Japan: En dan ben je vijfenzestig!

Osaka (Cote House) 203), dinsdag 21 januari 2025

Ik weet nog als de dag van gisteren dat ik als kind altijd nadacht over het jaar 2000. Dat leek voor een kind opgroeiend in een arbeidersbuurt in de binnenstad van Zaltbommel oneindig ver in de toekomst opgesloten. De kinderen lazen allemaal in de stripboeken dat er in het jaar 2000 vliegende auto’s zouden zijn en buitenaardse wezens zouden de straten in onze dorpen en steden met ons delen. Hoe anders is het in 2025?
Na een mooie tijd op de middelbare school moest ik op negentienjarige leeftijd ik serieus aan het werk. Er was geen geld om mij verder te laten leren. Ik had er al verschillende jaren werken opzitten met krantenwijken, folders voor heel de gemeente Zaltbommel, garagehulp bij Bart Verhagen op het Kerkplein en productiemedewerker in een kaarsenfabriek.
En toen kwam het magische getal 65 centraal in je leven te staan. 65, het nummer dat betekende dat je op 65 jarige leeftijd van de belastingdienst eindelijk mocht stoppen met werken en van je AOW, waar je je hele leven premie voor had betaald, kon gaan genieten. Pensioenen waren er wel maar niet voor iedereen. Die waren er hoofdzakelijk voor personeelsleden van de overheid die een aanvulling op hun AOW verdienen voor hun noeste arbeid in dienst van de bevolking der Nederlanden. De wijdverspreide gedachte was dat iedereen goed van zijn AOW, het verkapte overheidspensioen, zou kunnen rondkomen. Ik had al vroeg op jonge leeftijd mijn twijfels want de overheid is nooit een betrouwbare partner gebleken!
Midden jaren tachtig ben ik maar voor mezelf begonnen, werken als een paard voor de kar en bevelen krijgen van de man op de bok was niet mijn ding. Een paar jaar later heb mijn eerste woning gekocht. Er volgde zeven jaar later de aankoop tweede woning en die twee woningen waren mijn privé pensioen. Mijn appeltje voor de dorst waar ik zelf voor zou gaan werken!
Met elk jaar dat ik dichter bij de 65 kwam des te meer wilde ik eerder stoppen met werken. Plan 55 werd opgetuigd om te kunnen stoppen met werken rond mijn 55ste verjaardag. De hypotheek werd maandelijks netjes afbetaald al was dat niet altijd even gemakkelijk. Mijn vermogen groeide langzaam en de woningen werden op de markt steeds duurder. Er ontstond door de arbeidsmigranten langzaam een woningnood, iemand had dat ooit kunnen bedenken?
In 2001 verkocht ik mijn eerste appartement en van de verkoopopbrengst heb ik achttien jaar kunnen reizen en leven. Achttien fantastische jaren waar ik nog steeds vaak aan terug denk. Achttien jaren die me hebben gevormd tot de persoon die ik nu ben! Toen moest ik plotseling weer aan het werk omdat mijn geld op was en dat was veel moeilijker dan ik had verwacht. Allerlei regels en certificaten hielden me van een nieuwe baan af. Nederland is een land van (onzinnige) regels geworden! Toch ben ik geen moment in paniek geweest. Na achttien jaar in vreemde en verre landen is overleven een manier van leven geworden. Gelukkig vonden we na een korte tijd, met enig geluk, toch leuk werk in Zaltbommel.
Maar die 65 waar je je hele leven naar uit hebt gekeken is nu 67 geworden door het beleid van de overheid. Met als direct gevolg dat ik nog twee jaar moet werken terwijl de luie en verwende, ook veel allochtone, jeugd verveeld met een uitkering en toeslagen op de bank naar Netflix en Al-Jazeera ligt te kijken.
Nederland is een verwend land geworden waar de asielzoekers en immigranten “het werk moeten gaan doen wat een Nederlander niet meer wil doen”! Persoonlijk vindt ik dat de grootste flauwekul. Honger, ordinaire honger, zorgt ervoor dat iedereen aan de slag moet en ook graag wil. Het beste voorbeeld kun je vinden in alle dierentuinen van de wereld!

Het bord aan het hek: “Verboden de dieren te voeren! De dieren kunnen afhankelijk worden van uw voedsel!”

Vergeet niet dat een mens ook maar een zoogdier is!

