Vietnam: Regen, veel regen

Vũng Tàu (Romeliess Hotel) 705), vrijdag 13 december 2024

Ondanks de slechte weervoorspelling is het om zeven uur nog droog maar het wolkendek is ook erg donker. Er hangt regen in de lucht en ik vraag me af of ik straks wel zal gaan wandelen. Het kan natuurlijk een een rustige dag op de hotelkamer worden, alleen afgewisseld door twee maaltijden.
In de ontbijtzaal op de eerste verdieping van het hotel gaan onze ogen op deze donkere vrijdag wijd open. Er staat een ontbijt buffet klaar en er zitten al een stuk of acht gasten te ontbijten. Ook dit raadsel lijkt weer opgelost. Het ontbijtbuffet wordt alleen klaargezet in het weekend en de rest van de week is het à la carte. Er staat nu een kok achter een kleine koekenpan verse omeletten en eieren te bakken. Het aanbod is vandaag veel uitgebreider en waar ik met veel plezier gebruik van maak.
Het ontbijtbuffet is niet de enige verrassing die ik vandaag voorgeschoteld krijg. Lyka wil op deze donkere ochtend een rondje met me wandelen. De wandeling van gisteren smaakt haar naar meer. We zien een Vietnamees met een sleepnet kokkels oogsten in de branding. Het zijn maar heel kleine kokkels. Ongetwijfeld maken die een heerlijke bouillon voor de wereldberoemde Vietnamese noedelsoep met zeevruchten. Het is nog rustiger dan gewoonlijk op de boulevard. Af en toe voelen we druppels op onze armen en gezichten. Het is een waarschuwing dat er slecht weer onderweg is?
We zijn al vroeg terug van onze wandeling en we hebben nog geen trek om te gaan lunchen. De stoel staat nu weer binnen in onze hotelkamer want we willen niet het risico lopen dat de stoel nog buitenstaat wanneer de regen in al haar hevigheid losbarst.
Het is veel later dan gebruikelijk wanneer we gaan lunchen. Het is al bijna half twee en dat komt weinig voor. Ik ben een oude man met vaste gebruiken en ritmes die op tijd moeten worden uitgevoerd. In ons vaste restaurantje aan het kleine reservoir kiest Lyka het varkensvlees op rijst en ik moet eerlijk toegeven dat het er weer heerlijk uitziet. Helaas staan er geen gebakken noedels met varkensvlees op de menukaart dus doe ik het maar met de zeevruchten. Het zijn heerlijke bordjes voor minder dan drie euro per stuk.
Terwijl we nog zitten te eten gaan de hemel sluizen open en steekt er een wind op. Zes dagen was de weersverwachting regen en we zijn er al die dagen goed mee weggekomen. Nu op vrijdag moet we droog door de regen heen naar ons hotel zien te komen! Lyka’s paraplu is te klein voor twee personen dus laat ik de regen, die ondertussen is afgenomen, op me neerdalen. Het is gelukkig warm water in Vietnam dus het ongemak valt wel mee.
Op de hotelkamer neem ik meteen warme douche en die doet me goed. De grote regendruppels slaan te pletter tegen de ruiten en de stormwind laat de schuifdeuren klapperen, dunne straaltjes water sluipen door de kieren naar binnen en vormen plassen op de tegelvloer. Mijn gebruikte handdoek krijgt een ander doel.
Dit is het beeld dat we de hele middag te zien krijgen. Lyka mag mijn MacBook Air gebruiken om TV te kijken en ik geef me helemaal over om het boek uit te lezen. Het verhaal begint me een beetje te vervelen maar de laatste 47 pagina’s wil ik niet overslaan. Daarvoor heb ik al teveel gelezen, ik wil nu weten hoe het afloopt voor de boeven.
In de vooravond komen en gaan de buien. Onze poging om tussen twee buien door droog in het dichtstbijzijnde westerse restaurant, het “Lily's American Restaurant”, te komen lukt. Er is geen ziel onderweg in dit hondenweer, de straten zijn verlaten en de meeste restaurants zijn al gesloten. De “Kip Parmezaan” met een salade smaakt nog beter dan het er uitziet. Jammer dat we niet voldoende tijd hebben om nog een keer in dit restaurant te gaan eten. Ons vertrek uit Vietnam komt nu ook snel dichterbij.
Gelukkig komen we ook weer droog terug in het hotel. Vanavond liggen we vroeg op bed en hopen dat het morgen weer een mooie droge dag is.

