Maleisië, de rust van Melaka

Melaka (Heeren Inn)

Ik schrijf dit verhaal pas op 7 maart 2009.

Na dit weekend in Melaka weet ik eigenlijk niet goed meer wat te schrijven. Melaka is ondertussen zo gewoon geworden dat het net is alsof ik weer thuis in Zaltbommel kom. Mensen die ik tegen kom begroeten me met mijn naam en als ik op stap ga in het centrum dan kom ik veel oude bekenden tegen die bijna al vrienden zijn geworden.
En dan komt meteen de vraag in me op: Is dit een goed gevoel?
Het antwoord, is na niet zo heel lang nadenken: Ja!
Mijn reizen brengen me naar uithoeken waarvan ik vroeger niet eens wist dat ze bestonden. Na al die plaatsen, gezichten en ontelbare keren afscheid nemen is er geen beter gevoel dan thuis. Als ik weer in Zaltbommel ben en ik rustig over de singels en wallen loop dan waardeer ik mijn geboortestad meer dan ooit. Het zijn die hele kleine dingen die het doen. Herinneringen in de Kloosterstraat en de Zandstraat, de oude groenteboer van Hees waar ik zakjes Smith Chips kocht voor een dubbeltje en het snoepwinkeltje van van Maurik in de Karstraat.
Dat gevoel heb ik nu ook als ik in Melaka kom. Een bakkie echte Maleise koffie bij Teng, een vegetarische maaltijd bij de Indiër en een goede avond uit in Ringo Classic Pub met een handvol bekenden. En de rest van de week? Ja , net als in Nederland een beetje rondlopen, een praatje maken met een oude bekende en genieten van de unieke omgeving waar ik mij in bevindt.
Natuurlijk heb ik er ook wel eens over nagedacht waar ik echt zo gaan willen wonen als ik Nederland definitief zou gaan verlaten. De ophef die de me de laatste week heeft overvallen heeft mij ook daar een antwoord opgegeven. Hoogst waarschijnlijk Maleisië en met nadruk Melaka of Penang. Voor de meeste medelanders geeft Maleisië een beeld van een moslimland. Dat is natuurlijk niet geheel onterecht want de staatsgodsdienst is de Islam, maar de andere 45% van de bevolking is de mooiste mix van Indiërs en Chinezen die je je kan voorstellen. Fantastisch eten en kleurrijke festivals maken Maleisië tot een aantrekkelijk en avontuurlijk land.

Ik wil Thailand ook niet afkraken maar het Thaise eten is wel een beetje eentonig en de godsdienst en regering kunnen storend werken op het plezier hebben tijdens je vakantie. Nee, Thailand is erg leuk voor een vakantie maar ik zou er nooit langdurig (eventueel met een partner) willen wonen.
Het is vreemd dat mijn verhaal over Melaka nu eigenlijk over Thailand en Nederland gaat. De enige reden die ik kan bedenken is dat ik me nu erg thuis voel in Melaka, net als in Zaltbommel. We praten nu eenmaal liever over de vakantie dan over thuis toch? Thuis is saai en eentonig, vakantie is een jaarlijks terugkerend avontuur.
“Home Sweet Home”, nog twee weken en dan ben ik weer in mijn geliefde Maleisië gevolgd door een lang verblijf in Nederland. Rode kool met verse worst, bloemkool met een runderschnitzel, goulash kroketten en oude kaas. Wat kan het leven toch eenvoudig mooi zijn.

