Schotland: Feest!

St Andrews (Craigtoun Meadows Holiday Park)

Met een spijker in munne kop wordt ik om zes uur van de wekker op de iPhone wakker. Ik ga plassen en kruip daarna weer tegen Lyka aan. Dit ritueel wordt om zeven en om acht uur nog een keer herhaald. Half negen is het moment om het bed voorgoed te verlaten en te beginnen aan de koffie om me weer op de been te krijgen. Na twee koppen koffie, e-mails en een stukje schrijven begin ik aan het ontbijt. We hebben nog een uur en drie kwartier voordat de taxi ons komt ophalen.
Deze dag is anders dan de vorige. Het voelt alsof ik op schuimrubber loop. De gedachte dat we nog twee dagen feesten en drinken te gaan hebben stemt me met gemengde gevoelens. Wij houden wel van een feestje maar het drinken valt me steeds zwaarder.
Eerst nog douchen en dan komt de speciale kleding tevoorschijn. Alles zit nog op de juiste plaats in de bewaarhoes. Ik moet er zelf elke keer ook weer om lachen. Een voor een komen de spullen uit de bewaarhoes en worden aangetrokken. Tussen de verschillende kledingstukken loop ik steeds de camper uit om mezelf in de ramen van het douche gebouw te bekijken. Zodra ik alles aan heb, l’eau de toilette heb gesprayd, maak ik plaats voor Lyka zodat zij aan haar ritueel kan beginnen.
We blijken erg vroeg in de “Premier Inn” te zijn gearriveerd maar gelukkig mogen we in het restaurant, dat nog gesloten is, wachten. De minuten tikken tergend langzaam weg. Zodra Dean met zijn jongste dochter is gearriveerd gaat de tijd gelukkig wat sneller en kunnen we aan boord van de wachtende touringcars. Twee grote touringcars brengen ons, en alle andere gasten, naar “Hill of Tarvit“ waar de ceremonie zal plaatsvinden. Het is vandaag fantastisch weer voor een fantastisch bruidspaar!
De “Hill of Tarvit“ is een schitterende lokatie voor deze mooie huwelijksdag van onze vrienden. Gelegen tussen de rollende heuvels is het enorme landhuis een plaatje. De gasten zijn allemaal op hun best gekleed en alles gaat in de richting van een fantastische dag.
Het is ontroerend om te zien hoe trots en blij het bruidspaar is dat heel veel van hun vrienden, van heinde en verre, de moeite hebben genomen om deze bijzondere dag samen met hun te vieren.

Na de mooie ceremonie met woorden van Kim, Dean zijn zuster, gaat de hele groep naar het zonovergoten terras voor een hapje vergezeld met champagne. Èn die vloeit rijkelijk. Ondertussen heeft een oude vriend van vroeger zich bij ons aangesloten. Tam Nielsen is mijn zijn kleindochter Chloe bij ons aangesloten en we halen oude verhalen op. Tam met zijn 15 jarige kleindochter is het levend bewijs dat ik nu ècht ouder begin te worden.

Na de receptie gaan alle genodigden weer terug naar St Andrews om ter ere van het huwelijk van Tona en Dean te eten. De ambiance is perfect, “The New Clubhouse” met haar uitzicht op de 18e hole van St Andrews had niet beter kunnen zijn. Kim, Paul, Tam, Chloe, Kelly en haar vriend zitten ook bij ons aan tafel. Kim wijst naar de plaats waar de as van haar vader Keith en moeder Bettie zijn uitgestrooid. Ze pikt een traan weg. Haar ouders zouden heel trots zijn geweest op het huwelijk van Tona en Dean!

Heerlijk eten, een band met leuke muziek, een open dansvloer zijn de ingrediënten voor een goed bruiloftsfeest. Om half twaalf verlaten we voldaan en gevuld de zaal, een taxi brengt ons terug naar de camping waar we binnen minuten op bed liggen.

Het was een fantastische dag! Tona en Dean hartstikke bedankt dat we aanwezig mochten zijn bij deze onvergetelijke dag!

Schotland: Een dagje rust in St Andrews

St Andrews (Craigtoun Meadows Holiday Park), vrijdag 3 juni 2016

Voor het eerst op deze reis sta ik pas na 08:00 onder aan de ladder. Ik voel me redelijk fris, en dat is verbazend na de hoeveelheid heerlijke ciders van gisteren. Een glas uit de bar als herinnering aan deze mooie avond staat op de tafel in de camper. Het is een dik en stevig glas dat deze reis nog wel eens vaak gebruikt zou kunnen worden!
Het eerste dat me vanochtend te doen staat is de rotzooi opruimen want ik was dus toch vergeten het tasje met vuilnis in de vuilnisbak te doen.

Een verhaal op zich!

