Afgelopen nacht was het even wennen met drie volwassen kerels op een kamer in éénpersoonsbedden. Snurken, scheten, draaien en natuurlijk slecht slapen. Een mooier begin van deze korte rondreis door Thailand kan haast niet! Maar alles is beter dan de 52 persoons slaapzaal waar ik in Ayer’s Rock (Australië) enkele nachten heb doorgebracht. We hebben slecht geslapen omdat we gewoonweg nog niet moe genoeg zijn, dat zal de komende dagen wel veranderen. De geuren van onze voeten en onze adem heeft zich in de nachtelijke uren goed vermengd tot een bouquet die als martel instrument zou kunnen worden gebruikt. Als eerste gaat de airconditioning uit, die zullen vanaf nu hoogstwaarschijnlijk niet meer gebruiken. Als tweede gaat het kleine raam van onze kamer open en niet lang daarna de deur van onze kamer. Een frisse zucht Bangkok wind trekt door de kamer van opening naar opening. Een mengeling van geuren die je je moeilijk kan voorstellen wanneer je niet in Thailand bent geweest. Geroosterde kip, kruiden en specerijen vermengt met een vleugje riool.
Zodra de wekker voor de tweede keer afloopt, zo rond kwart voor zes, worden de andere twee ook langzaam wakker. Snel om de beurt in de “warme” douche, dat zal voorlopig wel de laatste zijn, en snel aankleden. Tijd is de belangrijkste factor in Thailand wanneer er een bus of trein gehaald moet worden. Het kan voorkomen dat er maar twee of drie vertrekken per dag zijn en dan wil je die natuurlijk niet missen.
Het gaat gelukkig snel genoeg en geen van beiden heeft een ochtendhumeur. Ondanks dat Henk zich op dit vroege uur als een eskimo in de woestijn voelt. Meer dan de toiletartikelen heeft onze rugzakken niet verlaten. Het inpakken gaat snel en in alle stilte. De schoonmaakster steekt een hoofd om de deur en verteld me dat ik de sleutel in de deur kan achterlaten. Ze gaat aan de slag zodra we om kwart over zes het Merry V Guesthouse verlaten op weg naar de pont over de rivier.
Het is op dit vroege tijdstip al aardig druk op straat! Bangkok slaapt nooit. Toeristen vertrekken en arriveren van en naar alle uithoeken van Thailand. Tropische stranden òf ruige bergketens, Thailand heeft het allemaal. Na al die jaren kijk ik nog steeds met veel verbazing naar de vreemde mêlee van jonge en oude reizigers die aan ons voorbij trekken. Het is en blijft een schitterende omgeving dat Khaosan Road.
Vanzelfsprekend heb ik wat reserve tijd ingebouwd om niet in de problemen te komen. We zijn zelfs te vroeg voor de veerboot en het hek naar de pier is nog op slot. “Maak altijd het beste van je tijd!’, is een boerenwijsheid die elke rugzakartiest heel snel leert. Wij maken gebruik van deze onverwachte extra tijd om nog even snel naar een 7-11 winkel te lopen om wat broodjes en een kop koffie te scoren. Mijn medereizigers zijn opvallend stil, waarschijnlijk in de afwachting van èn onzekerheid wat er allemaal gaat komen.
Als een moeder hen loop ik natuurlijk voorop, Dean en Henk volgen. Dit zal de rest van de rondreis ook wel zo blijven omdat ik nu eenmaal “de weg” weet. Deze tocht met de trein van Bangkok naar Nam Tok is een van de eerste tochten in Thailand die ik zelf heb gedaan in Thailand, alweer acht jaar geleden samen met mijn Vlaamse vriend Kris, en na een keer of tien vind ik de dagreis met de trein naar Nam Tok nog steeds mooi. Het wordt voor ons drieën dus weer een hele dag genieten.
Met twijfelachtige, belegd met mierzoete mayonaise, witbrood sandwiches en een veel te hete beker oploskoffie in de hand wagen we voor de tweede keer een poging om op de veerboot te komen. Een kleine man lacht ons vriendelijk toe en met zijn rammelende bos sleutels opent hij het oude hangslot. De roestige ketting rammelt tussen de tralies en de pier is geopend.
