Thailand: Winkelen

Bangkok (Merry V guesthouse (303)

Het bed op onze nieuwe kamer is in ieder geval beter dan die betonplaat van gisteren nacht! Toch ben ik alweer vroeg uit de veren terwijl Lyka waarschijnlijk droomt van oneindige winkelstraten vol met kleding en een portemonnee die zichzelf weer vult wanneer je haar sluit en weer opent. Op zoek naar koffie struin ik om een uur of zeven uur met mijn laptop onder de arm de drie verdiepingen trappen af.
Het is op dit vroege uur al aardig druk in het restaurant van Merry V guesthouse! Hier achter de tempel, in de buurt van Khao San Road, is het bijna altijd druk. Mensen komen en gaan 24/7. Op weg naar het noorden of de eilanden of vice versa. Mijn vaste tafeltje aan de straat lijkt bezet door twee rokers dus ik rem mijn pas wat af en net voordat ik aan de tafel kom staan de twee op, gooien hun veel te zware rugzakken op hun rug, en verdwijnen in de langzaam dichter wordende mensenstroom.
Een knikje naar een serveerster, die ik al jaren ken, is voldoende om een dampende kop oploskoffie te bestellen. Da’s lekker! Terwijl mijn MacBook zich opstart denk ik aan de dagen bij John en Yu in de jungle, de dag winkelen van gisteren en de dag die voor ons ligt. Er zijn drie verhalen waar ik nu aan werk.
Bangkok is en blijft een paradijs voor jonge meiden en vrouwen wanneer het op winkelen aankomt! Hier koop je voor twee honderd euro een koffer vol hippe kleding die in Nederland niet te koop is. Oké, misschien is het niet de laatste mode volgens de Nederlandse trends maar er zit zeker voor ieder wat bij. Jaren geleden waren er alleen maar kleine maten te krijgen maar ze hadden hier al snel door dat grote maten ook goed te verkopen zijn met als gevolg dat er nu speciale winkels, zelfs verdiepingen, zijn voor Europese maten.
Ik weet dat Lyka van haar slaap houdt en dat we aan het einde van de middag een afspraak hebben. Alles daar tussenin is winkelen. Dus bestel ik nog maar een koffie en schrijf mijn verhalen. Herinneringen en anekdotes vliegen door mijn toetsenbord naar het beeldscherm van van mijn, al weer haast drie jaar oude, MacBook Pro. Heerlijk rustig, een lichte bries neemt wat van de drukkende vochtigheid van de tropen weg. Af en toe kijk ik op om een glimp op te vangen van het langslopende publiek.
Kris en ik noemde het vroeger “een circus van mensen”. En dat is het vijftien jaar later nog. Af en toe volgen mijn ogen een individu, terwijl ik zachtjes met mijn hoofd schud, en vraag me af wat een mens beweegt om zich zo toe te takelen. Bloemenkinderen, zo weggeplukt uit de jaren zestig, en dronken mannen van middelbare leeftijd die de midlife-crisis genieten van hun nieuw verworven vrijheid en hun echtscheiding van zich af proberen te drinken. Er is hier altijd wat te zien!
Een derde kop koffie en het gaat goed met de drie verhalen. De vierde pagina vult mijn beeldscherm en ik neem me voor om Lyka na deze pagina, en kop koffie, maar te gaan wekken. Een wat oudere man vergezeld door zijn ouders neemt plaats aan de tafel naast me en hun gesprek, in het Nederlands, leidt me zoveel af dat ik het voor deze ochtend maar voor gezien houdt. Zonder enige opzet luister ik naar hun gesprek en krijg de indruk dat ik naar een tiener en zijn ouders luister. Daar heb ik snel genoeg van en pak mijn spullen op en ga weer naar boven.

