Schotland, negen jaar later

St. Andrews, 15 april 2009

Ergens vroeg in de middag ging ik op pad terwijl ik wist dat mijn nieuwe camera deze middag zou arriveren. Ik was maar een heel klein beetje teleurgesteld dat ik hem niet kon testen tijdens mijn week in Schotland. Het was op een paar maanden na negen jaar geleden dat ik daar voor de laatste keer was geweest.
Over de vliegreis heb ik weinig bijzonders vertellen, alles ging zoals verwachtte van een budget luchtvaartmaatschappij. Smalle stoelen en je moet voor alles aan boord van het vliegtuig extra betalen. Een minuut of tien te vroeg landen de Airbus A219 op Edinburgh International Airport.
Omdat we te iets vroeg waren was ik niet verbaasd dat Dean niet op me stond te wachten. Ik pinde snel wat geld uit de ATM en ging nog een keer naar het toilet. Eenmaal weer bij de aankomst hoorde ik een fluitje vanuit de verte en daar was Dean. Het was ondertussen ook al weer ruim twee jaar dat we elkaar voor het laatst hadden gezien. Mensen, de tijd vliegt en alles gaat veel sneller dan je denkt!
We hadden elkaar onderweg in de auto genoeg te vertellen en ook om elkaar in te lichten wat onze plannen waren voor de komende week. Nadat we een klein hapje, een homemade curry, hadden gegeten met rijst en naan brood gingen we in de oude binnenstad van St. Andrews een paar biertjes drinken.
Het was natuurlijk reuze gezellig en dan gaat de tijd ook veel sneller dan je verwacht. Een paar vrienden van Dean voegde zich bij ons en wij waren natuurlijk weer de laatste gasten die de bar verlieten. Morgen hoeven we niet echt vroeg op te staan. We zien wel wat we gaan doen, vrijdag gaan we in ieder geval wandelen. Ik vindt het wel een beetje fris hier!

Nederland, de Hurnse Kil

Zaltbommel, 13 april 2009

Na de kleine twaalf kilometer van gisteren wilde ik de ingeslagen weg voorzetten met een wandeling die ik zelf in september/oktober wil organiseren.
Ik voelde me erg goed en volgens mijn berekening zou de wandeling door het natuurgebied “De Hurwenense kil” ongeveer zestien kilometer lang zijn. Rond elf uur stapte ik de deur uit om vijftig meter verderop te ontdekken dat de brug over de binnengracht was afgesloten voor alle voetgangers. Via een stukje door de Nonnenstraat liep ik via de Oliemolen en langs het Oude Jodenkerkhof richting de stadswallen.

Ondanks het voorjaarszonnetje was het toch nog wat killer dan ik had verwacht. De oorzaak was de noordwestenwind die stevig over de open vlakten waaide. In de luwte was het wel heel aangenaam. Natuurlijk begroette ik een aantal oude bekenden tijdens het eerste deel van de heenweg. Met de wind in de rug en de zon in mijn gezicht liep ik rustig naar de ingang van het natuurgebied.
Een groot bord van Staatsbosbeheer vermelde helaas dat het natuurgebied alleen tussen 1 mei en 1 oktober mag worden betreden. De reden hiervoor zijn de grote aantallen trekvogels die hier op krachten komen voor de reis die zij tijdens hun jaarlijkse trek afleggen. Vooral de wilde ganzen ondervinden veel hinder als ze worden gestoord.
Een klein beetje teleurgesteld liep ik weer terug de dijk op en was me er nu van bewust dat ik twee keer hetzelfde traject zou afleggen. Met een zacht muziekje uit mijn iPhone op de achtergrond en mijn gedachten leeg gemaakt stapte ik in een trance richting “Eetcafé D’n Hoek”.
Nat, kletsnat was mijn rug toen ik me op het terras met een schitterend uitzicht op de Waal nestelde. Tijdens de koffie had ik nog een kort gesprek met een ouder echtpaar dat vroeger meer dan vijfentwintig jaar in Indonesië had gewoond. Er werden wat herinneringen opgehaald en ervaringen uitgewisseld.
Mijn kuiten en liezen hadden moeite om weer op te starten maar toen ik eenmaal weer in mijn ritme zat gleden de kilometers onder me weg. De St. Maarten kwam met elke stap dichterbij en zo ook mijn lunch.
Vier uur gelopen in totaal en vermoeid viel ik op de sofa. Mijn dag zat er weer op en ik realiseerde me als nooit te voren hoe mooi mijn woonplaats is als je weet waar je moet kijken.

