Maleisië: Trein nummer 36

In de trein, maandag 3 december 2012

Ik kan me niets meer van de afgelopen nacht herinneren. Ook Lyka kan zich niets meer herinneren sinds ik gisterenavond het licht in de kamer heb uitgedaan. Het eerste dat in me opkomt is eten. Helaas moet ik dat op de lange baan schuiven want we moeten een manier vinden om uit Alor Setar te ontsnappen. Snel alles ingepakt - we hebben tenslotte alleen het hoognodige uitgepakt - en dan naar buiten waar we al snel worden opgemerkt door de altijd en overal aanwezige sjacheraars in Azië die op de loer liggen voor kwetsbare toeristen.
Nadat ik de eerste sjacheraars heb weten te ontwijken wordt de overmacht te groot en wordt ons van alles aangeboden behalve dat waar we naar op zoek zijn. We willen zo snel als mogelijk naar Thailand!
‘Impossible!’, roepen ze me in koor toe en zo snel als ze op me af zijn gekomen verdwijnen ze weer naar hun schuilplaatsen in de schaduw van het busstation.
Er zijn drie sjacheraars die overgebleven en die geven ons alle adviezen waar we naar op zoek zijn en die we hard nodig hebben. We hebben de keuze uit enkele mogelijkheden die allemaal hun eigen prijskaartje hebben.
De eerste is met de taxi naar de grens tussen Maleisië en Thailand en daar overstappen op een andere taxi naar Hat Yai waar we de bus of de trein kunnen nemen naar Bangkok.
Of met de bus naar Kuala Perlis, dan met de boot naar Langkawi en dan weer verder met de boot naar Satun. Vanuit Satun zal er ongetwijfeld dagelijks een bus naar Bangkok vertrekken.
Of met de trein naar Hat Yai. Hat Yai is het grootste treinstation van Thailand in het zuiden vanwaar elke dag meerdere treinen naar Bangkok vertrekken.
‘Bangkok?’
‘Ja, Bangkok!’, we hebben in de kortst mogelijke tijd besloten om zo snel mogelijk een einde aan deze reis te maken. We zijn moe en willen zo snel mogelijk terug naar Pattaya waar we heerlijk kunnen rusten, eten en relaxen in een vertrouwde omgeving. Deze reis zit er nu op! We moeten alleen nog naar Pattaya zien te komen.
De eerste twee opties vallen beide af door een lange reistijd en de hoge kosten, dan hadden we net zo goed kunnen gaan vliegen! Dus we springen in de eerste de beste taxi die zich voor een redelijke prijs aanbied en gaan op weg naar het treinstation van “Alor Setar”.
Zoals bijna overal in Maleisië ligt het treinstation aan de rand, of net buiten de stad. Het treinstation is verlaten en door de geopende hal heen kan ik de werkzaamheden zien aan het nieuwe spoor dat eind volgend jaar klaar moet zijn. Een eindje verderop verschijnt een betonnen kolos uit de grond die het kleine houten stationsgebouw moet gaan vervangen. Alles uit naam van de vooruitgang.
‘Tutup’, “gesloten” staat er op de kartonnen kaart voor de opening in het glas van het loket.
‘Dibuka’, “Open”, 10:30 - 12:30 16:00 - 18:00, staat er onder geschreven.
Op een schema aan de muur tegenover het loket zie ik de vertrektijden van de treinen. 07:19 en 17:07, inderdaad, slechts twee treinen per dag en die trein kan je dan beter niet missen. Op mijn Casio is het pas tien over negen dus we gaan eerst op jacht naar het ontbijt.
De taxichauffeur is plotseling dom en doof voor mijn vraag of we een stukje mee terug naar de stad mogen rijden. Ongeïnteresseerd in een gratis ritje terug, ondanks de stevige fooi, stapt hij in zijn vijftien jaar oude “Proton Saga” en rijdt met een slippende koppeling weg. Op zo’n moment zijn de moslims in Maleisië ook bij mij niet erg populair. Lyka heeft het van een afstandje staan aankijken. Haar ogen schieten stille vragen op me af die zich gemakkelijk laten raden.
‘Let’s go and find some breakfast!’, roep ik nagemaakt opgewekt en draai me om in de richting vanwaar we zijn gekomen.
