Het was weer een drukke week. Er lagen nog wat zaken die moesten worden afgehandeld en een paar onverwachte problemen boden zich ook aan.
Het eerste probleem was één van de belangrijkste. Na een achttal keer heen en weer te hebben gebeld met VISA en Egypt Air waren we er uit. Het geld was ondertussen terug gestort en de reservering was niet verwerkt. Natuurlijk dook ik meteen achter mijn computer om een nieuw ticket te boeken te maken bij Egypt Air en tot mijn verbazing was het nieuwe ticket ook nog € 14,- goedkoper dan de eerste. Maar mijn blijdschap was maar van korte duur omdat na controle van mijn account het verschil tussen mijn betaling en de terugbetaling op een paar centen na € 30,- was. En ik natuurlijk weer bellen met VISA en ook dit probleem zou worden opgelost als ik een “verklaring betwiste transactie” zou invullen en opsturen. Het is niet veel werk maar het moest toch worden gedaan. Mijn reisdata liggen dus alweer vast voor volgend jaar de lente.
Een kort telefoontje kondigde een steeds terugkomend probleem aan bij één van de ruimtes die ik verhuur. De riolering was weer verstopt. Ik ben er nu gelukkig zelf bij en het duurde niet lang voordat ik besloot om een kostbare camera inspectie te laten uitvoeren omdat ik nu zelf op de monitor kon meekijken. Na bijna twee zweet op mijn voorhoofd brengende uren waren we er uit en konden we de conclusies trekken. Nu aan het einde van deze week weet ik echter nog steeds niet wat ik verder ga doen. Ik moet knopen doorhakken en beslissen hoe het verder moet. Ik heb tenslotte nog vier maanden voordat de volgende verstopping zich voordoet.
De rest van de week was het ook nog slecht weer en zo viel een gepland uitstapje naar Vught in het water. Maar de vrijdag stond al vast, de weersverwachting was goed en dat zou een mooie dag moeten worden.
Nog voordat ik in Utrecht was kreeg ik een SMS dat mijn vriendin, Marieke, ziek was en dat ze het waarschijnlijk niet zo halen. Dat was een tegenvaller maar ik had nog hoop dat ze misschien zou opknappen in de loop van de dag.
Mijn eerste bezoek was naar aanleiding van een vreemde email die ik een week of zes geleden in mijn mailbox kreeg.
Hallo Jielus,
Als ex fervente Z.O.Azië bezoekster wil ik U wat vragen.
Zeker 12 jaar geleden hebben wij in Thailand een handmatige toiletsproeier gekocht (niet alleen voor de W.C. maar vooral voor het reinigen van de bips). In elk toilet is er daar wel één te vinden.
Helaas heeft dat apparaat het begeven en hier zijn die dingen niet te koop.We hebben 'm toentertijd gekocht in een warenhuis ergens in de buurt van Kao San road. Ze waren toen erg goedkoop en duurzaam zoals blijkt. Het ding zat ingesealt met een slang erbij voor toentertijd een prijs van omgerekend ongeveer 7 gulden! (dat waren nog eens tijden hè?)
Mijn brutale vraag is dus: zou U voor mij zo'n apparaat willen kopen?
Als U weer in Nederland bent wilt U hem dan naar mij opsturen met de omgerekende prijs in euro's erbij en natuurlijk de verzendkosten? U zult mij hier een groot plezier mee doen.
U mag natuurlijk ook langs komen maar ik woon niet echt naast Uw deur.
Ik ga zelf nooit meer met vakantie. Ik ben inmiddels ook al ruim 78 jaar met nu o.a.slechtlopende benen.
We zijn veel in Thailand geweest maar ook de andere Z.O. Aziatische landen stonden bijna elke vakantie op ons programma en dan liefst op eigen gelegenheid.
Ik lees dagelijks Uw weblog op internet en geniet ervan.
Tja, mijn eerste idee was dat er iemand een geintje met me wilde uithalen. Maar na niet te lang te hebben nagedacht schreef ik een antwoord om eens te zien of ik het bij het rechte eind had. Alle antwoorden waren oprecht en even vriendelijk. Al mijn twijfel was weggenomen en ik zou persoonlijk zo’n spuitje bij een fan van mijn Weblog gaan afgeven.
Ik kan mij niet herinneren dat ik ooit in Purmerend ben geweest maar dat kon me niet weerhouden om Amsterdam voorbij te reizen en naar dit Noord-Hollandse plaatje te gaan. Het huis was snel gevonden en om eerlijk te zijn was het best vreemd om zo bij een vreemde voor de deur te staan.
Reizigers hebben weinig woorden nodig en onder het genot van een kopje koffie en een appel kruimeltaartje waren we al snel aan elkaar gewend. Mijn bezoek duurde langer dan gepland omdat het gewoon gezellig was. Overal ademde de woonkamer Azië uit met houtsnijwerk en vooral Boeddha beelden. Maar om 13:15 moest ik toch maar eens vertrekken om de Expositie in het Tropen museum te gaan bezoeken.
Onderweg naar Amsterdam Sloterdijk kreeg ik het bericht dat mijn vriendin echt te ziek was en dat we het later deze maand nog eens zouden proberen om elkaar te ontmoeten. Ik had nog steeds zin om de stad in te gaan hoewel het natuurlijk met z’n tweeën veel leuker is. Maar tijdens de vreemde overstap op Amsterdam Sloterdijk besloot ik om Amsterdam niet in te gaan. Het was ondertussen gaan regenen. Niet gewoon regenen maar de regen kwam met bakken uit de hemel. En dat was jammer. Door de met water gestreepte ramen van de dubbeldekker trein zag ik de hoofdstad onder de regen gebukt gaan. Fietsers met regenkleding en voetgangers met paraplus verplaatsten zich over de spiegelende straten. Ik had geen zin om door de regen te gaan lopen in mijn eentje.
Omdat ik in Utrecht toch moet overstappen liep ik nog even Hoog Catharijne op om wat rond te kijken. Maar wat ik hier aantrof kon me ook niet bekoren. De groepen Marokkanen die op patrouille waren gaven me een onveilig gevoel. Het leek wel een winkelcentrum in Rabat!
Dus ik was al vroeg thuis op deze eerste avond van het weekend. Een mooi weekend!
