Singapore: Afscheid

Singapore (Shing Hotel (414), vrijdag 12 maart 2004

Pfff, alweer vrijdag. Vandaag is het ècht mijn laatste dag in Singapore! Ondanks dezelfde routine als de afgelopen dagen lijkt het er nu echt op dat de moesson voorbij is getrokken en het droge seizoen eindelijk is aangebroken. Het ziet er zelfs vreemd uit wanneer ik de gordijnen open en de strepen van de dikke regendruppels niet zitten waar ze voor mijn gevoel horen te zitten. Een waterig zonnetje probeert door het dikke laaghangende wolkendek heen te dringen.
Een glimlach vestigt zich op mijn mond en ik heb er vandaag zin in! Dit is het moment waar ik op heb gewacht! Mijn depressieve gevoelens zijn samen met de regen verdwenen. Nu weet ik het zeker, dit is mijn laatste dag in Singapore, morgen trek ik het Maleisische schiereiland in.
Nu ik heb besloten dat dit ècht mijn laatste ochtend in Singapore is loop ik fluitend met de krant onder mijn arm naar het Indiase restaurant om de hoek van het hotel voor het ontbijt. Zij zijn net zo verbaasd als ik wanneer ik de donkere koele geairconditioneerde ruimte binnenstap.
Mijn ogen wennen langzaam aan het schemer en er verschijnen steeds meer mensen in vreemde kleurige kleding en gewaden op mijn netvlies. Het restaurant zit haast helemaal vol! Met een opgedrongen vriendelijkheid wordt ik door een ober aan een arm naar een lege tafel aan het raam geleid, zo ver mogelijk bij de andere gasten vandaan. Een kan zwarte koffie verschijnt op tafel en de breed lachende ober vraagt of ik het ontbijtbuffet wil gebruiken. Een vreemde vraag! Maar ja, ik bevestig zijn vraag dat ik gebruik van het ontbijtbuffet wil maken.
Nadat hij enkele onleesbare tekens op een papiertje heeft geschreven en dat papiertje onder een vaasje met plastic bloemen heeft geplaatst maak ik aanstalten om op te staan om mijn ontbijt samen te stellen aan het buffet. Zijn grote zware hand op mijn schouder voorkomt dat ik op kan staan, begeleid door een brede glimlach die zijn fantastische witte gebit toont.
Vandaag wordt ik, waarschijnlijk door de drukte in het restaurant, bedient door een ober in smetteloos wit. Een snelle blik op het papiertje verteld me dat de prijs voor het ontbijtbuffet nog steeds S$ 5,- (€ 3,25) is en dat bevalt me wel. De gebakken eieren zijn nu wel vers en ook de kikkererwten in de tomaten-kerriesaus smaken me beter dan aan het begin van deze week. Twee geroosterde boterhammen maken het ontbijt compleet.
Ik ben nog niet op pagina drie van “The Straits Times” wanneer een bekende geur mijn neus prikkelt. Ik weet dat mijn kleren niet schoon meer zijn maar dat mijn deodorant niet meer werkt baart me meer zorgen. Voorzichtig, en onopvallend, til ik mijn rechter- en linkerarm op om onder mijn oksels te ruiken. Hmmm, ik ruik wel wat maar ik ben er zeker van dat ik de de geur niet verspreid.
Ik kijk eens goed om me heen om te zien waar de okselgeur vandaan kan komen. Dan valt het kwartje! Het gemengde gezelschap aan de andere tafels verspreid de kenmerkende geur waar India en de buurlanden bekend om staan. Met elke hap van mijn geroosterde brood wordt het moeilijker om deze door te slikken. De geur wordt met elke teug adem sterker en onaangenamer. Ik beng bang dat ik de borden op deze laatste ochtend in het Indiase restaurant niet leeg krijg.
Na het ontbijt ga ik, via een korte stop op mijn hotelkamer, op weg naar “Sun Tech City” waar dit weekend een enorme computerbeurs wordt gehouden. Singapore is het toppunt van de consumenten elektronica en met name alles wat met computers te maken heeft. Wanneer het in “Sun Tech City” niet te koop is dan is het waarschijnlijk nog niet uitgevonden.
In Singapore staan enkele enorme elektronica winkelcentra. “Sim Lim Square” en “Funan IT” zijn de bekendste en altijd gevuld met toeristen die uit zijn op een koopje. Daar is van alles te koop maar het meeste bestaat uit grijze import zonder enige garantie. Het blijft dus goed opletten bij een aankoop en een test voor het afrekenen is aan te bevelen!