Lyka is al wakker en nadat we allebei een heerlijke warme douche hebben genomen kunnen we naar beneden voor het ontbijt. Dat broodje van gisteren was genoeg en heerlijk dus kies ik dat opnieuw. Lyka gaat opnieuw voor de gebakken eieren maar deze keer met knakworst, in plaats van de bacon, die ze met opgetrokken neus proeft. Ze schuift het onnatuurlijke roze worstje met de punten van haar vork in mijn richting. Enkele happen later is dat redelijk smakelijke worstje in mijn keelgat verdwenen. Calorieën zijn calorieën en eten wordt niet verkwist of weggegooid.
Voordat ik naar boven vertrok vertelde de oudere tiener me nog dat bus nr. 3 ons rechtstreeks naar de “Chatuchak Weekend Markt” zou brengen. Half fluisterend, alsof het om een goed bewaard geheim zou gaan. Die bus reden we al in 1999 toen er nog geen sprake was van een weekend markt! Nee, bus nr. 524, met airconditioning. Dat is een geheim, maar dat vertel ik hem niet want dan lijkt het weer dat een ander alles beter weet. Dat gebeurd vaak onder de rugzakkers en betweters worden in het reizigers milieu niet op prijs gesteld.
We lopen in tegengestelde richting naar Phra Athit en zien een horde toeristen zich in bus drie wormen. Als sardines is een blik vertrekken ze naar de weekendmarkt, Dat beeld heeft Lyka verontrust en ze kijkt me onderzoekend aan. Met de bewegingen van twee handen maan ik haar tot rust en vraag haar om wat vertrouwen. Ik weet waar ik mee bezig ben en ik heb alles twee keer gecontroleerd. En daar komt bus nr. 524!
Ik signaleer de chauffeur van de bus dat hij moet stoppen en dat we graag met hem mee willen. Even later komt de bus piepend en steunend voor ons tot stilstand.
‘Chatuchak Market?’, roep ik de bus in.
De chauffeur knikt lachend en wij nemen snel plaats in de half lege bus. Lyka kijkt me lachent, als een generaal die net een belangrijke veldslag heeft gewonnen, aan als teken dat ik toch gelijk had. In de bus wordt het virtuele geld dat Lyka nog tot haar beschikking heeft nogmaals gecontroleerd.
Zelfs na al die jaren dat ik kom kijk ik nog op van de omvang van deze markt. Ik heb deze markt in de loop der jaren langzaam zien veranderen van een vlooien- en tweedehands markt naar een openlucht warenhuis. Van tweede hands kleding tot nieuwe huisraad. Er is hier werkelijk van alles te koop en iedereen verdwaalt! Let wel, een goede raad! Wanneer je iets van je gading hebt gevonden op deze markt koop het dan, want de kans dat je de kraam weer terug kan vinden is heel erg klein.
Het kantelpunt van de ochtend naar de middag is al gepasseerd wanneer we de eerste geuren van Azië opsnuiven. Het mag jullie misschien vreemd in de oren klinken maar ik heb vandaag maar weinig trek. Het stokbroodje met omelet heeft zich als een blok beton vast in mijn lichaam genesteld en de kartonnen bekers bier hebben een lichte kater, iets waar ik maar weinig last van heb, in mijn hoofd geplant. Voor Lyka maakt het allemaal weinig uit!

Een zelfgemaakt en vers ijsje van kokosnoot Dit tegen alle adviezen van de GGD en de reiswereld in. Maar geloof me beste mensen, gezond verstand is de beste raadgever onderweg. Wanneer je denkt dat je ergens niet moet eten dan moet je dat ook niet doen. Maar wanneer er op een plaats veel mensen eten en het ziet er prima uit eet dan en laat die ervaring van exotisch eten je reiservaring verrijken. Thuis bij de Albert Heijn ligt het vlees ook wel eens vijf dagen in de koeling en daar zegt toch ook niemand iets van?

Drie uur, en drie plastic tassen vol, later zitten we diep onder de grond te wachten op de metro richting Sukhumvit road. De treinen in de metro zijn steeds overvol en maken dat ik een oude truc tevoorschijn moet halen. Dit tot grote verbazing van Lyka. We hebben namelijk geen trek om een half uur te staan in een overvollen trein. We rijden dus een station terug, het eindstation van de trein, en daar blijven we dan gewoon in de trein zitten en wachten op de grote stroom marktbezoekers die een plaatsje proberen te bemachtigen.

Ook onder het BTS station Asok is het belangrijke en zeer drukke kruispunt afgesloten! Politiek in Thailand wordt op straat uitgevochten en dat is niet zo vreemd met dit mooie weer. Overal kamperen mensen alsof het om een vakantie gaat, maar dit is het centrum van de protesten tegen de corrupte regering. Het houdt wel in dat we ons nu midden in het hart van de protesten bevinden. Niet dat dat gevaarlijk is maar wel ongemakkelijk wanneer we later vandaag proberen in ons hotel te komen.

