Japan: Da’s pech hebben!

Osaka (Cote House) 203), zaterdag 18 januari 2025

Ook vandaag is min of meer een luie dag. Zelf was ik pas om tien voor acht opgestaan en Lyka is nog een half uurtje langer blijven liggen. Hoewel ik gisteren nog de beste ideeën had om vandaag op pad te gaan wist ik vanmorgen al dat er weinig van terecht zou komen. Zaterdag en zondag trekken de Japanners zelf massaal er op uit en dan is het overal erg druk. Dus we overleggen wat we vandaag kunnen gaan doen.
Natuurlijk wordt er eerst verse koffie gezet met onze zelf uit Nederland meegebrachte gemalen koffie en een koffiefilter. Een van mijn beste ideeën van de afgelopen jaren waar we elke ochtend veel plezier van hebben!
Als tweede komt op deze ochtend de nieuwe koekenpan in actie. Het bakken van een ei gaat perfect en van die pan gaan we de komende tijd veel plezier hebben. Lyka snijdt de korstjes van het wittebrood omdat ze die te taai vind. Voor mij maakt het weinig uit, ik eet haar korstjes op met twee worstjes. Die Japanse worstjes zijn een soort boterhamworst maar dan heel erg dun, ze komen in een bosje en zijn ook smakelijk als snack wanneer je je flauw voelt en wat hartigs wil eten.
Nadat we van het ontbijt hebben genoten maak ik gebruik van de tijd die ik heb terwijl Lyka zich voorbereid voor ons bezoek aan de supermarkt. De keuken kan wel een sopje gebruiken! In de wetenschap dat we maar met z’n drieën zijn in het hotel/hostel maakt dat me voor deze keer weinig uit. Ik reinig de inductiekookplaat grondig en wanneer ik klaar ben glimt het apparaat me als nieuw tegemoet.
Dan gaan we boodschappen doen bij de Life-Supermarkt. Voordat we vertrekken kijk ik eens goed in de kamer waar we nu wel zijn geïnstalleerd. Nog niet alles heeft zijn plaats gevonden in de kleine kamer en er moet gewoonweg veel in de koffers blijven omdat het dan veel opgeruimder is.
Lyka gaat op deze ochtend gelukkig mee boodschappen doen omdat we ook nog een wasserette willen bekijken. De wasserette is snel gevonden en we zien dat het wassen enkele euro duurder is dan in het hotel/hostel maar de droogtrommels zien er professioneler uit. We knikken naar elkaar en weten dat we de samen hier de volgende was gaan doen. Er is jammer genoeg geen wifi en dus ga ik mee zodat Lyka wat te doen heeft tijdens het wachten.
Terug op de kamer gaan de boodschappen naar hun plaats en ik zoek naar mijn 28 jaar oude Seiko Kinetic horloge dat ik graag een onderhoudsbeurt wil geven. Het is een Japans horloge en we zijn in Japan, dat zou volgens mij geen problemen moeten geven.
We gaan een andere route op deze ochtend maar ik weet zeker dat we op het “Namba Hiroba Plein” terecht komen. Daar is de winkel van “EDION” waar ik vorig jaar mijn “Casio Oceanus” horloge heb gekocht. Er is daar ook een grote verkoopbalie van Seiko, en een service balie, dus ik verwacht dat ze daar mijn dierbare horloge een grote onderhoudsbeurt kunnen geven.
Op het plein is het minder druk dan we hebben verwacht. Wat wel meteen opvalt is dat zeker zestig procent van de Japanners weer een mondkapje draagt. Het was me l opgevallen dat er bij de drogist, en ook in supermarkt, pallets vol met dozen mondkapjes hoog staan opgestapeld. Dat heeft hoogstwaarschijnlijk te maken met die nieuwe vogelgriep.
De volgende virus samenzwering om de mensheid op de knieën te krijgen? Het gaat om de H5N1-variant van het virus die in zeer weinig gevallen ook is overgegaan op de mens. Koren op de molen van de WHO? Ik ben bang van wel, mondkapjes en vaccineren zijn zeer lucratief voor de ambtenaren die besluiten nemen om het te verplichten!
Op een enorm gebouw, een winkelcentrum van meerdere verdiepingen, staat duidelijk dat hier het “Namba Nankai Trainstation” is. Nu besef ik pas hoe ver het station van Nankai verwijderd is van het station van Japan Rail. Dat zal zeker geen problemen meer geven de komende reizen.
Bij de verkoopbalie van Seiko op negende verdieping van het enorme EDION elektronica warenhuis breekt meteen paniek uit wanneer ik daar verschijn. Beleefd als de Japanners zijn staan me te woord ondanks dat ze geen woord Engels spreken. Google Translate op mijn iPhone is voldoende om duidelijk te maken waarom ik in de winkel ben. Er wordt in het Japans overlegd en ik kan alleen maar hopen dat het positief is en dat we de goede kant op gaan.
Er komt een andere medewerker tevoorschijn die vanachter de service balie is opgeroepen. Hij spreekt beperkt Engels maar werkt wel bij de reparatieafdeling. We wisselen de beleefdheden uit en komen snel tot zaken. Hij wil meewerken aan het plan om de klassieke “Seiko Kinetic” nieuw leven in te blazen. Er zijn wel veel voorwaarden aan verbonden!

