Thailand: Pattaya Partyland

Pattaya (Nakorn Siam Boutique Hotel) 610), zondag 5 november 2023

Vanaf dit verhaal ga ik enkele dagen samenvatten in een wellicht wat langer verhaal. De reden is dat Lyka en ik een goede vriend op bezoek hebben die de eerste keer in Thailand is. Dat vraagt altijd wat extra aandacht en zijn aanwezigheid gebruikt iets meer van mijn tijd. Het schrijven van de verhalen aan het einde van de middag en in de vroege ochtend krijgt wat minder aandacht. Het samen zijn is belangrijker.

Het begon allemaal met een katerige zaterdagochtend. Ik moest aardig wat voorbereidingen treffen om de aankomst op de luchthaven in Bangkok in goede banen te leiden. Het begon al met het boeken van de bus van het “Noord-busstation” in Pattaya naar de “Suvarnabhumi Airport” in Bangkok. Ik durf met een gerust hart te zeggen dat ik aardig de weg weet op het “World Wide Web” maar ik ken ook de beperkingen van “het Internet” zoals het tegenwoordig wordt genoemd. In Thailand hebben heel veel websites een Thaise versie in het Thaise schrift en een Engelse versie in het Romeinse schrift. Het zou in principe een op een moeten werken maar de meeste Thai weten net zoveel van het Engelse schrift als de gemiddelde westerling van het Thaise schrift.
Ik probeerde dus op de Engelstalige website van “www.airportpattayabus.com/" een kaartje voor de bus van vijf uur naar de luchthaven in Bangkok te boeken, ik kon alleen het vertrekschema vinden maar nergens de link naar het boeken vinden. Wel in omgekeerde richting van de luchthaven naar Pattaya! Na een kleine twintig minuten geef ik het maar op besluit mijn ochtendwandeling aan de boeking te besteden. Ik wandel door een zeer rustige “Soi Paniad Chang” naar het busstation. Het is al de eerste week van november maar de meeste toeristen zitten nog thuis. Gaat het nog goed komen deze winter?
Het buskaartje is snel gekocht, en voor 310 baht, ook vriendelijk geprijsd. Op de terugweg voel ik dat ik niet zoveel trek heb in de lunch. Ik bel Lyka om te vragen of ik wat voor haar zal meebrengen uit de supermarkt. Het wordt groentesoep met (varkens)gehaktballen en een zakje rijst. Mijn lichaam is nog niet hersteld van de aanslag van gisterenavond. Het rommelt in mijn romp alsof er een zware onweersbui in hangt en elke bliksemschicht is een pijnscheut. Lyka geniet van de soep en ik maak me gereed voor de rit met de bus naar Bangkok.
Om kwart over vier verschijnt het minibusje voor het hotel om me naar het busstation te brengen en om klokslag vijf uur zet de grote comfortabele touringcar zich in beweging richting Bangkok. Ik begin me beetje bij beetje beter te voelen maar ik ben tegelijkertijd ook blij dat ik vanavond niet naar de bar kan gaan om te drinken.
Het vernieuwde, nog steeds van Covid-19 herstellende, maar nog steeds economisch zeer zwakke, Thailand glijd aan me voorbij. Ik luister muziek om de tijd wat sneller te laten gaan en ik neem af en toe een slokje koud water. Er broeit enige onzekerheid in mijn hoofd en dat terwijl er geen problemen zouden moeten zijn.
Lyka stuurt me een foto van haar avondeten, gebakken rijst met garnalen. Mijn lichaam heeft zelfs op dit late uur geen enkele behoefte aan vast voedsel. Ik heb ook geen dorst maar ik dwing mezelf af en toe een slokje water te drinken omdat ik weet dat mijn lichaam dat in de tropen nodig heeft.
Ruim op tijd neem ik een tactische positie in achter een glazen reling op de verdieping boven de aankomsthal bij uitgang C. Ik zou hem vanaf hier niet kunnen missen! Ik vraag bij de informatiebalie waar ik de passagiers van vlucht EY404 kan verwachten.
Ze zegt vol zekerheid: ‘Uitgang C’.
Wachten duurt altijd lang en wanneer dan blijkt dat ik ook nog bij de verkeer uitgang heb staan wachten kan ik alleen maar blij zijn dat Danny de helderheid van geest heeft om eerst een stukje terug te lopen. Ik zie hem zoeken in de mensenmenigte, ik roep en er is contact! Ik koop snel een paar grote koude flessen bier bij de 7-11 voor in de taxi want mijn lichaam en geest schreeuwen om alcohol.
Zoals gewend staat de taxi klaar en worden door een vriendelijke dame naar de plaats gebracht waar de taxi ons zal oppikken. De stress glijd van me af en enkele minuten later zijn we op weg naar de taxi van “Instyle Private Car Service“ (+66846395192 voor WhatsApp). Ik heb een souvenir meegebracht voor mijn vriend en niet veel later zitten we beiden opgelucht met een bierkoeler, gevuld met een ijskoude fles Leo bier, in de hand. Het is donker, er is buiten weinig te zien en Danny is niet erg moe. Beter nog, hij is ongelofelijk fit na zo’n lange reis. Ook een goed teken.
Op de kamer in het hotel is het al snel duidelijk dat Danny zo fit is dat hij nog wel even een eerste kennismaking met Pattaya wil maken. Ook Lyka heeft wel zin om hem rond te gaan leiden op het enorme X-Zyte uitgaanscomplex. Het is een win-win-win situatie voor ons drieën want ik kan eindelijk naar bed om mijn pijnlijke lichaam de nodige rust te geven!

