USA: Meer sneeuw!

Montpelier

Dacht ik echt dat ik het gisteren allemaal al gezien had en nu sneeuwde het gewoon. Natte sneeuw en regen daalden neer en de bergen in de verte leken achter een vitrage schuil te gaan. En het was koud! Stervenskoud!
De paaseieren speurtocht voor de kinderen was helaas afgelast en vonden we allemaal heel jammer. We hadden allemaal gehoopt dat ik vandaag mooie foto’s van de kinderen en Lalitha en Corby kon schieten. Maar het mocht niet zo zijn en het leek dat vandaag een verloren dag zou zijn.
Totdat Aden, een vriend van Corby, belde of we misschien zin hadden om naar een “Range Day” in “Barre” te gaan.
‘Wat moet ik me daarbij voorstellen?’
‘Het antwoord is simpel!’
Een “Range Day” is een dag op de schietbaan waar enkele vertegenwoordigers van wapenfabrieken hun handel komen aanprijzen en waar je voor drie Dollar een aantal kogels kan schieten met het wapen van je keuze.

En dat lieten we natuurlijk niet aan ons voorbijgaan! Ik begon met een dubbelloops "Coach Gun".

Na drie schoten had ik de smaak dus al goed te pakken. Na een paar keer te hebben rondgelopen wilde ik natuurlijk met de “Smith & Wesson .357 Magnum” schieten. De revolver die “Dirty Harry” (Clint Eastwood) gebruikte in zijn jacht op de slechteriken.

http://youtu.be/FnMLGkj91Og

Naar een Range Day gaan is voor mij hetzelfde als naar een casino gaan. Als je eenmaal ben begonnen met het spelen dan is het moeilijk om te stoppen. Ik had nog maar één ticket over en daarmee wilde ik nogmaals met een Benelli schieten en deze keer was het een shotgun. De klappen waren zo hard dat het leek alsof er iemand met een rubber hamer op mijn schouder sloeg.

Ik kocht nog twee tickets en ondertussen was Corby zijn vriend Aden ook gearriveerd. Het was echt een gezellige en spannende middag waarop de vrouw van Aden ook nog flink aan het schieten was.

Om kwart voor drie werd de boel opgeruimd en Corby liet me nog wat van de mooie omgeving van Montpelier zien. De sneeuw van de afgelopen winter lag nog op veel plaatsen en toen we hoger klommen konden we zelfs nog de verse sneeuw zien die vandaag was gevallen.

Na een korte stop bij de supermarkt maakten we een einde aan deze gezellige dag in de keuken van het huis met een paar koude biertjes en Corby roosterde heerlijke kippenkluifjes in de oven.

We slopen er nog even tussenuit om een paar biertjes in Corby’s stamkroeg te drinken.

Voldaan kwamen we na twee zware bieren weer thuis en breiden een einde aan deze hele mooie dag die vanochtend nog als een rampdag leek te beginnen.

USA: Sneeuw

Montpelier, 22 april 2011

Wat is het heerlijk om weer in een tweepersoons bed en alleen in een kamer te slapen! Ik was nog wel een beetje moe maar dat zou vandaag wel in de loop van de dag verdwijnen.
Ik schoof een gordijn opzij en zag een hemelblauwe lucht! Dat was in ieder geval een meevaller en het lijkt echt wel zo dat het de hele reis de donkere dagen worden afgewisseld met mooie dagen.
Het was al half negen en Corby stond op het punt om naar zijn werk te gaan. Ik kon dus nog snel gedag zeggen terwijl Lalitha een heerlijk ontbijt voor me bereidde. De gebakken eieren met bacon gingen er in als zoete koek en na twee koppen zwarte koffie ging ik zelf ook op pad. Ik zou in mijn eentje rustig door “Montpelier” gaan zwerven. De stad is niet zo heel groot en daardoor kon ik ook niet verdwalen. De GPS hield ik natuurlijk achter da hand.

Ik maakte een mooie wandeling door het “Hubbart Park” waar op plaatsen nog een flinke berg sneeuw lag.

Op de top van de heuvel staat een uitkijk toren en natuurlijk beklom in de 65 treden om een 360 graden panorama van Montpelier te kunnen bekijken.

Na de afdaling stond ik achter het “Vermont State House” hoorde ik het geroffel van trommels. Nieuwsgierig ging ik op zoek nar de bron van het geluid. Op de trappen van het state house was een ceremonie aan de gang. De staat had eindelijk de rechten van de “Abenaki Indianen” erkend. Ze stam had daar jaren voor gevochten!

In het “Vermont Historical Museum” kreeg ik een goed beeld over de geschiedenis van de staat Vermont. Leuk om te zien maar het voegde weinig toe aan mijn geheugen, dit zijn feiten die je mestaal snel vergeet. Het oude houten verkeersbord vond ik wel een hoogtepunt. Honderd jaar geleden was alles aardewerk, glas en hout! Kijk maar eens goed om je heen en probeer al het plastic weg te denken?

Ondertussen had ik van al dat gewandel een flinke trek gekregen. Ik wilde zeker geen fastfood keten bezoeken! Er is trouwens niet eens een MacDonald in deze hoofdstad! Op de hoek zag ik een klein eettentje met de toepasselijke naam “Coffee Corner”. Het was er aardig druk binnen en dat is altijd een goed teken.

Op aanraden van een bezoeker bestelde ik een “Philly Cheese Steak”, een goed advies. Het rook ook heerlijk en met veel smaak verorberde ik het broodje rundvlees met kaas en de bijbehorende frietjes.

Het was nog niet echt laat maar ik was moe en wilde even gaan liggen. Op de terugweg naar de Griffin Residentie schoot ik nog wat plaatjes van de mooie gebouwen in dit kleine stadje.

De avond brachten we door met elkaar en een paar speciale biertjes die Corby had gekocht. Het is echt fantastisch om deze goede vrienden na vier jaar weer te zien.