Thailand: Een gemist gesprek

Pattaya (Doughy's GH (14)

Na een reeks van droge dagen - mijn lichaam en geest waren echt aan wat alcohol vrije momenten toe - vond ik het gisteren weer gepast om een biertje te gaan drinken op mijn vertrouwde goedkope locatie. En ze smaakten me prima! Na zes flesjes was het tijd om weer terug te keren naar de kamer waar ik Lyka aantrof in opperste onzekerheid. Het verbaasde me ten zeerste en ik hoorde haar verhaal met open mond aan. Wat was er gebeurd?
Nadat ik was vertrokken was ze onder de douche gestapt met de muziek harder dan normaal. Geen Thai die daar over klaagt want zelf spelen ze muziek op elk moment van de dag luider dan een dove gek in een disco! Enige tijd later ontdekte ze dat ze een gemist gesprek op haar iPhone had. En dat gesprek was van de Nederlandse ambassade in Bangkok.
Ze was zo onzeker - na al die tijd wachten - dat ze niet durfde terug te bellen en wachtte totdat ik eindelijk weer terug kwam. Maar toen was het al te laat om te terug te bellen want  een antwoordapparaat vertelde me dat de ambassade al was gesloten. Met pijn in mijn buik bestelde ik pizza want ik had geen trek meer om er op uit te trekken om eten te gaan halen.
Tijdens de pizza keek ik met een half oog half naar de film “Kelly’s Heroes” , een klassieker uit het 2e wereldoorlog genre, en de andere helft van mijn gedachten was bij het telefoontje van de ambassade. Zou er dan toch een positief bericht zijn? Ik kon het haast niet geloven na die email van de IND die ik vorige week had ontvangen.
Natuurlijk heb ik de afgelopen nacht slecht geslapen maar ik ben ook scherp als ooit te voren. Het wachten tot 09:00 - zodat ik naar de ambassade kan bellen - duurt tergend langzaam. Maar er is ook een lichtpuntje. Ik heb deze ochtend een email ontvangen met het bericht dat er een brief van de IND bij me thuis is aangekomen. Helaas staat er niet in de mail wat de mededeling in die brief is! Dus daar zit ik ook over te zweten. Maar hoe langer ik erover nadenk des te meer ik er in begin te geloven dat het een positief advies is.
Met het bellen naar de ambassade kwamen we geen stap verder! We kregen de mededeling - omdat we geen doorkiesnummer hadden - dat  we moeten wachten tot we opnieuw gebeld worden. Ik heb nog wel even snel een email naar de ambassade gestuurd  en hoop dat ik daar sneller een antwoord op krijg. Ondertussen vraag ik me af of we nu toch maar onverhoopt naar Bangkok zullen afreizen. Gaan òf niet gaan? Dat is de 64.000 euro vraag!

