Schotland: Op zoek naar geld

Fort William (Lochy Caravan Park)

Het was een prima nacht. Onbegrijpelijk hoe rustig het hier ’s avonds kan zijn! Buiten raast de rivier Carnoch, niet meer dan een stroompje, haar als thee gekleurde water naar Loch Sunart. De midges zijn ook vroeg opgestaan dus naar buiten gaan blijft tot een minimum beperkt.
Ik zit in de radiostilte naar het lege scherm van mijn MacBook te staren. Er komt niet veel uit mijn handen en hoofd. Het rijden door mooie landschappen is als het luisteren naar de radio: “Je hoort en herkent veel liedjes, je zingt of neuriet mee met de door jouw herkende woorden, maar aan het einde van de middag kun je geen nummer meer opnoemen dat je op de radio hebt gehoord.”
De vergezichten en bergen zijn nog steeds mooi en nu we over de andere oever van Loch Linnhe voor de tweede keer naar Fort William rijden zijn ze ook weer eens verandert. Veranderen doen de vergezichten wel maar na bijna vijf weken worden ze gewoner, de ooh’s en aah’s zwakken wel af.
We rijden, zoeken (tevergeefs) naar een radiostation. Drinken koffie of thee. Eten onze lunch en stoppen opnieuw. We laten de mijlen onder ons doorglijden op weg naar onze volgende bestemming, Fort William.
We zijn vroeg en moeten nog lunchen. Een snelle blik op de Garmin verteld ons over watervallen, een kilometer of twintig omhoog boven Fort William, twintig kilometer heen en twintig kilometer terug plus een lunch is goed voor bijna twee uur. Dus dat gaan we dan maar doen. Dat is meteen de luxe van een camper. Je eigen vervoer, restaurant en hotel, je hebt het allemaal binnen handbereik.

Het onafgebroken neerdalende regenwater heeft de “Chia Aig watervallen” laten aanzwellen tot een echt spektakel. Om 13:39 maak ik de eerste foto van de dag. Dat verteld genoeg over hoe we tegen de schoonheid van de natuur na vijf weken in Schotland aankijken! Een blik kippensoep van de Albert Heijn met het laatste oud brood als lunch. De kippensoep smaakt beter dan de groentesoep, dat laatste blik hebben we onaangebroken in de vuilnisbak gekieperd.
Zodra ik weer 3G op mijn iPhone heb kijk ik of het geld al op mijn rekening staat. Steeds tevergeefs! Ik wordt er een beetje moe van. We leven in een 24/7 economie, kunnen online en in winkels zelfs contactloos betalen, maar wanneer het over een overschrijving tussen twee verschillende banken gaat zet iemand op vrijdagmiddag de computer uit en op maandagochtend gaat hij pas weer aan! We moeten nog wat kleine inkopen doen. Ik hoop nog steeds dat het geld nu op mijn rekening staat!
Net voordat we de Lidl betreden kijk ik voor een laatste keer. En ja hoor, na drie dagen staat mijn geld eindelijk op mijn VISA rekening. Met een opgelucht gevoel doen we wat kleine inkopen voor vandaag. Morgen gaan we nog een keer inkopen, dan groot want morgen gaan we voor een paar weken de verre eilanden en hooglanden bezoeken.
£ 17,94, hup de kaart er in, en wachten. De Poolse cassière verteld me dat de betaling is afgewezen. Daar sta ik dan! Gelukkig heb ik wat contant geld op zak om de kleinere betalingen te doen. Mokkend druip ik af. Wat nu? Ik zal de camping toch ook moeten betalen? Wanneer ik daar ook contant moet afrekenen heb ik nog maar £ 30,- op zak èn dat is niet veel voor de boodschappen, veerboot en diesel voor morgen. We zouden zo maar een dag moeten wachten tot de bank haar zaakjes voor elkaar heeft.