Binnen enkele minuten arriveert de eerste veerboot in de juiste richting en voor de zekerheid vraag in aan de conducteur, die op de drijvende ponton is gestapt: ‘Satani Bangkok Noi?’, de vrouw kijkt me verbaasd van top tot teen aan dat ik de term “Treinstation Bangkok Klein” gebruik en knikt met een brede glimlach. Wij springen op de boot, de vrouw blaast op haar fluitje en in een dikke wolk zwarte dieselrook varen we naar de overkant. De verwarring is begrijpelijk want de reisgidsen en haast alle toeristen praten over het “Thonburi treinstation”
Al tijdens het van de veerboot afstappen voelt Bangkok heel anders aan. Hier zijn maar heel weinig toeristen! De treinreis die wij gaan doen is voor de echte die-hards. Een hele dag in de trein om een wereldberoemde brug te zien.
We zijn ruim op tijd, Henk en Dean zoeken een plaatsje op het perron terwijl ik even de kaartjes ga kopen. Treinkaartjes zijn in Thailand altijd enkele reis dus dat maakt het een stuk gemakkelijker omdat we op de terugweg in Kanchanaburi uitstappen. In alle stilte nemen we de eerste indrukken van een ander, een onbekend, Thailand in ons op en wachten wij op de trein.
De derde klas trein rijdt langzaam schommelend door het landschap. Dean en Henk genieten van de reis en het landschap dat langzaam veranderde van een vlakte naar een berglandschap. Des te dichter je bij de beroemde brug komt des te drukker het wordt met toeristen die door de honderden toeristenbussen, groot en klein, op de stations voor de brug worden afgezet en na de brug weer worden opgepikt. Ook deze keer verschijnen de toeristen weer enkele stations vroeger in de hoop ze een plaatsje aan het raam kunnen bemachtigen.
Elke dwarsligger is een mensenleven wordt er altijd over de dodenspoorweg verteld! Het zijn niet alleen krijgsgevangen die hier zijn omgekomen maar ook slaven en tegenstanders van de Thaise regering. Die regering gaf de Japanners vrij spel zolang zo ook alle tegenstanders van de zittende Thaise regering om de zeep hielpen. Een duistere periode in de Thaise geschiedenis. Het meest vreemde is nog dat een Japanse investeerder een enorm resort heeft gebouwd met uitzicht op de dodenspoorweg. Hier heeft de tweede wereldoorlog al veel van haar waardevolle lessen verloren!
Aan het einde van de spoorlijn is er helaas geen tijd om uit stappen en wat rond te kijken, hedendaags stopt de trein slechts tien minuten aan het einde van de spoorlijn, net genoeg tijd om de oude diesel/elektrische locomotief van de achterkant weer naar de voorkant te rangeren. In die tien minuten verlaten hele kudde’s toeristen de trein en maken plaats voor de volgende kudde toeristen die naast het spoor staan te wachten in de hoop ook een plaatsje aan het raam te bemachtigen.
Elke keer wanneer ik hier kom wordt het drukker en ik kan me niet aan de gedachte onttrekken dat het hier over tien jaar een complete chaos zal zijn. Ik stuur Dean op pad om voor ons drieën nieuwe kaartjes naar Kanchanaburi te kopen Zelf ga ik op pad voor enkele geroosterde kippenpoten met kleefrijst voor de late lunch. Henk blijft achter met de belangrijkste taak om onze plaatsen bezet te houden.
Bij terugkomst kijken enkele toeristen ons vreemd aan. Henk heeft zijn taak goed uitgevoerd en wij hebben onze plaatsen aan het raam behouden. Ik deel de kippenpoten en de kleefrijst uit. Na een korte uitleg hoe je het moet eten slaan Dean en ik aan het schrokken, Henk onderzoekt de kippenpoot als een chirurg. Met enige terughoudendheid zet hij zijn tanden in het vlees van de dode vogel. Dean en ik volgen het tafereel met veel interesse. Waarschijnlijk wordt hier al de toon gezet voor Henk zijn voorkeur voor zijn eten.
Op het station in Kanchanaburi stappen we uit en gaan meteen op weg naar het beoogde guesthouse. Henk klaagt dat hij eerst foto’s wil maken en ook de brug filmen. Mijn uitleg dat we hier over een drie kwartier weer zijn valt op doveman’s oren. Ik ben de precieze lokatie van het vorige guesthouse vergeten. Het klagen gaat maar door en nu is de afstand die we moeten lopen het leidend voorwerp. Om de vijftig meter probeer ik me te oriënteren maar het lukt me niet, ondanks een paar bekende gebouwen, het guesthouse te lokaliseren. Met elke stap die zetten wordt het klaagzang minder.