Zodra we de hoek om zijn zie ik in de verte meteen een enorm reclamebord van KFC. Niet mijn favoriete fastfood restaurant maar waarschijnlijk hebben ze er hete sterke koffie, een ontbijt, gratis internet en airconditioning. Het bord blijkt zo enorm groot dat het lijkt dat het fastfood restaurant een stuk dichterbij zou moeten liggen. Na zo’n tien minuten door de opwarmende stoffige lucht van Alor Setar stappen we eindelijk de verlossende koelte binnen. Een broodje kip, een hartige rijstepap met kip, “Bubur Ajam”, voor Lyka en twee gratis pakjes koekjes als toegift.
We installeren ons uitgebreid in het restaurant want het gaat vandaag een lange dag worden. Op het internet ontdek ik al gauw dat het haast onmogelijk is om uit “Alor Setar” naar Thailand te reizen. De sjacheraars waren dus eerlijk in hun adviezen!
De islamitische opstand die het zuiden van Thailand in haar greep heeft is hieraan de oorzaak. Geen enkele vervoerder wil de verantwoordelijkheid nemen om potentiële terroristen te vervoeren of wil dat zijn bus vol onschuldige passagiers wordt opgeblazen. Het resultaat is dat onze enige hoop om hier weg te komen is gevestigd op de (slaap)trein.
‘Wie het eerst komt, wie het eerste maalt!’, is een oeroud Nederlands gezegde dat vandaag de dag nog steeds geld. Treinkaartjes worden in dit deel van de wereld verkocht op zitplaats, staanplaatsen in de trein bestaan gewoonweg niet. Het is dus van belang om zo vroeg als mogelijk aan het loket te staan om je treinreis veilig te stellen.
Om iets over tien verdwijnt het kartonnen bordje achter het glas van het loket en het gezicht van een vrouw met een hoofddoek verschijnt. Ze kijkt me met grote ogen vreemd aan! Het zal wel niet vaak voorkomen dat er hier buitenlanders voor het loket staan?
‘Selamat pagi (goedemorgen), Is er nog plaats in de slaaptrein naar Bangkok van vandaag?’, vraag ik.
Ze ratelt op het oude smoezelige toetsenbord voor haar, ‘Nee, die is vol.’
‘En morgen?’
Opnieuw geratel, ‘Ook vol, de eerste beschikbare plaatsen zijn op 11 december beschikbaar.’
Ze begrijpt wat mijn volgende vraag zal zijn! Maar haar antwoord is voor ons een tegenvaller!
‘Kunnen we op een andere manier naar Thailand?’, vraag ik verder.
‘Ja, met de trein van 17:07’, antwoord ze met een glimlach nu haar eerste wantrouwen in de warme ochtendzon is opgelost.
‘Een gewone zitplaats tot de aan grens in “Padang Besar” en daar overstappen op de Thaise trein naar Hat Yai.’
Ik hoef niet lang na te denken over dit aanbod. We willen hier zo snel mogelijk weg!
‘Da’s oké, geef u mij maar twee zitplaatsen?’
‘Dan moet u om 16:00 terug komen’, zegt ze vriendelijk terwijl ze langs me heen kijkt naar de volgende klant.
Ik slenter langzaam terug naar het fastfood restaurant terwijl ik de ontwakende stad in me op neem. Hier zijn we dus ècht in een uithoek van Maleisië. Het lijkt alsof de tijd hier heeft stilgestaan. Het lijkt zelfs dat de tijd nog steeds stil staat! Er is een groot verschil in de uitersten die deze vergeten slaperige provincie hoofdstad aan me laat zien. Magere geiten die in het afval naar wat te eten zoeken springen verschrikt op wanneer een nagelnieuwe dikke BMW langs hen heen zoeft.
In de KFC zit Lyka smachtend op me te wachten om de laatste ontwikkelingen aan te horen. Het is 10:55 en ik haal eerst nog een gratis tweede bekertje koffie voordat de klok elf uur slaat. Terwijl de koffie in mijn kartonnen bekertje loopt maak ik van het moment gebruik om aan een ander meisje achter de counter naar een paperclip te vragen. Mijn leesbril heeft nu voor de tweede keer een schroefje verloren en ook deze laatste twee dagen kan ik niet zonder. Gelukkig hebben ze er snel een gevonden en terwijl mijn koffie afkoelt repareer ik provisorisch mijn leesbril.