En dan ben ik ’s avonds na het avondeten de pen om de koelkastdeur te borgen kwijt. Gewoon weg, nergens te vinden! Ik zoek de hele camper af rond het keukenblok en geen borgpen. Hoe kan dat nou? In mijn gedachten ga ik de handelingen na die ik heb uitgevoerd toen we net bij de camper aankwamen. Ik ken mezelf, ik ben een beest met vastgeroeste gewoontes. Zelfs wanneer ik de hoogste stress heb dat ik iets niet kan vinden loop ik er zo naar toe en pak het uit een lade of doos. Ingesleten logica waar ik iets moet opbergen. Maar nu niets! Hoe kan dat?
Terwijl ik met het kleine tasje afval naar de grote vuilnisbak loop probeer ik met met vingers door de buitenkant van het tasje heen de inhoud te identificeren. En ja hoor, in het tasje zit iets dat me aan de vorm van de borgpen doet denken. Aangekomen bij de vuilnisbak ga ik door het afval en vind de verdwenen borgpen.
Dat ik hem niet in het vuil heb gegooid staat voor mij als een paal boven water. Lyka moet het in een opwelling van opruimen hebben weggegooid! Van blijdschap vergeet ik het tasje met overgebleven afval in de vuilnisbak te gooien. Later in bed, voor het slapen gaan, denk ik aan dat tasje. Ik heb absoluut geen zin om naar beneden te klimmen en me weer aan te kleden alleen om een zakje afval in de vuilnisbak te gooien.

Dat het weinige, door de vogels verspreide, afval van ons is is meteen duidelijk. Een kuipje honing en een zakje Zaanse mayonaise met Nederlandse tekst er op kunnen maar van een persoon komen.
De koffie wordt gezet en de telefoon gaat aan de lader. Mijn telefoon gaat nu vreemd doen en ik hoop niet dat hij er binnenkort mee ophoud. De batterij is er aan en moet waarschijnlijk vervangen worden. Zouden de kosten van het vervangen van een batterij opwegen tegen het aanschaffen van een nieuwe?
Omdat er zondagmiddag ook nog een feestje wordt gevierd blijven we een dag langer in St Andrews. Het vertrek is nu vastgesteld op maandagochtend. Bij de receptie is de vriendelijke oudere vrouw die ons gisteren een lift gaf alweer aanwezig. Ik ben er al vroeg bij zodat we in ieder geval niet hoeven te verkassen op zondagochtend. Ik heb zo’n voorgevoel dat mijn hoofd daar niet naar zal staan na de receptie en champagne van zaterdag.
Vandaag staan er weinig zaken op de agenda. Ik moet nog op zoek naar een wit overhemd met korte mouwen en ik moet kijken hoe het met mijn bij Amazon bestelde spullen staat. Het was gisteren zo gezellig dat ik helemaal vergeten ben om te vragen wat er allemaal is gearriveerd. Ik weet dat de boeken zijn aangekomen en de batterijen maar de andere drie items zijn alsnog spoorloos.
Om negen uur steekt Lyka haar hoofd boven het dekbed uit. Ook zij heeft verbazingwekkend de gezellige avond goed doorstaan. Mijn eerste opmerking dat we vanavond weer gaan drinken wordt beantwoord met een wrange glimlach. Dat drinken valt ons steeds moeilijker. Persoonlijk voelt het me steeds onnatuurlijker aan. Een wijntje smaakt me nog wel goed maar die enorme plassen bier en cider gaan me steeds meer tegenstaan.

Dean komt nog even langs om mijn bestellingen van Amazon af te leveren. Ik heb er lang naar uitgekeken wat ik allemaal heb besteld. Alles bestellingen zijn gearriveerd en compleet, alleen de Lay-Zee lijkt niet wat het had moeten zijn. Het opblazen, met een simpele beweging volgens de video op Youtube, van de zitzak blijkt moeilijker dan gedacht. Sterker nog, de eerste keer komt er niet eens lucht in. Bij de tweede en derde keer gaat het al wat beter en we zijn er van overtuigd dat we het vullen van de paarse zitzak wel onder controle krijgen. Oefening baart kunst!
Ik moet in ieder geval nog even de stad in om een overhemd te kopen. Het vooruitzicht om zes kilometer naar de stad heen en weer te wandelen staat Lyka tegen. Ik moet dus alleen. Hoofdschuddend denk ik aan de ontelbare uren bergwandelen die nog voor ons liggen. Het blijkt een stevige wandeling, dat wel. Met de Garmin Oregon 400t als backup wandel ik door een park waarvan ik geen idee had van het bestaan. Al met al een heerlijke wandeling hoewel mijn rechtervoet net voor aankomst bij de oude stadspoort begint op te spelen. Vroeger was dat na een kilometer of zeven maar tegenwoordig lijkt de pijn steeds eerder te komen.
Bij H&M is het goedkope shirt snel gevonden. Bij de Tesco wordt ook nog snel een zakje harde groenten gekocht voor zondag. De terugweg is heuvel op en duidelijk zwaarder dan de heenweg. Het tempo gaat omlaag en ik gesel mijn ongetrainde lichaam. Ik kan het goed voelen dat ik een lange tijd veel te weinig beweging heb gehad. Met een vermoeid maar voldaan gevoel loop ik de poort naar het caravanpark binnen. In de camper tref ik Lyka aan met een slecht humeur! Na mijn vertrek heeft ze spijt gekregen dat ze niet met me mee is gegaan naar de stad. Ze had graag een nieuwe blouse voor het feest op zondag gekocht. Ik kan er in ieder geval niets aan doen en heb zeker geen trek om de negen kilometer opnieuw te doen.

