Japan: Meer dan twintig graden verschil…

Osaka (Cote House) 203), donderdag 16 januari 2025

We waren gisterenavond helemaal stuk. Na het eten ging om half negen het licht uit en de oogjes dicht. Met de airconditioning, die in Japan in de winter als verwarming werkt, op 21 graden. We waren snel vertrokken naar dromenland onder het dikke dekbed.
Om drie uur was ik al een keer wakker geweest en het kostte me enige moeite om weer in slaap te komen maar daarna ging het in een ruk door tot zeven uur. Het moment dat mijn wekker in de iPhone afloopt. Onwennig kijk ik rond in de kleine schemerige ruimte die waarschijnlijk ons thuis is voor de komende tijd. Ken was gisteren meer dan vriendelijk om het ons naar ons zin te maken maar we hebben geen warm water op de kamer en dat is met deze temperaturen een absolute must.
Ik begin vanochtend meteen aan mijn belangrijkste hobby en zorg dat er een verhaal klaar is en dat het is gepubliceerd. Er is nu acht uur tijdverschil met Nederland en dat betekend dat ik vanaf vandaag vaak nog voor middernacht een verhaal publiceer. Dan hebben jullie wat te lezen tijdens de ochtendpauze. Daarna wordt er een lijst gemaakt van de zaken die we de komende tijd nodig hebben voor ons verblijf in Japan. Er zijn enkele zaken bij die we later ook nog kunnen gebruiken maar ook zaken die we afschrijven en achterlaten in Japan voor andere bezoekers van “Cote House”.
Op deze eerste ochtend in Japan gaan we naar het ontbijt bij McDonald’s, het is zeker niet de eerste keer van dit verblijf in Japan en zeker ook niet de laatste keer. Het ontbijt is heerlijk en precies voldoende om de dag te beginnen, en de koffie is ook nog steeds een winnaar. Voor 1.160 yen (€ 7,24) hebben we samen ontbeten!
Na McDonald’s lopen we op mijn verzoek nog even bij de “Life-Supermarket” binnen en daar krijg ik wel een schok te verwerken. De prijzen in de supermarkt in Japan zijn ook astronomisch gestegen! Prijsstijgingen van meer dan 20% op het eerste gezicht mag ik toch wel schokkend noemen. De prijsstijgingen hebben vanzelfsprekend ook invloed op ons budget en de financiële verwachtingen die ik heb gebruikt in de planning van deze reis.
Daarna duiken we de warme ondergrondse “Namba Walk” in voor een sjaal voor Lyka. Het donsjasje dat ze heeft meegebracht is wel warm maar haar nek is onbeschermd door de ronde kraag. Een half uur later verlaten we de “Namba Walk” met een mooie sjaal en twee nieuwe fleece sweaters van “Uniqlo”. Alles drie zijn een (uitver)koopje en gaan ons goed van pas komen, en veel plezier, geven de komende tijd in Osaka.

Af en toe kijk ik op de platte grond van het ondergrondse winkelcentrum die hier en daar op een pilaar in de Namba Walk zijn opgeplakt. Ik vertrouw volledig op mijn gevoel en wanneer ik denk dat het tijd is om weer bovengronds te gaan nemen we de trap naar de frisse buitenwereld. Mijn gevoel heeft me niet in de steek gelaten. We staan naast “Bic Camera” waar we een simkaart voor de komende dertig dagen gaan kopen. “We weten de weg”, de titel van het verhaal van gisteren, en lopen rechtstreeks naar de display waar we de simkaarten verwachten. En ze zijn er nog, 30 Gb voor 4.300 yen is minder dan een euro per dag voor supersnel internet waar ik ook ben in Japan.
Op de 4e verdieping wordt ik ook tijdens dit verzoek gratis geholpen door de klantenservice van Bic Camera. De oude simkaart gaat uit de iPhone en de nieuwe wordt geplaatst. De medewerker verbind de iPhone met de gratis Wifi in de winkel waarna ik de 3D streepjescode in de bijsluiter moet scannen. Niet veel later werkt alles naar behoren. We kunnen er tegen aan en weten zeker dat we tijdens onze wandelingen in de natuur altijd weten waar we zijn.