Internet, wat eten en lezen op mijn Kobo, de dag wachten in de KFC is zo om! Om 15:35 sta ik - deze keer inclusief bepakking en Lyka - weer op om naar het station te gaan. Bij aankomst zitten er nu enkele mensen op hun trein zitten te wachten. Het loopt niet echt storm dus om een zitplaats hoeven we niet te vechten. Mijn zoektocht op het internet heeft opgeleverd dat de bussen vanuit Hat Yai naar Bangkok zonder een uitzondering nachtbussen zijn. Daar heb ik dus ècht geen trek in. Nachtbussen zijn berucht omdat er vaak ongelukken gebeuren die niet eens meer het nieuws halen omdat slechte reclame niet goed is voor de omzet en het vertrouwen in de overheid. Het zal dus wel een nachtje slapen in Hat Yai worden!
Zodra het loket open is ga ik de treinkaartjes kopen en zijn we er in ieder geval zeker van dat we vanavond in Thailand zijn. Nu nog een uurtje wachten en we zijn weer op weg. Tijdens het wachten spreek ik nog met een groepje mensen die de trein in “Butterworth” hebben gemist. Lyka hoort het verhaal aan en knipoogt naar me. Ze begrijpt nu waarom we altijd heel vroeg en zeker op tijd zijn wanneer we een verplaatsing hebben.
‘Mister!’, hoor ik vanuit de verte een vrouwenstem roepen.
Ik kijk automatisch om en zie de gehoofddoekte vrouw van de kaartverkoop naar me wenken. Ik kijk voor de zekerheid nog eens goed om me heen of ze mij wel wil spreken. Wanneer ik haar weer aankijk wenkt ze opnieuw en knikt ja.
Zodra in binnen haar bereik ben zegt ze: ‘Wilt u nog kaartjes voor de slaaptrein naar Bangkok?’
‘Natuurlijk!’, antwoord ik haar terwijl mijn hart sneller begint te kloppen.
Ze maakt een cirkel met haar arm als teken dat ik moet omlopen naar het loket.
‘Boven of beneden bed?’, vraagt ze vriendelijk.
‘Als het mogelijk is een boven- en onderbed bij elkaar?’, antwoord ik nog steeds opgewonden van de plotselinge aanbieding.
‘Geen probleem, dat is dan 202 Ringgit en 60 sen?’
Ik overhandig haar 205 Maleisische Ringgit en de twee gewone treinkaartjes die ik eerder van haar heb ontvangen. Ik staar een eeuwigheid naar de vervoersbewijzen in mijn hand. Een beetje geluk kunnen we aan het einde van deze reis wel gebruiken! Lyka is nog blijer dan ik wanneer ik ze vertel dat we vannacht in trein 36 naar Bangkok slapen.
Het eerste traject naar de grens is de slaaptrein nog alleen trein, pas aan de grens worden de slaapplaatsen verdeeld. Waar je normaal met vier personen kan zitten veranderd dat in de slaaptrein voor twee personen.
De ruim zestig kilometer spoor worden afgelegd in een kleine anderhalf uur. Dit zijn de werkelijke snelheden van het openbaar vervoer in Zuidoost- Azië! Eindelijk zijn we in “Padang Besar”, de grens met Thailand. Alle pasaagiers moeten uitstappen en met al hun bagage langs de immigratie wandelen. De trein die we net hebben verlaten wordt al schoongemaakt en ontvangt morgen heel vroeg de passagiers die vandaag uit Bangkok zijn vertrokken. De immigratie is niet de enige reden dat we de trein hebben moeten verlaten. De breedte van het spoor verschild ook in Thailand en Maleisië. De trein kan gewoonweg niet verder rijden. In de toekomst moeten alle landen in Zuidoost-Azië dezelfde spoorbreedte hebben!
Onderweg naar de immigratie worden de passagiers langs een rij van “Tax-Free” marktkramen geloodst om de laatste inkopen in Maleisië te doen. We kopen enkele blikjes bier om op ons geluk te toosten en onze laatste Maleisische Ringgit kwijt te raken. Geld voor haram alcohol houdende dranken stinkt ook niet in islamitische landen.