1. Het horloge moet naar Tokio worden gestuurd.
2. Hij heeft een Japans woonadres nodig voor de schriftelijke communicatie.
3. Hij heeft een Japans telefoonnummer nodig voor snelle communicatie zoals de goedkeuring voor de verwachtte kosten.
4. Het kan een paar weken maar ook meerdere maanden duren voordat het horloge klaar is.
5. Hij kan geen garantie geven dat de reserve onderdelen op voorraad zijn of überhaupt nog wel worden gemaakt, het is een oud horloge.
6. Indien ik akkoord ga zit er zeven jaar garantie op de reparatie.

Op dit moment zakt de moed me in de schoenen omdat ik te weinig tijd in Japan heb om de gok te nemen. Ik begrijp dat ik in Japan net zo weinig kans heb om mijn oude Seiko horloge nieuw leven in te blazen als in Nederland. Da’s pech hebben!
Het is ondertussen al kwart voor twee en het wordt tijd om Japans te gaan eten. We hebben op voorhand afgesproken dat we voor de Takoyaki, Japanse Octopus balletjes, gaan. Op zoek naar een Takoyaki verkoper passeren we het aardbei paleis waar zeker dertig mensen in de rij staan om op hun beurt een van de ongetwijfeld zoete heerlijkheden te kopen. Met enige twijfel blijven we toch bij ons oorspronkelijke plan. Zes Takoyaki voor 400 yen. Het is niet veel maar we zijn vandaag op dieet! Met water in de mond kijk ik naar de Okonomiyaki die ze naast de Takoyaki staan te bakken. Voor 550 yen (€ 3,45) pakken ze er een in. Dat ga ik onthouden voor de volgende week.
We zijn niet al te ver van de “Dotonbori buurt” in Osaka. Hier zijn heel veel toeristen en ook de Japanners komen graag naar deze buurt om te genieten van het eenvoudige en smakelijke Japanse straatvoedsel. Hier is werkelijk alles te koop. Van eenvoudige Takoyaki voor 90 yen per stuk, zoals we net op hebben, tot Bapao met Spin krab vlees à 1000 yen (€ 6,25) tot bamboe stokjes met “Kobe biefstuk” à 2900 yen (€ 18,-) per stuk. En geloof me, ik kan gemakkelijk drie van die stokjes met “Japanse Wagyu” biefstuk naar binnen werken.
Na 55 jaar is de EXPO weer terug in Osaka en dat is overal in Osaka te zien. Voor een moment dwalen mijn gedachten naar 1999 toen ik met Kristof in Kunming (China) was en wij de EXPO daar hebben bezocht. Ik heb nog steeds warme herinneringen aan mijn reismaatje en het bezoek aan de wereldtentoonstelling.
Natuurlijk moet Lyka ook weer op de foto met de hardloper van “Glico” bekend van de “Pocky” chocolade staafjes. Ik ben nog steeds een beetje teleurgesteld over mijn geliefde oude horloge. Dan moet het maar in Nederland gebeuren, indien het mogelijk is.
Om drie uur zijn we weer terug op de kamer en Lyka kan niet wachten om de Mango jam te proberen die ze vanochtend in de Life-Supermarkt heeft gekocht. Zelf heb ik niet geproefd maar Lyka was muisstil toe ze de boterham met de zoete lekkernij verorberde.
Niet veel later is het voor mij tijd voor de laatste wandeling van de dag. Ik geniet van het frisse weer, de staalblauwe lucht en de stralende zon. Deze wandeling kom ik een bijzonder Chopper tegen op basis van een Japanse V-twin. Een mooie machine die mijn dag goedmaakt.
Tegen kwart over vijf ben ik weer terug op de kamer en begint ook voor mij het ontspannen. Eerst wat schrijven en muziek luisteren. Dan onder de douche en scheren, gevolgd door meer schrijven totdat Lyka meld rond zeven uur dat we gaan eten. Gisteren zijn we uit eten geweest en vandaag eten we voor het eerst een maaltijd uit de Life-Supermarkt. Zoals jullie zien hebben we voor 1.200 yen (€ 7,50) niets te klagen voor deze twee gezonde en bijzonder smakelijke maaltijden!
Ik heb nog een cartoon over openbare toiletten in Japan. Kijk hier maar eens goed naar voordat jullie een euro betalen op het station om naar het toilet te gaan? Openbare toiletten in Japan zijn gratis en brandschoon, zelfs in de supermarkt.

