Spanje: Op de top van de berg

Andújar (Santuario de la Virgen de la Cabeza)

Er ligt een woelige nacht achter me. De rauwe betonnen weg naast de camper met de op- en afrit is niet erg stil wanneer de tractoren, bestelbussen, pick-up trucks en personenauto’s met aanhangers in beweging komen om weer verder te gaan met de olijvenoogst. Al vroeg huilen in de verte de kettingzagen over de heuvels en de dalen. Het is me een raadsel waarom er zoveel bomen worden geveld en we nog geen brandhout hebben gezien!
De twee muizenvallen klappen dicht wanneer ik ze per ongeluk met mijn teenslippers aanraak. Ze staan dus toch goed op scherp! Bij de minste geringste beweging klappen ze dicht. Laten we het er maar op houden dat het stukje gestolen kaas voldoende is voor een paar dagen. Muizen eten maar 5 gram per dag heb ik ergens gelezen. Om zeker te zijn open ik de klep van de zitbank naast de kachel en inspecteer ik de muizenkorrels. Er is duidelijk van gegeten! De muizenkeutels die er naast liggen zijn ook een bewijs dat de muis hier is geweest. Het gif van de korrels doet zijn werk langzaam? Achter de kachel knaagt het nog steeds zachtjes. Ik kan me vergissen maar het lijkt weer zwakker dan gisteren.
Zodra Lyka beneden is ga ik weer op jacht naar een stokbrood. Het is vandaag een leerzame jacht! Winkels zijn er nog maar weinig over na de economische malaise in Spanje. Hier en daar zijn er nog kleine buurtwinkels maar dan moet je wel goed zoeken! Met dat zoeken gaat het niet goed totdat ik een vrouw aanspreek die haar hondje uitlaat.
‘Loop maar met me mee?’, begrijp ik uit haar Spaanse dialect.
Ik volg haar, en haar hondje, gedwee totdat we voor een bar, een soort cafetaria, staan. Ze wijst naar de deur en verdwijnt om de hoek in de frisse ochtendlucht. Met enige twijfel stap ik de verwarmde bar binnen. De hoofden draaien om van hun broodjes rauwe ham en dampende koppen koffie. Mijn vraag om een stokbrood wordt beantwoord met vijf en zestig cent. Een krakend vers en nog warm stokbrood verdwijnt in een papieren zak. Dat ging gemakkelijker dan ik had verwacht!

Na het ontbijt nemen we afscheid van “Baeza” en vervolgen we de route. We gaan richting  “Baños de la Encina”, waar een oud kasteel op ons wacht. Het landschap, waar we ondertussen wel aan gewend zijn, blijft fascinerend. Maar het wordt indrukwekkend wanneer er op een heuvel in de verte boven de olijfbomen een kasteel opduikt. Ik ga automatisch langzamer rijden om zo meer te kunnen genieten van het uitzicht.
Aan de voet het kasteel ligt een mooie parkeerplaats die eigenlijk net iets te stijl is om comfortabel te kunnen overnachten. Dat maakt voor ons weinig uit want het is nog vroeg dus gaan we zeker verder. Vanaf de parkeerplaats is het kasteel, burcht of vesting “Burgalimar” nog indrukwekkender dan van een afstand.

Het loopt al tegen de middag dus het wordt tijd om een stokbrood op de kop te tikken voor de lunch. Je raakt zo gewend aan al dat verse brood dat je nooit teveel inkoopt. Het wordt namelijk wel razendsnel oud en taai. Een zo’n stokbroodje blijkt ook nog net genoeg te zijn voor ons tweeën zodat ik er steeds maar een tegelijk koop.
Tijdens mijn zoektocht naar het stokbrood passeer ik het kantoor van de “Toeristische Informatie”. Dit is een van de weinige momenten dat ik bij zo’n kantoor naar binnen ga. Ik krijg een kaart overhandigd van een jongeman die zijn hersenen breekt om in het engels uit te leggen wat er allemaal te zien is in het dorp. Uit beleefdheid blijf ik naar zijn verhaal luisteren totdat hij helemaal klaar is.

