België: Een wereld van verschil

Wetteren (naast Racing Wetteren), woensdag 15 juli 2020

Wat er ’s nachts allemaal door het hoofd van een mens raast, en wat hij dan na enkele minuten ook weer is vergeten, roept meer vragen op dan dat er antwoorden komen. Mijn dromen van de afgelopen nacht kunnen niet op hun plaats worden gezet, gezichten uit een ver verleden en gezichten die ik volgens mij nog nooit heb gezien wisselen elkaar af. Ik schud maar met mijn hoofd en neem mijn medicijnen. Achter de gordijnen schijnt een vroeg ochtendzonnetje tegen de spiegelgevel van het ziekenhuis van Wetteren dat op haar beurt de zonnestralen weer richting onze camper strooit. Het weer is vandaag “een wereld van verschil” met gisteren. 

Omdat we voor de wandeling ons niet meer verplaatsen ben ik om tien over zeven al onderweg naar “bakker Buckley”. Een boodschap van de burgemeester van Wetteren benadrukt nog maar eens hoe serieus het Covid-19 virus is, en hoe serieus er in België mee word omgegaan. Eigenwijs als ik ben zet ik er nog steeds vraagtekens bij. Op dit moment horen we alleen maar hoeveel besmettingen er zijn geregistreerd maar het aantal doden en IC-opnames zijn in een wolk van “Overheidsmist” verdwenen. Of zijn alle zwakkere in de samenleving al verdwenen? Met een vers stokbrood onder mijn arm slenter ik weer terug naar de camper met de verwarmende zon recht op mijn gezicht.

NPO-radio2 vult de leefruimte met nieuws en muziek terwijl ik het kokende water op de gemalen koffie giet. Nog niet zo lang geleden stond ik hier met een kleine goedkope mocca-maker van de Xenos gevuld met een koffiepad aan het gasfornuis. Dat is gelukkig veranderd nu Lyka ook koffie drinkt. Gewoon water koken en op de gemalen koffie in het filter schenken. Gemakkelijker kan het niet en gemak, zonder elektriciteit, is het belangrijkst in een camper. Des te simpeler des te beter.   

Na het ontbijt van roereieren met gerookte zalm pakken we de rugzak in en beginnen we aan de wandeling voor vandaag. Het is een rondje tussen Wetteren en Schellebelle aan beide zijden van de Schelde, de afstand is mij niet helemaal duidelijk maar het is een stevige wandeling van meer dan tien kilometer.  

Direct aan het jaagpad treffen we de oude begraafplaats aan van een klooster dat hier in een tijdje gelden is opgeheven, de begraafplaats is gebleven. Het blijft goed onderhouden maar ik vind het nog steeds een vreemd idee dat ze hier liggen te wachten op de herrijzenis.

Ons pad vervolgd zich naar een moderne stalen brug die als een nek van een witte zwaan omhoog steekt. Het vreemde is dat de brug aansluit op een heuvel waar een moderne betonnen trap toegang tot geeft. Bovenaan de trap kunnen we rechtsaf naar de brug maar links van ons ligt ook op de top van de heuvel de “Sint-Gertrudis Kerk van Wetteren”. 

We denken er niet lang over na! Even later doen we de verplichte mondkapjes voor en stappen de duisternis en koelte van het gebedshuis binnen. Het is een grote kerk maar tegelijk ook geen oud monument. Ik weet niet genoeg van religieuze kunst om te zien of de verschillende kunstwerken en attributen in de kerk oud zijn maar enkele zaken zijn toch wel de moeite waard.        

Het eikenhouten snijwerk van de preekstoel en een schilderij dat me doet denken aan “De lijkwade van Turijn” steken er bovenuit. Eenmaal buiten zijn we gelukkig weer verlost van die benauwde stukjes katoenen stof voor onze monden. We kunnen alleen maar hopen dat dit Covid-19 gedoe zeer snel voorbij is. Want leven met een monddoekje is voor mij maar een half leven! 

Binnen tien minuten zijn we buiten de stad en lopen over het jaagpad langs de Schelde. Het is heerlijk weer! Net fris genoeg om met een fleece aan te wandelen. Na enkele kilometers worden we van het jaagpad afgeleid en lopen langs een oude dichtgeslibde stroom van de Schelde. Zodra we pauzeren om een mandarijn en een banaan te eten merken we dat de temperatuur toch wel flink is opgelopen. Op de dijk over het jaagpad lopen we in de wind en nu in de luwte.  