We wandelen terug met een kleine omweg door de “Winkelstraat Sennichimae Chuo-dori”. Dat maakt ons hongerig want we zien restaurants waar ze verse Bapao’s staan te maken en “Takoyaki”, Octopus balletjes, staan te bakken. Het ruikt hier heel erg lekker op straat! We kijken elkaar aan en weten meteen dat we in de toekomst hier wel een keer terecht komen voor de lunch of een snack! De onderste foto maakt jullie duidelijk waar we hier in Japan half januari mee te maken hebben. Het is zeven graden Celsius en we wandelen onder een stralende zon die ons verwarmd wanneer de op ons schijnt. In de schaduw en in de wind kan het erg fris zijn.
Op de heenweg naar Japan hebben we al besproken dat onze eerste lunch in Osaka Sushi zou zijn dus op de terugweg lopen we nog even bij de Life-Supermarkt binnen. De sushi kost nu 796 yen (€ 4,98) voor tien stuks, maar dan heb je wel kwalitatief zeer goede verse vis op je rijstballetje liggen. Ze smaken fantastisch met een vers kopje groene Japanse thee.
We hebben in ons hotel/hostel, € 31,18 per nacht, een kleine keuken tot onze beschikking. Dat geeft ons de ruimte tot een eenvoudig ontbijt. Een boterham met een gebakken eitje of omelet behoord tot te mogelijkheden. Ook een eenvoudige (supermarkt)lunch zoals een Japanse instant noedels of een opgebakken diepvries yakisoba met witte kool of taugé staat snel op tafel. Natuurlijk alleen in noodgevallen want het eten in een restaurant is hier lang niet zo duur als in Nederland
Daarom ga ik na de Sushi lunch boodschappen doen bij de “Life-Supermarkt”. Onderweg voelt alles bekend aan en dat doet me goed. Dan zie ik een nieuwe winkel onderweg naar de supermarkt. Het is een discount-supermarkt! Meteen naar binnen en eens zien wat ze zo te bieden hebben. Het ziet er allemaal prima uit en ook de prijzen lijken een stuk minder dan ik vanmorgen in de Life-Supermarkt heb gezien. Als richtpunt neem ik vier bananen voor 157 yen.
Mijn boodschappenlijst voor vandaag is erg uitgebreid:

Brood
Eieren
Worstjes
Ham
Boter
Bakolie
Fruit
Groene Thee (zakjes)
Coke Zero
Snack voor bij de koffie vanmiddag

Als extra grijp ik nog een fles sesam salade dressing en dan zijn voor 3.141 yen (€ 19,66) alle boodschappen compleet. De bananen heb ik echter in het schap laten liggen. Vijf bananen kosten hier 350 yen, dat is bijna het dubbele dan in de discount-supermarkt.
Ik vraag me voor de deur van de discount-supermarkt af of het verstandig is om met een volle boodschappentas naar binnen te gaan. Ik hou bij binnenkomst mijn gevulde boodschappentas demonstratief omhoog zodat de kassière kan zien wat er aan de hand is. Ze knikt met een vriendelijke glimlach dat het goed is en ik loop de winkel in. Niet alleen voor de bananen maar ook voor twee grote kommen Japanse instant noedels van 130 gr.
Op de terugweg geniet ik van het frisse weer. Kijk eens hoe mooi blauw alles om me heen is?
Het is nog geen drie uur en ik heb geen zin om de laatste twee uur daglicht op de kamer door te brengen. Lyka heeft vandaag ook wel zin in een korte wandeling om de eetlust voor vanavond aan te wakkeren. De wandeling door het dagelijkse leven in een Japanse wereldstad is altijd aantrekkelijk en interessant.
Een lagere school gaat uit. Alle leerlingen en onderwijzers dragen een geel hoedje als teken dat ze bij die school horen. Geen enkel kind draagt een mobiele telefoon. Wat nog meer bijzonder is is dat er geen enkele ouder hun kind komt ophalen. Alle kinderen, van ik schat een jaar of acht, kennen al op zeer jonge leeftijd hun verantwoording en gevaren van de wandeling naar huis of het openbaar vervoer. Dat is je kinderen opvoeden in Japan.
Tussen alle wolkenkrabbers zit een klein altaar verborgen. De “Samuhara Shrine”, een populair heiligdom voor veiligheid, goede gezondheid en het zeldzame ring amulet. Misschien loop ik er de komende weken een keer naar binnen voor een amulet.