Op de deur van de winkel waar het brood wordt verkocht tref ik een papiertje aan met de tekst: “Ik ben over vijf minuten terug”. Na tien minuten is er nog niemand en ik maak van de gelegenheid gebruik om Lyka in de camper te gaan halen. Laten we samen eerst maar een rondje maken door het oude rustieke dorp voordat we lunchen.
We kopen uiteindelijk een stokbrood bij een kleine bakkerij omdat de winkel nog steeds dicht is en waarschijnlijk ook nog wel een tijdje dicht zal blijven. Onze lunch deze middag is weer Spaans brood happen met verschillende worsten en kazen, aangevuld met ingelegde olijven en zilveruitjes. Het is een eenvoudige maar overheerlijke lunch.

Nadat we de lunch wat hebben laten zakken klimmen we weer de heuvel op richting het kasteel. Er is een pad aangelegd rond de voet van de dikke muren. We maken dus eerst een rondje voordat we net voor één door de enorme poort de binnenplaats betreden.

De binnenplaats is heden ten dage leeg maar met mijn levendige fantasie zie ik ruiters te paard, gewoon volk in houten huizen en soldaten met pijl en boog. Het is indrukwekkend bedenkend dat dit kasteel negenhonderd jaar geleden is gebouwd van aangestampte klei. Door islamitische veroveraars die rond de eerste millennium wisseling haast heel Spanje onder hun gezag hadden. Later kwamen de Christelijke veroveraars die de islamieten terug over de straat van Gibraltar joegen. De islamitische invloeden zijn na de talloze Christelijke aanpassingen van het kasteel nog goed zichtbaar.
We vervolgen onze reis richting “Andújar” waar we nog snel de Lidl bezoeken om de voorraad aan te vullen. Wanneer je op deze manier reist dan weet je nooit wat je morgen te wachten staat of waar je vanavond zal overnachten. Een voorraad voor twee dagen is dan natuurlijk altijd wenselijk!
De rustige slingerweg leidt ons naar een nationaal park waar ook nog eens een heiligdom gevestigd is. We passeren de ene na de andere in het routeboekje aangegeven mogelijke plaats om te overnachten maar geen van die plaatsen kan ons echt bekoren. Dus we rijden rustig verder. Een ketting versperd een schitterende parkeerplaats naast een groep picknicktafels en banken, jammer, hier hadden we wèl willen slapen.

Zo blijft er uiteindelijk niets anders over dan door te rijden naar “Santuario de la Virgen de la Cabeza”. Zodra we de hoofdweg verlaten begrijp ik dat hier iets groots en zeer heilig gevestigd is. Het is buiten het seizoen, dus niet zo druk, maar de rij mobiele winkeltjes op de promenade naar de trappen van het heiligdom verraad dat het hier zomers wel heel erg druk zal zijn.
We rijden rustig door tot aan het einde van het vakantiedorp waar we op een plein omringt door restaurants, die vandaag allemaal gesloten zijn, voor een moment stil houden. Ik bestudeer het WOMO-boekje en de Garmin. Er staat een weg naar de top geprojecteerd en ik zie geen slagbomen of andere hindernissen die een rit naar boven onmogelijk zouden maken. Dus we gaan naar de top!

Boven aangekomen treffen we een haast verlaten parkeerplaats aan! Da’s mooi! Het is ondertussen al vier uur en veel zin om verder te rijden heb ik niet. Misschien nog van de heuvel af naar het vakantiedorp maar verder zeker niet!

Ik ga op onderzoek uit terwijl Lyka de camper schoonmaakt. Dan loop ik liever niet in de weg in onze kleine woonruimte. Wat ik zie doet me besluiten om het heiligdom maar voor het eten te bezoeken. We hebben nog twee uur voordat het donker is en dan kunnen we na het slapen morgen meteen weer op pad. Een behulpzame Spanjaard die vloeiend engels spreekt wijst ons de weg. We lopen door een obscuur gangetje richting een van de grootste heiligdommen van de weide omgeving. Aangekomen in een kleine kapel staat een pop met Jezus op de arm gekleed in een gouden en zilveren jurk. Ik vindt het persoonlijk, vanuit de religieuze kunst gezien, mooi maar de katholieken hebben een heel ander beeld van deze voorstelling. Er worden kruizen geslagen en duimen gekust.