Mijn goede vriend Al verschijnt later dan afgesproken in de “Black Swan” maar dat mag de pret niet drukken. Lyka is in de zevende hemel na die twee dagen winkelen, ze controleert aan de bar haar aankopen, en de koude bieren, een pint Heineken voor 100 baht (€ 2,25), smaken ons prima.

Een gezellige avond met een man die ik zeven jaar geleden in Seoul (Zuid-Korea) heb ontmoet. Reizigers, zwervers, rugzakkers of noem het maar hoe je het wil, ze blijven elkaar altijd opzoeken wanneer ze bij elkaar in de buurt zijn.

Rond half tien komt de avond tot een einde want we moeten nog met de taxi naar het guesthouse en ik heb geen idee hoelang dit zal gaan duren. Mijn kijkglas is ondertussen ook goed gevuld dus een goede nachtrust zal me goed van pas komen. Onderweg denk ik na aan al die jaren dat ik door Bangkok heb gezworven. Soms heb ik zelfs het gevoel dat ik Bangkok beter ken dan enig Nederlandse stad. Met het warme gevoel van reizigers geluk van binnen rijden we zonder een woord te zeggen door de avondspits van Bangkok.

Ondertussen hebben we besloten om morgen weer terug naar Pattaya te gaan dus het is een afscheid van de “City of Angels” en ik vraag me diep van binnen af wanneer ik hier weer zal terugkomen. Lyka slaapt tevreden op mijn schouder met de drie plastic tassen strak tegen haar aan geknepen. Welterusten, Bangkok zit er op.

Thailand: Geen bier?

Bangkok (Merry V guesthouse (303)

Na een nacht op een bed als een betonnen plaat te hebben gelegen, slapen durf ik het écht niet te noemen, begrijp waarom de oude vrouwen en mannen op het platteland eelt op hun heupen, knieën en enkels hebben! Die slapen in de jungle namelijk op die dunne matjes op de grond. Dat was dus afzien de afgelopen nacht en om iets voor zeven neem ik al in het restaurant van het Merry V guesthouse plaats voor mijn eerste kop koffie.
Hangent boven mijn koffie komen langzaam veel van mijn herinneringen weer terug! Kris, Paul, Robbie en Esther, Marieke, Jan, Corby, John, Saskia, James en nog veel meer mensen die me niet zo te binnen schieten. Nog een dag of tien in Thailand te gaan en de onrust neemt hand over hand in me toe! Ik kom niet verder dan de eerste twee zinnen in het boek dat ik graag zou gaan lezen! Er zijn teveel andere gedachten die me steeds weer afleiden.
Nog voor de tweede kop koffie informeer ik aan de receptie of er een kamer in het achtergelegen gebouw vrij is gekomen. En ja hoor, twee zelfs! Ik krijg de sleutel van kamer 405 toegestoken en klim de vier verdiepingen trappen op. Het is de kamer aan de achterkant met een raam op een open plaats. Dat zou wel eens geluidsoverlast kunnen geven en daar zitten we niet op te wachten!
Een verdieping lager bekijk ik kamer 303 en die is voor mij oké, dus zal Lyka het er ook mee moeten doen. Het mogen dan wel twee eenpersoonsbedden zijn maar het is toch nog maar voor twee of hooguit drie nachten. Lyka is ook al vroeg wakker op de betonnen plaat en is het meteen met me eens dat we moeten verhuizen. Het wordt dus, ondanks de kleine bedden, kamer 303.

Gisteren hebben we slechts het minimale uitgepakt dus in een keer lopen we van D5 naar 303 waarbij het me verbaasd dat Lyka niet klaagt. Drie verdiepingen omhoog is voor veel mensen teveel! Het is nu eenmaal niet anders en voor deze prijzen, rond de € 10,- per nacht, kun je niet klagen. Het aanzicht van een warme douche stemt haar alleen maar beter en nadat we allebei een warme douche hebben genomen gaan we naar beneden om de kamer voor een nacht te betalen en het ontbijt te nuttigen. We hebben twee lange dagen voor de boeg. Op deze vrijdag gaan we eerst naar Pratunam en MBK-Shopping Mall om Lyka’s garderobe aan te vullen.

Het eigen gebakken broodje met omelet dat mijn buurman met veel smaak zit te eten lijkt me een prima idee voor mezelf. Maar Lyka wil daar niet aan omdat het harde brood haar tanden zal beschadigen. Tegen zoveel wijsheid wil ik niet strijden dus laat ik haar maar in die waan.