‘Baad het niet dan schaad het niet!’, denk ik maar.
Ramen lappen van een wolkenkrabber op z’n Japans is ook een bijzondere balanceer opdracht. Een van de twee ramenlappers is een “abseiler”, die aan zijn touwen van de tientallen meters hoge wolkenkrabber zich naar beneden laat zakken terwijl hij raam voor raam lapt, terwijl de man op de grond ervoor zorgt dat er geen voorbijgangers nat worden of enig gevaar lopen. Samenwerking is een van de steunpilaren van de Japanse maatschappij.
Na de wandeling gaan we rusten van deze opwindende eerste “rustdag”. Ik moet op zoek naar bestemming voor onze eerste “Osaka-dag” morgen. Dat we geen warm water hebben op de kamer moet ook met spoed worden verholpen. Helaas hebben we Ken niet gezien vanmiddag. Op weg naar ons avondeten bij “Nakau” lopen we hem tegen het lijf. Hij bekijkt de situatie in onze kamer en belooft dat hij er morgen naar zal laten kijken. Hij vraagt ons nadrukkelijk of hij toestemming heeft om onze kamer te betreden als wij er niet zijn. Natuurlijk mag hij dat.
‘Wanneer we jou niet kunnen vertrouwen Ken wie kunnen we dan wel vertrouwen in het “Cote House”?’, hij moet er hartelijk om lachen.
Het avondeten is precies wat we hebben verwacht maar desondanks ben ik toch wat teleurgesteld. De gebakken oesters met ei op rijst zijn (nog) niet te verkrijgen. De verkoop van dat gerecht start pas op 29 januari. Dus kies ik maar een oude bekende, de “Varkens kotelet, rundvlees met ei op rijst”, met een koud Japans biertje erbij. Lyka houdt het bij de eenvoudigere maar net zo smakelijke “Varkens kotelet met ei op rijst”. Twee heerlijke en gezonde maaltijden voor 2,230 yen (€ 13,99).
Nog wat TV kijken op de kamer en om half elf wil ik graag naar bed. Lyka spartelt tegen en dat verbaasd me. Dan blijkt dat haar iWatch en iPhone nog op de Thaise tijd staan ingesteld, ze denkt dat het pas half negen is! We moeten er hard om lachen en niet veel later liggen we allebei diep onder het warme dekbed. Morgen onze eerste excursie in Osaka, we weten helaas nog steeds niet waarheen.

Japan: We weten de weg

Osaka (Cote House) 203), woensdag 15 januari 2025

Na een kleine anderhalf uur dommelen en hazenslaapjes na het eten landen we op de “Nina Aquino International Airport”. Het is tien minuten over vier omdat we in een andere tijdzone terecht zijn gekomen. Ik ben moe, heel erg moe. Dit verhaal begint dus midden in de nacht op een van de slechtste luchthavens in Zuidoost-Azië. Gelukkig zijn er nu wel enkele kleine restaurants open waar we wat warms te drinken kunnen kopen. Ik weet bij voorbaat dat het niet slim is maar ik kies voor een grote koffie die hopelijk lang warm zal blijven in mijn afsluitbare koffiebeker.
Het duurt niet erg lang en mijn MacBook Air komt tevoorschijn om het verhaal van gisteren te schrijven. Het verbaasd me dat ik zonder te haperen of problemen de tekst uit mijn twee vingers kan laten stromen. Ik weet het, ik ben een ouderwetse man die met twee vinger typt. Soms denk ik nog wel eens terug aan het typediploma dat ik op de MAVO had kunnen halen met een cursus op zaterdagochtend. Voor een moment heb ik dan spijt. Dat typediploma zou ik nu veel plezier van hebben gehad.
Mijn gedachten dwalen af naar het verwerken van de foto’s. Ook daar moet ik nu een verandering in gaan aanbrengen. Blogger heeft wijzigingen doorgevoerd in de manier waarop foto’s worden getoond, of het is Flickr die hun script heeft veranderd. Vroeger kregen alle foto’s een mooi klein dun kader en dat was rustig en elegant tegelijk. Dat dunne kader is nu plotseling verdwenen en ik ben gaan experimenteren met een extra lijn van een witte pixel aan de buitenkant van de foto of het zwarte kader wordt een donkergrijs kader. Ik ben er nog niet helemaal uit dus de verhalen in de komende weken kunnen soms verschillen wanneer het om de foto’s gaat. Lyka heeft er genoeg van en ze wil weg uit de coffee bar.