Op de terugweg komen we langs de onmisbare souvenirwinkel van het heiligdom. De verkoop van allerlei gewijde prullaria financiert de instandhouding en onderhoud van het heiligdom. Omdat er geen toegang wordt gevraagd kopen we altijd wat in de winkel! Vanaf vandaag zal Jezus aan het kruis een plekje op het dashboard van “de Oude Dame” hebben.
Vanuit de kerk kun je door het glas achter het altaar ook het heiligdom zien. Jezus aan het kruis heeft daarom moeten verhuizen naar de lange muur in de kerk.

Aan de zijkant van de kerk zijn er buiten wat catacomben waar de kaarsen worden gebrand. Echte kaarsen deze keer dus zijn er grote openingen in het plafond gemaakt om de warmte en roet te laten ontsnappen. Hier wordt om van alles gebeden, bedankt en gevraagd, herdacht en vergeten. Een vreemde verzameling attributen hangt aan de kapstokken langs de wanden.

Om vijf uur nemen we een moedige beslissing. We blijven vannacht hier staan. Althans, dat proberen we. Mochten we worden weggestuurd dan kan ik altijd nog naar beneden rijden. Aanbidders vertrekken regelmatig en worden niet meer aangevuld door nieuwe aanbidders. Het wordt buiten rustig en klok van heiligdom luid zes uur. Sluitingstijd? De zon zakt onder de horizon en geeft onze plaats voor de nacht een magische sfeer.

Ik loop nog een keer in de schemer rond de camper en zie geen enkele levende ziel. De kerkdeuren zijn dicht. Ik denk dat het voor vannacht wel goed zit.

We eten vanavond Varkensvlees in knoflook/honingsaus met gemengde verse groenten op mihoen. Het is heerlijk! We staan misschien wel op de mooiste plaats tot nu toe om de nacht door te brengen. Af en toe open ik de gordijnen om de verlichte parkeerplaats te bekijken. We zijn hier zielsalleen, alleen op de top van een berg in Zuid-Spanje.

Spanje: Muizen! Deel 2: De strijd

Baeza (achter Plaza del Toros)

Om half zeven zit ik al beneden. Mijn strijdplan heeft nog geen vruchten afgeworpen! Het is een wonder dat de muis zonder de val te laten dichtklappen de kaas heeft weggenomen. Ik zit enkele minuten verbaasd naar de lege muizenval te kijken. Achter de kachel knaagt het nu! Maar knaagt het minder sterk? Òf houdt mijn hoop mij voor de gek? Een ding is zeker! De stand is 1-0 voor Mickey Mouse.
Om half negen haal ik een stokbrood bij receptie en niet veel later zitten we samen te ontbijten. Het stokbrood is hier anders, breder en zachter, dat maakt Lyka erg blij omdat de harde korst steeds haar gehemelte krast. En daar heeft ze last van. Ik krijg het gevoel dat we steeds luier worden! We nemen de rust, net als de muis overigens die ik bij daglicht niet hoor. Zou hij al een buik vol met gif hebben?
Na het ontbijt doen we weer rustig aan en later dan gepland gaan we weer op weg. We gaan weer richting “Úbeda”, om wat boodschappen te doen en grote plastic voedselcontainers te kopen om het toekomstige knagers veel moeilijker te maken. Voorkomen is altijd nog beter dan genezen.
Onderweg wordt er maar weinig gesproken en we luisteren naar een Spaans radiostation dat internationale muziek uitzend. Mijn gedachten zitten bij de muis, bij de muizenkorrels en de muizenvallen. Het laatste wat je tenslotte wil is een muis in de camper, een vrouwtjesmuis in de camper, een zwangere vrouwtjesmuis in de camper, een moedermuis met een nest jongen die piepen om gevoerd te worden! Het zweet parelt op mijn voorhoofd. De winterzon in Spanje is warm, zeker achter het glas van de voorruit.
Bij Lidl valt het me meteen op dat er weer veel nieuwe zaken in de koeling staan. Dat is namelijk hier in Spanje wel anders! Ik schat dat zeker de helft van de schappen in deze Lidl koeling is, duidelijk veel meer dan in andere landen. Spanjaarden houden dus van vers eten!
Een Chinees warenhuis is de ideale plaats om goedkope plastic opbergboxen te kopen. Voor nog geen negen en twintig euro hebben we drie grote plastic tassen vol. Met een gevoel van overwinning rijden we “Úbeda” uit.

