Thailand: Een speciale missie

Bua Yai (Yu en John) VIP boven voor), maandag 5 februari 2018


De licht metalen schaal van mijn MacBook voelt koud aan op mijn buik. Hoewel de zon al schijnt zal het nog wel even duren voordat de temperatuur naar een comfortabel punt is opgelopen. Een eerste koffie en plannen maken voor vandaag is niet nodig. Dat plan hebben we gisterenavond al gesmeed.
Ik denk terug aan een slechte koude nacht. Ik heb liggen woelen en draaien totdat ik uiteindelijk van de vermoeidheid in slaap viel. Het is moeilijk te bevatten hoe koud het hier ’s nachts kan worden. Tijdens het woelen en draaien heb ik in vlagen tussen het bewustzijn en onderbewustzijn ook mijn Isaan reis nog even doorgelicht. Er is besloten om een extra nacht bij Yu en John te blijven. Dat is absoluut geen probleem want ik had van Yu en John nog wel een week langer kunnen blijven.
Vandaag gaan we met de motor op pad om een winkel te bezoeken waar ze LED-lampen verkopen die ik nog nooit heb gezien en die mijn schoonmoeder in de Filippijnen bijzonder goed van pas zullen komen. Het zijn namelijk “Smart Emengency Light Bulbs”. Kort uitgelegd: wanneer de stroom uitvalt blijven deze lampen nog een uur of drie branden. Dat is natuurlijk “het ei van Columbus” voor mijn schoonmoeder in de Filippijnen waar stroomuitval dagelijkse kost is.
De winkel lijkt op maandagochtend gesloten maar John geloofd daar niet in. John weet niet eens welke dag het is vandaag en het Boeddhisme kent geen dag waarop de filosofie verplicht versterkt beleefd dient te worden en de winkels dicht moeten zijn.

Sterker nog, in het Boeddhisme heeft elke dag zijn eigen Boeddha en de woensdag heeft er zelfs twee. Vraag me niet waarom want ik kan er geen antwoord op geven.
Precies op het moment dat we, na ongeveer een kwartier wachten, willen vertrekken verschijnt de eigenaar van de winkel op zijn oude gammele Honda brommer. Hij heeft twee zakken met eten bij zich voor de latere lunch. Eten is in Thailand heel belangrijk en daar gaat de winkel zo maar een half uur voor dicht. Zodra hij het eten op een veilige plaats heeft opgeborgen heeft hij tijd voor ons. John opent het gesprek in een mengsel van Engels en Thais waarna ik het gesprek overneem om de details met de verkoper in het Thais te bespreken.
Nadat ik alles heb uitgelegd komt er eerst een set 5 Watt lampen op de toonbank, die zijn voor mij te licht dus moeten er eerst drie lampen van 7 Watt uit het magazijn worden opgetrommeld. Dat is geen probleem en nadat de lampen op hun werking zijn getest gaan we naar de volgende stap, twee lampen van 9 Watt. De verkoper verdwijnt en de winkel loopt langzaam vol met klanten terwijl wij staan te wachten op de terugkomst van de verkoper. Wanneer hij eindelijk weer terug is schud hij ontkennend met zijn hoofd en laat ons weten dat de 9 Watt niet meer op voorraad is. Dan zal hij nog een keer naar achteren moeten want ik wil toch echt vijf lampen kopen. Zonder ook maar een moment te morren, net als de wachtende klanten overigens, loopt hij weer weg en komt enkele ogenblikken later met twee lampen van 7 Watt terug. Ook deze worden gecontroleerd en daarna wordt het geheel afgerekend.
Met de grote plastic tas in mijn hand bedenk ik dat ik geen plaats meer heb in mijn rugzak. Ik zal die plastic tas met lampen dus door heel Thailand mee moeten meeslepen en goed in de gaten moeten houden!
We zijn nog niet klaar voor vandaag. We moeten nog even langs de Tesco Lotus voor wat varkensvlees. In de beperkte supermarkt, maar nog steeds honderd keer beter dan een supermarkt in de Filippijnen, kopen we mooie speklappen die op drie millimeter dikte zijn gesneden. Meteen zie ik een mooi gerecht voor me. Ik heb Yu beloofd dat ik vanavond weer zou koken. Iets met varkensvlees, friet en groente, maar dat wordt snel aangepast naar speklappen met rijst en groente.