Voordat ik te voet bij “Sun Tech City” arriveer passeer ik eerst nog enkele fantastische architectonische juweeltjes. Ik hou van die oude “Chinese Shophouses”. De meeste zijn gebouwd rond 1900. De huizen zijn bijna allemaal naar hetzelfde eenvoudige ontwerp gebouwd.
Op de begane grond is een open ruimte beschermd door een stalen harmonica hekwerk met daarachter (teak)houten schuifdeuren. Bijna elk huis van de Chinese immigranten had een winkel op de begane grond vandaar de naam “Shophouse”. Het hele gezin woonde achter de winkel en op de eerste verdieping werd er geslapen. Het is nog steeds geen uitzondering in deze pandjes dat er een oude sigaretten rokende Chinees om tien uur ’s avonds in zijn winkel TV zit te kijken en de winkel sluit wanneer de TV uit gaat.
Het is een beetje treurig om te zien dat een winkel schitterend is gerestaureerd terwijl de buurman een bouwval is. Singapore is het enige eerste wereld land in Zuidoost-Azië en dat heeft zijn tol geëist op het personeelsbestand van het land. Gekwalificeerde handwerklieden zijn moeilijk te vinden en schreeuwend duur. Haast alle kinderen gaan naar universiteiten en hoge scholen om werk te vinden in de dienstensector van Singapore.
Bouwvakkers worden ingevlogen uit India en Bangladesh. Zonder enige opleiding (ver)bouwen zij Singapore onder toezicht van hoogopgeleide aannemers naar een nog modernere staat. Deze bouwvakkers worden enorm beschermt door de overheid die zich realiseert dat er zonder gastarbeiders in de bouw geen vooruitgang meer is voor Singapore. Aan de andere kant is de overheid ook heel erg streng! Twee weken geen werk meer, dat wordt gecontroleerd op de wekelijkse werkstaten die de aannemers wekelijks moeten inleveren, en je wordt geacht Singapore vrijwillig te verlaten. Voor illegalen zijn ze in Singapore niet zachtzinnig!
Staat dit Nederland in een niet al te verre toekomst ook te wachten? Een bevolking die niet wil zweten en hun handen vuil maken?
Oude en nieuwe gebouwen leven zij aan zij in het mooie Singapore! Een van die nieuwe gebouwen is het “The Gateway”. Het uit glas en metaal opgetrokken gebouw lijkt twee dimensionaal. Er is geen diepte in te ontdekken. Omringt door toeristen maak ik enkele foto’s van dit iconische bouwwerk.
In het enorme internationale beurs- en congresgebouw kijk ik mijn ogen uit! Hier zie je computers en randapparatuur die je pas over twee jaar in Nederland in de winkel kan vinden. Daartegenover staan ook de prijzen, hoge prijzen, zelfs voor een land als Singapore. Ik heb mijn volgende laptop gezien en wat belangrijker is, ik heb de scanner gevonden waar ik al langer naar op zoek was. Nergens te krijgen en ineens loop ik er tegen aan. Uiteindelijk laat is de scanner maar liggen. Ik heb al genoeg (zware) elektronica in mijn rugzak.
Vanaf “Sun Tech City” loop ik helemaal ondergronds naar de rand van het centrum. Ondergronds is het koel, veilig en schoon. Dit is het Singapore dat de stadstaat graag wil uitdragen naar de rest van de wereld. Ik kijk mijn ogen uit! Groepjes vrienden en vriendinnen zitten hier te praten, met elkaar dansen, op niet te luide muziek, of gewoon te picknicken. Een goede opvoeding begint jong, en daar ontbreekt het in Singapore niet aan.
Eenmaal weer in de buitenlucht begin ik afscheid te nemen van Singapore. “The Durian” is en blijft een verbluffend gebouw, zeker in de avond! Het is een schouwburg en concertzaal, je moet het gezien hebben wanneer je ooit een bezoek brengt aan Singapore.
Na het afscheid van de nieuwe “Merlion” ga ik richting de “Quay’s" voor een laatste pint cider. Ik heb vanmiddag erg laat geluncht en geen trek in de avondmaaltijd. Na in mijn eentje een paar cider’s te hebben gedronken in de "Penny Black" pub besluit ik dat het tijd is om te gaan slapen. Om de hoek, op weg naar de ondergrondse, verwen ik mijzelf met een Big Mac en ik heb zelfs echte mayonaise bij mijn patat.
In het MRT station staan twee verkoop automaten waarvan er een mogelijk defect is.
En zo staat het ook op het briefje: ‘Misschien doet ie het niet.’
Dit kan alleen in het correcte en gereguleerde Singapore! Morgen moet het dan echt gaan gebeuren! Ik ga verder naar het noorden!