Met een kleine omweg door de olijfgaarden rijden we richting “Baeza” de zusterstad van “Úbeda”. Misschien wel tweelingzusterstad wanneer je de geschiedenis leest. Al van verre zie ik een schitterende staanplaats aan de rand van het hoogland. Bij aankomst blijkt dat ook een schitterende plaats te zijn. Het is pas half drie wanneer ik de motor van de camper af zet.
We gaan meteen aan de slag om alle opgehangen plastic tassen vol met gered voedsel over te laden naar de opbergboxen. Alleen blik en glas blijft op de oude plaats staan. Gelukkig had ik van te voren de ruimtes onder de zitbanken opgemeten zodat de meeste opbergboxen goed passen. Het is en blijft stil achter de kachel. Zou de muis al dood zijn? Zou de dode muis uitdrogen of gaan stinken? Vragen èn nog eens vragen komen op in mijn gedachten.

Wanneer we eindelijk klaar zijn en alles weer veilig onder zitbanken is opgeborgen is het tijd voor een biertje en foto’s van het uitzicht. Het is een schitterende staanplaats met een nog mooier uitzicht.

Onder het eten, Chili met een biefburger en aardappelpuree, begint Mickey Mouse weer te knagen. Is het weer zwakker dan vanochtend? Zo klinkt het wel. We zijn de oorlog aan het winnen terwijl we misschien nog wel een of twee veldslagen gaan verliezen.
Het knagen verdwijnt weer en wij gaan verder met de tv-serie “Unforgotten”. Morgen volgen we weer de route uit het WOMO-boekje.

Spanje: Muizen!

Santa Elena (Camping Despeñaperros)

Mijn bioritme is aardig verstoord! Om kwart over vier zit ik aan de koffie achter het beeldscherm omdat ik niet meer kan slapen. De nacht buiten in de bergen is stil en donker. De stilte wordt doorbroken door het geknisper van cellofaan onder een bank.
‘Alarm! We hebben muizen aan boord!’
Nu had ik dat geluid gisteren ook al gehoord maar toen was het maar voor enkele seconden. Ik twijfelde, maar nu ben ik zeker. Vandaag is het veel langer en lijkt het door de stilte buiten veel luider. Helaas kan ik op dit moment nog niets ondernemen. Het is midden in de nacht en Lyka ligt nog in diepe slaap. Ik moet wachten tot de zon op is en Lyka wakker is zodat ze me kan helpen om onze voorraad onder de langsbank te onderzoeken.
Ik drink nog een koffie terwijl de muizen, of hopelijk slechts één muis, zich een weg door een verpakking knagen. Het is moeilijk voor me om zo stil te blijven zitten en aan te horen hoe een klein knaagdier zoveel schade aanricht. Drie uur later vallen mijn ogen weer dicht en kruip ik uiteindelijk met voeten als klompen ijs weer in bed. Het vriest buiten, dat is zeker!
Ook in bed hoor ik in de verte het kleine diertje onder de bank knagen. Met elke seconde die verstrijk wordt het geknaag luider totdat het lijkt dat het geluid uit enorme luidsprekers komt. Zonder een seconde te hebben geslapen klim ik om tien voor acht weer uit de alkoof. Ik sta te popelen om aan de gaan te gaan maar moet noodgedwongen wachten tot Lyka eindelijk beneden is. Wanneer dat eenmaal zover is bespreken we onder een kop dampende koffie ons strijdplan.

Even een zijstap: Het vochtprobleem lijken we te hebben opgelost. Na de zeer koude nacht is er maar weinig condensatie aanwezig op de voorruit en deurramen van de cabine. Er was dus in het begin van de reis veel te veel vocht binnen en dat veroorzaakte condensatie op de wanden achter het bed met als gevolg de natte plekken in het matras met als direct gevolg schimmel. Dus dat is hoogstwaarschijnlijk opgelost en nu gaan we aan het volgende probleem beginnen.