Op deze eerste dag van het verblijf van Danny, het is zondag, slapen de twee feestvarkens uit terwijl ik me bezig hou met de gewone routines van een dag in de tropen. Ik ontbijt wat en ga mijn dagelijkse wandeling maken van een kleine acht kilometer. Er gonzen nog steeds veel problemen in mijn hoofd en ik moet nu echt knopen gaan doorhakken. Het zal niet gemakkelijk zijn want het tweede, òf derde, plan is gewoonweg minder aantrekkelijk voor alle betrokken partijen. Er zullen mensen in de toekomst ernstige spijt hebben van hun onbezonnen beslissing.
Danny is klaar voor zijn eerste èchte Thaise maaltijd. Lyka en ik kiezen voor het “Dang Dum Pattaya Restaurant” aan “Central Pattaya Road” omdat we daar de lekkerste “Massaman kerrie” van Thailand kunnen eten. Danny twijfelt geen moment en kiest voor de eerste keer de enige èchte Thaise “Pad Krapow Moo” en dat pittig op zijn Thais. Het smaakt ons uitstekend. Dan is het tijd voor een Thaise simkaart en een stukje rusten in de aangename koelte van de airconditioning.
John heeft me al een bericht gestuurd dat ze op de bekende plaats zitten te drinken. Vol goede moed gaan we een gezellige en vochtige middag tegemoet. Het is gezellig en wanneer Lyka, een half uur te laat voor eten, zich bij ons voegt klinkt er meer dan een keer: ‘Nog eentje dan! Dit is ècht de laatste!’
Omdat de “Captain’s Bar” om negen uur al lang dicht is slenteren we naar de “Hungry Gorilla” waar Piet ons, zoals gewoonlijk, hartelijk ontvangt. Wij hebben geen menukaart nodig, wij weten dat de “Kip Cordon Bleu” heerlijk en voldoende is om onze magen te vullen. Onze gast kiest de Spaghetti Bolognese en hij is daar ook zeer over te spreken. We overladen Piet met complimenten en gaan richting ons hotel.

Het is pas tien uur en impulsief besluiten we om een laatste biertje in een Go-Go Bar te drinken. Morgen beginnen we al aan onze korte rondreis in de omgeving van Bangkok. Danny moet dan toch wel een meisjes bar vanbinnen gezien hebben. Ook Lyka wil graag weer eens zien waarom al die vrijgezelle kale oude getatoeëerde mannen naar Pattaya komen. Het is niet echt druk maar er is voor ons genoeg te zien. We drinken langzaam ons biertje. Morgen komt de taxi pas om half twaalf zodat we meteen kunnen inchecken in ons hotel in Bangkok. Een nieuw avontuur wacht ons!