Helaas staat onze vlucht PR314 naar Osaka nog steeds niet op de schermen dus kiezen we ervoor om naar een rustige plaats, gate 3, aan het einde van de pier te verhuizen. Helaas werkt het gratis internet niet in de hele terminal en zit er niets anders op dan proberen te slapen op de keiharde stoelen in de oude terminal.
Ook hier trekt er een uur aan ons voorbij en we weten nog steeds niet vanaf welke gate ons vliegtuig naar Osaka-Kansai zal vertrekken. De schermen blijven ook leeg dus vraag ik het maar aan een medewerker van “Philippines Airlines”.
Hij kijkt op zijn telefoon en na enkele minuten zegt hij zonder enige twijfel in zijn stem: ‘Gate 15!’
Dat is dan duidelijk en wij lopen met onze kleine koffers van de ene kant naar de andere kant van “Terminal 1”. Nog anderhalf uur te gaan en ik haal mijn e-reader tevoorschijn om de laatste pagina’s van “De Herziening” van “Michael Connelly” waarin Micky Haller, op TV bekend als de “Lincoln Lawyer”, de hoofdrol heeft. Die in dit boek zelfs samenwerkt met de harde detective “Harry Bosch” die ook op de TV menige moord heeft opgelost.
Helaas gaat het lezen me door de vermoeidheid niet zo goed af. Ik sla stukjes van een zin over en op andere momenten dringen de woorden niet tot me door zodat ik helemaal niets van het verband van de woorden begrijp. Dat is wat vermoeidheid met je doet. Tel daar dan ook nog mijn diabetes bij op, de verlaagde bloedsuiker die ook mijn gedachten ondermijnt op een tijdstip als dit, en jullie begrijpen hoe ellendig ik me voel.
Wanneer dan eindelijk de deur naar de wachtruimte van gate 15 is geopend dalen we af en zien de Airbus A321-200 voor onze volgende vlucht staan.Alles gaat goed in deze wachtruimte tot er een medewerker verschijnt die het idee heeft dat het hier erg warm is. Hij zet een enorme airconditioner aan op windkracht tien met een temperatuur van achttien graden. Helemaal niemand in de wachtruimte is daar blij mee behalve hij zelf. Zelfs het personeel van Philippine Airlines staan te rillen van de kou.
Iedereen is blij wanneer we aan boord kunnen en deze keer ben ik brutaal en ik laat me van mijn slechtste kant zien. Oude van dagen gaan voor zeg ik in het Engels en loop naar de voorkant van de rij die zich langzaam aan het opbouwen is. We mogen meteen aan boord en het is voor ons gevoel zelfs warm in het vliegtuig. Zoals verwacht vertrekken we precies op tijd en de cabine bemanning begint meteen met het opwarmen, en uitdelen, van de verplichte maaltijd.
Wij zitten met z’n tweeën op de laatste rij met een lege stoel tussen ons in. Dat geeft wat extra comfort maar het heeft ook een groot nadeel. Bijna altijd is er geen keuze meer voor voor welke maaltijd je wil. Zo ook op deze vlucht. De stewardess verontschuldigt zich dat er alleen nog maar vis over is. Het maakt voor ons heel weinig uit want we hebben trek als een paard.
De rijst met gefrituurde vis in een licht zoetzure saus is heerlijk. Toch is deze maaltijd heel anders dan we gewend zijn aan boord van een vliegtuig. Het is een vreemde combinatie van gerechten waarbij de rauwkostsalade en de reepjes gebakken varkensvlees er uitspringen. Niet alleen het eten is anders maar ook de presentatie.
Om te beginnen wordt de maaltijd geserveerd in een soort plastic “Bento box”, een voorproefje omdat we op weg zijn naar Japan? Wat ook meteen opvalt is het ontbreken van de kleine plastic bakjes, met deksel, die vervangen zijn door een opgevouwen stukje vetvrij papier. Enorm goed voor het milieu natuurlijk ondank dat het wat moeilijker eten is in het vliegtuig. Een klein plastic bakje kun je naar je mond brengen maar met een opgevouwen stukje papier wordt dat een zooitje op de shirt en broek.