Vietnam: Ik hoop dat we vanavond weer geen noedelsoep…

Vũng Tàu (Romeliess Hotel) 705), donderdag 12 december 2024

‘Ik hoop dat we vanavond weer geen noedelsoep voorgeschoteld krijgen!’
Deze zin gonst door mijn hoofd zodra ik om half zeven mijn ogen open. De violist is weer druk met zijn huilerige deuntjes en het weer is ook veranderd. Wat gaan we doen vandaag? Dat is de grote vraag.
De zin die ik niet uit mijn hoofd krijg is als een liedje dat je als eerste op de radio hoorde toen je opstond in de ochtend en dat je het deuntje de hele dag niet uit je hoofd kan krijgen. Wat is er gebeurd?
Voordat we gisteren aan de beklimming naar de “Christus van Vũng Tàu” begonnen stopte er een minibus gevuld met Amerikaanse toeristen.
Het eerste dat we hoorden toen de schuifdeur opende was: ‘Ik hoop dat we vanavond weer geen noedelsoep voorgeschoteld krijgen!’
Lyka en ik moesten er samen hard om lachen. Vietnam is het land van de noedelsoep bij uitstek in een astronomisch aantal verschillende variaties. Je moet er maar van houden. Voor de lunch kan ik er nog wel mee leven maar als ontbijt of avondeten sla ik de noedelsoep liever over.
Ik geniet van de rust en doe mijn eigen ding. Ik voel dat ik lui begin te worden. Dat vakantiegevoel in “Vũng Tàu” remt me op de een of andere manier af. Het is geen negatieve luiheid maar eerder een ontspannende luiheid.
Het ontbijt is weer goed verzorgd zoals elke ochtend. Daar zijn we nu wel aan gewend. We hoeven nu ook niet meer om extra brood te vragen. Ze zijn in Vietnam slim genoeg om dat te onthouden en de volgende ochtend uit eigen beweging een paar extra schijfjes stokbrood aan het ontbijt toe te voegen. Er blijft tenslotte niets op mijn bord achter.
Tijdens het ontbijt bespreken we wat we vandaag samen gaan doen. Lyka is het nu zelf ook een beetje zat om op de kamer te verblijven en TV te kijken. Aziaten houden niet zoveel van de zon als westerlingen. Ze wil vandaag graag een winkelcentrum bezoeken in “Vũng Tàu”.
Eenmaal terug in onze hotelkamer Google ik winkelcentrum in verschillende talen en er verschijnt een lijstje van winkelcentra naast het kaartje van het schiereiland van “Vũng Tàu”. Ik sla de verschillende locaties, en looprichting, op in mijn geheugen en we zijn klaar om naar de winkelcentra van “Vũng Tàu” te wandelen.
Op de parkeerplaats aan de boulevard blijf ik vol verbazing bij een minibus staan met een ingebouwde karaoke, althans, volgens de reclame op de zijkant. God vergeve me maar ik hoop het nooit mee te maken dat ik uren in zo’n busje moet zitten terwijl mijn medepassagiers zich vol passie overgeven aan de ouderwetse meezingers.
De zee is vandaag ook weer anders. Woeste golven rollen weer richting het smalle zandstrand en breken in een oorverdovend geraas. Het is hoog water maar het is me ook duidelijk dat de wind het zeewater richting de kust heeft gestuwd. Er is weer slecht weer op komst!
Het “Hồ Bàu Sen” meer, of reservoir, in Vũng Tàu is een mikpunt op weg naar een van de vele busstations waar ik eens wil kijken of ik een bus kan vinden die ons volgende week naar het “Tân Sơn Nhất International Airport” in Saigon kan brengen. Vanaf het waterlichaam gaan we de “Đường Xô Viết Nghệ Tĩnh” straat op waaraan de winkelcentra zouden liggen.
Ook het busstation ligt aan die straat en dat hebben we snel gevonden. Helaas is het geen busstation maar een remise van een busmaatschappij. Er is geen plaats waar je informatie kan krijgen of kaartjes kopen. We zijn in ieder geval uit onze droom geholpen. Er zit niets anders op dan de receptie van het “Romeliess Hotel” voor het vervoer naar de luchthaven in Saigon te laten verzorgen.
Zoals overal in Zuidoost-Azië ligt het verse voedsel overal langs de straat uitgestald. Mooie verse producten die zonder enige twijfel tot de heerlijkste gerechten worden bereid. Lyka begint het al vroeg zat te worden want we hebben nog geen enkel winkelcentrum gezien. Een korte blik op het scherm van mijn iPhone maakt me duidelijk dat we al twee winkelcentra zijn gepasseerd! Dat is onmogelijk want ik ben niet blind. Lyka’s moed zakt in de schoenen en ze wil het liefst zo snel als mogelijk terug naar het hotel. Dat lijkt mij niet zo’n goed idee, ik maar er liever een mooie wandeling van. Je weet nooit wat je onderweg allemaal nog tegen kan komen.
