Ik heb de afgelopen nacht geen oog dichtgedaan. Vraag me niet waarom want dat weet ik zelf niet. We hadden vanochtend om negen uur afgesproken om samen te ontbijten. Ook op de menukaart van het “Swagman Resort” viel me meteen op dat de prijzen voor het eten ook duidelijk hoger liggen dan in Pattaya. De kwaliteit leek me ook wat minder nadat mijn “Aussie Breakfast” was geserveerd. Het smaakte me desalniettemin toch goed en met een goedgevulde buik gingen we op pad om Donna, een vriendin van Roxanne, te gaan bezoeken.
Maar het eerste agendapunt voor vandaag was eigenlijk het zoeken naar een ander hotel voor de laatste dagen van onze korte reis. Kees had tijdens zijn bezoek aan Angeles nog wat meer visitekaartjes verzameld en zo gingen we op weg naar de andere kant van de strip. Kitsch heerst en bij het zien van het “Hotel Amsterdam” verscheen er een brede lach op mijn gezicht. Zelfs de ongekroonde koningen van de kitsch, de Chinezen, zouden hier nog trots op zijn geweest.
Bij het hotel op het visitekaartje aangekomen bleek het boven een disco te zijn en daar had ik dus helemaal geen trek in. De afstand naar Field Avenue was ongeveer gelijk aan die van het Swagman Resort dus daar was ook geen voordeel in te behalen. Het kan dan wel een paar honderd Peso goedkoper zijn maar het was zeker zo ver van de “Strip” als het “Swagman Resort”.
Een beetje wijzer gingen we op pad naar de vriendin van Roxanne. Donna heeft een klein winkeltje aan een verlaten straat in Angeles. Het is een buurtwinkeltje waar de mensen snel een flesje frisdrank, een ijsje of een kom instant noedels kopen. Het was een emotioneel weerzien tussen de vriendinnen en Kees en ik zaten er maar een beetje bij. Het was nog veel te vroeg om bier te drinken en na een half uurtje namen wij dus afscheid. De meiden gingen samen op pad en ik ging samen met Kees naar een Shopping Mall niet ver van Fields Avenue.
Net zoals overal in Azië liggen armoede en overvloed hier naast elkaar. In het grote winkelcentrum zagen we winkels vol met goederen, onbereikbaar voor de gemiddelde Filippino, in goed gekoelde galerijen afgewisseld met Westerse restaurants. Ik zal eerlijk zijn dat de Amerikaanse invloeden nog duidelijk zichtbaar zijn. Het was niet echt druk maar er waren genoeg oude/jonge stelletjes aanwezig.
Voor mij persoonlijk was het een uitgelezen mogelijkheid om toch maar een nieuwe reisgids over de Filippijnen aan te schaffen. Mijn Lonely Planet was twaalf jaar oud en dus echt niet meer van deze tijd. De Lonely Planet wordt in mei van 2009 vernieuwd dus ging ik op zoek naar de Rough Guide. Ik had er al eens eerder één gekocht maar dat was me niet bevallen. Nu had ik geen andere keuze. Boeken zijn hier 25% goedkoper en dat verzachte de pijn. Het belangrijkste was dat ik nu in ieder geval een idee had over wat ik allemaal kon doen op de Filippijnen.
Na een kleine maaltijd en een goede kop koffie werd de rest van de middag aan het zwembad doorgebracht. Ik had het hier best naar mijn zin! Maar ja, waar in Azië heb ik het niet naar mijn zin? Later op de middag kreeg Kees een telefoontje dat we weer naar het kleine winkeltje moesten komen en daarvandaan zouden we verder de stad in trekken. Helaas was er bij aan komst niemand aanwezig en waren gedwongen om ergens anders bier te drinken. Omdat iedereen hier engels spreekt is het heel eenvoudig om contact te maken met de lokale bevolking en verder door te dringen in het echte leven van de mensen.
We hadden gesprekken over koetjes en een oudere dikke man herkende Kees van een vorig bezoek. De tijd vloog om en uiteindelijk verschenen Donna en Roxanne. Er was nog een derde meisje bij het gezelschap en die bleek op zoek te zijn naar een westerse man. Helaas voor haar was ze niet mijn type, de lucht was dus snel tussen ons geklaard.
Met de hele groep belandden we op een terrasje voor een 7-11. Ik weet dat ik altijd heb gezworen om nooit voor een supermarkt bier te drinken maar dat geld alleen als ik niet op reis ben! Ik was nieuwsgierig naar de grote flessen bier die op de tafel naast ons stonden. De meisjes legden mij giechelend uit dat het erg zwaar bier was dat ik niet moest onderschatten.
Dat hadden ze dus niet tegen een dove gezegd! Ik overhandigde ze een briefje van duizend Peso met de vermelding dat ze maar voor ons allemaal wat te drinken moesten kopen en ook een paar zakken van die heerlijke tortilla chips in verschillende smaken mochten niet ontbreken. Vergeet voor mij niet een grote fles van dat Red Horse Beer! Daar zaten we dan naast de parkeerplaats van de Jeepneys voor de supermarkt te drinken.
Het bier was inderdaad sterker dan ik had verwacht! Ook mijn vermoeidheid speelde me nog parten. Na twee van die kanjers ging het kaarsje langzaam uit en een Chili Hot Dog van de Jollibee maakte mijn avond compleet.