De immigratie handelingen voor beide landen gebeuren in hetzelfde gebouwtje op een perron van het treinstation. Aan de Thaise kant is er een probleem met Lyka’s paspoort. Ze schijnen ook hier in “Padang Besar” niet te geloven dat zo’n jonge vrouw onmogelijk een visum voor een jaar kan hebben. De beambte vertrekt uit zijn hokje om waarschijnlijk zijn baas te raadplegen.
Enkele minuten later komt hij terug en ik vul snel aan: ‘Het is mijn vrouw!’, hij kijkt geamuseerd op van Lyka’s paspoort en glimlacht me toe.
‘Negentig dagen?’, zegt hij lachend.
Hij kijkt me nog een keer streng aan en knikt goedkeurend, even later valt de stempel met een klap op een lege bladzijde van Lyka's paspoort.
Bij mij gaat het allemaal wat sneller en samen lopen we opgelucht en opgewekt naar de slaaptrein die ons naar Bangkok zal brengen en al op ons staat te wachten.
We zijn weer in Thailand en mogen negentig dagen blijven. Opgelucht nemen we plaats op de banken die ons worden toegewezen door een zeer toegewijde conducteur. We moeten zelf ook nog aan het idee wennen dat we morgenavond weer in pattaya slapen.
We toosten op de goede afloop van de dag en genieten van onze welverdiende koude Maleisische biertjes.
Een vrouw komt met een menukaart langs en geeft ons enige tijd om te beslissen wat we vanavond willen eten. Bij het lezen van de Thaise gerechten loopt het water bij ons in de mond, we zijn weer aan verandering van spijs toe. We bestellen varkensvlees met paddenstoelen en Kip met Cashewnoten. Er blijven twee strookjes papieren afplaktape achter op de rand van de tafel als bevestiging voor welke gerechten we als avondeten hebben besteld.
De trein stopt onderweg bij een klein station om de maaltijden aan boord te nemen. ’Welkom in Thailand’, roep ik in het Engels naar de verbaasde ober die onze avondmaaltijd serveert.
De maaltijd, die inbegrepen is bij de prijs van het treinkaartje, smaakt ons uitstekend en wordt weggespoeld met een volgend koud blikje Tiger bier.
Terwijl de trein zachtjes heen en weer schud, en we luisteren naar het ‘Kedeng-Kedeng, Kedeng-Kedeng’ van de spoorstaven onder ons, hebben Lyka en ik een gesprek dat we al heel lang voor ons uit hebben geschoven. Het gaat over onze toekomst samen. Het gaat over een verplichte cursus inburgeren, met moeilijke en strenge examens, voor Nederland en er valt meteen een stilte aan tafel.
Terwijl Lyka naar buiten in het voorbij schietende uitbundig groene tropische landschap staart kijk ik naar het silhouette van de slanke lange Japanse medereizigster aan de andere zijde van het gangpad.
Wanneer we samen een toekomst in Nederland willen opbouwen zal Lyka toch de Nederlandse taal moeten gaan leren en de Nederlandse nationaliteit verkrijgen! Of ze dat wil of niet. We kijken elkaar in stilte aan en ik peil de diepte in haar ogen. We luisteren naar elkaars argumenten en angsten. Ik heb terloops op het internet al wat taalscholen bekeken en een schatting gemaakt van de kosten die deze operatie met zich mee zullen brengen. Die kosten zijn ook niet gering maar ook niet onoverkomelijk! De kosten gaan nu eenmaal voor de baat uit.
Gelukkig ziet Lyka ook de noodzaak van deze taalcursus in en we spreken af zodra we weer in Pattaya zijn om samen alles nog eens rustig te bekijken. Gelukkig is de toon van dit belangrijke gesprek veranderd. Het voelt niet meer aan als vooruit schuiven van een belangrijke beslissing. Die beslissing is in onze harten al genomen, het gaat nu alleen nog om de invulling. Er is een enorme last van mijn schouders gevallen. Ik ben blij dat we eindelijk de volgende stap kunnen gaan maken om voor een heel lange tijd samen te blijven.
Rond acht uur begint de conducteur met het ombouwen van de zitplaatsen naar bedden. Gelukkig zijn de bedden tegenover onze bedden onverkocht gebleven en wij nemen op de zittingen plaats zodat de conducteur zijn werk kan doen.