We keren om en gaan weer in de richting waaruit we zijn gekomen. Een stukje terug ontrafel ik het raadsel van de verdwenen winkelcentra! Elke winkel met twee verdiepingen, hoe eenvoudig de handelswaar ook is, wordt in “Vũng Tàu” geclassificeerd als een winkelcentrum.
De brede rustige straten in “Vũng Tàu” zijn een openbaring na de drukke dodelijke wegen in Pattaya. Het is meteen duidelijk dat hier alles tot in de details wordt gepland. De weggebruikers in Vietnam houden ook goed rekening met de voetgangers, dat kun je van Thailand niet zeggen. Deze kleine dingen maken ons verblijf in Vietnam extra aangenaam.
We gaan langs de “Ba Cu” straat richting de baai want daar zou ook nog een winkelcentrum moeten zijn. Aan de “Ba Cu” straat liggen de wat luxere winkels waardoor Lyka wat meer vertrouwen krijgt in het winkelcentrum waar we naar op weg zijn. De luxe winkels worden af en toe afgewisseld door tempels en overheidsgebouwen. Hamers en sikkels, en ook de ondertussen vertrouwde ster, op rode vlaggen en wimpels. Consumeren vermengt met het herverdelen van de weelde in naam van de droom van het socialisme.
Helaas is het winkelcentrum ook een gebouw met twee verdiepingen waarvan de bovenste verdieping nog het meest op een slechte HEMA lijkt. De begane grond is helemaal ingericht voor de kleinste onder ons. Een speelgoedwinkel en twee onbekende fastfood restaurants met als belangrijkste trekpleister een open atelier waar je gipsen beeldjes kan beschilderen. De enige twee die daadwerkelijk beeldjes aan het schilderen zijn lijken verdacht veel op het personeel.
Aan het einde van de straat staan we in het “Khu tam giác bãi trước” park met verschillende moderne beelden. Ik sta altijd open voor moderne kunst maar de verbinding ontgaat me vandaag. We weten op dit moment dat we nog een een drie en een halve kilometer terug naar het hotel moeten lopen. Gelukkig is Lyka’s humeur alweer opgeklaard omdat ze beseft dat we niet in Thailand maar in Vietnam zijn, een land in ontwikkeling.
We zijn lui en ook een beetje vermoeid. We hebben allebei geen zin om op zoek te gaan naar een restaurant voor de lunch. Lyka moet er zelf hard om lachen wanneer ze om noedelsoep vraagt!
‘Ik hoop dat we vanavond weer geen noedelsoep voorgeschoteld krijgen!’, zeggen we in koor.
Een grote kom Koreaanse noedelsoep met een Koreaanse Gimbap uit de SG25 is onze eenvoudige lunch vandaag.
We nemen de rust vanmiddag en genieten van het vakantie gevoel. De manier waarop we (rond)reizen is veranderd en meer ontspannen. Het is goed vertoeven op ket mooie balkon met zicht op zee. Een beetje lezen, schrijven en vooral de foto’s verwerken want de verwerkte foto’s zijn de basis voor de verhalen die ik probeer te schrijven. Verhalen die nog steeds moeilijk uit mijn gedachten en herinneringen komen wegens de problemen in Nederland. Ik kan alleen maar hopen dat die, onnodige en onbegrijpelijke, problemen snel verholpen zijn.
Zoals gewoonlijk ga ik aan het einde van de middag weer bierdrinken met mijn nieuwe Australische vrienden bij “Mai’s Coffee - Bar”. Het is er aangenaam vertoeven en het bier is koud. Er schuiven vandaag wat nieuwe mensen aan die veel jonger zijn dan wij. Daar wringt de schoen! Het gewoonlijke gesprek wordt snel door de jongeren veranderd van onderwerp en gaat over zaken die wij als oudere jongere niet zo belangrijk vinden. We laten de drie jongemannen hun monoloog zonder enig weerwoord over ons uitstorten en dat lijkt ze te irriteren.
Zij voelen zich het middelpunt van het (Vietnamese) universum maar het kan ons absoluut niets schelen en dat laten we waarschijnlijk ook duidelijk doorschemeren. De sfeer wordt grimmig. Dennis drinkt zijn bier op en vertrekt. Brownie laat zich niet door de drie jonge kemphanen van zijn vaste stek wegjagen. Ik volg het voorbeeld van Dennis en vertrek zodra mijn fles leeg is. Morgen zien we wel weer.
Het Vietnamese restaurant drie deuren verderop vanaf ons hotel is vanavond ook de plaats voor het avondeten. We bestellen de bekende en overheerlijke “Bánh Khọt” met een gebakken knoflookrijst. Er is zelfs een tweede tafel bezet vanavond. Is dat een voorbode voor het weekend?
‘Waar wil je morgen eten?’, vraag ik aan Lyka.
‘Ik hoop dat we morgenavond weer geen noedelsoep voorgeschoteld krijgen!’, antwoord ze breed lachend.
Nog een paar biertjes uit de koelkast op de hotelkamer en dan slapen. Weer een mooie (vakantie)dag voorbij!