We gaan dus!
Snel onder de douche, aankleden en een kwartier later scheuren we met zijn drieën - de motortaxipiloot, Lyka en ik - door het met water gooiende verkeer van Pattaya. Gelukkig blijven we - en de door een plastic tasje beschermde stapel benodigde documenten - redelijk droog, twee uur in door en door natte kleding in een geairconditioneerde bus zitten is geen pretje! Het geluk staat vandaag aan onze kant, we krijgen de laatste twee kaartjes voor de bus die op het punt staat om te vertrekken. We vallen neer op de stoelen achterin en kijken elkaar vragend aan. Wat zou er aan de hand zijn? Ik probeer de gebeurtenissen van gisteren en deze ochtend opnieuw te beredeneren en te ontleden. Ook vanuit een negatief oogpunt! Maar steeds kom ik weer op hetzelfde uit. Er moet door de IND een positief advies afgegeven zijn.
Het lezen van “Het spel van de engel” onderweg in de bus naar Bangkok wil maar niet lukken. Mijn gedachten zweven steeds weer van het beeldscherm van mijn Kobo ereader naar het gemiste telefoontje. De busreis verloopt voorspoedig en we zijn zelfs een uur te vroeg in Bangkok. Dat geeft niet want dan kunnen we bij de gouden bogen een burger eten. Zonder al teveel tegen elkaar te zeggen eet ik mijn burger en Lyka het nieuwste gerechtvan het fastfood restaurant, een kip kerrie met rijst. We eten met lange tanden want ècht trek hebben we niet.
Na het eten neem ik nog een koffie om de tijd te doden en de cafeïne de tijd te gunnen om mijn geest als een potlood te slijpen. Veel vroeger dan nodig nemen we bus 511 die ons langzaam in de koelte naar het begin van Sukhomvit road zal brengen. Een half uur later stappen we in de drukkende hitte van Bangkok weer de straat op. De gele bus verdwijnt in het drukke verkeer van de beginnende middagspits, een dikke zwarte wolk van onverbrande dieselgassen achter zich latend.
De wandeling naar de ambassade maakt ons meer optimistisch dan we waren. De onzekerheid glijd met elke stap van ons af en maakt plaats voor de euforie van een overwinning. Twintig lange minuten moeten we wachten. Op het toilet van de ambassade controleer ik of het gratis internet in de wachtruimte nog werkt. En ja hoor, het werkt! Met trillende handen open ik de email app op mijn witte iPhone.
‘U heeft 19 nieuwe emails!’, verschijnt er op de scherm.
Terwijl de nieuwe emails nog laden ben ik tegelijkertijd de onbelangrijke aan het wissen. En daar verschijnt de mail waar we op wachten!

BAN-VISA heeft geantwoord: ‘Geachte heer Kuijntjes, De goedkeuring vanuit IND is ontvangen. Betrokkene kan van maandag – donderdag tussen 14.00-15.00 uur naar de ambassade komen.’

Ik trek mijn broek op, was mijn handen en loop met twee duimen omhoog en een lach van oor tot oor weer naar buiten waar Lyka me verbaasd aankijkt.
‘Ik heb MVV?’, vraagt ze met wijd open ogen.
‘Ja, ik heb net de email gelezen. Het is gelukt! We zijn er door! We kunnen nu eindelijk samen een toekomst in Nederland gaan opbouwen.’
Spontaan zingen we samen, als voetbalsupporters in het stadion: “We gaan naar Holland toe, we gaan naar Holland toe, we gaan naar Holland toe!”
De overige mensen die zitten te wachten werpen ons vreemde blikken toe maar beginnen toch te glimlachen wanneer ze onze vreugde herkennen. Ik wijs naar Lyka’s nagels aan haar vingers en tenen, ze zijn nog steeds in de kleuren van de Nederlandse vlag gelakt. Door de snelheid en verwarring van ons plotselinge vertrek naar Bangkok heeft ze dat helemaal over het hoofd gezien.
Binnen in de ambassade aan het loket wordt het nog beter! De laatste virtuele hindernis wordt ook nog weggenomen. We kunnen met 100% zekerheid Lyka’s paspoort maandag weer ophalen. En dinsdag vertrekken we dus om 09:30 met het Russische Aeroflot vanuit Bangkok - via Moskou - naar Amsterdam en dan met de trein verder naar Zaltbommel waar we omstreeks 02:00 in de ochtend over de drempel van ons huis stappen.

Maar zover is het nog niet! We gaan morgen eerst nog water gooien en feest vieren!

Thailand: Bezoekers in het afgelopen jaar

Pattaya (Doughy's GH (14)

Nu 17 april officieel de peildatum voor het aantal bezoekers van “Travels and Troubles” is geworden is het vanaf vandaag ook een mooie datum om nog eens terug te kijken naar het afgelopen jaar in “Travels and Troubles”.