Gelukkig wordt ik door het personeel van de camping herkend en vriendelijk verwelkomt, dat helpt altijd. Nadat ik ze van mijn probleem op de hoogte heb gebracht wordt er een poging ondernomen om de £ 18,30 van mijn VISA kaart af te schrijven. Tevergeefs! De glimlach verdwijnt niet en we mogen een plekje op het veld gaan zoeken.
‘Betaal morgen maar!’, is de boodschap die we meekrijgen.
We zijn in ieder geval voor vandaag gered!
Zodra we op de staanplaats voor de nacht staan moeten we aan de gang met de alledaagse, nou ja, wekelijkse dingen die je thuis ook moet doen. De koelbox begint te ruiken en die is deze middag aan de beurt voor een grote schoonmaak. Drie blokken kaas, twee keer extra belegen en een keer extra belegen komijn, vier bolletjes smeerleverworst, een pak lamsvlees, een pakje Leerdammer, een pakje salami’s en vier koelelementen gaan op de tafel. Warm water met voldoende schoonmaakmiddel en vijf minuten later kan de koelbox, met vier bevroren nieuwe koelelementen, weer dicht. Ik moet eerlijk toegeven dat we tot nu toe veel plezier van die koelbox hebben gehad.
Het hele gedoe met die kredietkaart zit me niet lekker en ik loop voor het eten nog een keer naar de receptie van de camping om te zien of de kaart nu wel wil werken. Het geld is binnen maar op de een of andere manier weet mijn kaart dat nog niet. Met dezelfde vriendelijke glimlach wordt ik geholpen en nadat het weer niet lukte stellen ze me gerust dat het morgenvroeg ook wel goed is. Ik ben blij dat er nog mensen bestaan die vertrouwen in de mensheid hebben.

Het lamsvlees verdwijnt in een pan om te sudderen in een blik gepelde tomaten. Wat extra kruidenmelange en het moeilijkste is alweer gedaan. De pan, op een ouderwets stoofplaatje, vult de camper met de vertrouwde geur van thuis. Na twee uurtjes ligt het lamsvlees op de borden, met gebakken aardappelen en sla een heerlijke maaltijd.
Na de vampierfilm van gisteren staat er een moderne vampierfilm uit 1987 op het programma. “The Lost Boys” zit ergens tussen komedie en horror in, ook de harde rockmuziek is typisch iets van de films uit de eind jaren tachtig.
We kunnen alleen maar hopen dat mijn kaart morgen werkt, anders hebben we weer een hobbel die we moeten zien glad te strijken.

Schotland: Tot ziens eiland Mull

Net buiten Strontian (wild)

Ook vandaag zie ik om zes uur weer grote stukken blauwe lucht. Helaas heeft de ervaring me geleerd dat het kan regenen wanneer we straks van deze mooie overnachtingsplaats wegrijden. We hebben gisterenavond laat nog gezelschap gekregen van een Engelse buscamper. Veel hebben we niet van de bewoners gezien. Alleen de rug van de bestuurder toen hij voorin de krant of een wegenkaart zat te lezen.
Nu is onze camper al niet een van de grootste maar een buscamper zou ik zeker niet zien zitten. De voordelen van het gemakkelijk parkeren en goedkope overtochten weegt niet op tegen de extra ruimte en het altijd klaar hebben van een gedekt bed.

Onze Omnia oven bevalt nu zo goed dat ik ’s morgens soms ook de tijd neem om heerlijke broodjes af te bakken. Lyka geniet met de dag meer en de kleine ongemakken van het leven in een camper neemt ze voor lief. Het niet (meer) aan boord hebben van warm water was voor haar een belangrijk argument. Nu kan ze er gewoon mee leven. In mijn hoofd bouwt zich een lijst op met kleine aanpassingen die ik moet uitvoeren en plannen voor de volgende reis. Noem het maar fijn afstellen van onze camper ervaring.