De oude kaas kon ik ook niet laten liggen! John geniet zichtbaar van het dure exotische stuk kaas uit Nieuw-Zeeland. Het smaakt ons prima op een stukje geroosterd brood gezeten in de tuin in het laatste zonlicht van de ondergaande zon.

Mijn varkensvlees in zwarte pepersaus wordt door het hele gezin op prijs gesteld. Het smaakt mezelf ook prima en het is een mooie afsluiting van deze dag. Zoals gebruikelijk kijken we geen TV maar praten in de tuin over van alles en nog wat. Het wordt toch weer later dan verwacht en ook kouder dan verwacht!

Het is zelfs zo koud dat John de warmwater kruiken voor de dag haalt en vult met kokend water uit de waterkoker. Voordat ik zelf onder het dekbed duik sluit ik de ramen en trek mijn fleece aan. Zo koud heb ik het ècht nog nooit in Thailand meegemaakt!

Thailand: Markt

Bua Yai (Yu en John) VIP boven voor), zondag 4 februari 2018

De whisky heeft me afgelopen nacht goed in slaap geholpen. Om zeven, acht èn negen uur schakel ik de wekker op mijn iPhone met een zwaar hoofd uit. Buiten schijnt de zon en op deze zondagochtend is het gelukkig veel minder koud dan gisteren. Vandaag hou ik een rustdag! Ik kan me dat veroorloven want ik ben helemaal bij met schrijven.
Een heel klein ontbijt voor vandaag want de bieren en whisky’s zijn nog niet uit mijn lichaam. Na het ontbijt begin ik aan het schrijven van een heel betoog over rustdagen en de druk die het schrijven van de haast dagelijkse publicaties met zich mee kan brengen. Soms is je hoofd even helemaal op slot òf hebt gewoonweg geen zin om te schrijven. Daarnaast heb je soms ook rustdagen wanneer je helemaal niets meemaakt of dat er om je heen zeer weinig gebeurt. Vandaag was een dag die helemaal was voorbestemd om zo’n dag te worden.

Totdat John me roept en vraagt of ik zin heb om mee naar de natte markt in Bua Yai te gaan. Een natte markt in Azië is over het algemeen een markt waar ook beperkt houdbare etenswaren, zoals vlees en vis, worden verkocht. Dat sla ik nooit af want een Thaise markt staat altijd garant voor mooie plaatjes.

Zoals deze bosjes verse ingrediënten voor diverse Thaise gerechten.

De kleuren van de Thaise groenten en vruchten.

Snacks in de vorm van de “Angry Birds”.

Het is een welkome afwisseling op deze luie rustdag geweest, een vrij korte want binnen twintig minuten zitten we weer op de motor op weg naar huis. In Totaal zijn we maar ruim een uur weg geweest en ondanks de korte duur was het een welkome onderbreking van de rustdag. Op bed verander ik de datum van het eerder geschreven betoog in de wetenschap dat het betoog me later deze reis waarschijnlijk nog wel van pas zal komen.

Een paar bieren aan het einde van de middag in de tuin, in de warmte van de ondergaande zon. Wat is het hier in de provincie toch heerlijk rustig!
Yu is druk met het bereiden van de gekochte groenten voor de avondmaaltijd. Alleen het aanwezig zijn van zo’n dagelijkse natte markt zou een verblijf in de Filippijnen al veel aangenamer maken! Misschien komt dat nog in de toekomst.

Zodra het laatste gerecht klaar is gaan we aan tafel. Kip in rode kerrie, en diverse groenten schotels met varkensvlees.

Drie verschillende smaken uit de Thaise keuken die elkaar aanvullen zonder te overheersen. Een heerlijke maaltijd gekookt door een uitstekende gastvrouw. De maaltijd maakt slaperig en tijdens het derde biertje neem ik afscheid van Yu en John. Ik hou het niet meer, mijn ogen vallen dicht en ik wil slapen.

