Nederland: Winkelen

Zaltbommel

Om acht uur werden we gewekt voor het ontbijt. Natuurlijk volkoren brood met kaas, en dat moet toch wel vreemd zijn als je rijst gewend bent. We lopen in de koude ochtendlucht door de stille straten van Zaltbommel naar de Waal. De rivier die vredig langs ons kleine stadje stroomt. Alles is nieuw en alles is mooi voor Lyka. Met de fleece muts op haar hoofd en de handen in de zakken gaan we samen op pad naar Appie om de belangrijkste boodschappen voor vandaag te doen. Een ander doel is natuurlijk het opbouwen van nieuwe sociale contacten. Ze ontmoet veel mensen met nieuwe gezichten en ik hoop dat ze zo snel van haar verlegenheid afkomt.

Vandaag zijn er natuurlijk ook nieuwe en onbekende etenswaren voor haar. Terwijl ik het blauwe mandje vul pakt ze het doorzichtige bakje uit het mandje.
‘What is this?’
‘Filet Americain’, antwoord ik terwijl ik voor een moment stop met het zoeken naar de Milo.
‘Pork?’
‘No, rundvlees met kruiden en specerijen.’
‘Is dat rauw?’, terwijl ze haar neus optrekt en door de bodem van het bakje kijkt.
‘Ja, want de combinatie van koelen, zout en specerijen maakt het beperkt houdbaar.’
Ze legt het bakje terug in het mandje en ik neem een chocolade drank van het huismerk uit de schappen. Thuis bak ik voor de eerste keer zelf broodjes in mijn nieuwe oven en die worden rijkelijk belegd met de Filet Americain en komijnekaas.

‘Belofte maakt schuld!’
Al vanaf de overhandiging van het visum in Kuala Lumpur heeft ze het over het winkelen in Nederland gehad. Niet van die Goretex buitensport kleding maar “Fashion” zoals ze dat zo mooi zegt. Dus wij met de trein naar Den Bosch voor haar eerste shopping experience.
Vanuit de trein bekijkt ze voor de eerste keer het Nederlandse polderlandschap.
‘All grass?’, vraagt ze verbaasd.
‘Ja, allemaal gras voor de Hollandse koeien.’
Ik leg haar uit dat we hier voldoende eten verbouwen maar dat we ook veel groenten importeren. Het gras is voor de koeien die melk produceren voor de wereldberoemde Hollandse kazen. Geïnteresseerd neemt ze alles in zich op.
De HEMA is natuurlijk een oer-Hollands boegbeeld met als belangrijkste en meest beroemde producten de rookworst en het saucijzenbroodje. De laatste proberen we samen. Ombeurten een hapje van het warme bladerdeeg. Ik geniet zelf net zo hard van alle nieuwe ervaringen van mijn Lyka. Ze kijkt haar ogen uit en kan het maar moeilijk geloven dat er mensen met dit koude weer op een terrasje buiten zitten.
‘Waarom gaan die mensen niet naar binnen met die kou?’
‘Het is nu niet koud!’
‘Het is lekker aangenaam in de zon en uit de wind!’
Ze schud haar hoofd alsof ze denkt dat er bij al die mensen iets los zit. Lyka is zo petit dat we eerst bij de kinderafdeling van de C&A terecht komen. Natuurlijk weet ik na al die vriendinloze jaren ook niet meer waar je leuke kleding kan kopen. We weten gelukkig wel waar we naar op zoek zijn. Ze wil graag een modieuze jas met bijpassende laarsjes. Onderweg had ze al van die Ugg’s gezien maar ik ben bang dat die winterlaarsjes al lang uit de winkels zijn verdwenen.
De St. Jan springt natuurlijk in het oog. Lyka is katholiek dus moedig ik haar aan om even mee naar binnen te gaan.
‘Free?’, vraagt ze.
‘Ja, gelukkig zijn zulke mooie gebouwen nog steeds gratis toegankelijk.’
Binnen kijkt ze haar ogen uit en leest hardop de jaartallen op de grote grafstenen die in de vloer liggen. Ik leg haar uit dat de rijken en nobelen vroeger in de kerk, dus dichter bij Jezus en God, werden begraven.
‘Just like Malacca’, antwoord ze.
‘Ja, net als in Malacca!’