En dan ben ik ’s morgens 65 jaar jong wanneer ik wakker wordt en opsta in Osaka. Ik ben blij, en dankbaar, dat ik deze leeftijd heb mogen bereiken want veel van mijn vrienden hebben deze mijlpaal helaas zelf nooit kunnen vieren. Gisteren hebben we niet veel gedaan dus vandaag trekken we erop uit. Wel binnen de stadsgrenzen van Osaka!
We hebben geen haast en het is lekker warm onder het dekbed. Winter in Osaka is goed te doen. Het is een beetje als in Nederland alleen met meer zon. Temperaturen rond het vriespunt ’s nachts die met de zon erbij ’s middags kunnen oplopen tot een graad of twaalf in de schaduw. De wind is vaak wel snijdend koud maar in de zon en uit de wind is het heerlijk. We genieten van het gewoonlijke ontbijt op de kamer met een paar boterhammen met kaas of Mango jam weggespoeld met vers gezette Hollandse filterkoffie.
Ons eerste doel voor vandaag is het “Tsurumi Ryokuchi Park”. Een park in het noorden van Osaka waar een stukje Hollands glorie staat. De reis met de “Osaka Metro” gaat met horten en stoten. Ik ben door het overstappen van de ene metrolijn naar een andere metrolijn een beetje in de war. Reizen met de trein benodigd twee verschillende kaartjes omdat het vaak om twee verschillende spoorwegmaatschappijen gaat. Bij de metro blijven we onder dezelfde maatschappij, de “Osaka Metro”, reizen dus zijn die twee kaartje niet nodig.
Bij aankomst inhet “Tsurumi-Ryokuchi metrostation moeten we eerst naar de speciale kaartjesautomaat om de foutieve reiskosten aan te passen. De automaat slikt het kaartje in en op het beeldscherm verschijnt dat ik 100 yen extra moet bijstorten. Een muntje van 100 yes rolt in de gleuf en een nieuw metrokaartje komt tevoorschijn. Voor Lyka precies hetzelfde en het probleem is opgelost. Japanners hebben voor alles een eenvoudige oplossing.
Voordat we het metrostation verlaten loop ik nog even terug om foto’s te maken van de schitterende mosaic op de volle lengte van een muur. In Japan dwepen ze niet met de Amerikaanse Graffity cultuur uit de achterstandswijken van de grote steden net als in Nederland! En dat terwijl de andere helft van de Nederlandse bevolking Amerika afkeurt om politieke wantoestanden. Japan is en blijft Japan!
Zodra we in het zonlicht stappen begrijpen we dat we in een bijzondere omgeving terecht zijn gekomen. Om te beginnen heeft het metrostation dezelfde naam als het park. Dat betekend waarschijnlijk dat het metrostation speciaal is aangelegd om het park gemakkelijk te kunnen bereiken.
De omgeving is inspirerend schoon met, architectonische, kunst en speciaal straatmeubilair. En vooral, het is er schoon op straat zonder dat er ook maar een afvalbak langs de straat en de paden staat. Je omgeving schoon houden wordt niet bereikt door op elke vijf meter een afvalbak te plaatsen! Je omgeving schoon houden zit tussen je oren. En laat een groot deel van de Nederlandse bevolking daar nu juist problemen mee te hebben!
Vol verbazing sta ik naast een “rookcontainer”! In het park heerst er een streng rookverbod. In Japan rookt, net als in Nederland, ongeveer 20% van de bevolking. Er is hier wel een heel andere aanpak! Om te beginnen kost een pakje sigaretten van 20 stuks in Japan ongeveer 600 yen (€ 3,75). Die lage prijs haalt meteen het beleid van de Nederlandse overheid onderuit dat hogere prijzen het roken terugdringt. De hoge belasting op sigaretten in Nederland is gewoon een inkomstenbron van de overheid die geen enkel probleem oplost maar wel geld opbrengt!