Thailand: A wee one

Bua Yai (Yu en John) VIP boven voor), zaterdag 3 februari 2018

Een koude wind blaast over het dorre land van de Isaan. Dat is iets dat je absoluut niet verwacht in Thailand. Buiten ritselen de bladeren van de armdikke bamboe en de kokospalmen, het klinkt als regen. De hele nacht heb ik liggen draaien onder het dunne synthetische dekbed. Het tweede hoofdkussen tegen me aan gekneld om wat extra warmte te generen.
Om half zeven ben ik al klaar wakker en de koude maakt dat het geen nut heeft om te proberen verder te slapen. Mijn voeten voelen aan als ijsklompen en mijn fleece is onvindbaar. Op weg naar beneden, naar de keuken voor een verwarmende hete kop koffie, herinner ik me plotseling dat mijn fleece nog in de zadeltas van mijn motor zit. Verkleumd van de kou haal ik gekleed in alleen mijn onderbroek de rode fleece buiten op.
Het moet een zeer vreemd gezicht zijn voor de in dikke kleren gehulde en met wollen mutsen getooide dorpelingen. Met een dampende kop koffie naast het bed en de laptop in de aanslag kruip ik weer onder het dekbed. Mijn fleece maakt het een stuk aangenamer! Wachten op de warmte van de zon is het enige wat ik nu nog kan doen.
Zodra de zon, rond tien uur, door het wolkendek breekt veranderd de wereld buiten mijn ramen. De temperatuur loopt langzaam op en binnen een kwartier schop ik het dekbed van me af. Nu is mijn dag begonnen. In de keuken tref ik Yu en John aan terwijl ik op weg ben voor mijn derde kop koffie.
‘Doe maar rustig aan Johnnie!’, is John’s advies.
Op veel plaatsen noemen ze me nog steeds bij mijn Thaise bijnaam: “Johnnie”, van Johnnie Walker. Niet die van de Whisky maar omdat ik altijd te voet was. Vroeger wandelde ik minimaal vijftig kilometer per week in Pattaya! Terug op het bed sla ik weer aan het schrijven. Ik heb nog het een en ander in te halen.

Zodra mijn inspiratie is opgedroogd kleed ik me aan en ga op zoek naar het ontbijt. Wanneer ik bij Yu en John op bezoek ben kijk ik altijd uit naar de eendeneieren, gebakken of gekookt. Yu koopt ze met emmers tegelijk en ze vinden gretig aftrek in het gezin. Een uitsmijter ham met witte bonen in tomatensaus en ik kan er weer een hele dag op teren. De eieren smaken sterker en zijn ook veel rijker aan voedingsstoffen.
Sinds mijn bezoek aan de Filippijnen eet ik stukken minder. Een klein ontbijt en niet altijd een kleine lunch, het avondeten blijft het culinaire hoogtepunt van de dag. Dat ben ik van plan om door te zetten in Nederland. Niet meer eten omdat je denkt dat je moet eten, voortaan laat ik mijn lichaam spreken. Ik ben haast vijftien kilo afgevallen sinds mijn vertrek uit Nederland en voel me stukken beter. Ook hoop ik dat de getallen van mijn diabetes een stuk zijn verbeterd. Wat wel een probleem is is de persoonlijke hygiëne. Bij deze lage temperaturen op het platteland van Thailand is een douche niet echt uitnodigend dus blijf ik het maar voor me uitschuiven. Misschien later in de middag!

De vraag van John of ik zin heb om mee te gaan naar de supermarkt wordt natuurlijk positief beantwoord. Mijn motor blijft me roepen om een stukje te gaan rijden! Zonder helm, dat kan nog in de provincie, rijden we door de droge rijstvelden van de Isaan. Het is fris, John heeft ervoor gekozen om alleen een shirt te dragen maar ik ben blij dat ik toch mijn fleece heb aangetrokken.
Mijn Honda gromt en brult ombeurten. Af en toe trek ik de gasschuif open en dan gaan we er samen meteen vandoor. Het geluid suggereert dat we hoge snelheden bereiken maar ik weet wel beter. Op het kleine beeldscherm van mijn GPS wordt de exacte snelheid weergegeven en die komt zelden boven de 65 Km/h.
We kopen wat groente en bonen in tomatensaus in de supermarkt maar dat is op dit punt niet belangrijk, het rijden op de motor is het leidend voorwerp. Op weg naar de uitgang trek ik nog wat Thais geld uit de muur en dat zou nu voldoende moeten zijn om me weer terug te brengen naar Pattaya. Zelf heb ik ook een budget vastgesteld waar ik me aan moet houden. Veel plezier hebben terwijl je veel geld uitgeeft is niet moeilijk. Met een beperkt budget veel zien en veel plezier hebben dàt is de kunst! Op de terugweg score ik nog twee donuts, een voor Yu en een voor mij, die de koffie van vanmiddag zullen opfleuren.