Groene velden belegd met klaver op de vruchtbare kleigronden. Friese bonte koeien op het Vlaamse gras. Het is een heerlijke verfrissende, voor het lichaam en de geest, wandeling.   

Bij Schellebelle slaat de angst me op het hart! Een geprint A4'tje aan het hek dat naar de loopplank naar het ponton leid laat weten dat het voetveer alleen voor bewoners en woon- werkverkeer gebruikt mag worden. En dan ook nog met een verplicht mondkapje! We doen maar net of onze neus bloed en gelukkig maakt de kapitein van de veerboot er geen enkel probleem van.

De laatste drie kilometer gaan over zandpaden dwars door het agrarische gebied. Niet al te spectaculair maar toch nog altijd beter dan langs de provinciale weg die we goed kunnen horen maar niet kunnen zien. Na ruim drie uur staan we weer naast de camper en kunnen we gaan genieten van onze verdiende rust. 

Al jaren kijk ik rond voor een nieuwe handheld van Garmin. De prijzen zijn flink naar beneden gegaan en de oorzaak daarvoor zijn waarschijnlijk de aanpassingen aan de mobiele telefoons en de steeds beter wordende apps voor de telefoon. De afgelopen wandeling heb ik getest met een voor mij nieuwe app genaamd “ViewRanger”. Een complete uitleg van mijn handelingen, voordat er een foto op “Travels and Troubles” kan worden geplaatst, zou te ver gaan dus houd ik het er maar bij dat de eerste indrukken heel positief zijn. De werkstroom op mijn MacBook verloopt soepel en gevoelsmatig ben ik ook niet tegen problemen aangelopen.  

Terwijl ik de foto’s van onze wandeling verwerk staat er nog een ander experiment op het gas! Bitterballen voor de Airfryer. Een bitterballetje in de camper zonder een frituurpan of airfryer? Gewoon op het gas is natuurlijk een hele vooruitgang, zeker in de camper. Vier bitterballen op een broodje met mosterd heet natuurlijk ook gewoon een broodje kroket!

Na de verwerking van de foto’s en een eerste ruwe vorm van mijn verhaal voor vandaag neem ik even rust en geniet van de eenvoudige lunch. Dat is ook het leven in een camper. Een eenvoudig leven waarbij je geniet van de gewone dingen van het leven zonder enige verspilling. 

De rest van de middag brengen we ontspannen in alle rust door totdat het avondeten op tafel komt. In kimchi gestoofd varkensvlees met sperzieboontjes en rijst. En wat is dat lekker. Een chocolade toetje als dessert en dan nog een kopje koffie om het af te maken.

Vier afleveringen van “Queen of the South” verder klim ik de trap op naar boven. Morgen hebben we een relatief rustige dag. Vijfenzeventig kilometer rijden en een ontmoeting met een van mijn eerste reisgenoten.

België: Regen op het dak

Wetteren (naast Racing Wetteren), dinsdag 14 juli 2020

Wat is dat dan weer vreemd! De lucht is donkergrijs en waarschuwt voor de komende neerslag. Met vijftien graden is het ook fris in de camper te noemen dus kleed ik me snel aan voordat de fluitketel op het gas gaat. Tien over half zeven staat er op mijn iPhone, een mooie tijd om op te staan. Koffie in het filter en de dagelijkse medicijnen in Jielus. Het ochtend ritueel is begonnen met het stille bedrijf, het wat luidere bedrijf begint zodra Lyka wakker is en wij ons gaan voorbereiden op het ontbijt.

Ik heb nog aardig wat op te ruimen voordat we comfortabel met z’n tweeën aan de tafel kunnen zitten. Het grootste probleem in een camper is ruimte! Zodra ik een hoek van een zitbank of een plank heb opgeruimd wordt de ontstane leegte binnen een mum van een tijd weer gevuld met nieuwe spullen. Geen van ons beiden heeft een idee waar deze spullen vandaan zijn gekomen en geen van beiden weet waar deze op mysterieuze wijze verschenen spullen naar toe moeten om het weer opgeruimd te krijgen.