Tevens zie je maar een enkeling “vapen” op straat in Japan. Wat de Japanse overheid wel heeft gedaan zijn strenge regels gemaakt voor het roken, en vapen, in het openbaar. De (geld)straffen zijn aanzienlijk. Dus wanneer je een sigaretje wil roken dan ga je in de container staan waar de lucht ongetwijfeld door een industrieel filter weer schoon naar buiten wordt geblazen!
Het is heerlijk weer en voor me in het asfalt zie ik het antwoord op veel vragen die door mijn hoofd spoken in het gietijzer vastgelegd. We zijn in het EXPO-park waar in 1990 de wereldtentoonstelling is gehouden.
We lopen rechtdoor richting de enorme “Oike vijver”. De landschap architecten hebben hun werk goed gedaan. Ook in de winter is het hier een oase van rust waar veel (oudere) Japanners dagelijks hun wandeling komen maken. Veel hebben een klein hondje als huisdier, alles is klein in Japan, maar er is geen hondendrol te bekennen in heel het park! Helaas staan we even later voor een gesloten poort. Het “Tsurumi Ryokuchi EXPO Park” is geopend van maart tot november. Erg jammer en een kleine teleurstelling.
We besluiten om toch maar een wandeling over de opengestelde paden te maken. De rustplaatsen onder de parasols in de vorm van de “Shimeji (beukenzwam)” zijn een lust voor het oog. Ook dit is de harmonie van het Shintoïse, het een zijn met de natuur om je heen. Het paviljoen van de “Volksrepubliek China” aan de overkant van de vijver springt ook in het oog. Misschien hebben we in maart nog tijd om het “Tsurumi Ryokuchi EXPO Park” te bezoeken.
Ik kijk over mijn schouder en daar staat de “Hollandse Glorie” van het Nederlandse paviljoen in het “Tsurumi Ryokuchi EXPO Park”. Een Hollandse windmolen, een mooie foto in Osaka! Als je niet beter wist dan zou je denken dat we in Nederland zijn.
Voordat we naar onze volgende bestemming gaan wil ik nog de trappen van de “Hanahaku Memorial Hall” bekijken. Opnieuw een mosaic maar dit keer met ons zonnestelsel als onderwerp. Een schitterend kunstwerk in de publieke ruimte.
De metro in Osaka is een uitstekend vervoermiddel. Slechts vijf haltes verder staan we voor 240 yen (€ 1,47) per persoon, een rit van 16 minuten!, aan de rand van het park waarin het “Osaka Castle” staat. Dit iconische bouwwerk is nu bij veel van jullie bekend omdat het gebruikt is als locatie voor “Shōgun” (2024 TV-series).
Maar eerst moeten we gaan eten! We proberen als eerste locatie het “Morinomiya Q’s MALL BASE”. Een winkelcentrum met alleen koffiehuizen die een groot assortiment zoetigheden op het menu hebben. Daar zijn wij niet naar op zoek en “Google-Maps” helpt ons om een authentiek Japans ramen restaurant te vinden. We gaan weer terug in de richting waaruit we zijn gekomen en hebben het restaurant snel gevonden.
Er zitten twee volwassenen met een kind buiten in de zon te wachten tot er plaats vrij is in het restaurant. Het is de normaalste zaak van de wereld dat je in Japan buiten voor de deur van het restaurant blijft wachten tot je aan de beurt bent om te eten. Je wordt door een personeelslid van het restaurant opgehaald en naar je zitplaats gebracht. Ik heb dit ritueel vaak in Nederland verteld en de reactie is bijna altijd dat geen enkele Nederlander ook maar van plan is om op zijn beurt te wachten voor de deur van een restaurant. Dan zul je in Japan vaak honger lijden tenzij je naar een fastfood restaurant gaat!
Het wachten op onze beurt geeft mij de tijd om foto’s te maken van de gerechten die we graag willen bestellen. Aan de rechterkant staan de foto’s van de gerechten zoals ze ons zijn geserveerd. De prijzen bij de gerechten zijn exclusief de BTW. Dat komt in Azië wel vaker voor. De Westerse toeristen maken dan stampij in het restaurant omdat ze denken dat ze worden opgelicht door die vreemde “spleetogen”.