Na het ontbijt krijgt alles weer zijn/haar vaste plaats, zodat het niet door de leefruimte kan vliegen, en gaan we op weg naar de volgende nederzetting met een ATM. In Tobermory hebben we snel een ATM gevonden maar die blijkt niet te werken, of de Nederlandse bankpas te accepteren. Nog even een snelle blik op mijn iPhone of de rest van mijn geld al op de juiste rekening staat. De batterij is leeg voordat ik heb kunnen vaststellen hoe de situatie nu is! Jammer, dan maar naar de volgende ATM.
De opluchting is groot wanneer de ATM £ 100,- in kleine biljetten uitspuugt. Eindelijk wat contant geld op zak om de kleine betalingen te kunnen doen. Diesel hebben we voorlopig nog niet nodig maar enkele kruidenierswaren worden meteen bij de plaatselijke CO-OP gekocht. Met een goed gevoel gaan we op weg naar de volgende veerboot die ons weer nar het vaste land zal brengen.
Het ene traject is een nieuwe tweebaansweg waarna er plotseling, na een aankondiging van een verkeersbord, weer een eenbaansweg opduikt waar je steeds om de paar honderd meter moet stoppen om tegenliggers te laten passeren. Ik heb het al eerder gemeld dat we nu anders naar onze omgeving kijken. Het nieuwtje is er af maar we waarderen de uitzichten nog wel. De interesses zijn verlegd naar de details. Kastelen in Schotland zijn als tempels in Thailand, op een gegeven moment heb je er genoeg gezien en moet je even een pauze nemen.

Tijdens een van die koffiepauzes trekken twee oude verlaten houten vissersboten mijn aandacht. Lyka kan er niets in zien en is al lang blij dat ze weer een 3G internet verbinding heeft. Ik hou van die beelden van verval. We leven in een maatschappij waar alles moet blijven zoals het is. Mensen worden bang gemaakt voor veranderingen. Maar zeg nu eens  eerlijk? Wanneer je niets mag verandering staat de vooruitgang toch ook stil. Tot in het oneindige conserveren van de dingen om ons heen leid tot een chaos. Daarom hou ik van India, een land met een geloof dat verval, vernietiging en afbraak onlosmakelijk verbonden zijn met het leven. We worden geboren uit het niets en we vervallen tot de kosmische bouwstenen waaruit we opgebouwd waren.

De veerboot is er een van een kleiner formaat dan we tot nu zijn tegen gekomen. Gewoon achter in de rij aansluiten en wachten op je beurt. We hopen op deze manier ook de veerdiensten in de komende weken te gebruiken. Ik ben niet zo gecharmeerd van dat reserveren, ik heb steeds een gevoel dat het onze vrijheid ernstig beperkt.

De wegen op het verlaten vaste land zijn nu haast zo slecht als de weinig bereden wegen op het eiland Mull. Met een slakkengangetje rijden we in alle eenzaamheid weer richting Fort William. De tijd kruipt, net als onze camper over het verlaten Schotse landschap. Onder het rijden mijmer ik over het leven in deze eenzaamheid. Ver weg van alles wat problemen kan veroorzaken. Een probleemloze samenleving en maatschappij, zou dat niet heerlijk zijn?
De tijd is onverbiddelijk en laat ons weten dat we met deze snelheden zeker niet vanavond  in Fort William zullen geraken. Maakt het voor ons wat uit? Nee, gelukkig niet, we hebben alle tijd. Na een korte sanitaire stop in het dorpje Strontian, waar het element Strontium is ontdekt, rijden we weer verder op zoek naar een plaatsje voor de nacht. Een kort gesprek met een lokale politievrouw en ik weet dat we geen problemen zullen krijgen wanneer we net buiten het dorp gaan staan.
‘Wanneer je geen gevaar oplevert voor het verkeer en gèèn rotzooi achterlaat dan is het voor ons OK!’
Ja, het milieu is hier op het Schotse platteland heel belangrijk.

Een ruime parkeerplaats langs de weg net buiten Strontian is de ideale plaats voor ons om de nacht door te brengen. Wat maakt een goeie plaats? Niet modderig, licht oplopend, alkoof (de bovenverdieping waar we slapen) van het geluid afgericht en niet onder bomen! Voor een optimaal gebruik van het zonnepaneel en een goede nachtrust mocht het ’s nachts regenen.

Het avondeten is voor het eerst tijdens deze reis geen succes! De Britse aardappelpuree lijkt meer op sneldrogend gips dan op voedsel, de smaak is niet veel beter, dus we moeten ons behelpen met bloemkool en een kipfilet. Onze borden zijn dus niet leeg voordat we aan de avondfilm beginnen.
De film is een klassieker uit 1931, “Dracula” met “Bela Lugosi”, de moeder van alle vampier films. Bela Lugosi gaf de duistere prins van de nacht een gezicht en dat gezicht heeft altijd als voorbeeld gediend.
Morgen weer lekker douchen!