Japan: Daisen-ryo Kofun (Graf van de keizer Nintoku)

Osaka (Cote House) 203), vrijdag 17 januari 2025

We hebben de afgelopen nacht prima geslapen en ik voel me ’s morgens alweer een stuk minder vermoeid en uitgeslapen. Een rustige start op de vrijdag, onze eerste “Osaka dag” zoals we een dag uit in Osaka noemen, is geen probleem omdat we binnen een uur op onze bestemming zijn. Op een “Osaka dag” bezoeken we de toeristische, maar ook vooral minder toeristische, beziens waardigheden binnen de stadsgrenzen van Osaka.
Ik ben al bijna een jaar geabonneerd “Kanpai-Japan”, als abonnee ontvangt ik dagelijkse een email met daarin interessante dingen om te doen en zien in Japan. Er zitten af toe berichten tussen over Osaka en de omgeving van Osaka. Die berichten heb ik bewaard zodat we genoeg inspiratie hebben over wat we de komende weken kunnen gaan zien en doen.
Vandaag is de dag dat we de “Daisen-ryo Kofun” het “Graf van de keizer Nintoku” gaan bezoeken. Eigenlijk klopt dat niet want we mogen er alleen van een afstandje over een dubbele gracht naar kijken. De “Daisen-ryo Kofun (Graf van de keizer Nintoku)” is een heiligdom en strikt verboden om te worden bezocht door buitenstaanders! Alles wat met de overleden keizers van Japan te maken heeft is heilig verklaard!

De Mozu-graven (百舌鳥古墳群, Mozu kofungun) zijn een groep kofun (古墳), megalithische graven, in Sakai, prefectuur Osaka, Japan. Oorspronkelijk bestaande uit meer dan 100 graven, is minder dan 50% van de sleutelgat-, ronde en rechthoekige graven overgebleven.
De Daisenryo Kofun (大仙陵古墳),de grootste kofun in Japan, zou in een periode van 20 jaar zijn gebouwd in het midden van de 5e eeuw tijdens de Kofunperiode. Hoewel het niet nauwkeurig kan worden bevestigd, wordt algemeen aanvaard dat het graf is gebouwd voor de overleden keizer Nintoku. Het “Imperial Household Agency” of Japan behandelt het als zodanig.
De Mozu Kofun Cluster bevindt zich in de stad Sakai, die zich in de prefectuur Osaka bevindt. De grafheuvels zijn gebouwd op een plateau met uitzicht op de baai van Osaka, in de buurt van de oude kustlijn, en zijn verspreid over een bereik van ongeveer vier kilometer van oost naar west en van noord naar zuid. De Furuichi Kofun Cluster bevindt zich in de nabijgelegen steden Habikino en Fujiidera.