‘Vooroordelen zijn slechte raadgevers!’

Eenmaal gezeten op een kruk aan de eetbar van het kleine restaurant blijkt dat de foto’s van de gerechten niet nodig waren geweest! Ook in dit eenvoudige “ramen” eethuis stel je zelf je maaltijd samen en geeft de bestelling door op een tablet. Gemakkelijker kan het niet en je kan het personeel niet de schuld geven dat ze de bestelling verkeerd hebben doorgegeven! De “Old fashioned style ramen” en de “Kyushu oil sauce style ramen” smaken ons in ieder geval uitstekend. Voor 2.120 yen (€ 13,21) hebben we heerlijk zitten eten.
Het afrekenen is ook een bijzondere ervaring. Je voert je bonnetje in in een sleuf van de elektronische kassa. Het totaal komt op het beeldscherm te staan. Je kiest contant of met een kaart betalen. Wij hebben wat kleine bankbiljetten van 1.000 yen nodig dus kies ik voor contant. Lyka voert een biljet van 10.000 yen in en even later komt het wisselgeld als bij een PIN-automaat naar buiten. Muntjes vallen in een bakje en je hoeft je wisselgeld niet na te tellen! Dat is de hygiëne die de Japanners graag bij hun dagelijks voedsel in ere houden! Geld is een verspreider van ziektekiemen.
We steken de straat over en gaan richting het “kasteel van Osaka". Mooi, indrukwekkend maar niet echt oud. Een oud en nog indrukwekkender kasteel gaan we later tijdens ons verblijf in Japan bezoeken.
Zodra we het park betreden moeten we een keuze maken tussen de blauwe en de groene wandelroute. Lyka weet het zeker, we nemen de groene wandelroute, de binnenste wandelroute!
We hebben de smaak van het eten nog in de mond maar zodra we boven aan de trap komen loopt ze rechtstreeks naar de twee marktkramen waar “Taiyaki” worden verkocht. Taiyaki is een Japanse wafel die oorspronkelijk in de vorm van een vis met verschillende vullingen werd gebakken. Alles veranderd, zo ook de Taiyaki. Hier bij het “Osaka Castle” zijn ze rond en bruin, net als de koperen 10 yen muntjes. Lyka wil een wafel gevuld met smeerkaas. Het zoete wafel beslag combineert goed met de wat zoutige hartige smeerkaas!
De omvang van het fort dat bescherming bied aan het kasteel van Osaka is duidelijk op deze foto. Het bootje en de man aan het abseil touw die de begroeiing verwijderd zegt voldoende! Bedenk dat deze verdedigingswerken een bouwwerk is uit de zestiende eeuw?
Het is een heerlijke wandeling langs de binnenste gracht van het iconische kasteel. Toeristen van over de hele wereld lopen om ons heen! Ik bespeur vlagen van gesproken talen die ik niet kan thuisbrengen. Japan is een goedkopere bestemming geworden en toeristen van over de hele wereld stromen toe. We zijn niet al te ver van een metrostation dus gaan we snel terug naar ons hotel. Het is een mooie en heerlijk dag geweest maar deze mooie dag is nog niet ten einde!
We hebben mijn verjaardag de afgelopen maanden al vaker besproken en steeds kwamen we uit bij het “Pizzeria 8” restaurant om ’s avonds te gaan eten. Een pizza met eendenborst en 200 gram Japanse biefstuk. Niet de “Wagyu Beef”, dat met vet gelardeerde rundvlees kost een vermogen!
Biefstuk komt in het “Pizzeria 8” restaurant in drie gewichten, 100 gram, 200 gram en 500 gram. Er wordt niet gevraagd hoe je biefstuk wil hebben want een biefstuk is perfect wanneer die vanbinnen nog rood is. De biefstuk wordt in dit restaurant ook voor je in perfecte dunnen plakjes gesneden! Dat de maaltijd ons goed heeft gesmaakt hoef ik jullie niet te vertellen!
Wel de prijs, deze heerlijke maaltijd kost in Japan 6.205 yen (€ 38,63), inclusief twee grote glazen bier. Geloven jullie nu nog de Europese propaganda dat Japan een verschrikkelijk duur land is?
Op de terugweg naar het hotel flaneren we nog langs de lichtjes van “Mido-suji” en “Dontonbori”. Allemaal oogverblindend mooi in een gezonde kou die blosjes op onze wangen tovert.
Het “Namba HIPS” gebouw blijft tot middernacht van kleur veranderen. Voor ons zit deze mooie mijlpaal in mijn leven en mooie dag er op. Nog een biertje op de kamer en dan onder het dekbed. Morgen hebben we een rustdag gepland!