Na het eten val ik meteen weer in slaap en wordt gewekt door de mededeling van de kapitein dat hij de landing heeft ingezet naar de “Kansai International Airport”. Er is wat bewolking boven de baai van Osaka en het laatste stukje is een hobbelige rit. Het is muisstil in de cabine gevuld met hoofdzakelijk Filipino’s, het grote aandeel islamitische vrouwen valt ook meteen op. Er worden kruizen geslagen en koran verzen gepreveld. De landing is wat aan de ruige kant maar alles gaat goed. (Anders hadden jullie dit ook niet gelezen.)
Uit de slurf naar de terminal gaat er een hele nieuwe wereld voor ons open. Het is stil, schoon en alles is bijna steriel efficiënt. Dat eerste wordt duidelijk wanneer we bij de immigratie komen. Er staan zeker acht mensen de eindeloze aankomende stroom passagiers de juiste richting op te wijzen. Dat ze hierbij etnisch profileren is geen probleem. Gezond verstand is in Japan niet racistisch!
We worden eerst naar de scanners geleid. Hier geven we onze vingerafdrukken van de wijsvinger af op een elektronische scanner, daarna wordt er een (pas)foto van je gemaakt, alles onder het toeziend oog van een meer dan vriendelijke ambtenaar van de immigratiedienst. Ambtenaren begrijpen in Japan dat ze voor de bevolking werken en niet andersom.
Dan gaan we naar een volgende rij waarvoor we eerst (Engelstalige) immigratiekaarten moeten invullen tenzij we in het bezit zijn van een 3D code op onze telefoon. Schone tafels met voldoende immigratiekaarten en werkende balpennen die hoogstwaarschijnlijk dagelijks worden vervangen.
Dan moeten we in de rij gaan staan voor de daadwerkelijke paspoort controle. We zijn bijna aan de beurt wanneer een vriendelijke beambte ons verzoekt om een rij op te schuiven omdat dit loket gaat sluiten. Niemand mort of klaagt. Iedereen volgt zonder te protesteren het verzoek van de ambtenaar op.
De dame van de immigratie bestudeer de immigratiekaart en bekijkt me van top tot teen, mijn hoed rust op het uitgetrokken hengsel van de koffer. Achter me, aan een ander loket, gebeurt met Lyka hetzelfde. Iedereen die Japan wil bezoeken wordt zeer kritisch bekeken. Mocht er iets niet in orde zijn dan wordt je zonder probleem geweigerd en teruggestuurd naar het land van vertrek.
‘U blijft dus zes en vijftig dagen in Japan, waarom?’
‘Toerisme’, antwoord ik.
‘Heeft u hotelboekingen?’
‘Ik heb een boeking.’, ik overhandig haar mijn telefoon en laat onze boeking op booking.com zien.
‘En u verblijft al die tijd in Osaka?’, vraagt ze met de verbazing op haar gezicht.
‘Ja. We verdelen de dagen in, een rustdag, dan een dag met het openbaar vervoer in Osaka en de volgende dag gaan we met de trein of de “Shinkansen” buien Osaka.’
Achter me vraagt Lyka of we het ticket of een ander bewijs hebben wanneer we Japan weer verlaten. Over mijn schouder zeg ik fluisterzacht dat het ticket in het plastic zakje bij de paspoorten zit.
Ik excuseer me bij de immigratie beambte voor de korte onderbreking en vertel haar dat Lyka mijn wettelijke echtgenoot is. Ze bekijkt ons beiden een voor een en onze verzoeken om te worden toegelaten tot het “Keizerrijk van Japan” zijn ingewilligd.
Direct aan de andere kant van de muur is de laatste hindernis. We moeten nog door de douane. Overal staan infrarode camera’s opgesteld die de lichaamstemperatuur van de passerende passagiers registreren. Voor mensen met een verhoging van de lichaamstemperatuur staan er ziekenbroeders klaar om ze verplicht onder quarantaine te plaatsen.
Ook hier moeten we een kaart invullen en ondertekenen. Deze keer is een kaart voor ons samen voldoende. Het zijn de bekende vragen over vlees, verse groenten, drugs, wapens, goud en geld. Daar wordt niet te licht over gedacht in dit mooie, en veilige, land. Er staan stevige straffen en boetes op voor overtreders. In Japan hebben ze nog genoeg kamertjes vrij in de gevangenis!