Singapore: Singapore verlenging

Singapore (Shing Hotel (414), donderdag 11 maart 2004

Het is vandaag alweer donderdag en ik ben nog steeds in Singapore! Ik moet nu heel hard om mijzelf lachen. Al mijn mijn shirts zijn meerdere dagen gedragen en ze beginnen te ruiken. Mijn rugzak, en met name de schone kleding afdeling, begint leeg te raken, ik heb zelfs twee nieuwe shirts gekocht in “Little India”. Twee shirts met korte mouw voor € 6.-. Ik loop nu zelf rond in een lichtblauw shirt met de vouwen van de verpakking er nog in. Ik moest altijd lachen wanneer ik iemand met die vouwen in zijn kleding zag lopen! Vanaf nu zal ik alleen nog glimlachen. Ik hoor nu ook bij die selecte groep met de vouwen van de nieuwe shirts of de wasserij nog in de shirts. Het probleem is: Ik kan gewoon geen wasserij vinden in Singapore, en normaal zijn die overal in Azië.
Het regent weer. En niet zo'n beetje ook. Nadat ik mijn buikje in het koffiehuis onder het hotel heb gevuld ga ik maar weer naar mijn kamer. Ik zit uit het raam te kijken en zie de regen onafgebroken neerkomen op het natte wegdek. Er zijn maar weinig mensen die zich met dit weer op straat wagen. Uren en uren regent het. Dit soort dagen vergeet je gelukkig snel. Ik heb dus genoeg tijd om aan mijn web-site te werken. Ook zonder internet.
Ik heb een nieuw programma gevonden en daar ook maar meteen het handboek van gekocht. “Adobe Dreamweaver” gaat het helemaal worden! Ik gebruik “Java”, leer allerlei nieuwe functies en hoewel het soms erg ingewikkeld is, mede doordat het boek in het Engels is geschreven, kan ik het redelijk bijbenen. Ik zie mijn web-site met elke aanpassing weer beter worden. En het mooiste is eigenlijk dat ik alles kan doen zonder een internet aansluiting. De website wordt instant gesimuleerd op mijn beeldscherm en ik kan meteen zien of mijn ideeën werken. In een internetcafé kan ik met een klik van de muis alles op het internet publiceren!
Het is uiteindelijk vier uur in de middag en ik zie in de grote plassen op straat dat het bijna droog is geworden. Ik besluit om voor de laatste keer Indiaas te gaan eten. Voor de laatste keer slenter ik langs de “Serangoon Road” in Singapore. Het is niet echt druk. De meeste mensen zitten waarschijnlijk thuis. Bij de Chinese fruithandelaren zijn de zaken ook niet al te best, tocht blijven ze lachen. Chinezen zijn geboren optimisten waar de rest van de wereld nog heel veel van kan leren.
De straten zijn nog nat en er valt nog steeds een verdwaalde druppel uit de hemel. Ik betrap mezelf op de gedachte dat ik een winterslaap ben gevangen. Zoals we jaren geleden in Thailand zo vaak deden! Gewoon de hele dag niets doen, eten, lezen, slapen en wachten tot de zon weer opkomt en de volgende dag aanbreekt. Ik moet voor een moment aan Kris denken. Samen hebben we tijdens onze reizen zoveel beleefd, samen hebben we zoveel geleerd en samen hebben we zoveel gezien. Dan is alleen reizen toch wel weer een heel andere discipline!
Bij een Indiase snackbar hou ik voor een moment stil en kijk naar de vreemde snacks, zoet en hartig broederlijk naast elkaar. Zat de hele wereld maar zo in elkaar, dat tegenstrijdige vormen en ideeën naast elkaar in vrede konden leven
Mijn maaltijd bij het “Khansama Restaurant” is als altijd voortreffelijk, als uitzondering drink ik nu een Tiger bier bij de maaltijd. De vis pakora is overheerlijk en de kip Korma is heerlijk mild. Ondanks dat ik genoeg heb van al dat Indiase voedsel, Indiaas eten gaat snel vervelen, geniet ik van de maaltijd. Het probleem met de Indiase keuken is eigenlijk dat de gebruikte specerijen haast altijd hetzelfde zijn, alleen in een andere verhouding.
Op de terugweg, het is ondertussen ook weer gaan regenen, schuil ik voor een moment bij de specerijen molens. De donkere mannen zijn na een week wel gewend aan de vreemde buitenlander. Het ruikt hier geweldig naar van alles en nog wat! Komijn, kaneel en koriander, drie k’s geurslierten trekken door de hele buurt.
Als laatste nog maar twee foto’s van de schitterende architectuur in Singapore. Een blok karakteristieke Chinese shophouses, aan de buitenkant helemaal gerestaureerd. Binnen is het waarschijnlijk een lege huls. Er zijn veel problemen met de verhuur van woonruimten boven winkels en horeca geweest. Veelal worden er immigranten die werken in Singapore als haringen in een ton ondergebracht. De huur wordt betaald per dag of per week. Na enkele branden, met veel doden, heeft de regering de verhuur streng gereguleerd en er is een heel vergunningenstelsel opgezet om dat soort ongelukken in de toekomst te voorkomen.
Een typisch plaatje voor Singapore. Een diversiteit van mensen die zaken zit te doen of gewoon te genieten van een “Teh tarik” of een “Kopi tiam”. De Maleisische versie van de Indiase Chai, zwarte thee met Indiase kruiden, melk en suiker, of het bakkie koffie met veel melk en suiker.
Morgen is het dus alweer vrijdag. De heilige dag voor de moslims. Het lijkt me geen goed idee om op die dag te gaan verkassen en Maleisië in te trekken Is het een goedkoop excuus? Nee, zaterdag ga ik ècht op pad. Het is nu eenmaal te gemakkelijk om in te kakken en gewoon de hele dag niets te doen in een stad als Singapore.

