Donderdag, een dag dat ik niet veel te doen heb. Na 21 nachten en 2084 Km ben ik weer terug in de mij zo bekende kamer.

Vanzelfsprekend kijk ik uit naar het westerse ontbijt met een broodje ham en een broodje kaas, met veel koffie, helaas oploskoffie.

In Thailand is het al op 15 februari Chinees nieuwjaar. Op weg naar de “Friendschip supermarkt” zie ik diverse tafels gevuld met giften voor de geesten van de voorouders zodat die niets in de hemel tekort komen. Het is en blijft een schitterend gezicht maar toch wel vreemd dat het hier in Thailand een dag eerder wordt gevierd.

Er ligt zelfs een geroosterd speenvarken! Ik ben benieuwd wat er met al dat eten gaat gebeuren. Normaal gesproken laten de Thai het achter voor de zwerfhonden en wilde katten.
Op de terugweg verbaas ik me opnieuw over een Pattayaans fenomeen waar ik al twee decennia bekend mee ben. Oude kale eenzame mannen zitten om kwart over negen in de ochtend al aan grote flessen Chang bier te lurken. Een prima recept voor een ramp en een doorn in de ogen van de Thaise regering, zowel landelijk als lokaal.
Pattaya, iedereen haat het òf houdt ervan op zijn eigen manier. Ik hou van Pattaya ondanks haar donkere zijde die weer veel andere liefhebbers kent. Wat ik het meest liefheb in Pattaya? Dat is heel eenvoudig voor mensen die mij beter kennen!

Ik hou van het eten! In Pattaya staan vele verschillende keukens uit de hele wereld tot je beschikking. En haast allemaal goed van kwaliteit en ook nog eens redelijk geprijsd. Je moet er nu eenmaal van houden! En dan geef ik me ook over aan een paar koude bieren, € 0,75 per flesje valt toch mee te leven?