Dus busrit in de 2 naar Pratunam duurt door de betogingen en protesten bijna twee keer zolang als normaal. Op mijn telefoon probeer ik een beetje te volgen hoe we precies rijden en geloof me of niet maar ik weet op elk moment van de rit precies waar we zijn. Bangkok ligt lam maar is niet vleugellam! De mensen nemen gelaten, en zonder klagen, het ongemak van de blokkades die enkele van de drukste en belangrijkste verkeersaders veroorzaken.
Voor ons maakt het ook weinig uit! Eerst een koffie en een doughnut en dan kan Lyka zich laten gaan. Ze heeft een budget tot haar beschikking waar je in Nederland nog geen plastic tasje meer mee kan vullen maar hier in Bangkok kan je voor dat geld genoeg kopen om je een hernia te tillen. We schuifelen door de eindeloze smalle gangetjes van de kledingtorens van Pratunam.

Nadat er genoeg is gekocht eten we snel een Thaise lunch en gaan verder naar de MBK-Shopping Mall. Dat blijkt al snel een grote vergissing! Om de hoek zijn de eerste blokkades en er rijdt haast geen verkeer meer. Stilletjes hoop ik dat er bij het stadion bus 47 zal rijden. Des te verder we lopen des te meer vervliegt mijn fragiele hoop.

We zitten vast in de blokkades en moeten terug naar New Phetburi road! En dat is net ver genoeg lopen om de eerste klachten van mijn meisje in ontvangst te nemen. Dat we niet de MBK-Shopping Mall zijn binnen gegaan begrijpt ze nog wel maar dat hele eind lopen niet. Boven onze hoofden rijdt de overvolle skytrain onafgebroken haar passagiers over de geblokkeerde en bezette straten van Bangkok.

Nog steeds komen er nieuwe groepen protesteerders uit de provincie. Op vrachtwagens begeleid door muziek uit enorme luidsprekers. Het heeft meer weg van een braderie of jaarmarkt dan van een protest. Maar dit is Thailand! Alles gaat hier met veel passie en luide muziek.
Helaas moet ik onze afspraak met een goede vriend voor vanavond afzeggen! We zitten vast in het verkeer en hebben geen enkel idee hoe laat we weer in het hotel zullen zijn. We zijn het er dus snel over eens dat we vanavond bij Shoshanna een heerlijke shoarma gaan eten.

Lyka is op de kamer meteen druk met haar net gekochte kleding en alles komt uit de tassen en wordt gepast. Ik vindt het best wel leuk maar na zo’n dag lust ik ook wel een lekker koud biertje. Op het terras de hoek van de steeg krijg ik de schrik van mijn leven. Geen terras! Geen mensen! En ook verder in de straat staat er geen enkele fles bier op tafel! Toeristen zitten beteuterd en stil voor zich uit te staren, een uitdrukking van onbegrip op hun gezichten.
In het Merry V guesthouse kunnen ze me direct uitleggen wat er aan de hand is! Het is namelijk een van de belangrijkste Boeddhistische feestdagen van het jaar en dan mag er van de politie geen alcohol worden verkocht. Met uitzondering van sommige restaurants en 5 sterren hotels.
Lyka kijkt me verbaasd aan wanneer ze de deur van de kamer opent terwijl het schuim van de shampoo in haar haar zit.
‘Geen biertje?’, vraagt ze met grote open ogen.
‘Nee, Boeddha dag!’, antwoord ik kort.

Ondanks het verbod weet ik toch een terras in de buurt te vinden dat koud bier in kartonnen bekers schenkt. Het is niet wat ik prefereer maar het is beter dan niets. Het valt je dan ook meteen op dat de sfeer op dit terras veel beter is dan op de naastgelegen terrassen. Waarschijnlijk omdat de politie hier een vinger in de pap heeft.

En dan is het tijd voor de overheerlijke shoarma schotel. Een restaurant waar we al ruim vijftien jaar komen en nog steeds niet is veranderd. De eigenaar weet dat verandering niet altijd een verbetering is! We eten en drinken, ook met een koud biertje ernaast. Heerlijk.

Als afsluiting van deze dag kunnen we gelukkig nog een plaatsje op het terras vinden om een mooi einde aan deze dag te maken. We zijn moe maar voldaan. Morgen volgt dag twee van onze winkeldagen in Bangkok.