Het is vandaag het eerste ontbijt van een boterham met ham en een gebakken ei uit eigen keuken. En het is tobben. De bodem van eerste koekenpan staat bol en daardoor glijd het de olie en het ei naar de zijkant waar de pan niet erg warm wordt. In Japan is alles elektrisch dus sta ik aan een inductiekookplaat. Dan blijkt de pan ook nog verschrikkelijk aan te bakken. Zo erg zelfs dat een twee scheut olie niet helpt.
Van de tweede pan, een grote braadpan, is de bodem hol. Al een hele verbetering maar door de diepte en de omvang van de pan is het ook tobben met de spatel. Uiteindelijk heb ik twee eieren gebakken maar het was niet gemakkelijk. Het ontbijt smaakt overigens goed en we besluiten om vanmiddag maar eens te gaan kijken naar een kleine koekenpan bij de DCM, de Japanse HEMA.
Woensdag wisten we de blindelings de weg te vinden maar vandaag moeten we zoeken. Om elf uur gaan we op pad naar het “Namba Nankai Treinstation”. Dat zou geen probleem moeten zijn want we zijn daar ook aangekomen! Nou, het is wel een probleem. Eerst verdwalen we in het “Japan Rail Treinstation”, overal in Japan altijd aangeduid met “JR Station”. Zelfs de plattegrond op een pilaar geeft geen enkele richting naar het “Namba Nankai Treinstation” waar we heen moeten. Verbazing alom totdat ik me realiseer dat het dichtbij de metrostations moet zijn. En die liggen onder de “Namba Walk”.
Aan het plafond hangt een balk met daarop de gekleurde ballen die de verschillende metrolijnen aangeven, we zijn nog niet helemaal bekend met de namen van de metrolijnen. We weten dat de roze bal ons de juiste richting zal wijzen. Ja, tot aan het punt dat het naar het ondergrondse Roze metrostation wijst. Opnieuw zwemmen we in de ondergrondse drukke leegte van onbekende stations. Bij een kaartjesautomaat zoek ik op het enorme bord boven de kaartjes machine naar onze bestemming voor vandaag. “Sakaihigashi” staat er dus echt niet op terwijl op het bord de “Nankai Treinstations” staan!
‘Kan ik u misschien helpen?’ vraagt een vriendelijke mannenstem fluisterzacht.
‘Ik ben op zoek naar vervoersbewijzen voor “Sakaihigashi”, antwoord ik.
‘Dit is een andere Nankai lijn! Voor de lijn die u zoekt moet u in die richting en dan de trappen op.’
Ik bedank hem voor de hulp en buig mijn hoofd als teken van dank en respect. We volgen zijn aanwijzingen waarna we in een vicieuze cirkel terecht komen die ons geen enkele aanwijzing geeft waar we nu heen moeten! Alles om ons heen is in het Japans, Chinees en Koreaans! Dan zie ik plotseling een herkenningspunt. Vier erg lange roltrappen, die een verdieping overslaan, gaan omhoog naar de aankomst/vertrekhal van het “Namba Nankai Treinstation”.
Ik bestudeer het bord boven de kaartjesautomaten en gelukkig staat “Sakaihigashi” er nu wel op. Onder de naam staat de prijs voor een kaartje enkele reis, 290 yen (€ 1,80) zitten we straks een kwartier, 14 kilometer, in een schone trein. We hebben de nieuwe sleuven voor bankkaarten al eerder opgemerkt en deze keer probeer ik met mijn WISE kaart te betalen.
Tevergeefs, de WISE kaart wordt niet geaccepteerd. Er verschijnt een beeld op het beeldscherm van de kaartjesautomaat met de geaccepteerde kaarten. Het blijken allemaal lokale kaarten te zijn die ons verder helemaal niets zeggen. maar contant geld, een briefje van 10.000 yen,wordt door de automaat opgeslokt. Even later staan we met het wisselgeld, twee treinkaartjes en een kassabon klaar om verder te gaan.
Onze schone trein vertrekt van perron 2, ik heb het wel nog even nagevraagd aan een medewerker van de Nankai Spoorweg Maatschappij in een keurig pak.
‘Alle begin is moeilijk en het is toch wel weer even wennen in deze vreemde wereld.’