Thailand: De geur van de stal

Pattaya (Nakorn Siam Boutique Hotel) 610), vrijdag 3 november 2023

Ik voel me, op zijn zachtst gezegd, heel vreemd van binnen om verschillende redenen. We zijn alweer meer dan vier weken onderweg in Thailand. Is dat het punt waar een vakantie overgaat in reizen? Kun je überhaupt wel een harde lijn door de tijd trekken? Is het subjectief of toch gevoelsmatig? In mijn hoofd rammelt het als in een oude kist met machineonderdelen achterop een motor. Mijn gedachten moeten snel weer een keer worden geordend zodat ik weer innerlijk rust ervaar.
Ik giet het hete water over de gemalen koffie in het koffiefilter en snuif de geur van vers gezette koffie op. De elektrische ketel is bijna leeg dus laat ik twee kleine flesjes drinkwater in het reservoir leeglopen zodat de mensen na me kunnen genieten van hun oploskoffie.
‘Nooit meer!’, heeft voor mij ook een veel lichtere betekenis.
Dat ik heb gezworen om nooit meer Nescafé te drinken!
Wat kunnen de kleine dingen in het leven toch mooi zijn terwijl er andere plaatsen op de planeet de aangeleerde, en met de paplepel ingegoten, haat dood en verderf zaait. Waarom zijn er mensen die nog de illusie hebben dat het allemaal wel meevalt en dat het in de toekomst goed gaat komen met die haat? Pluk de dag en laat de toekomst voor de anders denkende!
Er is weer een nieuw verhaal gepubliceerd en ik daal de vijf verdiepingen in de lift af voor mijn tweede beker koffie. De elektrische ketel is alweer bijna leeg! Ik vul hem opnieuw en wacht tot het water weer op de juiste temperatuur is. Bij terugkomst op de kamer start ik “Garmin BaseCamp” op om een route naar Pattaya uit te zetten. Het gaat niet echt soepel zoals ik al eerder heb geschreven. Het moet aan de kaart uit 2011 liggen! Ik ga me daar aan het zwembad in de Filipijnen maar eens verder in verdiepen.
Het verhaal over gisteren, donderdag 2 november 2023, is nog niet geschreven maar de titel is al wel bedacht. Ik loop namelijk altijd een paar dagen achter! De titels en de foto’s aan de kop van mijn verhalen worden heel vaak wel op de dag van de gebeurtenissen ingegeven en vastgelegd. Daar moet ik de scherpte van de dag voor gebruiken. De verhalen zijn vaak al een beetje afgesleten zodat de scherpe kantjes er van af zijn.
Vandaag zou een nog kortere route zijn dan die van gisteren wanneer we recht naar het zuiden zouden rijden. Dat is helaas niet mogelijk, ik wil zo ver als mogelijk van die drukke en gevaarlijke wegen vandaan blijven! Ook de provinciale weg 331 is me te druk dus kies ik voor de 3245. In het verleden waren wegen met vier cijfers rustige smalle wegen. Tegenwoordig zijn ze vaak ook al drie of vierbaans maar het verkeer ontbreekt gelukkig nog. Ze zijn voorbereid op de toekomst.
Voor ons vertrek is er bij de receptie niemand te ontdekken dus laat ik de sleutel achter en wij vertrekken. Er was toch geen sprake van borg voor de sleutel. We moeten eerst benzine tanken en ook een paar tosti’s staan ook hoog op ons verlanglijstje. Gelukkig hebben we beiden snel gevonden en kunnen we beginnen aan de laatste 160 kilometer naar Pattaya.
De zon staat nog laag en mijn zicht op de navigatie apparatuur is erg slecht. Ik kantel de GPS beetje bij beetje van voor naar achter. Soms kan ik wat lezen maar meestal zie ik niets. Gelukkig weet ik in deze omgeving de weg een beetje en dat maakt het een stuk gemakkelijker. Hou ook in gedachten dat we in Thailand aan de linkerzijde van de weg rijden?
Het beeldscherm van mijn Garmin Oregon 400t wordt grijs en er verschijnt een balk met de tekst: ‘Rekenfout Routering!’
