Frankrijk: De blauwe lucht tegemoet

Vic-En-Bigorre (Bar De L'échez)

Die wijntjes hebben vannacht hun werk wel gedaan! Terwijl Lyka klaagt over de regenbuien en het lawaai dat ze op het dak van de camper veroorzaakten kan ik alleen maar glimlachen over de goede nachtrust die ik heb gehad. Ik ben zelfs al voor zeven uur uit bed! terwijl ik aan mijn eerste kop koffie zit en het verhaal van gisteren schrijf gaat de iPhone om zeven uur precies af.

Ik ga rustig verder met schrijven totdat Lyka zich bij me voegt en ik aan het ontbijt kan beginnen. Er zijn nog wat restjes in de koelkast dus maken we die eerst maar op. De worstjes smaken nog uitstekend en de witte bonen in tomatensaus van de Asda uit Schotland brengen een glimlach op onze gezichten.
We hebben helaas de eerste twee reizen met de oude camper veel pech gehad maar tot nu toe gaat het op deze reis allemaal goed. De koelkast geeft geen krimp en de accu kan het redelijk bijbenen. Redelijk zeg ik omdat ik hem wel om de drie dagen weer helemaal vol laad. Tenminste, wanneer we netstroom op de camping hebben. We zien ook weinig zon dus het paneel laadt ook niet echt bij. Het mannetje kijkt af en toe wel neutraal op de accu monitor maar de spanning komt nooit onder de 12 volt. Misschien slijt de accu wel snel omdat we net boven de 50% lading blijven hangen maar dat kan me op dit moment niet zoveel schelen.

Een blik op de kaart over de route die we tot nu toe hebben afgelegd. Kaarten zullen niet veel voorbij komen in mijn verhalen, net als coördinaten waar we hebben geslapen en afgelegde afstanden, dat is onzinnige informatie waar niemand iets mee kan. Persoonlijk vindt ik het ook iets van een wedstrijd hebben! Zoals we kunnen zien zijn we al bijna in Spanje.
Morgen heb ik voor Lyka een verrassing en daarom zijn we een kleine kilometer of veertig voor ons doel van morgen gestopt. Maar weer verder met vandaag. Tja, voor het eerst sinds enkele dagen zien we aan de zuidelijke horizon weer een streep blauwe lucht. Dat werkt wel motiverend om snel die kant op te gaan.
Tijdens een van de korte pauzes valt het ons meteen op dat de buitentemperatuur een stuk aangenamer is geworden. Mijn thermische t-shirt blijft al een dag in de kast liggen maar met deze temperaturen wordt de korte broek ook alweer aantrekkelijk.

Ook dit is weer zo’n dag met weinig hoogtepunten en weinig foto’s, een eindje rijden, een koffiepauze, wat kleine boodschappen doen, een lunch, een planning maken waar te stoppen en zo komen we aan in Vic-En-Bigorre waar we naast “Bar De L’échez" op een boomrijke parkeerplaats staan.
Vandaag was geen saaie dag! De omgeving en de vergezichten van Zuid-Frankrijk wisselden regelmatig, maar wel een dag die je snel zal vergeten. Het is vandaag 11 november en dat is in Frankrijk de nationale feestdag die de wapenstilstand en daarmee ook het einde van de 1e wereldoorlog herinnert.
Omdat ‘Les ‘Ollandèrs’ zo onwetend zijn over deze historisch periode en feiten duurt het even totdat het tot ons doordringt dat de supermarkten vanmiddag ook weer dicht zullen zijn. Met een direct gevolg dat ik nog even snel een baguette bij een kleine plaatselijke bakker langs de weg voor de lunch moet scoren!

Voor het avondeten van vandaag hoef ik niet zo diep te gaan. De kip en de patat gaan tegelijk in de oven. Een experiment dat uiteindelijk niet doorgaat! Ik heb de patat gisteren wel in mijn handen gehad maar weer in de vriezer terug gelegd met het idee dat ik vandaag patat zou kopen. Nee dus, helemaal vergeten en de winkels zijn dicht!
Tijd voor een noodoplossing? Een beetje van Maggi en een beetje van jezelf!
De aardappelpuree uit een zakje is niet eens zo slecht! Zeker wanneer je het kookvocht van de diepvries broccoli gebruikt om de puree aan te maken. Een stukje gebraden kipfilet erbij en de simpele maaltijd is compleet.
Ik weet niet waar het aan ligt maar ik ben weer helemaal kapot en ben duidelijk aan een rustdag toe! Weer geen film want ik kan mijn ogen niet meer open houden. We liggen weer voor tien uur te ronken en vannacht blijft de kachel weer uit! Buiten blaast de wind door het ritselende bladerdak. Af en toe valt er een blad omdat ook hier de herfst in aankomst is.