Elk bed wordt netjes opgemaakt en Lyka bekijkt geïnteresseerd alle sierlijke handelingen van de conducteur. Lyka geniet zichtbaar van haar eerste lange rit in een slaaptrein. Voor mij is het ook leuk om het weer eens te doen. Het is al zeker tien jaar geleden dat ik zelf voor het laatst deze rit in omgekeerde richting naar “Butterworth” heb gedaan.
Vermoeid van de lange dag en alle opwinding kruipt Lyka al snel in het bovenste bed. Dat bed is net breed genoeg voor twee personen en wij zijn niet de enige in de wagon die samen op het onderste matras slapen. Een oudere Thaise vrouw glimlacht me toe voordat ze naast haar gehandicapte man in het bed voor ons kruipt. Af en toe komt Lyka’s hoofdje achter het gordijntje vandaan met een vragende glimlach.
‘Waar blijf je nou?’
Maar voordat het zover is lees ik nog wat in het nieuwe boek op mijn Kobo. “Het container meisje van Belinda Aebi”, een thriller die zich in Gent afspeelt en doorspekt is met heerlijke Vlaamse woorden en zegswijzen. Ik sip aan een heerlijk koud Singha biertje en zink weg in het verhaal.
Het is onze laatste nacht van deze mooie reis naar Singapore en Maleisië, morgen worden we wakker ergens diep in Thailand, in de buurt van “Prachuap Khiri Khan” schat ik. Na een dozijn pagina’s kruip ik tegen mijn meisje aan die al vertrokken is naar dromenland. Een kusje op haar voorhoofd en ik vlij me zachtjes naast haar neer. We slapen samen in het smalle onderste bed van de slaaptrein.
De laatste gedachten en gevoelens die door me heen schieten zijn heerlijk warm en bevredigend. De laatste stap om samen in Nederland een toekomst op te bouwen is eindelijk gezet. Het zal niet gemakkelijk worden maar we moeten beiden onze schouders eronder zetten om het inburgeringsproces tot een succes te maken.

Maleisië: Een lange zit

Alor Setar (Seri 2 Motel (S6), zondag 2 december 2012

Was het gisterenavond toch precies genoeg bier geweest in de eetschuur vol met Chinezen. Gelukkig ben ik netjes op tijd terug naar het hotel gegaan. Mijn hoofd is troebel maar ik kan wel scherp in de verte zien. Om ietsjes over zevenen in de ochtend verlaten we het achteraf gezien toch wel prettige hotel.

Ik weet bijna voor 100 % zeker dat we hier nooit meer zullen overnachten maar mocht het onverhoopt weer nodig zijn dan kunnen we het T-hotel weer opzoeken.
Ruim op tijd arriveren we in “Larkin Sentral”, de plaats voor het busvervoer naar alle uithoeken richting het noorden van Maleisië. Ik heb er bewust voor gekozen om vandaag een flinke afstand in één keer af te leggen en later wat meer tijd te nemen op een andere plaats.
We eten ons ontbijt vanzelfsprekend weer bij de gouden bogen op het busstation. Vreemd genoeg verveeld het broodje ei met het platte worstje me nog steeds niet. De kwaliteit van de koffie in het busstation maakt ook veel goed! Rust, er heerst rust in ons beiden.
Lyka vraagt zich nog steeds hardop af waarom we niet terug vliegen naar Bangkok. Voor de zoveelste keer leg ik haar uit dat dat onmogelijk is met de openstaande aanvraag voor een visum. Het is nu eenmaal niet anders en we gaan over land van het zuidelijkste puntje van het schiereiland terug naar Pattaya. We zien wel waar we onderweg stoppen om te overnachten.
Doughnuts om te overleven en enkele flessen drinkwater voor onderweg. De bus zal niet vaak stoppen voor maaltijden, alleen de verplichte toilet stop rond twee uur in de middag. ‘Tien uur reistijd’, drukt de kaartjesverkoper ons op het hart. Ik weet wel beter. Twaalf zal zeker dichter in de buurt komen! De bus komt met een gecontroleerde schok in beweging en ik kijk automatisch op mijn horloge. 09:47. We zijn op weg naar Thailand!