Singapore: Moesson

Singapore (Shing Hotel (414), woensdag 10 maart 2004

Gisteren regende het nog steeds pijpenstelen en ik ben de deur niet meer uit geweest. Het weer lijkt een beetje opgeklaard en de moesson lijkt verder getrokken. Ik heb besloten om nog maar een extra dag in Singapore te blijven.
Ik wil namelijk gewoon lekker eten! Ik heb een onverzadigbare trek en kan alles eten dat ik onderweg tegenkom. Nu is dat in Singapore geen straf waar de hoofdmoot van de aangeboden gerechten bestaat uit de Chinese, Indiase en Maleisische keuken aangevuld met westerse heerlijkheden, al dan niet uit een fastfood restaurant. Ik heb net gegeten en ik heb alweer trek. Dat zal wel straks nog wel een snack worden in het koffiehuis onder het hotel!
Ik heb ook slecht nieuws. Het ouder worden in combinatie met de diabetes hebben weer een slachtoffer gemaakt in mijn mond. Een halve kies, nu voor de tweede keer, is afgebroken tijdens het ontbijt. Ik zou kunnen kijken om die kies hier in Singapore te laten repareren, mijn reisverzekering zal dat ongetwijfeld betalen, maar ik hou het toch liever bij de vertrouwde tandarts in Pattaya.
Voor de rest loopt deze week van mijn verblijf in Singapore ook niet echt van een leien dakje. Enkele zware overstromingen door de zware moesson regens, èchte diarree en een achillespees blessure die pijn doet bij elke stap. Voor de rest heb ik het prima naar mijn zin!
Singapore is een aangename stad. Ik slaap s'morgens lekker uit. Zoek rustig op mijn gemak een ontbijt en geniet van Maleisische koffie met de ochtendkrant. Erg veel zin om verder nog iets te doen heb ik niet. Maar ik trek er ongetwijfeld toch wel op uit. Johor Bahru wordt mijn volgende bestemming. Aan de andere kant van het water en de landtong, “The Causeway”, die Maleisië met Singapore verbind.