Ik wordt er zo ondertussen een beetje moe van en denk diep na of ik nog wel verder wil met deze oude hardware. Het navigeren met je mobiele telefoon is enorm geëvolueerd en routes uitzetten in Google Maps is niet echt moeilijk meer. Zeker nu ik de “oude” Google Maps heb weggegooid en daarna meteen de “nieuwe” Google Maps op mijn iPhone 13 Pro Max geïnstalleerd. Nu heb ik op de telefoon ook de mogelijkheid om een route voor de motor te laten berekenen. Die kant moeten we toch op. Of het nu met de oude iPhone of een nieuw aan te schaffen (eenvoudige) Android telefoon is.
Gelukkig weet ik precies waar we op dit moment rijden en wanneer ik ongeveer naar het zuiden moet gaan rijden. Dat lukt na een U-Turn en op de eerste de beste schaduwrijke plaats laat ik de Garmin de route herberekenen.
Ook hier weer: ‘Rekenfout Routering!’
Dan maar een extra routepunt maken. Binnen vijf minuten rollen we weer door het groene en verlate landschap van “Changwat Chachoengsao”.
Lyka tikt me op mijn schouder en laat me weten dat er “Djeb Toet” is. Thais voor pijn in de kont. In de slagschaduw van een bos parkeer ik de motor en we genieten van een koude Coke Zero. Lyka kijkt goed om zich heen en ontdekt iets langs de weg dat ik al heel lang niet meer heb gezien.
Het is een boomgaard met bomen waar Jackfruit aan groeit. Ik heb deze vruchten gezien zo groot als een grapefruit tot de grootte van een uit de kluiten gewassen kleuter, en net zo zwaar. Ik heb verschillende vegetarische gerechten gegeten waar de jonge Jackfruit de vleesvervanger was en het echt op stukjes kipfilet leek. De rijpe, en gepelde, vruchten geven een allergische reactie aan mijn slijmvliezen in de mond en keel. Ik hap naar lucht en slikken wordt haast onmogelijk. Dus het eten van de kleine gele vruchtdelen laat ik tegenwoordig aan een ander over.
Aan de voet van een boom staat een andere bekende uit de Thaise keuken te bloeien. Er zitten al voldoende rode chilipepers aan om een Thais gerecht vurig heet te maken! We rijden anoniem door het landschap met slechts een doel en om veilig aan het einde van deze mooie rondreis op de motor door het Noord-Oosten te komen.
Toen we in het begin van dit jaar hier passeerden waren ze nog volop aan het bouwen. Nu lijkt het complexe iconische bouwwerk klaar en niet veel later is het ook duidelijk wat ze hier gebouwd hebben. Het is een hotel, en ook een heel bijzonder hotel! Op een bord zien we dat de introductieprijs op dit moment 500 baht per nacht is en Lyka laat me meteen weten dat ze de volgende keer hier wil slapen. We zijn minder dan zeventig kilometer van onze eindbestemming. Dat gaan we dus doen! Mij maakt dat helemaal niets uit waar ik mijn hoofd ’s avonds ten ruste legt. Zolang het maar niet in een extreem duur vier of vijf sterren hotel is.
Een laatste pauze en de laatste 55 minuten naar Pattaya. Bij aankomst voelt het echt dat we weer thuis zijn gekomen. En nog beter, we krijgen ook weer dezelfde kamer waar we twee weken geleden uit zijn vertrokken. Daarom laat ik de foto van de kamer deze keer achterwege. Eenmaal in de kamer gaan we de rugzakken uitpakken en opnieuw organiseren omdat we die volgende week weer nodig hebben. De vier koffers die we uit Nederland hebben meegebracht blijven nog even in de opslag!
Er komt een WhatsApp berichtje binnen van mijn Australische vriend John die met een oude collega zit te drinken. Vriendschappen worden gesloten en (kleine) flessen bier worden er geleegd. De tijd vliegt en ik sla het avondeten maar een keer over.
Morgen is het een grote dag. Morgen komt er een goede vriend uit Nederland voor de eerste keer naar Thailand en ik ben zijn gids. Ik probeer zelf te herinneren wat mijn gevoelens bijna vijf en twintig jaar geleden waren toen ik voor de eerste keer in Bangkok een voet aan de grond zette.