Drie haltes verder stappen we uit op het “Sakaihigashi Station” en zien meteen dat we in de buitenwijken van Osaka zijn. Buitenwijken? We zijn in een nieuwe stad die naadloos tegen Osaka is aangegroeid, we zijn hier in Sakai.
We gaan richting de “Daisen-ryo Kofun (Tomb of Emperor Nintoku)” en ik zie een typisch plaatje voor stedelijke landschap in Japan. Gewoon midden in de stad is een spoorwegovergang! Spoorwegovergangen zijn in Nederland levensgevaarlijk! In Japan niet. Hoe zou dat toch komen?
De bebouwing is het spoor tot op twee meter genaderd en niemand klaagt over de geluid van de treinen, waarom? De trein was er eerder dan de bebouwing dus ze wisten dat er treinen langs hun woning rijden die geluid produceren. Denk nu maar aan Schiphol waar stedelijke immigranten in de landelijke “Haarlemmermeer polder” de luchthaven willen sluiten omdat zij 105 jaar na de opening van Schiphol geluidsoverlast menen te ervaren in hun nieuwe woning.
We kopen eerst een flesje warme groene thee en ik zie een putdeksel van de “Sakai” gemeente. Deze putdeksels zijn een zwakte van mij geworden, het zijn gemeentelijke kunstwerken op zich.
Bij aankomst bij de “Daisen-ryo Kofun (Tomb of Emperor Nintoku)” is er op het eerste oog niet veel te zien. Het is net alsof ik in Zaltbommel over de singel loop en over de buitenste stadsgracht naar de stadswallen kijk. Toch is het gezien de enorme afmetingen, een kleine 500 meter lang, een indrukwekkend gezicht. Deze tombe ligt hier al meer dan 1.500 jaar!
" alt="Keizer Nintoku Keizerin Iwanohime's gedicht monument"/> Aan het pad dat langs de gracht loopt staan kleine monumenten en een altaar geweid aan de keizer. Het is heerlijk weer en het is hier heerlijk rustig.
Tegenover de hoek van de buitenste gracht staat een traditioneel Japans gebouw dat volgens mij niets anders dan een tempel kan zijn. Er is geen levende ziel te bekennen en er ligt een kleine begraafplaats achter het gebouw. Dat het nog in gebruik is is duidelijk te zien.
Het “Daisen Park” is een brug tussen de twee grootste tombes en is gewijd aan de vrede. Er zijn er nog onder ons die weten dat Japan ook een aanstichter was van de tweede wereldoorlog. Na het gebruik van de twee meest verschrikkelijke bommen die de mensheid ooit heeft voortgebracht gaf het keizerrijk zich onvoorwaardelijk over.
Duitsland en Japan herstelden zich sneller en beter dan de rest van de wereld na de tweede wereldoorlog. Japan heeft nooit de schuld op genomen voor de verschrikkingen die het heeft veroorzaakt. Ook excuses zijn nooit gemaakt.
Waarom maakt het westen wel overal excuses voor? Eenvoudig, voor de vorm en omdat ze toch niet gemeend zijn. Een Japanner wil niet liegen om zich beter voor te doen dan hij is. In Japan worden oorlogsmisdadigers nog steeds publiekelijk vereerd. Een doorn in het oog van het westerse overwinnaars. En daar is niets mis mee, geschiedenis wordt nu eenmaal herschreven door overwinnaars. De vrede heeft Japan geen windeieren gelegd. Geschiedenis is geschiedenis en gebeurtenissen moet je altijd zien vanuit het perspectief van de tijdsgeest ten tijde van die gebeurtenis.
De overweldigende rust en het stralende winterweer maken het tot een mooie dag in het park. We wandelen wat wild door het park rond en slaan de betaalde bezienswaardigheden, zoals “de Japanse Tuin” en het “Sakai City Museum”, over. Mochten een dag slecht weer hebben kunnen we altijd nog een museum gaan bezoeken. Vandaag genieten we van het mooie winterweer.@@@@
De natuur ontwaakt langzaam en er zijn al heesters in bloei. De bamboe is nog zilvergrijs maar het zal ook niet lang meer duren voordat die weer frisgroen kleurt. Een beeld van “Takeno Jō’ō” valt ons op.