Over de lange rit richting het noorden kan ik jullie weinig vertellen. Je hoopt als passagier dat het zo snel mogelijk voorbij is en je probeert zo weinig mogelijk op je horloge te kijken. Elke keer als er wordt gestopt maak je gebruik van het moment om naar het toilet te gaan en wat chips of koekjes te kopen. Ik lees wat op mijn Kobo e-reader totdat de oogleden zwaar worden. “Van oude menschen, de dingen, die voorbij gaan…” van Louis Couperus, meer dan honderd jaar oud en toch nog zo actueel. Elk mens neemt geheimen mee het graf in. Grote en kleine geheimen die dan voor altijd voorbij zijn gegaan…
Plaatsen, steden en dorpen waar ik in een ver verleden wel eens ben geweest verschijnen op de bekende blauwe verkeersborden of schieten langs de snelweg voorbij. Voor me zit Lyka te slapen, achter me heeft een vrouw het overal bekende “Gangnam Style” als beltoon.
De vrouw schijnt nogal populair te zijn. De enige onderbreking van de eentonigheid van de reis voor de passagiers is een gewelddadige film, op een dikke TV voor in de bus, over een jonge Maleisische gangster die tot inkeer komt. De gangster is vanzelfsprekend geen moslim, want die zijn zo niet! Alle klassieke Maleisische islamitische vooroordelen zitten in de film ingebakken. Bijna 4D met Dolby surround op een volume dat ik in mijn rugzak op zoek ga naar een set verse wegwerp oordoppen.
Aan het einde van de middag komt de lang verwachte tropische regen. De bus gaat nu veel langzamer vooruit terwijl de ruitenwissers eindeloos van links naar rechts zwaaien. We naderen ons bestemming want de passagiers verlaten een voor een de bus op een busstation, of zo maar op een afgesproken plaats langs de (snel)weg.
De klokt tikt langzaam maar gestaag verder en het duister valt wanneer we in de verte Pulau Pinang zien liggen. Voor een moment speel ik met de gedachte om hier uit te stappen. Pinang, een van de beste plaatsen voor een toerist in Maleisië. De regen houdt ons in de bus.
In “Sungai Petani” krijgt de chauffeur het - niet geheel vreemde - idee om ons over te laden op een andere bus. Wij zijn nog maar met vijf passagiers over in de enorme touringcar en ik verbaas me dat er niemand over klaagt. Dus ik hou me ook maar stil, ik wil vandaag niet de moeilijke toerist spelen.
Ergens, in het ongrijpbare en ondoordringbare donker, op een lege onbekende plaats, terwijl de regen neerdaalt, verteld de chauffeur een verhaal over een vrouw, een douche en een welkome warme maaltijd. Ik knik bevestigend met hem mee en zeg dat ik ook naar hetzelfde verlang en dat het voor ons net zo’n lange dag is geweest. De twee grote witte ogen van de Indische chauffeur kijken me verbaasd aan.
Na twintig lange onnodige minuten wachten is er nog steeds geen spoor van de bus die ons verder zal vervoeren. Om de twee minuten belt hij weer en schreeuwt steeds harder, in een onverstaanbare taal, in de kleine Samsung telefoon.
Totdat hij het uiteindelijk opgeeft en zonder een woord te zeggen de laatste 50 kilometer naar “Alor Setar” met ons in de minibus aflegt. Het is bijna tien uur wanneer we in “Alor Setar” uitstappen en in een donkere islamitische wereld staren. Het busstation ligt er leeg en verlaten bij, niet geheel onverwachts want ik had al zoiets gelezen.
We kiezen voor de eerste de beste kamer die we kunnen vinden. Voor RM 45 hebben we de luxe van een airconditioning en een gedeeld toilet op de gang in het “Seri2 Motel” in Alor Setar. Een geel plastic steelpannetje, dat drijft in een betonnen bak vol koud water, is na deze lange dag onze douche.
Ouderwets maar effectief! We zijn allebei moe en hongerig. Mijn bloedsuiker is nu zo laag dat ik echt niet meer kan denken en dat alles wat ik vanaf nu doe uit automatismen bestaat. Zonder ook maar een herinnering op te slaan in mijn geheugen. Mijn humeur schommelt ergens tussen vrolijk en depressief, dat is een bijwerking van mijn diabetes.