Thailand: De kortste etappe

Chachoengsao (The Wish Hotel) 510), donderdag 2 november 2023

Ik had weer een fantastische nachtrust. Om tien over zes geniet ik van mijn eerste beker koffie op het balkon in de relatief koele lucht van de nacht. Ik geniet met volle teugen en nu we op de voorlaatste dag van onze korte rondreis zijn aangekomen ben ik ook al een beetje blij dat het allemaal goed is gegaan. Op een klein incident op de eerste dag en de gebroken bout na.
Vandaag staat er slechts 120 kilometer op de agenda. Dat is ongeveer drie uur in het zadel dus hebben we alle tijd om rustig in te pakken en onszelf in gereed te brengen voor het vertrek. Zodra ik Lyka rond acht uur heb gewekt loopt ze zingend door de kamer. Voor mij de bevestiging dat ze het rondreizen op de motor ook nog steeds heel leuk vind.
Het ontbijt is wel een klein probleem! We bevinden ons in het midden van niks zonder ook maar een 7-11 in de buurt. Het ontbijt dat in het restaurant van het hotel wordt geserveerd kan mij in ieder geval niet bekoren. De gebruikelijke rijstsoep, instant noedels en gebakken rijst. Ik moet er op mijn stalen ros op uit om iets van brood te gaan zoeken.
Ik rij een grote ronde rond het blok en kom uit bij de “Makro” die op dit relatief vroege tijdstip al open is. Binnen is het een drukte vanjewelste met inkopers van de vaste ingrediënten voor de restaurants en straattentjes.
Ik koop een half krentenbrood en een bakje met twee kaasbroodjes. Bij het afrekenen blijkt dat het tweede bakje kaasbroodjes gratis is. Ik haal snel een tweede bakje en bedank de cassière voor haar oplettendheid. Het nadeel is alleen dat ik nu veel teveel voor het ontbijt heb ingekocht! We eten allebei een bakje broodjes leeg en het smaakt ons uitstekend, zeker ook omdat ik de broodjes ook nog met enkele plakjes oude kaas heb belegd.
We rijden nu richting Bangkok en dat is al snel te merken. Het wordt drukker op de weg, vooral vrachtwagens in alle formaten. De bebouwing staat dichter op elkaar en zijn ook meer fabrieken. De wegen worden breder en het verkeer verraderlijker. Ik moet heel goed opletten en kom bijna ogen te kort.
De eerste mogelijkheid om te pauzeren in de beschermende schaduw tegen de brandende zon is bij twee enorme beelden langs de weg. Een gouden Boeddha en een in het zilver uitgevoerde beeld van een monnik. Niet echt bijzonder maar toch wel heel erg welkom. Ik kan mijn hoofd even rust geven en mijn concentratie verlagen.
Ik bestudeer de uitgezette route op mijn telefoon en kom al snel tot de conclusie dat ik deze route eigenlijk niet wil rijden. Ik ken Chachoengsao, en ook de omgeving, een beetje. Veel lelijke wegen leiden naar deze industriestad die in het midden van het wegenweb ligt. We hebben tijd genoeg vandaag dus maak ik weer een nieuwe route aan met een omweg over relatief rustige wegen. We hebben tenslotte tijd genoeg.
We rijden door het vruchtbare laagland, het stroomgebied van enkele rivieren die in honderdduizenden jaren een laag van vruchtbaar slib hebben afgezet. Hier is ook voldoende water aanwezig voor de rijstteelt. Links en rechts van ons zijn de rijstvelden al in gereedheid gebracht om te worden beplant. Thailand is een van grootste rijstexporteurs van de wereld. Rijstvelden zijn er dus geen uitzondering. Zelfs niet zo dicht bij Bangkok.
Deze pick-up zou in Nederland meteen van de weg worden gehaald! Hier in Thailand zijn dit geen bijzondere plaatjes.