Na controle van de kaart mogen met onze vier koffers doorlopen en staan oog in oog met de buitenwereld van Japan in de aankomsthal. We hebben geen Japanse Yen op zak dus moet ik eerst op zoek naar een ATM. Mijn ogen scannen de enorme ruimte en in mijn synapsen verplaatsen zich elektronen die de beelden van mijn netvliezen vergelijken met de beelden in mijn geheugen. Een mooi orgaan de menselijke hersenen!
Er is een verbinding gemaakt! We moeten eerst een verdieping omhoog naar de treinen. Zodra we uit de lift stappen herinner ik me de openbare toiletten en de drie ATM machines. En ja hoor, ze staan nog steeds broederlijk naast elkaar. Toch is er ook wat veranderd, er staat nu een ATM van de 7-Bank bij. De bank van de 7-11 die doorgaans goedkopere kosten berekend voor een opname dan de institutionele banken. 50.000 Yen baar geld in de zak is een goed bedrag om ons bezoek aan dit bijzondere land te beginnen.
Zodra we oversteken worden we door de koude lucht in ons gezicht en in de kont gebeten! Dit is heel wat anders dan de tropische temperaturen van de afgelopen maanden! Japan heeft meerdere spoorwegmaatschappijen die elkaar niet beconcurreren maar met elkaar samenwerken om de passagiers het beste vervoer te kunnen bieden. Wij moeten met de “Limited Express” van de “NanKai” spoorwegmaatschappij naar het “Namba Station” in het toeristen centrum van Osaka. Er is namelijk ook een speciale “The Rapi:t Airport Express”, een speciale trein die zo beroemd is geworden dat het uiterlijk van de trein is gebruikt voor de creatie van een nieuwe Japanse superheld.
Eenmaal in de stationshal voelt het alsof we nooit weg zijn geweest. Ik been naar de kaartjes automaat en koop twee kaartjes. Zoals in elk verstandig land verkopen ze in Japan alleen enkele reizen. De machine slikt het eerste knisperend nieuwe bankbiljet van 10.000 yen naar binnen en spuwt twee kaartjes, een betaalbewijs, het wisselgeld in briefjes van 1.000 yen en enkele muntjes weer uit. Een kwartiertje later zitten we in de volle trein op weg naar onze bestemming.
Het voelt allemaal bekend aan. Van de stress over de verplaatsing is geen spoor meer over. Onze medepassagiers zijn vreemd en ik weet zeker dat ze zo ook over ons denken. We schokken en schommelen in ongeveer vijftig minuten naar het Namba Station waar we de komende weken vaak zullen vertrekken en ook weer arriveren. Zodra we de poortjes uit zijn geeft Lyka aan dat het allemaal rechtdoor is. Dat strookt met mijn gevoel. Hoewel ik weinig herkenningspunten zie, alle Japanse winkelcentra ondergronds en in treinstations lijken op elkaar.
We moeten nu nog met de “Osaka Metro”, daar maken dagelijks 13.000.000 reizigers gebruik van! Dan zijn duizelingwekkende aantallen mensen waar de NS nachtmerries van zou krijgen! De enige herinnering die ik heb is dat het om de Roze metrolijn gaat. Allemaal rechtdoor blijkt de juiste richting te zijn. Mijn ogen gaan langs de lijn totdat ik het “Sakuragawa” metrostation herken. Ik ben er 100% zeker van. Kaartjes kopen gaat vanzelf en ik zie voor het eerst dat de machine nu ook een kredietkaart accepteert. Dat gaan we de volgende keer proberen.
Op het perron van onze eindbestemming zegt Lyka: ‘Uitgang 5.’
Blind vaar ik op haar herinnering en zodra we uit de lift stappen staan we in een wereld waar we de weg weten. Het “Guest House C O T E” is om de hoek. De naam is afgelopen jaar gewijzigd en de reden daarvoor is me niet duidelijk maar dat horen we de komende week ongetwijfeld. Om kwart over vier stappen we naar binnen en er is niemand te bekennen. Alleen Miauw de huiskat komt ons begroeten. Ze is flink verwend het afgelopen jaar want ze is erg dik geworden!
Ken, de eigenaar/manager, heeft me laten weten dat hij kamer 203 voor ons heeft gereserveerd dus ga ik naar de tweede verdieping om te zien of de sleutel misschien in de deur steekt. En daar is Ken aan het werk. We begroeten elkaar als oude bekenden en Ken laat ons de kamer zien. Die is wel wat kleiner dan de kamer 406 maar die kan volgens Ken niet worden gebruikt op dit moment.