Maleisië, Het veranderd snel in Maleisië

Melaka (Heeren Inn)

Mijn kamergenoten waren niet zo blij met mijn wekker die me om acht uur wekte. Ze begonnen te morren en te draaien in hun stapelbedden en trokken de dekens over hun hoofd. Zelf besloot ik ook om maar een uurtje langer te blijven liggen. Ik had tenslotte voldoende tijd. Mijn enige doel voor vandaag was het bereiken van Melaka waar ik reeds een kamer had geboekt in de Heeren Inn.
Het pakken van mijn rugzak duurde niet langer dan vijf minuten en omdat ik geen borg had hoeven te betalen was het inleveren van de sleutel voldoende. Voordat ik in de MRT verdween keek ik nog even of het loket al open was om mijn oude EZ-Link kaart om te ruilen. Er wordt hier een nieuw systeem voor het openbaar vervoer ingevoerd en dus moeten alle kaarten worden omgewisseld.
Het is een openbaar vervoerkaart vergelijkbaar met de kaart waar ze in Nederland al jaren mee worstelen. In Singapore kan je met de kaart, die overigens niet op naam staat, veel meer dan alleen maar met het openbaar vervoer reizen. Je kan er in sommige winkels en restaurants ook mee betalen. Vervoerkaart en Chipknip in één! De regering zou gewoon dit systeem in zijn geheel moeten overnemen en dan waren ze meteen van dat probleem af. Fraude is hier ook zeldzaam wegens de zware straffen. Er wordt hier geen thee gedronken met misdadigers!
Een ander noodlijdend idee in Nederland, het rekeningrijden, is ook in Singapore al jaren geleden succesvol ingevoerd. Daarvoor geld eigenlijk hetzelfde. Kopieer het gewoon in zijn geheel en over een jaar kan het rond de randstad in werking treden.
Bij de McDonald’s tegenover het Bugis MRT station zocht ik een plekje om rustig mijn ontbijt te nuttigen. Terwijl ik mijn broodje met een gebakken ei en een kippenburger zat te kauwen bestudeerde ik de andere toeristen die de zaak binnen kwamen.
Een hele dikke, Australische, vrouw duwde haar tengere man tegen de bank in het restaurant en beval de twee dikke kinderen tegenover hem plaats te nemen.
“What you want?”, klonk het niet al te vriendelijk.
De bestelling die volgde was groter dan wat ik normaal in twee weken eet. Het was dus geen toeval dat de moeder en de kinderen zo kolossaal waren.
De busterminal van Queenstreet is nu maar een paar honderd meter van de McDonald’s en dat maakt het een stuk gemakkelijker dan eerst toen ik met de MRT naar Kranji ging om vervolgens over te stappen op de zusterbus van deze maatschappij. Mijn rug blijft ook droog en de bussen vertrekken om de twintig minuten.
Bij aankomst in Maleisië stond ik verbaasd te kijken naar de nieuwe terminal van de immigratiedienst. Er is zoveel verkeer per dag van Maleisië naar Singapore en visa versa dat de oude terminal niet meer voldeed. Helaas hebben de twee buurlanden, voormalige provincies van hetzelfde land, nog regelmatig ruzie met elkaar en daarom is het onderhouden en gebruiken van een gezamenlijke terminal onmogelijk. Het zou voor de reiziger een stuk gemakkelijker zijn als ze maar één keer de bus hoefden te verlaten!
Op het Larkin busstation in Johor Bahru ging het allemaal gemakkelijk en mijn aansluiting naar Melaka zou binnen tien minuten vertrekken. Deze keer was het met de bus van Delima, hoewel ik liever met de Super VIP van KKKL reis was dit een goed alternatief omdat de bus niet vol zat en ik twee stoelen voor mezelf had. Nog snel wat te drinken gekocht en op weg naar het perron vanwaar de bus zou vertrekken.
Ik zat nog maar net op mijn plaats toen er nog twee buitenlanders aan boord kwamen. Ze namen plaats op de bank voor mij dus was een gesprek onvermijdelijk. Het waren Steve uit Australië en Jolanda uit Spanje. Er was een groot leeftijdsverschil dus was het ook intrigerend om uit te vinden wat er hier aan de hand was.
Het duurde niet al te lang voordat we in gesprek met elkaar waren en mijn vraag meteen werd beantwoord. Hij reisde haar achterna omdat hij verliefd op haar was. Hij ging voor drie dagen met haar mee naar Melaka vanwaar zij naar Indonesië zou vertrekken en hij weer terug gaan naar Singapore. Als een speels puppy liep hij achter haar oude rok aan. Ja oud, ik schatte haar een jaar of veertig maar zekerheid heb ik daar nooit over gekregen.
De busreis ging snel voorbij en op mijn aanraden sliepen ze bij Mr. Teng in het Discovery Café. Ze volgden mij ook naar de Indiër voor een goedkope maar voedzame maaltijd.

