Ik was iets later opgestaan dan ik had gepland en Andrew was al twee uur bezig met het inpakken van zijn rugzak. De hoeveelheid bagage was duidelijk te groot voor zijn rugzak en met een flinke inspanning probeerde hij de ritssluiting dicht te krijgen. Tevergeefs! Weer spullen verplaatsen en weer proberen om de rugzak dicht te ritsen. Na een handvol pogingen, die ik vanuit het stapelbed had gadegeslagen, was hij eindelijk succesvol.
Het ontbijt was al door de hyena’s in het hostel verslonden en dus bleef er niets anders over dan een traditioneel ontbijt bij de gouden bogen. In het Sky Orchids Hostel worden er ‘s morgens een paar broden en een pot jam neergelegd die het gratis ontbijt voorstellen. Een goed initiatief dat helaas door een kleine groep wordt misbruikt. Zonder enig respect voor de andere gasten worden deze etenswaren zo snel en zo vroeg mogelijk te verschalken. Er zijn er zelfs bij die lunchpakketten maken voor onderweg. Lang leven het budget backpacken zullen we maar zeggen.
Mijn plannen waren gewijzigd bij het zien van de zon aan de blauwe hemel. Het was opnieuw heerlijk weer en in plaats het klooster zou ik vandaag een wandeling in het MacRitchie Reservoir Park gaan maken. Andrew was verbaasd over de plotselinge wisseling maar hij maakte geen bezwaar. Het was zijn laatste dag en zolang hij maar om zes uur terug was in het hostel dan vond hij alles goed.
Het ontbijt was natuurlijk niets bijzonders maar Andrew kon zich toch niet bedwingen bij het zien van al die heerlijkheden. Hij besloot om toch ook maar een ontbijttje te bestellen. Rond elf uur stonden we in het Toa Payoh busstation waar we al snel bus 157 hadden gevonden die ons naar de ingang van het park zou brengen.
Andrew had geen kleingeld en ik had een broekzak vol. Het is namelijk wel aan te bevelen dat je voldoende kleingeld op zak hebt als je in Singapore bent. Je hebt steeds muntgeld nodig voor de bus en de trein en er staan namelijk overal automaten voor frisdranken en snacks die alleen maar munten accepteren. Dus als je wat wil reizen of wat drinken dan zal je munten moeten hebben. Nadat ik Andrew geld had voorgeschoten voor de trein en de bus was ook mijn klein geld bijna op en ik had nog net genoeg voor een flesje cola. Één klein flesje cola zou niet genoeg zijn voor de twaalf kilometer die we vandaag zouden lopen. Mijn hoop was gevestigd op het kantoor van de park rangers ergens halverwege.
Met de GPS en een kaart in de hand gingen we op weg. Andrew had iets gestudeerd met public relations en marketing en het bleek ook nog in de richting te zijn van gedrukte producten. We spraken uitbundig over mijn project “het boek met Steef” en ik kreeg een paar goede ideeën om het allemaal nog een beetje beter te maken.
De wandeling was erg mooi, langs meren en door dik tropisch regenwoud. Bij de brug over de boomtoppen aangekomen kozen we er voor om, ondanks alle waarschuwingen, toch maar tegen de éénrichting het pad op te gaan. Later bleek dit een grove fout te zijn geweest. Eenmaal op de brug aangekomen werden we begroet door een park ranger die ons onverbiddelijk terugstuurde. We hadden de brug gezien en we besloten om het pad toch maar niet voor een tweede keer te volgen. Dit in verband met de flinke reeks trappen die we moesten beklimmen.
Bij het kantoor van de park rangers aangekomen was er dus niets. Geen automaat, geen winkel, niets. Ik had een verschrikkelijke dorst en Andrew kon nu wel aan mijn gedrag merken dat ik niet blij was met de situatie. Hij moest nu zijn water met me delen.
De twaalf kilometers waren onder ons weg gegleden en we besloten onze dag te beëindigen met een sushi lunch. De sushi’s van de Carrefour in Dhoby Ghaut zijn voortreffelijk en heel betaalbaar. Buiten in de zon zaten we uit te rusten en na te genieten van onze wandeling.
Ik kon mijn benen in ieder geval goed voelen en wilde rustig een stukje verder door de stad lopen. Zo kwamen we uit bij het Funan IT center. Lekker slenteren tussen de nieuwste elektronische snufjes en een goede kop koffie drinken.
Hier was de plaats waar we van elkaar afscheid namen en ieder onze eigen weg gingen. Weer een afscheid! Je raakt er wel aan gewend.
Mijn avond eindigde met een paar bier en een goede maaltijd bij foodcourt 99. Op de terugweg had ik nog steeds een flinke trek en ik koos voor een snack van Barbecue Pork Pau en een kleine Roedjak. De eerste is een gevuld en gestoomd broodje. De tweede is moeilijk om te omschrijven maar wel heel erg lekker.
Voldaan en vermoeid kroop ik in mijn stapelbed en vroeg me af van wie de drie grote rugzakken waren die tegen de muur naast mijn bed stonden.