Vietnam: Hoog op de berg

Vũng Tàu (Romeliess Hotel) 705), woensdag 11 december 2024

De zon lacht me voor het eerst op een ochtend tegemoet wanneer ik om zeven uur de gordijnen open trek. Het kan dus zo maar zijn dat de weerman er voor vandaag helemaal naast zit. Ook vanochtend hadden we weer muziek voor de deur maar de vroege karaoke is vervangen door een violist die wat huilerige deuntjes speelt. Het is niet luid genoeg voor de oordoppen maar de violist moet ook geen half uur vroeger beginnen met spelen. Het is weer druk op het strand en ik vraag me nu opnieuw af of het toeristen zijn of dat de lokale bevolking hier voor dag en dauw verschijnt.
“Vũng Tàu” is in onze ogen een slaperige vakantie bestemming. Dat begint nu toch wel tot ons door te dringen. Er is weinig tot niets te zien en te doen. Een van de weinige bezienswaardigheden van “Vũng Tàu” staat vandaag op het programma. We gaan de trappen betreden naar de top van de heuvel waar de “Christus van Vũng Tàu” over de golvende zee heen kijkt en met zijn zegende houding het kwaad afweert.
Maar eerst natuurlijk het ontbijt waarbij ik deze keer de variatie roerei kies. Ook vandaag zitten er maar twee andere gasten in de grote ontbijtzaal. Het blijft voor ons een raadsel waarom het zo rustig is aan het ontbijt en in dit kleine stadje aan zee.
De wandeling naar het park onderaan de heuvel waar het 36 meter hoge beeld op staat gaat langs de ondertussen wel bekende boulevard. De zee is rustig en er is vandaag ook weinig wind. Het park is versierd met moderne kerstbomen, die ’s avonds ongetwijfeld verlicht zijn, en allerlei Smiley’s. Die laatste lijken mij niet helemaal op zijn plaats omdat dit een bedevaartsoord is voor de Christelijke Vietnamezen.
Aan het begin van de trappen is er een kerstgrot. Ja, je leest het goed, een kerstgrot. In het Christendom zijn de geleerden het er nog niet over eens waar en wanneer Jezus is geboren. Een stroming gaat ervan uit dat hij in een stal is geboren op weg naar een volkstelling en een andere stroming denkt bewijzen te hebben dat Jezus is geboren in een grot. Vandaar dat je de baby Jezus in een kerststal of een kerstgrot kan aantreffen. Dat hangt helemaal af van de plaats op de wereld die je bezoekt. We hebben in Macau zelfs een moeder Maria en de baby Jezus in een kapel gezien die beiden een Chinees uiterlijk hebben!
Het is een stevige beklimming. Langs de trappen zijn er meerdere terrassen en overal is er religieuze kunst te bewonderen. Klassieke maar ook moderne kunstwerken. Het is een aangename en ook een inspannende klim naar de top van de 135 meter hoge heuvel.
Onderaan de laatste trap spelen twee engelen er lustig op los op hun instrumenten om het beeld van de “Christus van Vũng Tàu” aan te kondigen. Met elke trede die je omhoog gaat groeit het beeld indrukwekkender. Er is in 1974 begonnen met de bouw van het beeld en het park. Op 2 December 1994 is het beeld en het park voor het publiek geopend. Waarom het twintig jaar heeft geduurd voordat het allemaal klaar was mag duidelijk zijn!
We zijn in de “Socialistische Republiek Vietnam”. Het eerste woord van de naam van dit land is de oorzaak van het probleem. In de ogen van de socialistische machthebbers is hun leider “Ho Chi Minh” de enige en absolute messias. Alles en iedereen komt daar ver achter. Dat is het gevaar van het socialisme! In het socialisme is alles ondergeschikt aan de droom van de machthebbers. Vergeet dat nooit wanneer je in het stemhokje staat. Op de lijst van de grootste massamoordenaars in de wereldgeschiedenis staan er vier socialisten in de top vijf!
Het beeld van de stervende Jezus nadat hij van het kruis is gehaald mag natuurlijk niet ontbreken in de Christelijke bedevaartsoord. Hoe vaak is dit tafereel niet geschilderd en gebeeldhouwd in de afgelopen twee duizend jaar?
Met elke traptrede groeit het beeld weer een stukje groter. We kunnen nu ook het voetstuk zien waar het beeld op staat. Dat maakt het beeld nog indrukwekkender! Op weg naar het beeld is de hele omgeving brandschoon. Dat hebben we eens anders gezien in Azië.