Frankrijk: Alweer ruim een week op pad

Blasimon (bij het park)

Op deze luie donderdagochtend realiseer ik me dat we alweer ruim een week onderweg zijn. Het reizen met de camper is net zo intens als het reizen met een rugzak. Ik heb het gevoel dat we al een maand onderweg zijn! Wat is het hier toch heerlijk rustig op deze camping op het Franse platteland! Wanneer we dichtbij de openbare weg slapen ga je toch met een ander gevoel in je achterhoofd naar bed. Je bent wat voorzichtiger wat gevoeliger voor vreemde geluiden. “Camping Le Moulin” in Chef-Boutonne is een heerlijk plaatsje, met in het winterseizoen slechts één fantastische douche en toilet voor enkele campers, en ik zal zeker proberen om hier op de terugweg ook te overnachten.
Het ontbijt schiet erbij in doordat we zo lui en laat zijn. Tegen de tijd dat we kunnen gaan eten besluiten we om maar te gaan rijden en onderweg een vers baguette te kopen. Waarom zijn die broodjes in Frankrijk toch zo lekker? Is het het vakantiegevoel dat ons voor de gek houdt? Nee dus, een kort visueel onderzoek van het brood brengt aan het licht dat het meel dat hier wordt gebruikt duidelijk anders is dan in Nederland. Het is geen witbrood! Het is een beetje grauwig dat duidt op een andere samenstelling van het meel. Carrefour zorgt voor de verse baguette en wij beleggen het ruim met kaas en honing. Koffie en thee maken het uitgestelde ontbijt compleet.

Bij het wegrijden van de camping heb ik 409 kilometer op de GPS staan als ons reisdoel. Dat gaan we zeker niet halen maar de paarse streep op het apparaat loopt haast recht naar beneden, naar het zuiden. Volgens deze planning zijn we op zaterdag of zondag in Spanje maar zelf hou ik het op maandag.
We bereiken de wijngebieden ten oosten van Bordeaux. De omgeving en de bebouwing verandert. De velden met wijnstokken worden talrijker en de grote wijnhuizen ook. Het is een schitterende omgeving.
Omdat we water moeten innemen, we doen het nu nog met de jerrycan, stop ik bij een kerkhof met veel bloemen en bloeiende planten. En, Bingo! Een kraan zonder slot met vers drinkwater. Op het kerkhof staan ook enkele familiegraven zo groot als kleine huisjes. Graven uit een ver verleden toen Frankrijk nog een rijke koloniale natie was en de elite tussen het volk op het platte land woonde. Heeft Frankrijk zich ten gronde gericht door immigranten uit de voormalige koloniën toe te laten? En deze immigranten, brandde er in hun hart niet de haat tegen de voormalige kolonisten? De tijd zal het leren maar hier in Frankrijk staat het er een stuk slechter voor dan in Nederland.
Vergeet ook niet dat Frankrijk vooral een agrarische natie is. Nog steeds exporteert het veel landbouwproducten, of daarvan afgeleide producten, naar elke uithoek van de wereld. Van de elitaire Champagne en Cognac tot de simpelste Brie!

Het valt ons op hoeveel mooie grote huizen er op het platte land leegstaan. Sommige goed onderhouden maar de meeste toch vervallen. Heeft dat te maken dat er op het platte land geen werk meer is? Is de plattelandseconomie dood? Dat moet haast wel. Een stukje verder rijden we door een hoofdstraat in een klein stadje waar alle winkels leeg staan. Te huur of te koop staat op de aanplakbiljetten in de etalages. Zelfs bij de kleine supermarkt aan het einde van het dorp staat er geen enkele auto op de parkeerplaats.
Wanneer ik de supermarkt betreed is er helemaal niemand te zien. Ik grijp een stokbrood en een zak gemengde sla die tegen de datum aan is. Een oudere korte dikke verwarde vrouw verschijnt uit een van de gangpaden en kijkt me verbaasd aan. Ik moet haar ook vreemd hebben aankijken want ze verontschuldigt zich. Twee euro en vijf en zestig cent omzet, hier werken ze ook nog met de echte eurocenten, ik betaal met de pinpas en besef tijdens het intikken van mijn PIN-code hoe droevig dit beeld is.
Vroeger had je in dit stadje de bakker en iemand in de winkel, de groenteboer en zijn dochter, de slager en zijn knecht, de kruidenier en zijn vrouw! Acht mensen hadden werk en hun leven enige inhoud. Nu is er een kleine moderne supermarkt aan de rand van de stad met één oudere vrouw, en zeven mensen vragen zich af wat ze vandaag moeten gaan doen en hoe ze brood op tafel moeten krijgen.