Het is vandaag alweer woensdag. Ik heb me verslapen en kom pas om elf uur, na een klop van de schoonmaakster op de deur, mijn bed uit. Na mijn ontbijt van een broodje omelet bij de Delifrance in de Funan IT Tower, die Indiase tomaten kerrie met kikkererwten waarbij iedereen me aan staat te staren was ik snel zat, slenterde ik weer een beetje door de stad. Mijn Achillespees speelt nog steeds op maar het regelmatig insmeren met massagezalf, die de warmte uitstraalt, lijkt een goede uitwerking op mijn blessure te hebben.
Ik heb mijn “Lonely Planet” nog eens goed doorgespit maar ècht veel is er niet te doen in Singapore. Er is natuurlijk nog het Sentosa eiland met zijn pretparken maar daar ben ik niet voor naar Azië gekomen. Ik geniet meer van de Chinese shophouses en andere koloniale architectuur die de autoritaire regering van Singapore gelukkig beschermd.
Aan het einde van de middag zoek ik weer mijn favoriete internetcafé in het “Far East Shopping Centre” aan de Orchard Road op. Mijn internetverbinding via de gestolen wifi is snel zo snel weer vertrokken als ze was gevonden. Het is jammer, maar het is niet anders! In het enorme internetcafé kan ik heel gemakkelijk inloggen met mijn laptop inloggen, dat scheelt me veel zorgen. Omringt door een handjevol toeristen, maar tocht ook een grote groep zakenmensen, controleer ik mijn e-mail of er nog belangrijke dingen zijn gebeurd in Nederland. Ik voorzie een grote toekomst voor het internet en ook voor de draadloze verbinding die Wifi wordt genoemd.
Na mijn avondmaal van kip in zwarte pepersaus in een Hawker markt, en een chocolade ijsje van McDonalds, zoek ik mijn weg naar het foodcourt in “Tekka Place” waar ik gezeten achter het enorme raam rustig een koud biertje kan drinken terwijl ik de voorbijtrekkende mensen observeer. Hoeren en klanten, ook in Singapore waar prostitutie officieel niet bestaat, zijn duidelijk te herkennen. Zeker voor iemand die vaak in Pattaya is geweest.
Het duurt niet lang en er komen twee mannen tegenover me aan tafel zitten die voor precies hetzelfde als ik naar het foodcourt zijn gekomen. Airconditioning en koud bier. We stellen ons aan elkaar voor en hebben een prima avond met z’n drieën, later voegt zich nog een andere bekenden de twee bij ons maar het wordt niet echt laat want ik ben al (te) vroeg met drinken begonnen.
Een van de meest vreemde dingen in Singapore is de prijs van een grote fles bier. Die kost buitenshuis maar 20 cent duurder dan in de supermarkt! Daarom eet en drinkt bij iedereen in Singapore buiten de deur. Grote omzetten maken hier de winst, niet de dure gerechten! Singapore is duurder dan de rest van Zuidoost-Azië maar het is zeker niet onbetaalbaar voor toeristen die een paar dagen in een andere wereld willen doorbrengen.

Na een fles of vier zoek ik mijn kamer op om wat te lezen en te schrijven. Onderweg geniet ik van de iconische Chinese shophouses. Zover ik weet is Singapore nooit door de Japanners gebombardeerd in de tweede wereldoorlog. Daarom is het een unieke combinatie van oude bakstenen shophouses en glimmende stalen, glazen wolkenkrabbers. Het was een fijne rustige dag.
Morgen vertrek ik!
Ik weet het zeker!
Denk ik?