In de avond viel het me meteen op hoe druk het in Melaka was. Melaka is nu eindelijk ontdekt als toeristen bestemming door zowel de Sigaporeanen als de lokale Chinezen. De zwarte hoedjes gaan meestal ‘s avonds weer in hun Proton Wira’s naar huis. Het was weer gezellig bij Ringo Classic en het bier vloeide rijkelijk. Ik was blij om weer in mijn geliefde Melaka te zijn.

Singapore, Spierpijn

Singapore (Sky Orchids Hostel)

Wat had ik slecht geslapen vannacht. Die andere drie gasten kwamen heel laat thuis en deden meteen het licht aan op onze kamer. Wat erger was dat ze op zoek gingen naar de afstandsbediening van de air-conditioning. Ik wist zeker dat ze die niet zouden vinden want die lag onder mijn rugzak. Voor het slapen had ik dat ding op 22 graden Celsius gezet en dat was koud genoeg voor de nacht.
Nadat ze hadden opgegeven zochten ze hun slaapplaatsen op en de jongen die het bed boven mij had was een halve meter te lang voor het bed. Het gevolg was dat hij de hele nacht lag te draaien en bij elke beweging werd ik weer wakker.
Om negen uur schrok ik wakker van het geluid van ritssluitingen. Ik keek op en zag dat één van de drie alweer aan het pakken was en op het punt stond om te vertrekken. Dat is natuurlijk wel het nadeel van een hostel. Helaas zijn de prijzen voor hotelkamers de laatste twee jaar de pan uit gerezen.
De anderen lagen nog steeds in bed te wachten totdat ze moesten uitchecken. Ik kan het nog steeds niet geloven dat er van die mensen zijn die elk dubbeltje drie keer moeten omdraaien voordat ze het uitgeven en dan toch ‘s avonds voor een groot bedrag bier drinken.
Het ontbijt was natuurlijk alweer in hongerige magen verdwenen en drie lege broodzakken op het aanrecht was alles wat er over was gebleven. Een snelle douche en weer op weg naar Dhoby Ghaut voor een McDonald’s ontbijt. De zon stond weer hoog aan een blauwe hemel en het leek dat het slechte weer dat ik verwacht had weg zou blijven.
Vandaag stond het Kong Meng San Phor Kark See Monastery op het programma want mijn kuiten stonden zo strak als knakworsten in een pan kokend water. Het is inderdaad alweer een tijdje geleden dat ik meer dan tien kilometer had gewandeld maar dat mijn conditie er zo slecht voor stond had ik zelf nooit verwacht.
Na een korte reis met de trein en de bus stond ik alleen voor de zijingang van het klooster. Hier werd ik bevangen door een gevoel dat ik het laatste jaar al eens eerder had. Ik had namelijk weinig zin om alleen het klooster te bezoeken. Ik reis graag alleen maar steeds vaker krijg ik dat vreemde gevoel dat ik liever met iemand op pad ben. Na een dag met Andrew kwam dat gevoel dus weer terug.

Ik slenterde wat over het tempelcomplex en wist dat ik hier de volgende keer weer zou terugkeren. Veel vroeger dan dat ik gewend ben ging ik weer richting de stad waar ik lekker ging eten in het Funan IT Center. Heerlijke noedels met een speciale saus. En het was heel lekker.

Na een serie koude bieren en een gesprek met een paar lokalen werd het langzaam weer tijd om richting het hostel te gaan. In foodcourt 99 ben ik nu ingeburgerd en de volgende keer zullen ze me zeker weer herkennen. Het is toch wel leuker om een biertje te drinken met mensen die je kent.

Morgen staat er dus de verplaatsing naar Maleisië op het programma. Niet te laat opstaan en proberen voor elf uur in de bus op weg naar Melaka te zitten.