Vorig jaar stond de teller rond de 135.000 pagina’s bezocht en vandaag staat de teller op bijna 177.000 bezoekers uit 111 verschillende landen. Ik heb sinds ik ben begonnen met deze weblog in totaal 1303 artikelen geplaatst! Dat is gebeurt in 2249 dagen, dus ruim een verhaal in elke twee dagen! En dat is iets waar ik heel trots op ben en waar ik jullie als bezoekers voor wil bedanken! 42.000 bezoekers in één jaar is een ongelofelijk aantal, een groei van 7.000 oftewel 20%. Dat zijn cijfers waar elk bedrijf trots op zou zijn! Maar ik wil natuurlijk meer! Ik zou graag zien dat de 1.000 bezoekers per week zouden worden gehaald. En daarvoor heb ik nog wel wat plannen.

Maar helaas komt er zoals altijd maar weinig van mijn plannen terecht omdat ik altijd wel weer wat anders te doen heb en, in het afgelopen jaar in het bijzonder, af en toe de depressies weer toeslaan.

Het was een mooi maar ook een heel vreemd jaar! Natuurlijk was onze trouwdag een hoogtepunt, maar ook de reis naar Korea is er een om nooit te vergeten. Onze keuze om voor Lyka de weg naar een Nederlandse verblijfsvergunning in te slaan kan een verkeerde blijken te zijn geweest.
De eerste twee maanden van 2013 in Bangkok voor de cursus bij “Nederlands leren in Bangkok”  waren de prettigste van dit jaar. Het was zelfs leuk om twee maanden ondergedompeld te zijn in deze bruisende metropool. We waren samen heel erg blij toen we op 20 februari te horen kregen dat Lyka voor het examen was geslaagd en dat we nu ook voor haar het MVV-visum konden aanvragen.
Het is ondertussen dag 56 van het lange wachten. Gelukkig hebben we een bericht van onze behandelaar bij de IND ontvangen dat we op korte termijn geen beslissing hoeven te verwachten.
Dat is jammer want we waren graag op onze huwelijksdag naar Nederland gevlogen om deze bijzondere koninginnedag te vieren. De wisseling van de vorst der Nederlanden is niet een alledaagse gebeurtenis.
Het grote voordeel is nu dat we nu weten waar we aan toe zijn en ons vertrek naar Nederland is naar 8 juni verplaatst. Mochten we onverwacht toch eerder de beslissing van de IND horen, dan vliegen we zo snel als mogelijk naar Nederland. Om eerlijk te zijn krijgen we nu wel een beetje genoeg van Azië, de temperaturen en de luchtvochtigheid lopen te hoog op om het aangenaam te laten zijn en ondertussen is de regentijd aangebroken.
Ook aan mijn drie boeken wordt er - mede door de onzekerheid van de MVV aanvraag en de bijbehorende depressies - weinig gewerkt. Mijn hoofd staat er gewoon niet naar.
‘Kijk maar eens naar mijn verhalen op “Travels and Troubles”?’
Zestien verhalen in de afgelopen drie maanden is niet echt productief te noemen. Gelukkig lijkt er verandering in te komen en krijg ik ‘s morgens weer zin om een paar uur te schrijven, dus er is nog hoop!

Alle lezers van “Travels and Troubles” hartelijk bedankt voor het bezoeken van de website en ik hoop dat de teller volgend jaar op 17 april op 229.000 staat. 1.000 bezoekers per week moet mogelijk zijn! Al lijkt het wel een erg hoog getal.
Deel op Facebook mijn verhalen zoveel mogelijk en raad “Travels and Troubles” aan een iedereen aan?

Proost! Op de volgende 52.000 bezoekers!

Thailand: De Gordiaanse knoop is doorgehakt!