Na een heerlijke rustige namiddag stort ik me op het avondeten! Voor de eerste keer gebruik ik een zakje instant “Groene Thaise Curry”, meegebracht uit Thailand. Eerst de groenten aanbakken in wokolie en wat aanstoven, dan de instant curry en de overgebleven kalkoen van gisteren erbij. Het ruikt uitstekend en zelfs Lyka merkt op dat het eten lekker ruikt. En niet alleen ruikt! Het smaakt ook uitstekend, en weer hebben we een winnaar voor onderweg. Onder het eten merkt ik nog tegel Lyka op dat we volgende week zeker een keer saté eten, daar ben ik wel weer aan toe!
Het samen zijn voor de trouwerij is erg leuk. Veel nieuwe gezichten en interessante gesprekken. En ook weer teveel cider! Nog twee dagen drinken en dan gaan we het rustig aan doen! Nog een whisky voor het slapen gaan en dan naar bed. Morgen is het de grote dag voor Dean en Tona.

Schotland: We gaan een feestje vieren

St Andrews (Cairnsmill Caravan Park), donderdag 2 juni 2016

Om zeven uur, bij het tweede signaal van mijn wekker klim ik uit de alkoof. Het is koud binnen! Ècht koud in de camper! Dat is waarschijnlijk de reden, in combinatie met de de twee kleine Jameson’s Whiskey’s, waarom ik zo goed heb geslapen. Het is 10,2 graden Celsius in de camper en buiten straalt de zon al. Maar niet op de camper, we staan in de schaduw van een grote schuur. De eerste koffie pruttelt al terwijl Lyka heerlijk verder slaapt. Vandaag staan er slechts 21 Km op het programma en dan wordt het feest. Ik hoop vandaag Dean en Tona te ontmoeten voordat ze het te druk krijgen met hun huwelijksfeest.
Ik wrijf mijn handen om ze warm te krijgen, de hete koffie dampt in het kopje. De meeste mensen zoeken de warmte en de zon op wanneer ze op hun jaarlijkse vakantie gaan. Wij zoeken de zon en de Schotse muggen op! Zodra de eerste zonnestralen door het zijraam de camper binnenvallen begint het verbazingwekkend snel op te warmen. De digitale thermometer loopt snel op terwijl de buitentemperatuur, 10,3 Celsius, gelijk blijft. Het is fris buiten maar zeker niet koud. Dit weer doet me aan Australië en Zuid-Korea denken. Warme zonnige dagen en frisse nachten waardoor je heerlijk kan slapen.
Ik wacht tot tien uur lokale tijd voordat ik mijn verhaal voor vandaag publiceer. De reden daarvoor is niet zo vreemd. Voor het eerst hebben we gratis internet en dus wil ik mijn bundel, de nieuwe EU 1000 bundel van KPN, sparen. € 15,- voor een bundel in het buitenland van 1Gb is niet veel, zeker wanneer je in gedachten neemt dat je familie en vrienden je gewoon op je Nederlandse nummer kunnen blijven bellen en SMS’sen.

Twee keer ontbijt en een potje thee voor € 10,70 is een winnaar. Lyka vind de haggis lekker dus dat avontuur van de kennismaking met een nieuwe cultuur hebben we ook weer overleefd. Na het ontbijt gaan we meteen even bij de Lidl langs waar we voor drie dagen eten inslaan. Ook wordt er de cider, knakworsten en de cola light geprobeerd. Iets goedkoper dan bij de andere supermarkten want alle kleine beetjes helpen, nietwaar?
Bij aankomst op het “Cairnsmill Caravan Park” blijkt het voor het weekend te zijn volgeboekt. Even inspelen op de gevoelens van hebzucht werkt deze keer niet. We zijn ook op de parkeerplaats, tegen een vergoeding, niet welkom. Dan zit er niets anders op om de andere camping aan de andere kant van de heuvel te proberen. De receptioniste belt even vooruit om te vragen of er plaats voor ons is.