Na slechts een staanplaats voor de nacht te hebben geprobeerd, een andere camper gaf ons het advies om niet aan de rivier te gaan staan, komen we op een kleine parkeerplaats naast een park in Blasimon terecht. Een mooie schone rustige plaats met wat uitzicht op het groen. De gordijnen aan de straatkant gaan dicht en wij gaan een beetje ontspannen.

Het avondeten houden we sober omdat het een restje is van enkele dagen geleden. Gekrulde pasta met Bolognese saus en sla. Vooral de Parmezaanse kaas maakt de maaltijd af.
Als avondfilm hebben we “The Ones Below”, een Britse tv-film uit 2016 met een verrassend einde. Nog een rood wijntje, we zijn ten slotte in wijnland, en dan vermoeid naar bed. Morgen hebben we een ruim 220 kilometer voor de boeg om aan de grens met Spanje te komen. De bestemming is een verrassing voor Lyka maar ook een plaats die me altijd heeft gefascineerd en die ik zelf dus ook graag wil bezoeken.

Frankrijk: Regen en wind

Chef-Boutonne (Camping Le Moulin)

Het begon vanochtend allemaal met de kerktoren die zes uur sloeg. Het is op dit uur ook in Frankrijk nog pikkedonker. Zo donker zelfs dat ik het alarm voor dit onmenselijke uur heb uitgezet en zeven uur is vanaf vandaag het tijdstip geworden dat ik op ga staan. Waarom zo vroeg? Gewoon omdat ik even tijd voor mezelf wil hebben en rustig aan mijn verhalen en foto’s kan werken.
We gaan vandaag richting Le Mans en het is zeker niet een van de mooiste gebieden van Frankrijk waar we doorheen rijden. Het eindeloos lang rijden begint saai te worden. Regenbuien geselen de oude dame en tussen twee buien door stoppen we waar er maar een blauw bord “Parkeerplaats” staat. Warme koffie en warme thee verwarmen de innerlijke mens tegen de koude wind en regen buiten de camper.
Helaas hebben we vandaag ook al de eerste technische problemen ondervonden. De ontsteker van de kachel wil niet altijd werken. Soms is een tikje tegen de zijkant van de kachel genoeg maar ik moet onderweg toch maar eens gaan kijken voor een vervangende ontsteking. Het is een vrij normaal onderdeel dat heel lang verwerkt is in de kachels van Trumatic, maar dat neemt niet weg dat het moeilijk verkrijgbaar kan zijn. Ik heb namelijk het idee dat ze niet zo vaak kapot gaan. Mocht het echt fout gaan dan zullen ter plaatse een oplossing moeten vinden. Voor nu laten we de kachel gewoon zachtjes branden.
Met het oog op de tijd stoppen we even voor Niort om een camping te zoeken op de iPhone app van de NKC. En dat is moeilijker dan het lijkt. Er is slechts één camping zo laat in het jaar open op weg naar het zuiden. De camping ligt redelijk op de route maar is nog wel 53 kilometer rijden. En dat is ruim een uur reistijd met onze gemiddelde snelheid. Dan moeten we ook nog geluk hebben met het verkeer in de binnensteden of omleidingen wegens wegwerkzaamheden.

Het rijden naar de camping duurt nòg langer dan verwacht maar met weinig daglicht resterend rijden de “Camping Le Moulin" in Chef-Boutonne op. De eerste aanblik is een beetje mistroostig en verlaten. Maar ja, wat verwacht je in november? Een bruisende camping? Nee, en met dit weer zeker niet.
De eigenaar blijkt een Engelsman te zijn die ook nog een vloeiend Duits en Frans spreekt. Voor drie euro korting moet ik op zoek naar de kaart van de ACSI campingclub maar die heb ik gelukkig zo gevonden. Organisatie is nu eenmaal belangrijk in een kleine woonruimte!

Na het douchen ga ik meteen aan de slag met het avondeten. We zijn moe en we hebben trek. Chipolata met bbq uien, broccoli en ovenfriet zijn het avondmenu. Stevig en kruidig want dat hebben we nodig vandaag! Van een film komt er niets vanavond. Ik ben te lang bezig geweest met andere zaken en de vermoeidheid dwingt me ons bed op te zoeken. Lyka is ook nog even met zichzelf bezig maar niet veel later kruipt ze naast me.
We zijn vandaag weer een stuk opgeschoten richting het zuiden maar het gaat niet zo snel als we hadden verwacht. Maar dat geeft niet, we hebben geen haast, we zijn ontsnapt aan de ferme grip van de maatschappij!