Vandaag is het dus na tweeënvijftig jaar gebeurd, ik ben getrouwd met wat voor me de ware lijkt. Ik heb Lyka vijfhonderd en dertig dagen geleden ontmoet toe ze bij haar zus en mijn vriend in Thailand op bezoek was. We konden het meteen goed met elkaar vinden. Natuurlijk is er een leeftijdsverschil maar in de Filipijnen zijn ze vroeg volwassen en ik ben eigenlijk een groot kind. Het klinkt veel langer geleden dan het lijkt. Een groot feest zat er vanaf het begin niet in omdat we dat allebei weggegooid geld vinden waar we heel veel andere leuke dingen mee kunnen doen. Misschien dat we in de toekomst nog een feestje in Zaltbommel geven zoals we dat ook voor haar familie in de Filipijnen gaan doen. Een kille maandagochtend op de parkeerplaats bij het gemeentehuis in Zaltbommel ontmoeten we onze getuigen. Adellijke trouwpartijen die live op de TV worden uitgezonden zijn het andere uiterste. Maandagochtend is het gratis en het schijnt ook nog eens erg populair te zijn. Wij zijn met zijn vijven en de voltrekking is twee maal een korte zin met: ‘Wat is daarop uw antwoord?’ Twee maal een volmondig, ‘Ja’, en we zijn getrouwd. ‘U mag elkaar nu feliciteren!’, zegt de medewerker van de burgerlijke stand. Meneer en mevrouw Kuijntjes klinkt me helemaal niet vreemd in de oren. Ik heb me al lang genoeg op deze situatie kunnen voorbereiden. Lyka straalt zoals nooit tevoren op deze dag zodat het lijkt dat ze een beetje extra licht brengt in de duisternis. We zijn beiden zichtbaar opgelucht en gelukkig. Het was geen gemakkelijke weg die we hebben moeten bewandelen! Het heeft ons honderden Euro’s gekost om de benodigde documenten bij elkaar te krijgen. De weg is ingewikkeld en er is meer tegen dan medewerking. Ik heb nog steeds het gevoel dat eerlijke mensen uit het buitenland hier niet welkom zijn. Gelukkig kregen we goede adviezen en hulp van de burgerlijke stand in Zaltbommel. Ik weet niet of we dit onze officiële trouwfoto noemen maar het is er in ieder geval één met ons beiden.