Schotland: Een bezoek aan Iona eiland

Loch An Torr (parkeerplaats)

Om zes uur sta ik al onder aan de trap omdat ik gisteren zo gek was om te bedenken dat we ons vandaag gaan haasten! Het haast gevoel sloop op een onbewaakt moment weer in mijn lichaam. Het eerste wat ik deze ochtend doe, na het pissen, is het haast gevoel de camper uit schoppen en ik heb hem goed duidelijk gemaakt dat hij in deze camper niet meer welkom is!
Buiten raast de wind om de schuddende camper. Het is fris in de leefruimte, zestien komma drie graden volgens de thermometer, dus ik schiet snel mijn fleeces aan. Een oude fleece broek die in Nepal met me de Annapurna op is geweest en een fleece shirt met turtle neck uit Korea. Een van de beste aankopen ooit, tenminste, terwijl ik op reis was.
De koffie pruttelt, de temperatuur binnen kruipt langzaam omhoog en ik kijk uit over een grasveld als een golfbaan naar tientallen campers, caravans en tentjes waar de bewoners nog liggen te slapen. Ben ik dan de enige die zo vroeg opstaat?
Het ritueel van foto’s en verhalen begint. Hier in Fionnphort op de “Fidden Farm” is er geen telefoonontvangst noch FM of DAB+ radio. Hier heerst nog de rust en de stilte zoals die hier op het eiland van Mull al duizenden jaren heerst.
Het is verbazingwekkend hoe snel het weer hier in Schotland kan omslaan! Om zeven uur scheen de zon en stonden alle lichten op groen voor een bezoek aan Iona eiland en om kwart voor negen tikt de regen op het dak en tegen de ramen van de camper. Wat te doen?

Als eerste gaan we lekker ontbijten, niet op de gratis parkeerplaats, op 200 meter van de veerboot maar gewoon op de camping. Pannenkoeken met stroop! We wachten of het weer vandaag nog een keer wil omslaan. Zo niet, dan gaan we rijden en zoeken een beschut plekje om de koude regenachtige dag door te komen.
Na een uurtje te hebben gewacht is het buiten alleen maar slechter geworden. De stille motregen is overgegaan in een echte dikke regen inclusief het tikken op het dak. Ik ben teleurgesteld en kwaad tegelijk. Waarom ben ik gisterenmiddag niet dat eiland gegaan? Het heeft geen zin om te gaan zitten mokken! De mogelijkheid van gisteren komt niet meer terug en het weer op deze ochtend wordt er echt niet beter van. Dus wat gaan we doen? We pakken in en rijden verder. Over een paar dagen hebben we misschien nog een tweede kans om het eiland Iona te bezoeken.

Het rijden over de zeer smalle wegen is met mooi weer al erg vermoeiend laat staan met slecht weer. We rijden door een gemengde mist met regen. Het zicht wordt steeds slechter en de overkant van het water blijft grotendeels gehuld in de nevel. Toch is het mooi weer in Schotland op een eigen bijzondere manier.

Rijden, rijden en nog eens rijden. Een koffie, een lunch en een verdwaalde foto. De mist verdwijnt en de mist komt weer op, de regen is de hele dag aanwezig. Moeilijke momenten van passeren, snelheden van zelden boven de 45 Km/u. De wegen zijn smal en verraderlijk. We praten weinig, in stilte genieten we van deze avontuurlijke dag.

Totdat we rond vier uur een geschikte staanplaats vinden om de nacht door te brengen. Loch An Torr (parkeerplaats) ligt net buiten Tobermory. Een groot dorp met een winkel en een bank. Morgen moeten onze tijdelijke financiële problemen weer zijn opgelost.

Onder een van de banken heb ik een zakje “Nam Prik Ong” opgevist. Een van de vele zakjes kruidenpasta die we zelf uit Thailand hebben meegebracht. Een van de populairste gerechten die ik gemakkelijk in de camper kan koken. Samen met wat pasta en broccoli een heerlijke avondmaaltijd.
De avondvoorstelling is een Thaise film, om na het eten in dezelfde sfeer te blijven, “Chocolate” (2008). Een vechtkunst film over een autistisch meisje dat de rekeningen van haar moeder met de Thaise maffia gaat vereffenen. Een superfilm met veel spectaculaire actie die ook Lyka kan boeien.