Uiteindelijk kies ik maar voor een ander guesthouse. Slaapplaatsen komen en gaan, maken plaats voor hotels en restaurants, snel geld is de taal die vandaag de dag in Thailand gesproken wordt. Het Mr Tee Guesthouse is niet slechter dan het guesthouse uit mijn herinnering. Het is maar voor twee nachten dus moet het maar. Het is even wennen voor de nieuwe backpackers wanneer ze hun slaapplaatsen voor de komende twee nachten aanschouwen, in stilte aanvaarden ze mijn suggestie. Een steenhard bed met alleen een oude deken en een koude douche in een ruimte die de titel badkamer nauwelijks kan dragen. Maar wat kan je verwachten voor € 4,50 per kamer per nacht? Ik ben allang blij dat niemand het idee oppert om een kamer te delen!
Na een korte installatie in de bungalow en de andere officiële handelingen aan de receptie lopen we rustig terug naar de brug. Nu is er alle tijd om foto’s en films te maken! Midden op de brug toasten we met een paar Singha biertjes, ondanks volgens Henk het veel te vroege tijdstip, op de goede start van deze korte rondreis. We zijn vol goede moed en het gaat gelukkig allemaal vlotjes.
Het schemert al wanneer we bij het guesthouse terug komen. Het laatste stuk ging niet zo snel omdat onze Thaise grasparkieten jager bij elk verlicht huis langs de weg bleef staan om te zien wat er binnen allemaal word aangeboden. Weinig dus, en dat heeft hij nu zelf ook wel in de gaten!
De meerderheid van onze beslist dat we vanavond bij het guesthouse zullen blijven voor het avondeten. Maar eerst nog een koud biertje! De Thaise menukaart heeft alle bekende toeristen favorieten en Dean stelt voor om mij een viertal gerechten te laten bestellen en dan gewoon de rekening te delen. Een paar ogen aan onze tafel scant de menukaart naar een gerecht dat ook op elke Hollandse camping in Spanje zou worden geserveerd. Uiteindelijk kiest hij voor spaghetti Bolognese, een van zijn grootste favorieten zoals hij het enthousiast aan ons laat weten.
De rijst en onze drie gerechten worden geserveerd terwijl we genieten van het uitzicht op de brug over “de River Kwai” en natuurlijk de rivier zelf. De spaghetti blijft wel heel erg lang weg en terwijl wij al aan onze tweede grote fles bier beginnen is het voor Henk zijn neus nog steeds leeg. Zonder een woord te zeggen en met trouwe hondenogen zit hij mij te smeken om eens te gaan vragen waar de spaghetti blijft. Zodra de derde grote fles Singha wordt geserveerd vraag ik in mijn beste Thai wat er met de spaghetti is gebeurd. Het is het meest verstandige om Henk maar niet in te lichten wat het antwoord was.
Mijn, ‘Het is bijna klaar!’, is voldoende om een magere glimlach op zijn gezicht te brengen.
Nog voordat de spaghetti is geserveerd zitten Dean en ik bij een Nederlandse jongen aan tafel genaamd Marcel. Hij woont al een paar jaar in Kanchanaburi en komt hier bij het guesthouse twee keer per week kaarten. Kaarten om geld welteverstaan, de meeste Thai zijn ook niet vies van een gokje. Marcel zal ook moeten wachten tot de kok klaar is met de spaghetti voor Henk!
Marcel helpt ons in ieder geval goed op weg. Hij zorgt ervoor dat er morgen drie brommers voor ons klaar staan. Dean en ik waren het er over eens dat we brommers voor een dag zouden huren. Het is voor Henk ruim dertig jaar geleden dat hij brommer heeft gereden, dat word morgen dus lachen! Ik heb geen trek om de hele dag met hem achterop rond te rijden, zoals in Pattaya. Het is dus zelf rijden òf in Kanchanaburi blijven en jezelf vermaken.
Henk heeft zijn spaghetti ondertussen genuttigd en begint voorzichtig te hengelen hoe laat we op stap gaan. Hij hoort de Thaise Grasparkieten zingen. Op stap? We staan morgen om zeven uur op en zijn de hele dag op de brommer onderweg. Wanneer hij op stap wil dan gaat hij maar, hij heeft een sleutelhanger met de naam van het guesthouse er op dus zal hij vannacht niet verdwalen.