Takeno Jō'ō (武野 紹鴎, 1502-1555) was een meester van de theeceremonie en een bekende koopman tijdens de Sengoku-periode van de 16e eeuw in Japan. Zijn naam is in de Japanse culturele geschiedenis gekomen omdat hij Murata Jukō volgde als een vroege voorstander van wabi-cha, en chanoyu-leraar was van Sen no Rikyū.

De vlag met de reizende zon, het wapen van de keizerlijke familie, wappert trots op alle monumenten en scholen in Japan. De Japanners schamen zich niet voor hun afkomst, hun verleden en hun toekomst!
Hoewel het een van de belangrijkste keizerlijke monumenten in Japan is is er voor de bezoekers niet meer te zien dan een Japanse tuin met geharkt grind en een granieten afscheiding. Je moet wel respect hebben voor de eenvoud en het minimalisme waarmee dit diep gelovig volk hun dagelijks leven vult. Totaal respect voor de natuur en de omgeving straalt overal vanaf.
Om iets over half drie zitten we in een goedkope en brandschone trein terug naar Namba. Ik vraag mezelf hardop af hoe moeilijk het kan zijn om een trein schoon te maken en schoon te houden. Werknemers die niet functioneren krijgen toch gewoon gewoon ontslag. Of leef ik in een andere wereld? Wat is er verkeerd gegaan in Nederland?
Onderweg in de trein hebben we besproken dat we niet uitgebreid gaan eten wanneer we terug zijn in Osaka. We gaan voor een snack in de vorm van een broodje Bapao van “551 Horai Ebisubashi honten” die we de afgelopen dagen zijn gepasseerd. Twee heerlijke broodjes bapao met varkensvlees voor 480 yen (€ 3,00). De Japanse mosterd is ook een ervaring op zich. Deze is vele malen scherper dan de bekende Duitse mosterd “Löwensenf”! Er worden hier elke dag duizenden broodjes vers bereid, gestoomd en verkocht. Dan moeten ze toch wel lekker zijn!
Ik sta op het punt om aan mijn eerste biertje van de dag te beginnen wanneer Ken op de deur van onze kamer klopt omdat hij de kapotte boiler onder de wasbak wil vervangen. Vanzelfsprekend help ik hem daarbij een handje en hij is zichtbaar verbaasd dat ik kennis heb van elektriciteit en ook nog van waterleidingen. Binnen een half uur is de nieuwe boiler geplaatst en de schakelaar brand hoopgevend. Nog voordat we op pad gaan voor het avondeten is er al lauw water. Heet water is er zeker wanneer we terugkomen van het avondeten!
Een voordeel van je omgeving goed kennen is dat je niet meer hoeft te zoeken. Het is onze derde avond in Osaka en het is vrijdag. Laten we het er vanavond maar van nemen! Het “Sazare Restaurant” om de hoek was vorig jaar een winnaar en ik kan niet geloven dat het nu slecht zou zijn.
Het is grappig dat de kok, die zelf stevig in omvang is gegroeid, ons herkend. We gaan voor ons bekende recept van Yakisoba en Okonomiyaki, beiden met varkensvlees. Dat betekend dat je dunne plakjes rauwe bacon door het gerecht krijgt. Ze eten wel vlees in Japan maar geen bergen vlees zoals in Nederland. Voor 4.500 yen (€ 28,-) hebben we heerlijk zitten eten met vier grote pullen ijskoud bier erbij.
Om acht uur gaan we weer voldaan naar de kamer. Onze aankomst in Japan is nu voltooid. We gaan ons nu concentreren op nieuwe ontmoetingen en nieuwe avonturen in de weken die nog voor ons liggen.