De receptie kan nog wel, met enige moeite, twee bakjes Nasi Goreng voor ons regelen. De prijs voor de twee bakjes is ongeveer de helft van de prijs voor onze overnachting! Hebben we een keuze? Nee, dus! Lauwe gebakken rijst met weinig smaak zoekt een weg in onze lichamen om te worden omgezet in energie die ons morgen weer verder naar ons einddoel zal brengen.
Op bed praten we nog enkele minuten over wat ons vandaag allemaal is overkomen. We zijn het al snel over eens! We proberen morgen zo snel als mogelijk uit “Alor Setar” weg te komen. Snel op weg naar het voor ons zo bekende en geliefde Thailand.

Maleisië: Zwaaien en zwieren

Johor Bahru (T-Hotel Johor Bahru (515), zaterdag 1 december 2012

Met de mooie herinneringen van de 3D bioscoop in “Disney Land Hong Kong” in gedachten gaan we als eerste op weg naar de “Lego 4D movie Xperience”. We zoeken een plaatsje in een van de afgebakende vakken bij de ingang van de bioscoop. We staan er nog niet zo lang en Lyka hoort een bekende stem in het Tagalog (Filipijns) roepen.
Het is Annelyn!
Ongelofelijk dat ze ons in deze drukte heeft gevonden. Het is een klein wonder die deze dag alleen maar leuker en gezelliger zal maken. Die twee meiden hebben elkaar heel wat te vertellen en ik sta erbij en kijk ernaar. Heel af en toe komen er enkele Engelse woorden vergezeld met een glimlach in mijn richting. Dat maakt me niet zoveel uit want ik ben erg blij dat die twee meiden elkaar alsnog hebben gevonden.
Het is een schitterende 4D film over de avonturen van de kleine plastic poppetjes met wind, water en sneeuw. De kinderen en ouders gelijk schreeuwen het uit van opwinding. Helaas kun je hier niet fotograferen. Trouwens, ik heb het door het vallende water druk genoeg om mijn nieuwe Nikon D600 droog te houden!
Eenmaal buiten heb ik twee fantastische modellen om mijn nieuwe camera eens flink aan de tand te voelen en de mogelijkheden te ontdekken. Hoewel het opnieuw een Nikon is zijn er toch grote verschillen met de vorige. Voor mijn gevoel moet ik weer van voor af aan beginnen. Voor een moment denk ik aan die noodlottige dag in Korea toen mijn camerariem brak. Ik schud met mijn hoofd en zet de teleurstelling meteen weer van me af. We gaan nu plezier hebben en ik zal die meiden eens flink laten poseren!
Al kletsend en fotograferend lopen we door het park en bekijken de attracties die de meiden straks willen bezoeken. Annelyn heeft koekjes meegebracht. Ze zijn ongetwijfeld erg lekker en de twee meiden genieten er zichtbaar van. Het is leuk met zijn drieën maar mijn maag wil ondertussen ook wel wat.
De restaurants zijn duidelijk achtergebleven bij de rest tijdens de ontwikkeling van het enorme pretpark. Het menu is beperkt, de mentaliteit van de - waarschijnlijk verplichte - werknemers onder nul en de kwaliteit en de waardering van het voedsel gaat richting het nulpunt. Pizza, kip met rijst, zoete taartjes en nog meer van dat fastfood. Dat is heel vreemd in een land waar je bijna overal heerlijk - en ook nog voor een redelijke prijs - kunt eten. Wij komen uiteindelijk terecht in de Snackbar waar we lauwe “runderknakworsten” met koude patat eten. Het is niet anders!
Vanaf nu volg ik het voetspoor van de twee meiden en de camera draait overuren. Het hoofd van “Albert Heijnstein” is een winnaar waar we samen hard om moeten lachen.
We wandelen wat in het wild rond om de slechte maaltijd te laten zakken. Er is voldoende te bekijken en het is allemaal gemaakt van de kleurrijke plastic blokjes die een timmerman genaamd Ole Kirk Christiansen in het Deense stadje Billund in 1932 ging maken onder de naam LEGO.
We komen al kletsend in de buurt van de mechanische attracties waar elk thema pretpark om bekend staat. De meiden staan te trappelen om te gaan zwaaien en zwieren! Ik neem de taak op me om de beelden voor de eeuwigheid met mijn nieuwe Nikon D600 camera vast te leggen. De nieuwe camera heb ik al snel onder de knie, het is tenslotte ook een Nikon, en ik ben erg tevreden met mijn foto’s.