Thailand: Met de trein naar Bangkok

Bangkok (Merry V guesthouse (D5)


We hebben ons prima vermaakt in de jungle en de gastvrijheid die we hebben genoten bij John en Yu is bedankt met een afsluitend diner bij de “Pink Elephant”. Hoe verzin je zo’n naam voor een restaurant? En dan ook nog met een verlichting in de hoofdkleuren rood en blauw! Precies die twee kleuren die het eten dat geserveerd wordt er uit laat zien of het in een verre toekomst zo uit een machine is gekomen. Het lijkt niet eens meer op eten maar op klodders boetseerklei in vreemde kleuren. Maar de smaak was prima en Lightroom5 doet de rest om de foto’s weer toonbaar te maken.

Na enkele dagen bij John en Yu in de jungle wordt het voor ons de hoogste tijd om weer verder te gaan. We hebben nu nog maar twee bestemmingen te gaan voordat we weer naar huis gaan. De eerste is een weekend in Bangkok en daarna nog ruim een week in Pattaya. De motor blijft achter bij John in Bua Yai dus moeten we op eigen gelegenheid weer verder.
Het openbaar vervoer is op het eerste gezicht prima geregeld in Thailand maar het is ook niet zonder gevaren! Voor de langere afstanden, we praten in Thailand over uren en niet over kilometers, heb je de keuze uit
mini-busjes (zeer gevoelig voor ernstige ongelukken met meerdere doden elke dag)
touringcars (goed te doen, stoppen regelmatig maar verongelukken af en toe, vooral nachtbussen)
de trein (gevoelig voor storingen maar sinds een paar jaar een prima alternatief, iets duurder dan de bus maar wel langzamer en veiliger)
het vliegtuig (langere reistijden dan verwacht door b.v. het wachten op de luchthaven en hogere kosten)
De kaartjes voor de trein zijn gisteren al gekocht omdat ik me geen beeld meer kan vormen over de drukte in de Thaise treinen. De stoelen zijn genummerd dus “vol is vol!” Mijn gevoel zegt dat steeds meer mensen voor de trein kiezen. Zeker wanneer in de niet al te verre toekomst het aantal treinen op de belangrijkste routes verdubbeld of verdrievoudigt worden.

John moet twee keer de tien kilometer heen en weer rijden om ons allebei op het station te krijgen. We nemen afscheid en zoeken een plaatsje op het perron waar het opvallend druk is. Veel mensen staan te wachten op een lokaal boemeltreintje dat ze voor een paar baht naar Khorat, honderdtwintig kilometer verderop, zal brengen.
De blanke met het witte haar valt meteen op en het duurt niet lang voordat de assistent stationschef me komt vertellen vanaf welk perron de trein naar Bangkok zal vertrekken. Niet dat dat nodig is want hier vertrek er een trein elke twee uur en dan zal ik me toch niet zo snel in de trein vergissen? Maar het is goed bedoelt dus bedank ik hem uitbundig waarbij de Thai die om ons heen staan zich met open monden verbazen.
“Het spoor ligt er prima bij”, een tik die ik heb overgehouden aan mijn vier jaar bij de Struckton, een onderaannemer van de Nederlandse Spoorwegen aan het begin van de jaren tachtig.
Er is al veel over de slechte kwaliteit van het spoor en rollend materieel geschreven in de krant en ze hebben hier in Thailand nu eindelijk werk gemaakt van het spoor. Er is veel geld geïnvesteerd in verbeterde rails en dwarsliggers, ook is er “nieuw” tweedehands rollend materieel gekocht in Japan.