De losse spullen van de bank af, de lange kussens op het bed en de luiken omhoog. Bij het uitnemen van de blikken zie ik al de eerste muizenkeutels en is mijn angst bevestigd. Verder naar onder zie ik de schade die is aangericht! Een zak rijst is verscheurd en het pak zilvervliesrijst loopt langzaam leeg wanneer ik het uit de doos neem.
Mijn gedachten razen door mijn schedel terwijl Lyka nog een kop koffie voor me zet. Ik gooi alles weg wat oud is èn wat we waarschijnlijk niet tijdens deze reis eten, is mijn conclusie. Buiten is het al licht, het rijp staat hoog op de driewielige vuilniscontainer, en ik stap in mijn t-shirt naar buiten om alles wat niet in blik zit en is aangevreten weg te gooien. Koud en opgelucht stap ik weer de camper binnen. Lyka kijkt me verbaasd aan. Zo rigoureus heeft ze nog nooit gezien! Het volgende luik  van de langsbank gaat open en daar liggen de ongebruikte zakken koffie. Van de eerste is de zak open geknaagd en ik druk met gemak de lucht er uit. Ik wordt treurig, mijn koffie, Oh mijn god, toch niet al mijn koffie? Gelukkig valt het mee en zijn er maar zes zakken kapot geknaagd. De rest van de zakken moet worden afgewassen omdat ik ook sporen van de urine van het knaagdier heb gevonden. Die urine kan ziektes bevatten dus hygiëne is belangrijk. Ik kan ze nog niet weggooien maar bij een volgend bezoek aan een Spaanse supermarkt ga ik wel alvast naar koffiepads kijken.
Naast de koffie vindt ik ook de plaats waar onze kostganger waarschijnlijk overdag slaapt. Twee grote strandlakens zitten onder de keutels en zijn bezaaid met stukjes gekleurd polyester van de verpakkingen. Die strandlakens worden dus ook verwijderd en naar de wasmand verplaatst. Dat is nu ook een prioriteit! Ik maak de twee ruimtes onder de bank goed schoon en plaats alles wat in, een voor knagende muis, ondoordringbare verpakking zit weer terug. We gaan vanaf vandaag de strijd aan met “Mickey Mouse” en hoewel het een ongelijke strijd is zullen wij zeker zegevieren! Wat we volgens “Google vertalen” nodig hebben is “Ratas Grano” en enkele mechanische muizenvallen, daar zijn Lyka en ik het direct over eens.
Maar we zijn nog niet klaar met die muis! Hij heeft namelijk ook ons brood aangevreten en nog meer voedsel op en naast de tafel! We kunnen weer van voor af aan beginnen en inspecteren al ons droge en verse voedsel buiten de opslag. Lang duurt dat niet! We gooien gewoon alles weg! Oude potjes met van alles en zakjes kruiden verdwijnen allemaal in de vuilnis. Er volgt een grote schoonmaak en wanneer we klaar zijn is de camper zeker twintig kilo lichter. Noodvoedsel zit vanaf vandaag alleen nog in blik. Plastic voorraadbussen komen ook op de boodschappenlijst, er is vast wel ergens een Chinees warenhuis waar we een stuk of acht van die bussen kunnen kopen voor het gedroogde voedsel dat we altijd bij ons hebben. Wanneer we dan ook nog een bijpassend mandje kunnen kopen zijn we helemaal compleet bewapend tegen een volgende aanvaller.
Ons heerlijke brood was aangevreten dus ik bak zelf broodjes voor ons ontbijt op deze tweede kerstdag. Dat het vandaag 26 december is waren door alle commotie vergeten. Die kleine knager is het onderwerp van gesprek tijdens het ontbijt. Hoe we het gaan doen en snèl, heel snel! Ik heb het ondertussen ook het gat gevonden waardoor de muis waarschijnlijk aan boord is gekomen en dat gat moet vandaag nog worden gedicht om een volgende invasie te voorkomen en het ontsnappen van deze indringer te voorkomen.
Sinds gisteren probeer ik een nieuwe aanpak voor de routes. De coördinaten van de waypoints geef ik nu een voor een in de juiste volgorde op de Garmin GPS in.
Opgelucht en met een missie gaan we op pad.