‘Er kan zeker nog wel wat meer bij!’, is de geldende Thaise wijsheid en mentaliteit! Het is heerlijk rustig op de weg en we rijden door kleine dorpjes waar de tijd nog stilstaat. Kippen snellen weg wanneer we in aantocht zijn en de honden blijven rustig midden op de weg, op het warme beton, liggen totdat we zijn gepasseerd.
Op de kaart van Google heb ik een foto van een grote “Ganesh” gezien. Het “Thao Maha Phrom Somjai Pong, Ganesha Park” in “Ong Yuen, Khlong Khuean” kunnen we niet zo maar voorbij rijden. Het enorme indrukwekkende beeld staat in een mooi park langs een rivier. Er zijn zelfs (Thaise) toeristen aanwezig en dat betekend dat het ook een belangrijke plaats moet zijn. Helaas laat de zon het niet toe om goede foto’s van de voorkant van het beeld te maken. Helaas, ik moet maar proberen om de volgende keer het beeld heel vroeg, of heel laat, op de dag te bezoeken.
Het is een imposant beeld van opnieuw een “Ganesha” zoals het ook wel wordt genoemd. De overgang van het Thaise schrift naar het Romeinse schrift kent in Thailand vele variaties. Het is zelfs grappig dat binnen een paar honderd meter de bewegwijzeringsborden een naam van een stad in twee of drie verschillende spellingen bevatten.
We worden over de hoofdstraten door Chachoengsao geleid en ook hier weet ik na al die jaren precies waar we rijden. We rijden langs “Wat Sothon Wararam Worawihan”. Een iconische geheel zilveren tempel op de oever van de Bang Pakong rivier. Vroeger was dit altijd de eerste halte wanneer we met de motor op reis waren naar het noorden.
Het nieuwe “The Wish Hotel” ligt aan de rand van de stad en is omgeven door infrastructurele bouwprojecten. Nieuwe wegen, bruggen en fly-overs zover het ook reikt. Gelukkig horen geen geluiden van de bouwplaatsen. We worden soepel ingecheckt en de kamer op de vijfde verdieping is een verademing. Alles is spiksplinternieuw! We hebben het gevoel dat de bouwvakkers onze kamer een half uur geleden hebben verlaten.
De kamer heeft nog wel enkele kinderziektes zoals schakelaars die niet werken en een airconditioning die niet op rubbers is bevestigd. Zodra de buitenunit aanslaat verspreid zich een zeer irritant geluid via de muren door de kamer. Dat wordt slapen zonder de airconditioning! Gelukkig is het hier ’s nachts maar 25 graden en dat is een heerlijke temperatuur om in te slapen.
Een ander groot probleem is de rioolgeur die uit de afvoeren in de badkamer omhoog komt. Van zwanenhalzen hebben ze hier wel gehoord maar ze worden gewoonweg niet toegepast omdat ze vaak verstoppen. De aanwezigheid van een schuifje aan de buitenkant van de badkamerdeur verraad meteen dat ze bekend zijn met het probleem. Klagen zal dus niet helpen. Deur dicht, schuifje er op, balkondeur en kamerdeur open, binnen enkele minuten is de nare geur voorlopig weer verdwenen.
Het balkon is een juweeltje met een heerlijk uitzicht en een verfrissend briesje.Tijd om een stukje te schrijven en een biertje te drinken.
Ook deze dag komt aan haar bekende einde. Een paar biertjes gevolgd door een maaltijd in een lokaal restaurant. We hoeven niet ver want direct naast de bouwplaats is zo’n typisch Thais restaurant. We zijn niet zo ver meer van de zee dus Lyka kiest voor de gebakken rijst met garnalen terwijl ik toch maar weer kies voor de Pad Krapow Moo met een omelet. Een perfect einde aan een mooie dag.