De volgende attractie is de “Jetski”, een draaimolen boven het water waar je het niet droog houdt. Dat is in dit deel van de wereld geen enkel probleem want het kwik komt hier elke middag ruim boven de dertig graden!
Tijdens de rustige wandeling naar de volgende attractie poseren de meiden bij een miniatuur “Wat Arun” en de “Petronas Towers” in plastic blokjes.
Op weg naar een achtbaan die “The Dragon” heet passeren we een troep huilende wolven. Ik heb het al vaker geschreven! Het is ongelooflijk wat ze allemaal van die kleine kleurige blokjes kunnen maken.
Terwijl de meiden staan te wachten tot ze aan de beurt zijn om in de rups van de achtbaan kijk ik goed om me heen en zie een kleine LEGO rat op een rots naast het water. Het kleine beestje is vertederend om te zien. Gemaakt van de kleinste blokjes doet het kleine knaagdier niets onder voor de enorme bouwwerken die we elders in het park hebben gezien.
Op een goed gekozen plaats maak ik enkele foto’s wanneer de meiden langs mij heen flitsen. Helaas komen ze maar een keer langs en later blijken de foto’s minder goed dan ik heb verwacht. Gelukkig kunnen we wel goed zien dat ze het uitschreeuwen van opwinding!
Bij het zien van deze attractie eerder vandaag wist Lyka het meteen honderd procent zeker dat ze deze waterbaan vandaag zou gaan rijden. Er is niet veel nodig om Annelyn over te halen om in de lange rij te gaan staan voor deze erg populaire attractie in “Legoland Malaysia”.
Op weg naar de waterbaan moet ik het natuurlijk weer ontgelden! Ik lijk volgens de twee meiden op de oude man die zit te slapen op een bankje aan het water.
Vanaf een strategisch gekozen plaats wacht ik totdat ik de meiden in een bootje omhoog zie gaan. Tijdens het wachten ben ik druk geweest met de instellingen van de camera. Ik krijg ook voor deze spectaculaire attractie maar een kans dus moet het deze keer in een keer goed zijn!
Kijk eens naar deze gelukkige gezichten? Vanaf het moment van de val naar beneden tot het moment na de remmende plons in het water hebben de meiden hun kelen schor geschreeuwd!
Vandaag is de tijd is voorbij gevlogen en we moeten nu ècht richting de uitgang omdat we niet te laat in Johor Bahru willen aankomen. Nog een laatste attractie? Waarom ook niet, we komen hier niet elke dag! Ook de draaiende vliegtuigjes maken kraaiende meisjes. Het kind in de volwassene is vandaag meerdere keren ontwaakt!
Het is al voorbij zes uur wanneer we de groepsfoto maken met opnieuw de iconische “Petronas Twin Towers” op de achtergrond. Het mag duidelijk zijn dat we vandaag een heel erg leuke en fijne dag achter de rug hebben. In Legoland is alles tot in details!
Het is een hele mooie dag geweest, opwindend en met een prettig weerzien met een goede vriendin. Het afscheid is een beetje emotioneel want het zal wel een lange tijd duren voordat we elkaar weer ontmoeten. En we weten ook niet waar! Want Annelyn reist met haar werkgever ook in heel Azië rond.
De bus brengt ons snel en efficiënt terug naar de stad. Vanavond gaan we op jacht naar een koud biertje en Chinees eten. In een islamitisch restaurant wordt er natuurlijk geen bier geserveerd! We hoeven niet lang te zoeken voordat een foodcourt, met alles waar ik naar op zoek ben, zich laat vinden. En nog wel op een korte afstand achter ons hotel! Koude biertjes, Chinees eten en Maleisisch èn Engels voetbal op een grote oude dikke kleuren-TV. Mijn avond kan niet meer stuk.
Ik maak snel enkele nieuwe Chinese vrienden met wie ik - Lyka is al terug naar de kamer - een ijskoud biertje drink en voetbal kijk. Ons bezoek aan “Legoland Malaysia” en weerzien met Annelyn is een groot succes. Morgen hebben we een heel lange busreis voor de boeg! Ik wil jullie deze foto van een Chinese in Maleisië stortbak niet onthouden!

Een bomvrije stortbak