We brandden een kaarsje voor haar vader en grootvader die nog niet zolang geleden zijn overleden. Met de knieën op een klein kussentje en de handen gevouwen zegt ze haar gebed. Ik zit in alle stilte naast haar en geniet van de rust in deze religieuze omgeving. Een kerk, moskee of een tempel? Het maakt voor mij allemaal niet uit zolang het maar om de vrede gaat.
Winkel in en winkel uit. De verkeerde kleur of de verkeerde maat. Te duur komt ook regelmatig voor! Ze beseft dat ze de juiste keuze moet maken omdat een winterjas maar één keer tijdens dit bezoek kan worden gekocht. Uiteindelijk slagen we in een warenhuis en ze koopt een mooie jas met een jurkje en ik gooi er zelf nog een bijpassende tas bij. Ze is in alle hemelen van blijdschap.
Met de laarsjes was het wat moeilijker want de wintercollectie was echt wel uit de schappen verdwenen. Totdat we een paar laarsjes zagen die precies dezelfde kleur waren als haar nieuwe jasje. Het was niet wat ze zocht maar de teleurstelling verdween al snel toen ze ze aantrok. Bij nader inzien waren ze toch wel leuk. Niet treuzelen en snel afrekenen!

Met twee tassen vol gingen we weer op huis aan. Op het station had ik nog een verrassing voor haar. Een gehaktstaaf uit de muur! Met grote ogen volgde ze mijn handelingen en nam de warme snack vanachter het kleine raampje aan. Een klein hapje en er verscheen een brede glimlach.
‘Lekkerrrrr’, lachte ze.
En zodoende kocht ik er ook nog maar één voor mezelf.
Thuis moest de nieuwe combinatie natuurlijk worden gefotografeerd en gepubliceerd op Facebook.

Vrijdagmiddag gaan we traditioneel een paar biertjes drinken in het Stadscafé. Ze houd haar nieuwe kleren maar meteen aan en met een korte omweg over de Waalkade belandden we in het café waar we natuurlijk meteen enkele bekenden treffen. Het is gezellig en het doet me goed om te zien hoe snel Lyka zich aan haar nieuwe omgeving aanpast.

Toscaanse varkenslapjes met patat en sla sluiten de dag af. Een lekker flesje rode wijn, wat TV kijken en dan naar bed. De laatste restjes vermoeidheid van de reis weg slapen.

Nederland: een korte nacht

Zaltbommel

Na ongeveer zes uur slaap staan we opgewekt maar nog steeds vermoeid op. We kunnen het nog moeilijk geloven maar we zijn in Nederland. Deze eerste dag, de donderdag voor Hemelvaartsdag, is een hele belangrijke dag voor ons. Natuurlijk wat ons na zo’n lang verblijf in de tropen opvalt is het koude weer. En het is guur! Dat weerhoud ons er niet van om na een Hollands ontbijt van volkoren boterhammen met komijnekaas en cervelaatworst op de fiets richting de Hogeweg te stappen.
Onderweg zijn we een vreemde vertoning! Lyka achterop de fiets is een blikvanger. We zijn op weg naar het gemeentehuis waar we in ondertrouw gaan. De details worden met de ambtenaar van de burgerlijke stand doorgenomen en de datum wordt vastgelegd. De grote dag ligt nu eindelijk binnen bereik van ons. Verlost van weer een onzekerheid stappen we samen op de fiets om weer naar huis te gaan.

Na een lunch van vers brood en champignonsoep is de tweede taak vandaag een bezoek aan het politie bureau. Ik begrijp het ook niet waarom maar ik moet haar verblijf in Zaltbommel melden bij de lokale politie. Ze geniet van de wandeling in een zwak voorjaarszonnetje.
‘I like this town!’, zegt ze zachtjes.
‘It is clean and green!’

En dat klinkt me als muziek in de oren. Op de terugweg bezoeken we de Albert Heijn want er moet tenslotte ook gegeten worden. Ze kijkt haar ogen uit over het enorme assortiment in de supermarkt. Natuurlijk lopen we veel bekenden tegen het lijf en worden er heel wat handen geschut. En dit gaan we voortaan elke dag doen! Lekker met z’n tweeën naar de supermarkten van Zaltbommel.
De kleine trek zo rond vier uur wordt gestild met een slaatje. Voorzichtig proeft ze van het zoetzure aardappel gerecht. Het duurt niet lang of er verschijnt een brede glimlach op haar gezicht.