Pattaya (Doughy's GH (14)

In de voetsporen van Alexander de Grote, meer dan 2000 jaar geleden, heb ik de Gordiaanse knoop van de MVV visum aanvraag doorgehakt. Na het onding van alle kanten te hebben bekeken en al onze mogelijkheden tegen elkaar te hebben afgewogen heb ik de knoop met één klap van mijn virtuele zwaard doormidden geslagen. Er zit uiteindelijk niets anders op dan te wachten en te proberen ons geen zorgen te maken!
Gisteren heb ik een antwoord op mijn email ontvangen van de IND waar ik enige hoop uit kan putten. Onze aanvraag is nog in behandeling en ze wachten op “aanvullende informatie van ketenpartners”, wat dat ook mag betekenen.
Voor ons zijn in ieder geval de regenbuien voor de zon weggeschoven omdat we nu definitief weten dat we niet op 23 april naar Nederland zullen vliegen. En dat vinden we heel erg jammer! Toen we begin december 2012 besloten om de “inburgeringscursus buitenland” met het bijbehorende examen te gaan konden we onmogelijk weten dat het zo zwaar zou gaan worden. We wisten dat de oorspronkelijke vertrekdatum van 27 februari onmogelijk onze vertrekdatum zou worden, maar toen we samen op 20 februari samen met het diploma en de aanvraag voor het MVV visum voor de Nederlandse ambassade in Bangkok stonden hadden we nooit verwacht dat het zo lang zou gaan duren. Mede omdat Lyka in Kuala Lumpur al binnen drie dagen een visum voor twee jaar voor de Schengenlanden had.
23 april, onze huwelijksdag, leek de ideale dag om onze start in Nederland te maken. Zeker toe er later nog bekend werd dat het een heel bijzondere koninginnedag zou gaan worden. Ook bij Lyka is de teleurstelling groot want het in het oranje gehulde Zaltbommel op koninginnedag staat in haar geheugen gegrift!
Het is vandaag het Thais nieuwjaar, en dat feest duurt hier drie dagen en in Pattaya zelfs tien dagen. Na al die bezoeken aan Thailand kan ik het nog steeds niet bevatten dat de lokale toeristenindustrie nieuwjaar een week later viert dan in de rest van het land. Het zou toch ook ondenkbaar zijn dat Utrecht nieuwjaar op 8 januari viert?
‘Sabaidee Phimai’, klinkt uit miljoenen kelen in het hele koninkrijk.
Er wordt symbolisch met water gesprenkeld als ritueel om de zonden, slechte gedachten en ervaringen in het afgelopen jaar van je af te wassen. Die symboliek past op haar manier in het bijzonder wel bij ons. Na de email van de medewerkster van de IND is de loodzware last, die onzekerheid heet, van me af gevallen. De afgelopen twee nachten heb ik weer prima geslapen zonder te zijn overvallen door de meest vreemde nachtmerries. In de email is me ook uitgelegd dat het nog wel meer dan een week nadat de beslissing bekend is geworden kan duren voordat je ook werkelijk naar de ambassade kan om de fel begeerde sticker op te halen. Wettelijk gezien moet de IND ons op of voor 20 mei de beslissing mededelen.

Songkran in Pattaya (Thailand 2003)

Volgende week, wanneer het gesprenkelde water van de Songkran weer naar de zee is gestroomd en het verkeer weer normaal en niet meer dodelijk is, ga ik naar de luchthaven van Bangkok om onze tickets voor de tweede keer te verzetten. De nieuwe streefdatum wordt nu 8 juni! Da’s nog een hele tijd, maar nu we de rust hebben hervonden en weten waar we aan toe zijn kunnen we nog bijna twee maanden langer van het mooie Thailand genieten. We hoeven nu niet meer te wachten en op stand-by te staan. We gooien onze zakken weer op de rug en trekken het binnenland in. Op zoek naar avontuur, cultuur, lekker eten en natuurlijk een koude beer Leo als metgezel om de zon boven de Thaise rijstvelden, met een van de duizenden tempels op de achtergrond, te zien ondergaan.

Een tempel aan het water (Sukhothai 1999)

En mocht er onverwachts toch een beslissing vallen dan kijken we of we met zo weinig mogelijk kosten zo snel als mogelijk naar Nederland kunnen komen. We wachten maar af!