Er is maar een andere gast in het hostel/hotel en daarmee is me ook duidelijk waarom we deze kamer op de tweede verdieping hebben. De andere drie verdiepingen worden niet gebruikt omdat er dan meerdere boilers aan moeten staan voor de warm water voorziening in de douche. Ik vraag nog een paar keer om een andere kamer maar Ken wijst die af op de vriendelijke beschaafde manier zoals je die van een Japanner verwacht. Lyka houdt het niet meer en kruipt meteen onder de dekens om slaap in te halen terwijl ik me installeer in deze kleine ruimte.
Het is tijd voor het avondeten. Lyka stuurt me op pad om eten te halen want ze heeft geen zin meer om zich aan te kleden. De vermoeidheid is duidelijk te zien bij haar. Zelf ben ik ook diep gegaan maar ik heb nog wat reserves en een mens moet nu eenmaal eten, niet dan? “Nakau” is om de hoek, dat haal ik nog wel. “Nakau” is een populaire Japanse fastfoodrestaurantketen met 470 verkooppunten in heel Japan. We kennen het menu en we houden van de eenvoudige maar gezonde maaltijden. Onze eerste avondmaaltijd kost ¥ 1.050 (€ 6,50). Dat is toch een prikkie voor twee personen?
Onze reis naar het nieuwe avontuur zit er op en we zijn allebei doodmoe. Het is half negen, Lyka slaapt al en ik kruip dicht tegen haar aan. Morgen hebben we een drukke dag met het installeren in onze nieuwe omgeving.

Thailand: Op weg naar Japan

In het vliegtuig naar Manilla, dinsdag 14 januari 2025

Gewoon fris om kwart voor zeven wakker na een gezellig afscheid van mijn vriend John in de “Montrose Bar” in “Soi Honey Inn”. De geplande laatste Thaise maaltijd bij de “Captain’s Bar” lieten we aan ons voorbij gaan omdat we nog liever een biertje met onze vrienden dronken. Uiteindelijk kwamen we tot overeenstemming voor pizza want wat er overbleef zou vanochtend ons ontbijt zijn.
De email vanochtend zette meteen onze wereld weer helemaal op zijn kop. Dan denk je dat je het ergste wel zal hebben gehad en dan komt tegenslag op tegenslag op deze ochtend van ons vertrek naar Japan. We hebben ons een heel ander vertrek voorgesteld.
Ik ontdek wat tegenstrijdigheden in het bericht van mijn (aspirant) notaris dus ga ik maar zelf onderzoeken of het wel allemaal klopt. Na anderhalf uur lezen op het internet van taaie advocaten taal lijkt het dat mijn onderbuik gevoel mij in de juiste richting heeft gestuurd. Het echte werk begint nu pas met de onderbouwing van mijn visie op de mogelijke problemen. Met de open pizzadoos naast de laptop, om af en toe een hapje te nemen, schrijf ik mijn stuk en stuur ik mijn zienswijze, inclusief de onderbouwing, naar Nederland. De gemachtigden kunnen er kennis van nemen voordat ze mij rond tien uur Nederlandse tijd kunnen bellen.
Het is al bijna elf uur en ik ga snel aan de slag met het inpakken van de koffer met onze spullen die we voor onze motortochten in Thailand gebruiken. Helmen, jassen elastieken spanners, reserve onderdelen en de Garmin Oregon 400t GPS. Dat zijn allemaal spullen die we absoluut niet nodig hebben in Japan!
Gelukkig kunnen we de zwarte koffer nu opslaan in het hotel waar we de laatste dagen in Pattaya gaan doorbrengen wanneer we weer terug zijn uit Japan. Het gezeur met de Schotse lilliputter is voorgoed voorbij. Dat hij blij mag zijn dat miserabele mannetje, Met koffers sjouwen in verleden tijd in Pattaya! Met de komst van de “Bolt” taxiservice is het goed, veilig en goedkoop verplaatsen in de steden van Thailand.