Japan: Een nieuw schema

Osaka (Cote House) 203), maandag 20 januari 2025

Wat we zaterdag en zondag hebben geleerd over het weekend in Osaka gaat onze komende weken drastisch veranderen. We waren al van plan rustdagen en excursiedagen af te wisselen maar na het afgelopen weekend gaan we een nieuwe schema proberen. De weekenden zijn nu allemaal rustdagen geworden. Het is gewoon overal te druk omdat ook de Japanners zelf er in het weekend massaal op uit trekken. De maandag en dinsdag gaan we zelf weer op pad gevolgd door een rustdag op woensdag. Donderdag en vrijdag zijn ook weer excursie dagen gevolgd door een rustig weekend.
Dat zijn onze plannen alhoewel ze niet honderd procent hard zijn. We waren aan de late kant met het ontbijt omdat we allebei niet helemaal in ons hum zijn. Ligt het aan het temperatuurverschil met Thailand of een verandering in het eten? Onze spijsvertering is al enkele dagen niet in orde. We houden het dus maar zo veilig mogelijk. Aan het ontbijt van twee sneetjes witbrood met een plakje ham en een omelet ertussen kan het volgens mij niet liggen.
Op deze ochtend ga ik eerst maar eens boodschappen doen in de Life-Supermarkt! Ons brood is bijna op en omdat we vandaag op de kamer blijven moet ik zoeken naar een gezonde lunch. Het winkelen voor etenswaren in een vreemd land is een avontuur op zich. Zeker wanneer je de labels en de bereiding niet kan lezen omdat het ook nog in een onbekend schrift is. Gelukkig helpt “Google Translate” op de telefoon. We hebben al ervaring met de diepvries spaghetti van Nissin dus ik ga er voor het gemak maar van uit dat de diepvries noedels van Nissin ook goed en smakelijk zullen zijn
Om half twaalf is het tijd om voor het eerst tijdens ons bezoek aan Japan de was te gaan doen. De wastas begint na vijf dagen al aardig vol te raken. Vanaf volgende week wordt de woensdag onze vaste wasdag. We nemen onze kussenslopen ook mee omdat in het hotel/hostel waar we verblijven je zelf voor het wassen van de handdoeken en het beddengoed moet zorgen. Dat klinkt voor velen misschien vreemd in de oren maar voor ongeveer vijftig euro per nacht verschil met een vergelijkbaar hotel is het goed te doen!
Voor 400 yen (€ 2,50) draait de wasmachine je was inclusief het wasmiddel en wasverzachter. Dat zit allemaal ingebouwd in de wasmachine zodat de precieze hoeveelheid wordt toegevoegd. Tijdens het wachten begin ik aan de klassieker “Cujo” van “Stephen King”. Het fictieve stadje “Castle Rock”, waar veel van King’s boeken zich afspelen, voelt als thuis wanneer ik door de eerste tien pagina’s lees.
Na 25 minuten wassen en centrifugeren verhuizen we de natte was van de 13,5 Kg wasmachine naar de 15 Kg wasdroger die 40 minuten (€ 2,50) nodig heeft om de was te drogen. We hebben een wasmachine en wasdroger in ons hotel/hostel maar dit is in de winter veel beter, sneller en maar een klein beetje duurder.
'Vanuit het plastic zakje direct op een magnetron bestendige schotel’, staat er achterop de verpakking. Het ziet er bevroren al appetijtelijk uit dus het lijkt me dat het alleen nog maar beter wordt.
Minder dan tien minuten later staat onze lunch op de kleine klaptafel in de hotelkamer. Met wat extra taugé en een schaaltje kimchi is het een maaltijd voor echte budget bewuste rugzakartiesten!
Ondertussen is er heel erg slecht nieuws vanuit Nederland gearriveerd. Mijn hersenen draaien als een supercomputer om de mogelijkheden te vergelijken om deze problemen te gaan oplossen.
Er geld natuurlijk: ‘De soep wordt nooit zo heet gegeten als ze wordt opgediend!’ Toch moeten de problemen worden opgelost en wanneer je ver van huis bent is dat alleen maar moeilijker. De beste plaats en bezigheid om je gedachten te ordenen is een stevige wandeling in de frisse lucht.
Er is geen park dichtbij ons hotel maar wel op ongeveer twee kilometer afstand. Ik ben er vaak langs gelopen en vandaag is het mijn doel van de wandeling. Het is heerlijk rustig winterweer met een middagtemperatuur van een graad of twaalf. Op een bankje in de zon in de “Utsubo Park Rose Garden” geniet ik van een warm flesje groene thee en denk na over de opties voor onze toekomst. Vanzelfsprekend is mijn toekomst, morgen wordt ik 65 jaar, ook Lyka’s toekomst. Het is vanzelfsprekend dat ik haar goed wil achterlaten zodat ze later niet tegen dezelfde problemen aanloopt als ik.
In de miljoenenstad Osaka kan om elke hoek een verrassing liggen! Rechtsaf en daar sta ik voor een rode Torii poort. Het is een “Sjinto altaar” genaamd “Goryo Jinja”.

Het shintoïsme (Japans: 神道) of shinto is de oorspronkelijke religie van Japan. Het woord is een combinatie van twee Chinese karakters (神道) en betekent "de weg der goden”.
In het shintoïsme worden zogeheten Kami oftewel natuurgeesten aanbeden. Sommige kami zijn plaatselijk, dat wil zeggen de geesten die bij een bepaalde plek horen, terwijl anderen vereenzelvigd worden met grotere objecten en verschijnselen in de natuur. Amaterasu, bijvoorbeeld, is de Zonnegodin.

