Maleisië: Een nieuwe verbinding

Malacca (Café 1511 (Laksa room))

Na vijf dagen alcohol vrij werd ik opvallend fris wakker deze ochtend. Ik moet eerlijk bekennen dat ik me een stuk beter voel als ik geen bier drink. Ik denk nog niet aan stoppen want ik vind het drinken van een biertje nu eenmaal erg lekker.
We waren meteen uit bed en zingend begonnen we aan het inpakken van onze rugzakken. Een dampend kopje koffie op het nachtkastje en rustig de spullen op de bekende plaats in de rugzakken wegstoppen.
Met de Monorail van Raja Chulan en dan overstappen op de KTM naar Bandar Tasik Selatan waar dt nieuwe busterminal voor de bestemmingen in het zuiden is geopend. Later meer!
Want eerst moest er een coupon worden ingewisseld bij de MacDonald’s in Sentral Stesen waar we voor slechts RM 6,50 (€ 1,54) twee niet al te geweldige ontbijttjes met een koffie en een Milo kregen. Maar toch een koopje dus!

De RM 1 (€ 0,24) voor de trein is natuurlijk symbolisch om de passagiers naar de nieuwe busterminal in het zuiden te lokken. Iedereen is aan de oude Puduraya Terminal gehecht maar die ligt nu eenmaal midden in het drukke centrum en met het moordende verkeer in de stad is dat geen optimale plaats! Volgens velen is het renoveren van de Puduraya Terminal alleen maar een rookgordijn want zodra de nieuwe terminal verlost is van de kleine foutjes zal het gehele busverkeer via de nieuwe terminal plaatsvinden. Natuurlijk verliest het onroerend goed rond Puduraya veel in waarde en zullen er enkele restaurants hun deuren kunnen sluiten. Maar je kan de vooruitgang nu eenmaal niet stoppen.
Ik moet eerlijk zijn dat het enige minpuntje aan het vervoer met de KTM naar Bandar Tasik Selatan het tijdschema is. Twee treinen per uur is niet voldoende en ik verwacht dan ook dat daar binnenkort verandering in zal komen. Vier treinen per uur zou al een stuk beter zijn. Al was het maar om overvolle wagons te voorkomen.

Het loket van de vertrouwde bus van KKKL was zo gevonden en de verwachtte prijsverhoging was achterwege gebleven. RM 12,20 (€ 2,89) voor een busrit van 130 Km is vandaag de dag nog steeds een koopje. De bussen zijn goed en na de laatste controles op snelheden en chauffeurs ook een stuk veiliger.
De gegevens op de vertrekborden wisselden een beetje te snel om ook maar een idee te krijgen over hoe, wat en wanneer. Onze bus werd niet eens vermeld! Ook beneden op platform 14-16 waren er geen enkele aanwijzingen over hoe, wat en wie. Maar natuurlijk verscheen de bus precies op tijd. Ik heb er alle vertrouwen is dat deze kleine problemen snel zullen worden opgelost. Ook is het nu gemakkelijk om meteen vanaf de LCCT naar Malacca en vice versa te gaan.

Normaal verblijf ik altijd in de Heeren Inn wanneer ik Malacca bezoek maar deze keer heb ik via het internet een kamer met gedeelde faciliteiten in “Café 1511” geboekt. Een keer wat anders want ik heb het idee dat de matrassen in de Heeren Inn nog nooit zijn verwisseld en het geheel is nu wel aan wat renovatie toe. Ik zeg niet dat het slecht is maar verandering van spijs doet eten.
Café 1511 dus! Ik wist waar het was want ik was hier al honderden keren voorbij gelopen. Het is een schitterend oud Chinees huis waar slechts vijf kamertjes beschikbaar zijn. Het is klein en behelpen maar het heeft veel karakter en de warmte en enthousiasme van de eigenaar en het personeel maken alles goed. Ook voor de prijs die ik op het internet betaal is het een uitstekende plaats om een paar dagen te verblijven. Zeg maar een ****hostel in het midden van de oude stad.

Het was al half drie toen we arriveerden en nadat we onze rugzakken in de kamer hadden gezet gingen we snel naar het Dataran Pahlawan winkelcentrum om wat te eten. Natuurlijk wilde Lyka meteen na het eten weer winkelen maar gelukkig kon ik haar er van overtuigen dat het beter was om tot maandag te wachten. Het is dan een stuk rustiger.

De traditionele rust en internet pauze, om de foto’s te verwerken en deze verhalen te schrijven in de koelte van de airconditioning was erg welkom.