‘Lekkerrrrr!’, roept ze terwijl ze langzaam het plastic bakje leeg lepelt.
Onze dag zit er op en we genieten van de rust, Facebook en de eerste verhalen schrijven. Ik observeer goed hoe ze omgaat met alle nieuwe ervaringen in deze geheel vreemde wereld voor haar. Het valt mij ook dat voor mij geheel normale zaken toch vreemd kunnen zijn. Ik leef me in in haar wereld en denk terug aan de eerste keer dat ik samen met Marieke in Bangkok arriveerde.

Rode kool met verse worst is en blijft één van mijn favoriete gerechten, zeker als het zo koud is!

Nederland: Op weg naar huis

Zaltbommel

Na bijna zes maanden onderweg te zijn geweest is het heerlijk om weer richting Nederland te gaan. Er zijn genoeg mensen die klagen over Nederland maar ga dan eens zelf eens kijken hoe het in een ander werelddeel kan zijn? Wij hebben het zo slecht nog niet! Misschien moeten we de komende jaren genoegen nemen met wat minder maar dat is nog steeds heel veel meer dan andere arme mensen in andere werelddelen elke dag kunnen gebruiken.
Een verjaardagsfeestje in je favoriete kroeg op de vooravond van je vertrek is natuurlijk niet de beste voorbereiding voor een reis van zesentwintig uur. Helaas waren de enkele uurtjes slaap voor het vertrek ook niet allerbest. Kwart over vier opstaan! De check-in via het internet voor de etappe van Moskou naar Amsterdam. Ik heb al met heel wat maatschappijen gevlogen maar deze keer was Aeroflot aan de beurt. Ik zie jullie al op je hoofd krabben bij het horen van deze naam. Maar ze waren gewoonweg de goedkoopste en driehonderd Euro verschil voor twee personen is nu eenmaal veel geld.
Mr. Nob, +66860989152 (mr.nonob2009@hotmail.com), onze vaste taxichauffeur, was precies op tijd en oogde fris. En ook dat heb ik in een ver verleden wel eens anders gezien! De ruim honderd en tien kilometer naar de luchthaven werden gevuld met luchtige korte gesprekken om de chauffeur wakker te houden. Lyka lag op de achterbank als een os te slapen.
Aeroflot dus. Bij het inchecken, dat ik ook al op het internet had gedaan, begon het allemaal. Tussen de stapels papieren die ik op de counter had gelegd zat geen ticket terug naar de Filipijnen en dat vonden ze verdacht. Lyka stond zo stil als een muis naast me en luisterde naar mijn uitleg.
‘Nee, we hebben geen ticket naar de Filipijnen want we weten nog niet precies wanneer we gaan.’
‘Maar ik zie dat u vaak naar Maleisië vliegt, woont u daar?’
‘Nee, wij zijn op reis voor een paar jaar!’
‘Na Nederland, Thailand, Maleisië, opnieuw Thailand en Maleisië gaan we naar Zuid-Korea.’
Ze probeerde zo goed mogelijk de dagen te tellen en de tickets aan elkaar te breien. Natuurlijk vond ze het gat van ruim zestig dagen.
‘En tussen Maleisië en weer Maleisië zit een gat van meer dan zestig dagen, wat gaat u dan doen?’
‘Nou, waarschijnlijk vliegen we dan naar de Filipijnen of we gaan over land een maand naar Laos’, loog ik zo overtuigend mogelijk.
De vrouw stond op en liep met de hele stapel papieren naar haar meerdere. De oudere man stond net een hele stapel bankbiljetten te tellen die hij waarschijnlijk niet eerlijk had verdiend. Hij luisterde voor een paar momenten naar het verhaal van de vrouw en keek voor een paar seconden over de rand van zijn bril in onze richting. Een wegwerpgebaar en de vrouw kwam weer onze kant op.
‘Het is in orde!’, sprak ze streng.
Maar het was allemaal nog niet voorbij voor ons. Op haar beurt wuifde ze naar een meisje die lager op de ladder stond en sprak zachtjes in het Thai. Het meisje liep weg met onze papieren zonder een woord te zeggen. Wij bleven verbouwereerd achter.
‘She make copy!’, was de uitleg gevolgd door een niet zo vriendelijk: ‘Step aside!’
Vijf minuten later waren we op weg naar de immigratie waar het niet zo druk was als ik had verwacht. Om aan boort te komen was er de verwachte scrum. De Russen hebben net als de Chinezen een trauma overgehouden aan het communistische tijdperk.
Er zijn driehonderdvijftig genummerde stoelen in het vliegtuig!
Er zijn driehonderdvijftig boardingpassen met een stoelnummer er op geprint!
‘En wat doe je dan?’
Precies!
Je probeert met driehonderdvijftig personen tegelijk door een anderhalve meter brede opening in een glaswand te lopen. Platgedrukte gezichten tegen het glas en platgedrukte orchideeën die als souvenir waren gekocht.
‘Hebben we het vroeger niet geroepen Kris?’
‘Wat zal de wereld veranderen als de Chinezen en Russen ook gaan reizen!’