Tijdens mijn verblijf in Nang Rong heb ik Brommer Peter belooft dat ik foto’s zou maken van John’s auto. Een voertuig dat hij helemaal, zonder een tekening, van restjes profiel en een oude Honda Phantom heeft gebouwd. Ook ik ben opnieuw verrast wanneer John verteld dat hij problemen had met de benzine toevoer. De benzinetank zat te laag. Na enkele experimenten is hij overgestapt op gas! Nu rijdt de zelfbouw auto dus op propaan. De fles staat achterop vast gesjord met een stuk touw.

We hebben nog een project te gaan deze middag. Geloof het of niet maar toen mijn GPS een jaar geleden in Spanje gebrekkig werd dacht ik meteen dat ik die tijdens mijn bezoek aan Yu en John zou repareren. De Garmin wordt eerst door ons van alle kanten bekeken. Tijdens de koffie met de donut bespreken we hoe het probleem gaan aanpakken, oplossen en repareren.
We zijn er al snel uit en John haalt het gereedschap en de andere benodigheden tevoorschijn. De rubberlijm blijkt te zijn verdroogt maar we hebben ook geluk. Het onderdeel dat we willen maken valt zo uit de plastic wegwerptas. We bekijken het van alle kanten en we zijn het erover eens dat dit de oplossing wel eens zou kunnen zijn. Ik begin het ventieldopje met een kniptang in te korten waarna John het van me overneemt en met een millimeter tegelijk er schijfjes plastic met een nieuw Stanley mes vanaf snijd. Totdat de hoogte van het ventieldopje gelijk is aan de diepte van de buitenkant van de GPS tot aan de micro schakelaar. Er steekt nog wel een klein randje uit en dat wordt met een combinatie van schuurpapier en het Stanley mes verwijderd. Een klein balletje plastic silly putty vult het gaatje in het ventieldopje en we zijn klaar met de voorbereidingen.
Dan gaan we weer met de motoren op pad om nieuwe rubber plakkers voor binnenbanden en een tube Thaise Solution, rubberlijm, te kopen. Op zich een kleine onschuldige aankoop maar niet in Thailand! Ze krijgen bijna een hartaanval wanneer de twee blanken de kleine fietsenwinkel binnenlopen. Een jongere man, waarschijnlijk een zoon, is bezig met het in elkaar zetten met een fiets. Misschien net verkocht, besteld of voor de showroom op de parkeerplaats buiten voor de winkel. Hij springt meteen op want hij weet uit ervaring dat moeders niet met buitenlanders praat. Gelukkig kunnen we hem ongecompliceerd uitleggen wat we nodig hebben en even later staan we € 0,75 armer weer buiten in de brandende zon.

Een beetje schuren, een laatste controle en dan de gaat lijm er op. Er is geen weg meer terug! Vijf minuten wachten en dan het plakkertje. Het resultaat is verrassend goed! Je voelt geen enkele verhoging en de weerstand van de micro-schakelaar lijkt ruim voldoende om het rubber van de plakker terug in de oorspronkelijke plaats te drukken. We zijn nu al trots op ons werk.

Terwijl wij buiten aan het werk zijn is Yu binnen in de keuken druk bezig met het maken van “Scotch Egg”, en die zien er nu al heerlijk uit! Dat wordt smullen vanavond! Ondertussen is de lijm voldoende gehecht en komt het moeilijkste moment van dit project. Met een onbekend Stanley mes moet ik de overtollige randen van het plakkertje wegsnijden. Dat klinkt een stuk gemakkelijk dan het blijkt. Het rubber is taaier dan verwacht en het mes snijd veel minder gemakkelijk dan verwacht. Maar na een kwartier ben ik dan toch klaar en kunnen we beiden blij zijn met het resultaat.
Na een sessie ontspannen op het bed in een verfrissende wind tussen de schuifdeur en de ramen boven mijn bed zoek ik om half vijf weer de weg naar beneden. Het is tijd voor een heerlijk koud biertje achter het huis. De laatste zonnestralen verwarmen me terwijl ik geniet van het biertje. Met John voer ik de heerlijkste gesprekken, techniek, politiek, de natuur of exotisch eten, John weet overal over mee te praten.

Zodra Yu ons roept dat het eten op tafel staat schuiven we aan. Scotch Egg met friet en groente, in een woord: Heerlijk. Na het eten vervolgen we onze gesprekken en Yu voegt zich bij ons. Zaterdagavond in de Isaan, in de verte blaft een hond of kraait een haan.

Nog een fles bier en dan heeft John ook trek in een borreltje. Hij haalt een fles “Glenmorangie” met twee grote glazen tevoorschijn. Een mooi einde aan een heel plezierige dag.