Het shintoïsme is een van de moeilijkst te classificeren religies. Het is aan de ene kant een sterk ontwikkelde natuurgodsdienst (animisme), die diep verankerd is in de Japanse maatschappij, maar het geldt ook als een ideologie die misbruikt werd om het toenmalige Japanse militarisme te rechtvaardigen. Vanaf 1868 tot vlak na de Tweede Wereldoorlog was het shintoïsme de staatsgodsdienst. Tevens heeft het shintoïsme nog steeds een sterke invloed op de zogeheten "Nieuwe religies" in het naoorlogse Japan. Ten slotte is er veel wederzijdse beïnvloeding geweest tussen het shintoïsme en het boeddhisme.

Het tweede wat opvalt aan het shintoïsme is de grote liefde en eerbied voor de natuur. Een waterval, de maan of slechts een apart gevormde steen kunnen voor een kami gehouden worden. Hetzelfde geldt voor charismatische personen en voor meer abstracte verschijnselen zoals groei en vruchtbaarheid. Geleidelijk aan werden de oorspronkelijk natuur godsdienstige aspecten van het shintoïsme minder duidelijk en namen de kami meer antropomorfe (mensvormige) vormen aan, met daaraan gekoppeld vele mythen. De kami zijn echter geen transcendente godheden in de Westerse zin van het woord; hoewel goddelijk bewonen zij dezelfde wereld als wij.

Een Shinto altaar omgeven door de natuur is heel indrukwekkend. Maar als ik eerlijk moet zijn vindt ik een Shinto altaar midden in de stad tussen wolkenkrabbers nog meer indrukwekkender. Mede omdat er een onafgebroken stroom gelovigen binnendruppelt die bij de grote en een aantal kleinere altaren hun gebed zeggen en hun verzoeken aan de geesten voorleggen. Om privacy redenen probeer ik zo min als mogelijk foto’s te maken van mensen terwijl ze hun spirituele handelingen verrichten. Regelmatig gebruikt is ook Adobe Lightroom om de gelovigen in het niets te laten oplossen.
In het gebouw met het hoofdaltaar zijn er mensen van de tempel druk bezig met krukjes klaar te zetten en het podium, mag ik dat wel zo noemen, schoon te maken in absolute stilte. Dat is ook iets dat je meteen opvalt in Japan. De overal aanwezige rust en stilte. Je went er snel aan en na je vertrek uit Japan vindt je het overal onnodig luidruchtig.
Ik kijk nog een keer over mijn schouder en neem in stilte afscheid van het “Goryo Jinja” altaar. Niet veel verder stap ik de brede boulevard genaamd “Mido-suji” op. Het is de “Champs-Élysées” van Osaka. Iedere ontwerper, juwelier, en producent van speeltjes voor de puissant rijken, die zichzelf serieus neemt is aan deze kilometers lange boulevard vertegenwoordigd. Luxe hotels in wolkenkrabbers opgetrokken uit glas en glimmend roestvast staal hebben de begane grond voor hun gasten gereserveerd voor winkels en showrooms. Enorme winkels met bijvoorbeeld een peperduur horloge per vijf vierkante meter met drie personeelsleden die adviseren en beveiligen. Dit is een heel andere wereld dan de P.C. Hoofdstraat in Amsterdam.
Ik blijf even staan voor een showroom van de Ferrari dealer. De dealers van Lamborghini en Maserati ben ik net al gepasseerd. Het is moeilijk voor te stellen voor hoeveel geld hier sportauto’s op hun nieuwe eigenaar staan te wachten. Horloge’s en exclusieve sieraden worden afgewisseld door Franse en Italiaanse kleding huizen. Mooi is het allemaal wel.
We zijn al vijf dagen in Osaka en we hebben nog geen enkele keer ons tegoed gedaan aan de overheerlijke Japanse kerrie. Daarom gaan we voor het avondeten naar ons favoriete Japanse kerrie huis. “CoCo Ichibanya” is een Japanse keten die gespecialiseerd is in een twee dozijn gerechten die gebaseerd zijn op de kerriesaus. De kerriesaus komt in drie verschillende fasen van pittig. Persoonlijk zeg ik altijd dat je met de medium moet beginnen. Wij zijn wel wat gewend met pittigheid in Nederland.
Veel mensen in het westen zijn onbekend met de Japanse kerrie. Dat is erg jammer omdat de basis, de Japanse kerriesaus, nu vaak gewoon in de Nederlandse supermarkt ligt. Probeer het thuis ook eens? Je zult er geen spijt van krijgen.

Japan: Een lange winkelstraat

Osaka (Cote House) 203), zondag 19 januari 2025

Precies om zeven uur stapte ik uit bed en een minuut later neem ik de iPhone uit de standaard om de weersverwachting te bekijken. Ik ken genoeg mensen die niet blij worden van de temperatuur die er op dit moment in Osaka heerst. Na de vele lange dagen in de vochtige warme tropen kan ik heel veel van de kou genieten! We zijn tenslotte Hollanders en geboren schaatsers, net als de Japanners.