Het overgrote deel van deze spullen komen toch voor mijn rekening. Boeken die als naslagwerk dienen om plannen te maken waar we naar toe gaan en/of wat we gaan bezoeken of bezichtigen. De stapel boeken neemt ondertussen al formidabele afmetingen aan omdat ik in mijn hoofd ook al met met onze winterreis bezig ben. Voor deze korte reis naar onze zuiderburen, die ook nog als proef telt, heb ik voldoende aan het internet.

Zodra Lyka naar beneden is geklommen, ook vroeger dan gewoonlijk, is het voor mij tijd om een korte ochtendwandeling te gaan maken voordat de beloofde regen komt. Tijdens de wandeling besef ik dat de omgeving hier nog veel mooier is dan dat we op het eerste oog hebben gezien! Er is hier een heuse beverkolonie compleet met een kennispaviljoen. Bij terugkomst zie ik dat de Franse VW buscamper al aan het inpakken is. Hoe zou die hier terecht zijn gekomen? Zouden de coördinaten van deze parel onder de overnachtingsplaatsen al op het internet circuleren?

Oud brood met verse koffie als ontbijt op deze frisse ochtend. Het is de eerste paar dagen oude voorraad wegwerken voordat we weer gaan inkopen. Alleen een driehoekje smeerkaas is vers maar de rest is uit de aangebroken voorraad uit Nederland.

Dan gaan we richting de wandeling voor vandaag en voor een moment lijkt het weer zelfs op te knappen. Toch niet! Nog voordat we bij het “Buggenhoutbos” zijn gearriveerd vallen de eerste dikke regendruppels op de voorruit. Ik weet van de weersverwachting dat morgen waarschijnlijk een verloren dag is. En dan blijkt de parkeerplaats er ook nog eens een van “zo snel mogelijk vertrekken”! 

We pakken ons bij elkaar en beginnen met goede moed aan de geplande wandeling voor vandaag. We zijn nog maar net op pad en we horen de regendruppels op het bladerdak hoog boven ons vallen. Het regenwater bereikt de grond nog niet, maar dat is slechts een kwestie van tijd. We kijken elkaar aan maar we gaan toch verder met de geplande tocht door het “Buggenhoutbos”. 

Velden met aardappelen zover als je kan kijken. Ook geen uitzicht om kilometers door de regen langs heen te struinen! Bij de eerste mogelijkheid snijden we een stuk van de geplande route af en lopen compleet verkeerd omdat er ergens langs het pad een paaltje met een knooppunt nummer ontbrak, of we zijn er zo langs heen gelopen.

En dan vallen toch de druppels door het bladerdak op de grond en we zijn het er gelijk over eens. Deze wandeling is niet bijzonder en zodra we weer op de provinciale weg komen die de rond- (lus)wandeling doorsnijd zien we de enorme meubelhal waar we op de parkeerplaats staan in de verte. Dat was dus onze wandeling voor vandaag!

Het is nog te vroeg om te lunchen dus rijden we maar meteen naar de plaats die we voor morgen op het oog hebben. Tijdens de rit van 27 kilometer gaat de regen van lichte regen naar zware regen. Is de toon gezet voor vandaag? Ik kijk uit naar de zure haring die ik al een week in de koelkast heb staan. Zo af en toe krijg ik een onweerstaanbare trek naar deze ingemaakte vissen. En ze zijn lekker op het verse stokbrood van de ALDI. 

In Wetteren rijd ik me bijna helemaal vast op de oprit naar het plaatselijke ziekenhuis. De smalle aanvoerroute eindigt elke keer voor een slagboom. Uiteindelijk weet ik de zes meter camper te draaien en rijd naar de tweede mogelijkheid voor de nacht. Aan de overzijde van het verlaten voetbalveld. 

Zodra we op de plaats staan weten we dat we hier blijven. Wat er ook gebeurt. Misschien dat het vanavond nog druk word op de tennisbaan van “Racing Wetteren” maar staan is staan. De regen loopt langs de ramen naar beneden en wij vermaken ons met de telefoon, de laptop, en het internet. Het blijft nat buiten tot ver na vier uur en wanneer het eindelijk droog is loop ik er toch nog even uit om de buurt te verkennen. Het is een leuke plaats waar de wandeling voor morgen begint. Even wat anders dan bossen, we gaan weer wandelen langs de rivier. 