Aan boord van de in goede staat verkerende Airbus A330-300 hadden we al snel onze stoelen gevonden en dat we via het internet hadden ingecheckt kwam nu wel goed van pas. Mooi met z’n tweeën aan de buitenkant zonder dat we van een ander last hebben.

De aangeboden drankjes waren zeldzaam, geen alcohol, het eten was OK maar de porties erg klein en de toiletten stonken zoals ik nog nooit in een vliegtuig heb meegemaakt.

Tien uur later landden we eindelijk op de “Sheremetyevo International Airport”, en dat was een mee en een tegenvaller. De behulpzaamheid van het personeel is niet zo slecht als ze je willen doen geloven maar het is ook niet optimaal. Bijna vier uur tot ons volgende vertrek! Een beker koffie en een flesje fris voor Lyka, gratis internet dat ook goed op snelheid is. De rekening? Negen Euro!
Rondhangen en vechten tegen de slaap. Het vliegtuig vertrekt om negen uur en we zijn nu alweer twintig uur op de been. Lyka wordt een beetje sjacherijnig en ik probeer haar uit te leggen dat je het moet nemen zoals het komt, je kan er toch niet tegen vechten. Opnieuw een redelijke maaltijd die niet al te groot is, maar toch welkom want ik heb opnieuw een stevige trek.
De slaap wint van het verzet van de geest en de ogen vallen dicht, steeds een slaapje van een minuut of twintig. Genoeg om de batterijen voor het laatste traject op te laden.
Om half elf landden we eindelijk op Schiphol, we zijn in Nederland. Met lood in de schoenen en in alle stilte lopen we richting de immigratie. Onze laatste hindernis zal toch geen problemen geven. “All passports” is de rij waaraan we achter aansluiten. Een voor een worden de bezoekers van Nederland aan een inspectie onderworpen. Sommige kunnen doorlopen en anderen worden door een medewerker van de Koninklijke Marechaussee opgehaald.
Eindelijk is Lyka aan de beurt en binnen vijftien seconden staan we samen aan de counter om de vragen van de ambtenaar te beantwoorden. Mijn antwoorden blijken niet voldoende want ook wij worden even later door een iets wat gezetten man in een een maatje te klein uniform opgehaald. Nadat ik ons hele verhaal heb verteld krijgt Lyka eindelijk een stempel en we kunnen juichend naar band zestien om onze koffers op te halen. Er draaien nog vier koffers op de carrousel waaronder onze twee kleine kleurrijke koffertjes. Ook hier zijn we blij dat de koffers tegelijk met ons in Amsterdam zijn gearriveerd. Aeroflot is zo slecht nog niet!
Twee blikken Amstel bier, een broodje ei en de intercity naar Utrecht. We hebben het gehaald! We zijn op tijd en zullen de laatste aansluiting van de trein naar Zaltbommel in Utrecht halen. Vijfentwintig minuten wachtten we in Utrecht geduldig op de laatste trein. We lopen nu op onze laatste benen en onze humeuren worden slechter. De moraal is nog wel steeds goed! Een warme chocolade melk en twee blikken Heineken bier. De sprinter van de NS verlaat het station en rijdt de donkere nacht in. Het is op dit late tijdstip buiten zo donder dat alleen het spiegelbeeld van het interieur van de trein zichtbaar is. Het lijkt wel alsof er spiegels in plaats van ruiten zijn gemonteerd.
01:25 stappen we als enige passagiers uit op het verlaten station van Zaltbommel. Stilletjes had ik nog gehoopt op een lift naar het centrum maar we zijn alleen. Na een wandeling door de koude lucht staan we na twintig minuten eindelijk voor de deur van mijn huis. We hebben het gehaald! Het is zevenentwintig uur nadat we zijn opgestaan in Thailand. We kunnen morgen aan ons avontuur in Nederland beginnen!