Thailand: Een weekend Bangkok

Bangkok (Heritage Baan Silom Hotel)

Wanneer ik vanaf het bed naar het kleine scherm van mijn MacBook kijk realiseer ik me dat het alweer anderhalve week geleden is dat ik een stukje heb geschreven. Ik weet van jullie reacties, het zijn er teveel om ze allemaal persoonlijk te beantwoorden, dat er veel mensen zijn die iedere dag even kijken. En na een paar dagen niet publiceren komen de eerste voorzichtige vragen.
‘Is alles OK?’
‘Waar zit je?’
En meer van die schoorvoetende informerende korte vragen. Het antwoord is veel simpeler dan menigeen denkt.
‘Ik doe gewoon niets en dus maak ik weinig mee!’
Ook mijn camera blijft vaker op de kamer omdat ik gewoonweg niets zie dat ik voor de eeuwigheid wil opslaan in enen en nullen. Eten en slapen, mijn harddisk uitspitten en oudere foto’s catalogiseren en bewerken. Oude publicaties wijzigen met de nieuwe foto’s en meer van dat zinloze werk. Alles in de comfortabele temperatuur van de airconditioning met de Nederlandse radio op de achtergrond.

Op de basis die Pattaya heet is er nu helemaal niets meer te doen. De regen die af en toe uit de lucht valt helpt daar ook niet echt bij en dus besloten we om een weekend naar Bangkok te gaan. Er zijn voldoende boekingssite’s voor hotelkamers op het internet te vinden en op mijn favoriete site kon ik ook deze keer weer het “Heritage Baan Silom Hotel ****” boeken voor 1250 Baht per nacht inclusief ontbijt. Een koopje!

Samen met Jack ging ik met de bus naar Bangkok. Het ritmisch schudden en schokken bracht me in een trance en mijn gedachten dreven naar het verleden. Rekenent en denkent kwam ik tot de conclusie dat het alweer ruim een jaar geleden was dat ik voor het laatst in Bangkok was. En dat was te merken aan de nieuwe bebouwing langs de weg. Ik had moeite om veel plaatsen nog te herkennen.


De drie dagen werden doorgebracht met goede gesprekken boven een kop koffie en ontmoetingen met oude vrienden.


Een bezoek aan een Irish Pub waar de Beatles optraden en lui slenteren over Bangkok’s beroemde “Chatuchak Weekend Markt”.


De drie dagen van avontuur in de wereldstad gingen weer over in het voortkabbelende leven op de basis.


Nog vijf nachten slapen en dan ga ik weer naar huis. Het lijkt wel dat ik steeds luier wordt naarmate die dag dichterbij komt.

Nederland: 65 jaar na de capitulatie van Japan

Pattaya (Boxing Roo)

Het is vandaag precies vijfenzestig jaar geleden dat Keizer Hirohito (Showa) zichzelf en Japan onvoorwaardelijk overgaf en het einde van de tweede wereldoorlog inluidde.
‘Wat weten de mensen van nu nog van deze historische dag?’
‘Heel weinig!’
Verder dan een paar atoombommen en het zachte klaagzang van de overlevenden van de Jappenkampen gaat de algemene kennis niet. Het onderwijzen en ontwikkelen van het volk is niet meer zo belangrijk. Spelletjes en Quizzen op TV brengen nu eenmaal meer op dan een documentaire over de verschrikkingen van de oorlog.
Geschiedenis is op school afgegleden tot een vak dat je alleen maar kiest als je echt niets anders meer weet te kiezen. Maar in het vak geschiedenis ligt niet alleen het verleden en de ziel van de natie. Witte en zwarte bladzijden uit het verleden van een roemrijke geschiedenis. De “nieuwe” Nederlanders kunnen zo leren waar hun nieuwe vaderland voor staat. Want ook de toekomst veranderd zonder uitzondering in geschiedenis.

Gelukkig ben ik een bevoorrecht mens om op de twee plaatsen te hebben gestaan waar de atoombommen hun geschiedenis schreven. Twee plaatsen die me diep hebben geraakt en die veel indruk op me hebben gemaakt.

Nagasaki Peace Memorial

Hiroshima Peace Memorial

Kanchanaburi Death Railway

“Opdat wij nooit vergeten!”

Thailand: Terug in paradijs

Pattaya (Boxing Roo)

Na mijn korte trip van twee weken naar Maleisië en Singapore maak ik de laatste drie weken van mijn vakantie vol in Thailand. Het worden weken van rusten met uitzondering van een uitstapje naar Bangkok. Dan wordt het weer de nuchtere en misschien sombere wereld van Nederland.

Ik vindt het niet erg om terug naar huis te gaan. Des te meer ik van huis ben des te meer waardeer ik Nederland om al haar kleine zaken. Ook voor Nederland heb ik al een goed gevulde agenda met uitstapjes en bezoekjes aan vrienden en musea.
Ik bekijk nu al de aanbiedingen van Appie op Folderplaats want ik wil me een paar weken te goed doen aan westerse gezonde etenswaren. Komijnekaas staat het hoogst op mijn verlanglijstje gevolgd door het broodje BaPao met satésaus. Maar dat lijkt nog ver weg.


De opstekende wind rijgt slingers van zwerfvuil op de straat voordat de regen komt.
Overstromingen in alle delen van de wereld bepalen het nieuws. Ook hier in Thailand is het vallende water nieuws. De grote droogte van 2010 lijkt afgewend en de reservoirs vullen zich weer met het broodnodige water voor de rijstteelt. Voor de toeristen is het wat minder! Als de regen vroeg in de avond komt staan ze op het bordes van het hotel verbaasd en perplex te kijken naar de zich langzaam opbouwende stroompjes en rivieren in de straten.
De meesten werpen een blik naar de lege barren tegenover hun hotel en draaien dan weer om. De bezorgers van de “Pizza Company” rijden af en aan om de korte trek te stillen. Op het balkon met een pizza op de schoot kijken naar de oneindige regen die zo vanzelfsprekend is in de tropen. Er is weinig veranderd sinds Multatuli.