Om half acht verlieten we het guesthouse en gingen op pad naar het Discovery Café om wat te drinken en hopelijk oude vrienden te ontmoeten. En gelukkig ging het ook zo! Als grootste verrassing kwam mijn oude vriend Patric ook nog opdagen en met zijn drieën sloten we deze mooie avond bij Ringo’s Classic Café af. Ik had er misschien één teveel gedronken maar het was in ieder geval een mooie eerste avond in Malacca geweest.

Maleisië: En toch de voorspelde regen

Kuala Lumpur (Hotel Equatorial)

Vanochtend toen ik om acht uur de gordijnen van kamer 1301 openschoof was het buiten bedompt weer. Grijs en de voorspelde regen hing in de lucht. Dat was meteen ook het signaal om maar rustig aan te doen en het één en ander op de computer bij te werken nu ik het internet via de iPhone had ontdekt. Een kopje koffie op de kamer met een paar boterhammen met tonijn (om de kosten te drukken en de restjes op te maken).
Het klinkt misschien vreemd maar het is best moeilijk om voor twee personen te budgetteren. Ik ben tenslotte zo lang alleen onderweg geweest dat ik in 99% van de gevallen altijd wel rond kon komen van het papiergeld dat ik in mijn zak had gestopt. Natuurlijk is het nu allemaal anders en vooral bij attracties hakt het er wel in als je bijvoorbeeld € 20,- moet aftikken om naar binnen te kunnen. Dat neemt natuurlijk niet weg dat we veel plezier hebben en dat we toch nog zoveel mogelijk proberen te doen.
We keken wat TV en ik speelde wat met mijn foto’s en werkte verhalen over deze trip bij. Af en toe keek ik naar de grijze wereld buiten en zag dat de regen nog steeds neerdaalde. We konden gewoonweg niets doen vandaag en om eerlijk te zijn was het best lekker om zo te rusten.

Tegen het middaguur moesten we wel op pad door de regen! Het was wel afgezwakt tot een zware miezer regen maar dat kon ons niet weerstaan om naar het KLCC te gaan waar we een lunchafspraak hadden met KK, een goede fotograaf en vriend die ik vorig jaar voor het eerst had ontmoet. Sindsdien zijn we vrienden en als ik in Kuala Lumpur ben dan moeten we natuurlijk lunchen samen. We hadden gekozen voor “Madam Kwan’s” omdat we beiden vinden dat het eten er perfect is en de lokatie komt voor ons beiden erg goed uit.

Bij terugkomst in het hotel schrok ik van de beelden van de aardbeving en tsunami in Japan. Een paar dagen heb ik nog geschreven over het drama in Christchurch, Nieuw Zeeland. En nu dit weer! En ook hier zijn er mensen net als jullie en ik die van reizen houden het slachtoffer van het noodlot geworden.
‘Je kan je lot nu eenmaal niet ontlopen!’

Na een korte maar indrukwekkende pauze voor de TV gingen we op pad om voor Lyka een internet-SIM te kopen in het nieuwe shopping center “Fahrenheit 88” waar de komende Formule 1 race van Maleisië op Sepang al volop werd gepromoot.

Daarna wilde de kleine een beetje te shoppen in het Sungei Wang Plaza. Ze keek haar ogen uit en ze keek mij weg. Ik werd gewoon naar een koffietent in de kelder gestuurd om daar maar te gaan zitten wachten totdat ze klaar was.
Anderhalf uur later werd ik toch wel wat ongerust omdat het een enorm complex is met ontelbare uitgangen op een stuk of zes verdiepingen. Mijn koffie met appelgebak was ondertussen als verteerd en uit wanhoop ging ik toch maar eens kijken of ze niet in de winkel was waar ik haar het laatst had gezien. Nee dus! Dan nog maar een keer terug en hopen dat je beneden op me zit te wachten. En op weg naar beneden zag ik haar in een winkel staan. Ze keek me onschuldig aan en keek daarna op haar nieuwe horloge. In plaats van serieus te kijken schoot ze in de lach en gebaarde dat ze bijna klaar was.
‘Vrouwen en winkelen!’, ik zal daar nog aan moeten wennen.
Onze avond in Chinatown was dus letterlijk in het water gevallen en we kozen om maar Indiaas in het LCCT te gaan eten, lekker dichtbij het hotel en dan zouden we vroeg op bed liggen.