Zodra de express-trein van Nong Khai naar Bangkok in zicht komt realiseer ik me dat ook hier de romantiek van de oude treinen hier haast voorbij is. De oude General Electric diesel-elektrische locomotief met een dozijn rammelende houten wagons erachter is vervangen door een diesel-elektrische personentrein die zo uit het Japanse landschap is geplukt.
De tweede klasse kaartjes blijken geen succes! De airconditioning in de wagon staat op de stand poolwind en op de stoelen liggen klappertandende Thai onder katoenen dekens weggedoken. De ramen zijn aan de binnenkant beplakt met een zonwerende folie die het verzengende zonlicht buiten moet houden. Met als indirect gevolg dat het zeer weinige uitzicht dat overblijft, de ramen zijn ook heel smerig, haast volledig wordt weggenomen. Dat maakt voor de Thai niets uit want die slapen zodra ze in een bewegend voertuig zitten.
Dat gebrek aan uitzicht ben ik dus snel zat en met goedkeuring van Lyka ga ik even naar de derde klasse kijken waar ik, net zoals vroeger in de oude treinwagons, op een bank naast een omlaag geschoven raam plaatsneem. Leunend met mijn kin op mijn armen in het raam zie ik het dorre landschap van het platteland langzaam aan me voorbij glijden.
Over de eerste honderd kilometer hebben we ruim twee uur gedaan! Het zal een lange maar ook een heel rustige dag worden. Af en toe staan we tien minuten stil op een passeer eiland in het midden van niets. Het meeste spoor is hier nog steeds enkelspoor wat betekend dat er altijd wel een trein op een andere staat te wachten met grote vertragingen als gevolg. Toch gaat het soms sneller! Op mijn GPS zie ik snelheden tot wel 80 Km/u, en dat was tien jaar geleden nog ondenkbaar.
De uren kruipen voorbij en het is haast half een wanneer ik trek krijg. Gelukkig is er in deze treinen altijd voldoende te eten en te drinken aan boort. Dus we hoeven niet om te komen van de honger en de dorst. Ik zal eerst eens even gaan vragen wat mijn vrouw van het idee om te lunchen vindt.
Zodra ik me in de zachte kunstleren zitting laat vallen, in de derde klasse zijn het harde kunststof banken, vraagt ze: ‘Wanneer eten we kul?’
Die vraag is dus meteen beantwoord en zodra de dranken en voedselverkoper de wagon passeert kunnen we kiezen tussen gebakken rijst met een ei of pad krapow moo met een ei. Het wordt twee maal die laatste en Lyka kijkt me na de eerste hap met een verbaasd gezicht aan.

‘Het eten is koud!’, zegt ze verontwaardigt.
‘Wat had je dan verwacht? Dat ze een keukenwagon aan het einde van de trein hebben hangen?’
Met lange tanden schuift ze lepel voor lepel in het gat onder haar neus. Het smaakt haar duidelijk niet al te best. Mijn trek is uitstekend en ik heb geen enkele moeite om het bakje koude rijst geheel leeg te eten. Het is niet anders en je moet nu eenmaal eten! Nog een slok cola en snel weer naar de aangename warmte van de derde klasse.

Het landschap wisselt steeds en ik ben blij dat ik voor de trein heb gekozen. Het was een mooie reis en slechts tien minuten te laat arriveren we in Bangkok. Maar we verlaten de trein al voordat we op het eindpunt zijn. Op het “Huamlampong Train Station” stappen teveel mensen uit en mijn gevoel verteld me dat een taxi daar wel eens problemen zou kunnen geven. Er zijn namelijk grote demonstraties tegen de corrupte regering aan de gang in Bangkok en die protesteerders hebben grote doorgaande wegen geblokkeerd.
Naast het station van Samsen nemen we de eerste taxi die de meter wil aanzetten. We weten dat het verkeer door alle versperringen van de actievoerders problematisch is maar vanaf dit station zou het niet al teveel problemen moeten geven.

Een uur vroeger dan verwacht stappen we het Merry V guesthouse binnen. Hetzelfde guesthouse waar ik ruim vijftien jaar geleden met Jan en Marieke arriveerde. Het lijkt alsof de tijd hier heeft stilgestaan. Van mijn reservering die ik vanochtend telefonisch heb gemaakt schijnen ze niets af te weten en we hebben alle geluk van de wereld dat we toch nog een kamer kunnen krijgen. Voor de 240 baht per nacht (€ 5,35) kunnen we niet klagen! De douche en wc zijn op de gang en het matras is zo hard als een betonnen vloer. Ook het polyester laken geeft weinig comfort.
Klagend komt Lyka terug op de kamer omdat er alleen maar koud water is. Ik probeer haar wat op te fleuren omdat het maar voor een nachtje is. Morgen sta ik vroeg op en de eerste kamer in het andere gebouw is voor ons. Laten we maar wat gaan eten, klagen helpt toch niet!

We eten een heerlijk visje en drinken een koud biertje. We zijn in Bangkok en Lyka verheugd zich op de komende dagen. We weten nog niet hoelang we hier zullen blijven, we zien wel!