Nederland, een wandeling rond Kasteel het Ravenhof

Putte, 12 april 2009

Na opgedroogd te zijn van de eerste twee dagen bier drinken in Nederland vond ik het tijd om wat anders te gaan doen. Het simpelweg thuis zitten was geen goed idee en dus hadden Tettje en ik gekozen voor een wandeling door de bossen van zuid Neerland.
Via de website van de wandelsite.nl had ik ons ingeschreven voor een wandeling in de buurt van Putte aan de grens met België. Het was de eerste keer dat ik met deze website op stap ging en de verwachtingen waren hoog gespannen. We hadden geen idee wat ons te wachten stond.
De nieuwe GPS, een Oregon 400t, voldeed aan mijn verwachtingen maar er waren ook nog een paar punten die ik nader moest onderzoeken. Veel zaken waren echt anders en ik had in de haast gewoon mijn instellingen van de oude GPS60CSx overgezet. Gisterochtend was de oude al verkocht én opgehaald.
We arriveerden een uur voor het vertrek bij het kasteel de Ravenhof. In het stijlvol ingerichte en knusse koetshuis dronken we een kopje koffie. Er waren al aardig wat mensen aanwezig. Het was ons echter niet meteen duidelijk of deze mensen ook met de wandeling zouden meegaan.
Wij besloten maar te wachten op een eerste reactie van de arriverende klanten. Na ruim een half uur werden we voor het eerst aangesproken en des te dichter we bij het tijdstip van het vertrek kwamen des te groter werd de groep. Om kwart over elf vertrokken we met elf personen over de zandpaden van de grensstreek.
De nieuwe GPS was druk bezig met het registreren van de track van de dag terwijl wij ons op de eerste oriënterende gesprekken stortte. Het was best vreemd! Een hele groep vreemden die zo maar gaat wandelen. Het viel me wel meteen op dat de gemiddelde leeftijd van de groep boven de vijftig lag. Dat is op zich geen probleem maar één van de deelnemers was volgens mij op zoek naar een nieuwe partner. Het antwoord op mijn vraag heb ik niet gekregen maar het bleef een vreemde vogel in mijn ogen.

Halverwege dronken we wat bij “de Leeuw van Vlaanderen en gingen de gesprekken over koetjes en kalfjes. Na de thee keerden we terug en liepen over iets andere paden weer terug naar het startpunt. Van de vijftien kilometer die in de advertentie op de wandelsite.nl was gepubliceerd bleef weinig meer over. Mijn GPS gaf halverwege de tocht 5,1 Km aan en dat was toch wel een heel groot verschil!

Dat verschil was meteen het onderwerp van gesprek op de terugweg. Er werd wat lacherig over de nieuwe elektronica gedaan maar die werd veroorzaakt door onkunde. Bij terugkeer op het startpunt dronken de deelnemers nog allemaal één drankje en ze waren vertrokken. Mijn teller stond op 11,6 Km en dat was zelfs nog een beetje meer de werkelijkheid. Tett en ik bleven nog wat langer hangen met de organisator van de wandeltocht, Majan, en aten een smakelijke “Croc Monsieur”. Dat klinkt toch veel mooier dan een tosti ham kaas?
Voldaan keerden we terug naar de Bommelerwaard. Morgen ga ik zelf weer op pad om een wandeling langs de Hurwenense kil te maken.