Het positieve antwoord op die vraag brengt ons naar “Craigtoun Meadows Holiday Park”. Ook een mooi caravan park, heerlijk rustig met warme douches en alles wat we verder nodig kunnen hebben. We staan op het gedeelte van de trekking caravans wat betekend dat het in het weekend wel eens erg druk kan worden. Maar vandaag staan we haast alleen op het grote veld naast de douches.
Op de camping is alles geld en aan alles hangt een prijskaartje. Het is te begrijpen maar aan de andere kant vind ik het ook een beetje flauw. € 5,50 om een wasje te draaien zijn geen prijzen die ik gewend ben. Maar wanneer je er niet omheen kan moet je er ook niet over klagen maar de prijs gewoon dragen. Voor deze keer blijven we gewoon nog wat extra wasgoed opsparen.
Tijdens de middag lopen de staanplaatsen langzaam vol en er is zelfs een nieuwe Mercedes Sprinter camperbus met een Nederlands kenteken aangekomen. Zo’n bus is erg mooi, maar tegelijk erg kostbaar. Eerst douchen en scheren zodat ik toch het idee heb dat we iets terug krijgen voor het staangeld dat we voor deze veredelde parkeerplaats betalen. We ruimen een beetje op, drinken een cider in de zon en worden overspoeld door het vakantiegevoel. Ik sip de koele Magners cider en laat de ervaringen van de afgelopen week de revue passeren. Met een glimlach op mijn mond en een goed gevoel in mijn lichaam ben ik blij dat we de eerste week zonder noemenswaardige problemen zijn doorgekomen. Er zijn inderdaad wat kleinere technische problemen boven komen drijven. Maar de ze zijn ook weer niet zo groot dat ze genoemd hoeven te worden. We laten ze zoals ze zijn tot klein onderhoud wanneer we weer terug in Zaltbommel zijn!
We besluiten naar St Andrews te wandelen. Omdat ik iets te lang heb zitten genieten in de zon hebben we de bus naar het centrum van St Andrews gemist. Lyka klaagt niet! Maar omdat ze tegelijkertijd ook niet weet hoe ver het naar de stad is laat ze toch merken dat ik beter had kunnen opschieten. Precies op het moment dat we de receptie passeren zit de dag voor de wat oudere receptioniste er op. Ik bedenk me geen moment en gebaar haar te stoppen.
‘Gaat u misschien richting de stad?’
Ze knikt en twijfelt voor een moment, ‘Eh ja!’
‘Zouden we misschien met u mee kunnen rijden?’
’Waar willen jullie precies naar toe?’
‘Dat maakt ons niets uit, in de stad is voldoende!’
‘Dan zet ik jullie wel af bij de poort! Stap maar in?’
En zo zitten we in een auto op weg naar de stad. Een beetje geluk is nooit weg en vriendelijkheid betaald zich vaak terug.
Het eerste wat ik moet doen is wat contant geld opnemen om een wat reservegeld voor noodgevallen en kleine betalingen achter de hand te hebben. Met de pin-pas nog in de hand gaat de telefoon. Het is Dean, hij is in de buurt. Enkele momenten later stopt er een auto naast ons en stapt Dean uit. De ontmoeting is warm, oude vrienden die elkaar na zeven jaar weer zien. Een bewijs dat de tijd vliegt, ook wanneer het lijkt dat de tijd stil staat.
Wij gaan op weg naar de “One Golf Bar” terwijl Dean de auto naar huis brengt. Lyka en ik genieten van de gemoedelijke sfeer van de gemiddelde pub terwijl we genieten van een troebele cider, “Addlestones Cloudy”. Dan verschijnt Dean en we doen de ontmoeting nog eens dunnetjes over. Een paar pinten cider samen met oude herinneringen ophalen. Een bekende van zestien jaar geleden blijkt ook in het dorp te zijn en laat die nu net ook bij toeval in deze pub aanwezig zijn. Dougie en zijn maat schuiven aan tafel aan. Meer oude verhalen en meer troebele ciders. Wanneer later op de avond ook Tona nog langs komt is de avond compleet. Het bruidspaar is blij dat wij in St Andrews zijn en wij zijn blij dat wij bij de ceremonie aanwezig mogen zijn. Dat ik de camera niet mag vergeten wordt meerdere malen herhaald! Tona zet ons voor de camper af en zo komt er een einde aan onze eerste hereniging.

Terwijl Lyka gemakkelijke kleren aantrekt, ja in de camper hebben een joggingbroek en een ruim shirt de voorkeur, stort ik me op het eten. Kalkoen steak met sla en gebakken aardappelen. Een erg laat koningsmaal na een heel mooie dag.
Nog twee afleveringen van de “The Big Bang Theory” en dan naar bed. De ciders hebben hun werk gedaan.