‘Ieder zijn ding!’, zei mijn grootmoeder altijd.

En ze heeft gelijk! Zelf ben ik een cultuurfreak met een getraind oog voor religieuze kunst maar een vrouw kan het zoeken naar nieuwe schoenen en kleding maar moeilijk afzweren. Daarom heb ik vandaag voor Lyka een verrassing. We gaan naar het noorden van Osaka naar “Tenjinbashisuji shopping street“ in de “Tenma” buurt. Er is ook een belangrijk Shinto altaar, de “Osaka Tenmangu Shrine” in de buurt.
Rijst met iets extra’s ernaast als ontbijt kan ik wel eten maar als een gewortelde Nederlandse jongen gaat er niets boven een sneetje brood in de ochtend. Helaas is het volkorenbrood nog niet geïntroduceerd in Japan dus moeten we het doen met witbrood van een goede kwaliteit. Gelukkig is het niet dat zoete Chinese witbrood!
In de kleine keuken van het “Cote House” Hotel/hostel bak ik een omelet en leg die op een boterham met ham. Dan gaan er ook nog een paar plakjes oude kaas op die we zelf uit Nederland hebben meegebracht. Een ontbijt voor winnaars dat we afsluiten met een banaan omdat we ook de viscositeit van de stoelgang onder controle willen houden.
De route naar onze bestemming voor de dag wordt door Google altijd berekend vanaf het “Sakuragawa” metrostation omdat dat station dicht bij ons hotel/hostel ligt. We gaan vandaag wandelen dus we maken ons geen zorgen over de paar honderd meter meer naar het “Namba” metrostation. Dat metro- en treinstation op zich al bijna een kilometer lang! De ondergrondse wandeling door de “Namba Walk” is altijd aangenaam en je weet nooit wat je vandaag weer zal tegenkomen. Vandaag is het een typisch Japans tafereel om nieuwe klanten te werven.
We moeten met de bruine “Sakaisuji” metrolijn naar het “Ogimachi” station. Het metrostation ligt helemaal aan het einde van Namba Walk! Het blijft altijd een gokje welk perron je moet hebben dus vraag ik het maar aan een nietsvermoedende voorbijganger. Met handgebaren en gebroken Engels komen we er altijd wel uit welk perron we moeten hebben.
Het “Ogimachi” metrostation ligt halverwege de “Tenjinbashisuji shopping street“, we hebben al de verwachting dat het allemaal veel van hetzelfde zal zijn zoals veel toeristische winkelstraten in Azië. Dus de helft zal meer dan genoeg zijn. Het is zondagmiddag rond half twee in de overdekte winkelstraat en om eerlijk te zijn hadden we het wel wat drukker verwacht. We kijken wat rond en de mode voor de dames blijkt nog uit de jaren zestig te zijn en voor de weinige restaurants die open zijn staan geen rijen. Dat zegt ons genoeg, ik dat deze beroemde winkelstraat in Osaka zijn uiterste houdbaarheidsdatum al voorbij is.
Wij zijn reizigers, geen toeristen, en hebben weinig aan souvenirs die we niet dagelijks tijdens onze reizen kunnen gebruiken. Toch kijkt Lyka altijd naar een koelkastmagneet die goede herinneringen in ons naar boven zal brengen wanneer we in Zaltbommel zijn. Deze keer zien we een stukje porselein met de poppetjes van de “Katsuō-ji Temple” er op. We kijken elkaar aan en zonder een woord te zeggen weten we wat de ander denkt. Ons souvenir van de reis naar Japan in 2025 is veilig gesteld.
We wandelen weer verder richting het “Ōsaka Tenman-gū” altaar en ik zie dat een man die ons tegemoet komt loopt te snacken met een Japanse kroket in de hand. Dat geluk zullen we toch niet hebben? Ik hou mijn ogen, en neusvleugels, goed open zodat we Japanse “Korokke” verkoper niet voorbij lopen.
De geur van de frituur wordt sterker en daar liggen ze in een verwarmde vitrine op klanten te wachten! Ze zijn er nog in drie varianten: De aardappel (Korokke), de pompoen (Kabocha-Korokke) en de ham/kaas variant, waarvan de naam me is ontgaan.
Dat de warme snack welkom is met dit koude weer mag duidelijk zijn. De aardappel Korokke smaakt zoet en hartig tegelijk. Er is een lichte gekruide smaak maar die kan ik niet ontleden. Ik proef in ieder geval lente-ui en dat is zeker omdat de vulling groene stukjes bevat.
De ham/kaas Korokke is een absolute winnaar. Die lijkt voor bijna honderd procent op de Nederlandse kaassoufflé uit de snackbar. Misschien een idee voor de Hollandse snackfabrikanten om de plak kaas in een plakje ham te rollen voordat die in het deeg van de soufflé verdwijnt? Ik zou ze zeker regelmatig kopen wanneer we in Nederland zijn!
We steken een drukke straat over en komen in het gebied van de overkapte winkelstraat met nummer 2. Een stukje verder in de winkelstraat hangt er een grote rode lampion met Japanse tekens. Dit is de aanwijzing dat we hier linksaf moeten slaan naar het “Ōsaka Tenman-gū” altaar.
Het is hier veel drukker dan ik had verwacht na het zien van de verlaten winkelstraat. Is het misschien een bijzondere dag in de “Osaka Tenmangu Shrine”? Geduldig wacht ik op het juiste moment om een foto te kunnen maken zonder dat er mensen in de weg staan.