De rest van de middag is het piekeren afgewisseld met wat luieren. Ik heb even nergens geen zin meer in. Na al die jaren is het nog steeds een stressvolle ervaring voor mij wanneer ik een verre verplaatsing voor de boeg heb. Enkele minuten voordat we naar beneden willen gaan wordt ik gebeld door de chauffeur van de minibus die ons naar het busstation in Noord-Pattaya zal brengen.
Hij verontschuldigd zich want hij is twintig minuten te vroeg. Hij heeft er begrip voor dat hij even op ons moet wachten totdat alle formaliteiten aan de receptie van het “Nakorn Siam Boutique Hotel” zijn afgewikkeld. Onze kamer behoeft niet te worden gecontroleerd omdat de vrouw van de receptie weet dat wij goed op de spullen in de kamer passen en dat we altijd opgeruimd zijn.
We maken niet voor het eerst gebruik van de busdienst naar het “Suvarnabhumi International Airport” maar het is al wel lang geleden. We hebben gekozen voor de bus van zeven uur en dat geeft ons vier uur en een kwartier tot het geplande vertrek van ons vliegtuig naar Japan. Het is een luxe Chinese bus met extra veel ruimte voor de passagiers.
We zijn mooi op tijd op de luchthaven. Lyka en ik zijn het er meteen over eens. Over een paar maanden wanneer we weer naar Nederland gaan maken we opnieuw gebruik van de bus. Het is tenslotte bijna dertig euro goedkoper dan een taxi en net zo comfortabel.
Om acht voor negen rol ik de trolley met de volle bepakking de vertrekhal van de luchthaven binnen. Eerst naar het toilet nu we de mogelijkheid hebben. Het inchecken gaat snel en efficiënt. Twee grote koffers van elk twintig kilo en de kleine koffertjes zullen ook wel rond de zeven kilo wegen. Voor een moment denk ik aan meer dan tien jaar geleden toen ik met een rugzak van rond de tien kilo zes maanden op reis ging. En daar zat ook ook alles in!
Langs de, al lang niet meer, “Tax-Free” winkels gaan we meteen richting “Gate F6” vanwaar onze Airbus A321-200 naar Manilla zal vertrekken. Onderweg stoppen we nog even voor een Thaise Ice-Tea en een croissant ham/kaas. Het is maar voor de kleine trek want we hebben vanmiddag niet al teveel meer gegeten en het duurt nog wel even voordat we in het vliegtuig te eten krijgen.

Het grote wachten kan beginnen! Over anderhalf uur zou het vliegtuig volgens het schema moeten vertrekken. Het is ons al snel duidelijk dat dat niet gaat lukken. Ons vliegtuig verschijnt pas om vijf voor elf aan de Gate en dan moeten alle passagiers nog van boord en iedereen die om ons heen zit te wachten nog aan boord. Het maakt voor ons weinig uit of we hier in Bangkok of daar in Manilla zitten te wachten. De laatste etappe van Manilla naar Osaka-Kansai is voor ons bepalend voor het tijdstip dat we in het door ons zo geliefde Japan de voeten aan de grond zetten.
Met ruim drie kwartier vertraging rolt ons vliegtuig de startbaan op. Nog voordat we van de slurf los zijn heb ik gereld dat we naar twee andere stoelen mogen verhuizen. Het zijn een van de weinige stoelen die twee naast elkaar zijn. Het voordeel is dat ik mijn benen net een stukje verder kan strekken in deze configuratie van de Airbus A321-200. Het zal niet erg veel schelen maar elk beetje extra comfort dat je weet te bemachtigen is meegenomen op een lange reis. Tot ziens Thailand, tot over een paar maanden. De vermoeidheid begint zwaar te wegen en het duurt niet lang voordat we allebei zijn weggegleden in een lichte slaap.

De onderbreking voor het eten is niet echt welkom maar tegelijkertijd ook noodzakelijk en aangenaam. Onze magen beginnen te grommen. De rijst met kippengehakt en de noedels met rundvlees zijn smakelijk. De porties zijn niet al te groot maar dat heb je ook niet nodig om tien voor een ’s nachts.
De oordoppen gaan in en we proberen in ieder geval nog een uurtje slaap mee te pikken. We weten uit ervaring dat het wachten op een van de slechtste luchthavens van Zuidoost-Azië een taaie is. Het is een van die dingen die je moet doen. Met het zes uur wachten op een luchthaven besparen we meer geld dan dat we met werken kunnen verdienen. Dat verzacht het wachten.