Het voetstuk is op zichzelf al een kunstwerk met bekende taferelen uit het leven van Jezus. We mogen van geluk spreken dat het vandaag zo rustig is op de heuvel. Omringt door rokende, rochelende en spugende Chinezen en Vietnamezen zou het zeker een heel andere ervaring zijn geweest.
De top van de heuvel heeft ook een verrassing in petto. Op de top van de heuvel aan het einde van het schiereiland staan twee batterijen artillerie. Deze hebben in vergane tijden de ingang naar de rivieren die naar Saigon leiden beschermd tegen vijanden. Ik ben geen specialist maar op het eerste oog zie ik overeenkomsten met de kanonnen die ik op “Corregidor Island” voor de baai van Manilla heb gezien. Deze stammen uit het begin van de twintigste eeuw dus ga ik er voor het gemak ook maar vanuit dat deze wapens ruim honderd jaar oud zijn.
Ik kies voor de alternatieve afdaling over het pad, een weg durf ik het niet te noemen, aan de achterkant van de heuvel waar vroeger de batterij over werd bevoorraad. Halverwege is er een vervallen parkeerplaats die ongetwijfeld in betere tijden als uitkijkpunt heeft gefunctioneerd. Vanaf de parkeeplaats krijgen we een goed beeld over het nieuwe “Vũng Tàu” dat een parel in de Vietnamese toeristen kroon moet worden. Er wordt overal aan de horizon torenhoog gebouwd. Er is duidelijk hoop op betere tijden.
We dalen verder af naar de bewoonde wereld waar we als eerste een klein altaar aantreffen waar voorouders worden aanbeden. Zonder voorouders was je hier zelf ook niet geweest dus dat aanbidden van je voorouders is begrijpelijk. Het volgende wat ons meteen opvalt is de rode vlag met de ster. Het symbool van de “Socialistische Republiek Vietnam”. Het is iets voorbij twaalf uur en de temperatuur en luchtvochtigheid zijn flink opgelopen. Aan mijn shirt te zien heeft de beklimming en afdaling mijn zweetklieren aan het werk gezet.
Na een grote kom Koreaanse instant-noedels, om wat extra zout binnen te krijgen, als lunch val ik neer op het balkon waar het nu heel aangenaam vertoeven is. Met een muziekje en een koud biertje binnen handbereik geniet ik van mijn e-book. De thriller “Bloedkoraal” van “Simon Gandolfi” is onderhoudend maar soms ook ongeloofwaardig door de veel te veel toevalligheden die ook nog eens als puzzelstukjes in het geheel passen. De zee rolt rustig haar golven naar het strand en wolken zijn nu duidelijk van de zee te onderscheiden. Er hangt een verandering van het weer in de lucht. Letterlijk en figuurlijk.@@@@@
Lyka en ik hebben afgesproken dat we vanavond een westerse maaltijd gaan proberen. We gaan wat vroeger dan normaal op pad want de wandeling van vanochtend heeft ons al vroeg hongerig gemaakt. We passeren een kerstversiering voor de deuren van een hotel aan de boulevard en verbazen ons opnieuw van de rust op straat. Waar is iedereen? Je zou toch denken dat het hier in Vietnam ook hoogseizoen zou moeten zijn. Het volledig ontbreken van westerlingen toont de angst die er heerst in de westerse wereld. Virussen, oorlog en inflatie heeft de mensen bang gemaakt.
De kip met champignons en de Wiener Schnitzel met patat vallen in de smaak. “Helmut's Schnitzel House and Sausage” is het eerste westerse restaurant waar we eten tijdens deze reis naar Vietnam. We zijn er wel aan toe. Het smaakt ons uitstekend en we zijn het er al snel over eens dat we vanaf vanavond om de avond westers gaan eten. Voor nog geen 400.000 dong (€ 15,-) hebben we heerlijk zitten eten.
We weten nog niet wat we morgen gaan doen, er is ook niet zo heel veel te doen in Vũng Tàu.