Het Osaka Tenmangu-heiligdom, gesticht in de 10e eeuw, is een van de belangrijkste van honderden heiligdommen in heel Japan die zijn gewijd aan Tenjin, de Shinto-godheid van de wetenschap, die op zijn beurt in verband is gebracht met de Heian-periode-geleerde Sugawara Michizane. Het Osaka Tenmangu-heiligdom is tijdens zijn geschiedenis een aantal keren door brand verwoest, en de huidige hoofdhal (honden) en hoofdpoort dateren uit 1845.

In een hoek van het terrein steelt een aapje de show met kunstjes. Het publiek, jong en oud, geniet van de show. Aapjes zijn haast altijd beminnelijk omdat het onze naaste verwanten zijn. Wij zien hulpeloze kinderen in de kleine primaten. Na de grappige show, waarbij de handen van jong en oud regelmatig op elkaar gaan, buigt het aapje en zijn trainer als dank voor de aandacht van het publiek.
Ook op deze religieuze plaats hangen de schattige wensplankjes in alle soorten en maten. Wensen en noodkreten door elkaar om de geesten van de natuur te vragen om hulp en wijsheid tijdens het moeilijke aardse leven.
Helaas kunnen we al te dicht bij het hoofdgebouw komen omdat er rituelen worden uitgevoerd. Het gebouw is afgezet met een afscheiding van verse groene bamboe. Een dikke voorganger, waarschijnlijk een monnik, in een maagdelijk wit gewaad leid een processie vanaf een bijgebouw over een brug naar het hoofdgebouw. Misschien is het daarom zo druk op deze zondagmiddag? Voor ons zit het bezoek aan de winkelstraat en het altaar er op. We wandelen rustig terug richting Namba en zoeken onderweg naar een metrostation.
We passeren twee rivieren die dwars door Osaka stromen. Ik geniet van de architectuur van een oud rood bakstenen gebouw, rond een stalen skelet, dat de drang om te vernieuwen, te moderniseren en de tand des tijds heeft doorstaan. Osaka is een miljoenen stad maar je bent nooit ver weg van een groen park om te ontspannen of te sporten. Japanners worden niets voor niets, ook geholpen door een gezond dieet, zo oud!
Perfectionisme en harmonie zijn belangrijk in het land van de rijzende zon. Bekijk deze galerij in de metro eens goed? Rust en harmonie, er is niets klinisch aan deze overdaad van beton en roestvast staal. Het is een architectonisch kunstwerk op zich.
Na een eenvoudige diepvriesmaaltijd op de hotelkamer moet ik nog even op pad om een six-pack halve liters bier te kopen. Vanmiddag heb ik in de winkelstraat een winkel gezien waar ik maar niet van op de naam kon komen. “CoDeli” is een van de kleinere ketens supermarkten in Japan. Vorig jaar kwam ik er vaak totdat de winkel om de hoek van het Cote House definitief werd gesloten. Ze verkopen er een redelijk smakend drankje dat op bier lijkt maar 25% goedkoper is dan de premium Japanse bieren. Vanmiddag heb ik even op de kaart gezocht en er blijkt nog een winkel op een korte loopafstand van ons hotel te zijn. Maar eens kijken of ze dat goedkope drankje nog verkopen.
Met een six-pack “Barreal Grand” onder de arm loop ik weer terug naar het hotel zigzaggend door onbekende straten in Osaka. En dan wordt ik verblind door een mix van kleur en licht. Een winkel voor feest- en themakleding is nog open op dit late uur. De dame met de rode pruik is een etalagepop! Het duurde bij mij ook enkele momenten tot het tot me doordrong.