1. Muizenkorrels en muizenvallen
2. Voorraadbussen voor rijst en macaroni
3. LPG tanken zodat we niet zonder gas komen te staan
4. Een camping om te douchen, dit is de belangrijkste

We rijden door zowel een fascinerend als saai heuvelachtig landschap bezaaid met olijfgaarden. Dit zijn de olijfolievelden van Spanje! De weg slingert zich door het rood groene landschap en brengt me in een trance. Ik zit door de muis zo in gedachten verzonken dat ik een afslag mis en pas een kilometer of tien later de fout ontdek. Terugrijden is wel mogelijk maar niet nodig. Dit landschap strekt zich kilometer na kilometer uit over Andalusia en is overal hetzelfde. Ons nieuwe doel wordt “Úbeda”, LPG en diesel tanken.
Nadat beide tanks zijn gevuld vinden we ook een Chinees warenhuis waar er hard wordt gelachen om de uitleg over wat ik zoek. Maar ik loop niet onverrichterzake naar buiten. Voor € 3,60 heb ik muizenkorrels en twee muizenvallen. Door alle opwinding ben ik helemaal vergeten om naar de voorraadbussen te kijken! Onder het rijden heb ik de beslissing genomen om een hele vloot van die plastic voorraadbussen aan te schaffen. Vanaf vandaag, of beter gezegd vanaf morgen, gaat alles waar knaagdieren interesse in kunnen hebben in een voorraadbus!
Op de parkeerplaats van het Chinese warenhuis loop ik door enkele iPhone apps op zoek naar een camping, en dat blijkt moeilijker dan het lijkt. Er zijn maar hèèl weinig campings open rond deze tijd van het jaar. De beste optie is een camping acht en vijftig kilometer noordelijk van “Úbeda”.

Wanneer we om kwart voor vier het terrein van “Camping Despeñaperros” in Santa Alena oprijden zoeken we een plaatsje in de zon. Het plaatsje dat ons is toegewezen ligt onder het bladerdek van enkele naaldbomen. Wij hebben liever zoveel mogelijk zon. We staan naast het water maar de elektriciteit wil niet werken? We proberen een andere paal en ook die geeft niet thuis. Er gaat een lichtje bij me branden en in de receptie geeft mijn opmerking “Ocho-Ocho”, acht en tachtig, stroom voor de camper.
Maar we zijn nog niet klaar! Opnieuw duiken we onder de banken om naar sporen van de muis te zoeken. We zien niets, maar we plaatsen wel onder de  twee luiken muizenkorrels! Dat vergif moet een einde aan ons probleem maken!
Na drie dagen is het warme water uit de douchekop heerlijk ontspannend. Ik moet er niet aan denken om dag na dag van camping naar camping te rijden. Je mist dan wel heel veel vrijheid. Ik geef het wel eerlijk toe dat ik me soms ook wel eens ongemakkelijk voel langs de weg maar de romantiek van het vrij staan maakt ook weer veel goed.

Door alle inspanningen met de muis zijn we helemaal vergeten om bij de Lidl enkele boodschappen te doen. Dat wordt dus improviseren! Reepjes kip met snijbonen en paprika in een Japanse kerriesaus op rijst. Het smaakt beter dan het er uit ziet. Voor mij zou het een klassieker kunnen zijn maar Lyka zit met lange tanden in haar Japanse kersenbloesem kom te roeren. Ze houd nu eenmaal niet van kerrie en denkt dat specerijen slecht zijn voor de huid. Ze moet nog leren dat het niet altijd gaat zoals we zouden willen.
De gratis wifi verbinding van de camping neemt haar helemaal in beslag. Facebook, Clash of Clan, nog een spelletje en dan weer een chat met de Filippijnen. Kan ik het afkeuren? Nee, natuurlijk niet! Ieder zijn ding en ik kan begrijpen hoe het is om zo lang van huis te zijn, zonder je familie en vrienden. Ik heb maar twee foto’s voor vandaag dus daar ben ik snel klaar mee, een verhaal publiceren en een stukje schrijven.
Maar dan wordt het tijd voor ontspannen met de tv, ik begin aan een nieuwe Britse mini-serie van ITV genaamd “Unforgotten”. De eerste aflevering is zeer boeiend, de tweede aflevering wil niet afspelen en mijn virusscanner slaat meteen op hol zodra ik op mijn MacBook wil kijken wat er mis is. Gewoon even een nieuwe aflevering op het internet zoeken, dan de juiste ondertitels zoeken en klaar is Kees. Ondertussen is het al wel kwart over elf, tijd om naar bed te gaan, het is een lange drukke dag geweest. Morgen gaan we goed voorbereid op pad. Een nieuwe route en een nieuw begin.