Maleisië: Naar grote hoogten

Kuala Lumpur (Hotel Equatorial)

Wel beter geslapen maar het was nog steeds niet optimaal geweest. Vandaag genoten we een paar boterhammen met tonijn als ontbijt op de kamer. Niet dat het te duur is, RM 26 (€ 6,50) per persoon, voor een ontbijt op de kamer maar we moeten nu eenmaal keuzes maken en voor dat geld kunnen we heerlijk avondeten. Samen met een kopje koffie smaakte het ons uitstekend en zo konden we plannen voor vandaag. Het mooie was dat Lyka in ieder geval begrijpt dat we niet alle bezienswaardigheden in de eerste week hoeven te bezichtigen.
‘We komen hier toch nog vaak genoeg!’, was haar redenering en dat klopt als een bus.
Kuala Lumpur is nu eenmaal een aangename stad om op elk moment van het jaar te bezoeken. Er is altijd wel wat te doen, al is het alleen maar lekker eten en een beetje shoppen. Omdat we een uurtje later dan normaal waren opgestaan was het al over half tien toen we het hotel uitstapten.

Het doel voor de ochtend was de “Menara KL” die met haar 421 mtr en op een heuvel gebouwd boven de “Petronas Torens” uitsteekt. De wandeling er naar toe is best vermoeiend maar wel de moeite waard omdat het je steeds een ander beeld van dit indrukwekkende bouwwerk geeft. (Ik heb sinds kort een plug-in aan mijn Lightroom3 toegevoegd die zogenaamde HDR (High Dynamic Range) foto’s regenereert. Schitterend om mee te werken en om net dat kleine beetje andere foto’s te creëren. Niet om foto’s te verbeteren, want daar begin ik niet aan!) Het was ook goed om te zien dat Lyka genoot van wat ze allemaal zag en dat ze ook intensief aan het fotograferen is geslagen. Ze maakt soms zelfs een betere foto dan ik!

(Met en zonder HDR)

Voor RM 38 (€ 9,50) per persoon kun je met de lift omhoog. En hier ontdekte ik wat vreemds! Groepen kregen vandaag, en misschien ook wel vanaf nu af aan, voorrang. Wij stonden daar dus als vijf onafhankelijke bezoekers te wachten totdat er een buslading luide Chinezen en een buslading verveelde Maleisische huisvrouwen voor ons met de lift omhoog waren gegaan. Ik bespeurde zelfs wat ongemak bij het personeel die het waarschijnlijk ook niet zo leuk vinden en er regelmatig op worden aangesproken. Voordat we eindelijk de lift in mochten kregen we eerst nog een korte uitleg over het spiegelplafond dat een kopie was uit een Iraanse moskee die als één van de mooiste in de Islamitische wereld werd beschouwd. Vooral de prijs van het ultieme kitsch werk werd twee keer en heel langzaam herhaald.

Boven was het natuurlijk erg druk en Lyka gaf de gratis audio gids al na twee minuten weer terug. Ik kon haar ook wel vertellen wat er allemaal te zien was. Maar het belangrijkste bleef natuurlijk het hotel waar we sliepen en de “Petronas Towers”

Op weg naar China Town liepen we nog even bij de “St. John’s Cathedral” binnen. Deze is goed afgeschermd en wordt natuurlijk nergens aangegeven in deze Islamitische wereld. Maar ik had hem vanaf de toren gezien en om eerlijk te zijn was het voor mij ook de eerste keer dat ik de kerk bezocht.

We werden lui en Lyka wilde ook nog wel wat shoppen. Dan maar met de LRT en de KTM naar het enorme “Midvalley” winkelcomplex. Eenmaal binnen keek Lyka haar ogen maar kon ook niets van haar gading vinden. Het was allemaal net te prijzig. Gelukkig konden we wel wat te eten vinden en de gebakken mie met een paar popia’s smaakten me uitstekend. Maar het beste was nog de vier coupons die recht geven op een gratis ontbijt voor twee bij MacDonald’s! Zo kun je nog een paar centen besparen.

Op de terugweg namen we de LRT van KL Sentral naar KLCC om in de supermarkt nog wat te eten te kopen.
Bij de SWATCH winkel bleef Lyka opeens stokstijf staan en brabbelde, ‘I like white!’
Ik keek haar verbaasd aan en ze wees naar een wit horloge in de vitrine. Tijden geleden had ik haar al een horloge beloofd en nu ze er één naar haar gading zag moest ik woord bij daad leggen. Apentrots liep ze met haar nieuwe SWATCH de winkel uit.

Ze was zo vermoeid van al dat wandelen en winkelen dat ze even tussen de lakens kroop terwijl ik door de foto’s van vandaag ging.

Het is dat we er nog uit moesten voor het avondeten want anders waren we op de kamer gebleven. De wandeling was wel aangenaam maar er hing regen in de lucht. Na het eten bij het Pavilion zochten we snel de kamer op om heerlijk bij een film te relaxen en te genieten van een kopje thee.


Nog één HDR foto van een oud gebouw.