Pasta met sla en chipolata worstjes. Ook in de camper proberen we het beste van het “Camping Koken” te maken. Het is en blijft behelpen in een relatief kleine ruimte met twee kleine gaspitten. Gelukkig hebben we wat meer ruimte in de koelkast dan gewoonlijk dus dat maakt het ook wat gemakkelijker.

Nog een bakkie koffie en twee afleveringen van “Queen of the South” en we kunnen naar bed. Laten we hopen dat het morgen droog is en dat we een mooie wandeling kunnen maken.

België: Vertrek op een maandag

Heindonk (Watersportbaan Hazewinkel), maandag 13 juli 2020

Het voelt vreemd voor me aan dat we deze keer op een maandag vertrekken. We vertrekken dan ook niet voor een weekend maar voor een wat langere tijd. Duitsland is na vorige week ook een beetje uit de gratie. Ik kan niet zeggen waarom omdat het een gevoelskwestie betreft. België trekt me nu meer omdat Vlaanderen veel gemoedelijker is.

Nadat we alle geopende en bederfelijke zaken van de koelkast naar de camper hebben gesjouwd zijn we voor elf uur al klaar om te vertrekken. Winkelen is vandaag niet nodig omdat het belangrijkste al aan boord is. De zon schijnt uitbundig wanneer we Tilburg passeren en richting Turnhout gaan. Aan het weer zal het hoogstwaarschijnlijk niet liggen en de wandelingen die ik tot nu toe heb gevonden lijken ook een voor een de moeite waard te zijn.

We hebben onderweg naar onze slaapplaats voor de nacht genoeg te bespreken en een van de belangrijkste gespreksonderwerpen is onze winterreis, de trekvogels achterna naar het zuiden van Europa. De kans dat we onze openstaande tickets van “Swiss International Air Lines” dit jaar nog gebruiken is wel heel erg klein geworden met de huidige stand van zaken aangaande de Covid-19 crisis. Een tweede golf lijkt slechts een kwestie van tijd te zijn. We kunnen alleen maar hopen dat de vliegmaatschappij nog een keer onze data gratis wil wijzigen. Anders moeten we alsnog ons geld terug vragen. We komen dus een vertrekdatum naar het zuiden overeen die wij nog even voor jullie in het midden laten.

Bij het passeren van een Aldi grijp ik toch nog snel twee grote pistolets en een zak gemengde sla. Lunch en groenten bij het avondeten zijn geregeld! De witte bolletjes en krentenbollen zijn het ontbijt voor morgen. Dat waren dan de grootste problemen die we vandaag moeten oplossen. 

We rijden opnieuw naar de parkeerplaats bij “Watersportbaan Hazewinkel”. Een schitterende rustige zonnige parkeerplaats midden in de natuur. Dit is een van die plaatsjes die vanaf twee weken geleden in de Garmin GPS blijven. Tenminste, totdat deze plaats ook haar aantrekkingskracht verliest. Het kan zo maar gebeuren dat de coördinaten van deze mooie plaats zich gaan verspreiden op verschillende camperfora en dan zal de toeloop snel te groot worden en de verbodsborden onvermijdelijk. 

Na de lunch van pistolets met tonijnsalade, met komijnekaas en enkele kleine klusjes ga ik rond half vijf toch nog even een wandelingetje maken rond de roeibaan. Het is maar een kleine zes kilometer maar dat is genoeg om mijn hoofd weer voor even leeg te maken. Lyka heeft dan ook wat tijd voor zichzelf en kan haar verantwoordelijkheden in de camper controleren. Gisteren was een niet al te gemakkelijke dag voor me met veel gemoedswisselingen, echt zo’n dag die je snel wil vergeten en ook zo’n dag waarom ik snel Zaltbommel wil verlaten en vergeten.

Terug bij de camper ben ik weer helemaal opgeknapt en denk na over de dagen die we voor ons hebben. We hebben wel een idee wanneer we weer thuis willen zijn maar het kan ook een dag eerder of een dag later zijn. 

Na een heerlijke ontspannende sessie komt het avondeten op tafel. Shoarma met gebakken aardappelen en sla. Niets bijzonders maar in de camper een heerlijke maaltijd. De net door ons ontdekte sinaasappel yoghurt van de Aldi is het dessert.

Ik kijk nog wat tv en klim al vroeg in de alkoof om wat te lezen. Ik moet tot rust komen en er alles aan doen om de problemen uit het verleden te vergeten! Morgen in ieder geval om zeven uur weer op!