Thailand: De eerste lesweek is doormidden

Bangkok (93 Building (210)

Het gaat vanochtend wat stroever dan de eerste twee dagen. Gisterenavond was het eigenlijk te laat geworden. De tv staat maar weinig aan want we hebben toch voldoende andere bezigheden. Vol interesse volgde ik onopgemerkt Lyka’s handelingen met het fotoboek. De foto’s worden vergezeld van een vraag.
Ik zet vraagtekens bij de vraag: ‘Welk land is groter? Nederland of Marokko?’
Ik weet haast zeker dat deze informatie voor Lyka net zo belangrijk voor haar is als de postcode van Timboektoe voor mij. Maar ja, Nederland is zo’n slecht land nog niet. Het heeft alleen vreemde bestuurders!
Kleine huishoudelijke klusjes, een kop koffie, een verhaal nakijken, een boterham, even lezen en meer van die dagelijkse bezigheden. Ik voel me thuis in Bangkok. De plezierige omgeving van onze kamer draagt daar zeker aan bij. Daarover hoeven jullie je niet te verbazen want ik voel me na al die jaren zwerven bijna overal thuis. Na enkele dagen in soi 93 wordt ik een bekende verschijning op straat en mensen beginnen me spontaan te begroeten wanneer ik wat boodschappen bij de 7-11 ga doen. Op mijn flip-flops natuurlijk, die moeten worden ingelopen! Een paar flesjes cola, een paar flesjes sodawater en een halve ananas. Voor 10 baht (€ 0,25) kan je dat stuk vers fruit niet laten liggen!
De tijd vliegt! Zeker wanneer ik een fout maak in mijn fotoprogramma - Lightroom3 - en in paniek raak dat ik geen foto’s kwijt ben geraakt. Gelukkig valt het mee, het kost alleen veel tijd om de oude situatie weer te herstellen.
Net voor één uur klopt Lyka op de deur van onze kamer en heeft weer een heel verhaal over de les van vandaag. Ze gloeit van trots!
‘Vandaag hebben we de kleuren gedaan, en ik was de beste!’, lacht ze terwijl ze in de koelkast naar wat te eten zoekt.
‘Ik wist alle kleuren en had er geen één fout!’
‘Goed zo meisje, je komt zeker bij de top drie van de klas!’
Na drie dagen school is haar interesse alleen maar gegroeid. Een goed teken en een compliment voor de leraar die de interesse van zijn leerlingen goed moet vasthouden. De lunch bij Subway wordt geschrapt en we gaan naar Tesco Lotus om wat boodschappen te doen. McDonald’s valt de eer toe voor de westerse lunch van deze week. En de eerlijkheid gebied te zeggen dat na ongeveer twee maanden de Big Mac weer voortreffelijk smaakt.
De middag is lui en de drukkende warmte van Bangkok dwingt een kort slaapje af. Lekker, effe liggen! En zo kabbelen we met de Kobo-ereader in de hand richting het avondeten. Een koud biertje als aperitief en dan - als verrassing voor Lyka - gaan we Koreaans eten. Er is een Koreaans restaurant aan het begin van soi 93 en dat moeten we vanavond maar eens proberen.
Het restaurant is stijlvol ingericht en de prijslijst - op de gevel van het pand - is ook uitnodigend. Wij kunnen de menukaart wel dromen maar uit beleefdheid nemen we een kijkje. Ik wist het al voordat we binnenstapten! “Dolsot bibimbap”, mijn favoriete klassieker uit de Koreaanse keuken. Direct na mijn bestelling laat ik de serveerster - de eigenaresse die getrouwd is met een Koreaan - weten dat de kimchi best overvloedig mag worden aangevoerd. Ze lacht me toe en neemt de bestelling van Lyka op. Om ons heen zijn veel tafels bezet en bijna iedereen ziet te BBQ-en. Het ziet er goed uit en nog voordat de eigenaresse wegloopt bestel ik een varkensvlees BBQ schotel. Lyka kijkt me verbaast aan!
‘Lekker eten war kul!’
Ze begrijpt nog steeds niet waarom ik wel bereid ben om geld aan eten uit te geven. Kleding en al die andere luxe ballast zal ik mijn geld niet snel aan besteden! Maar goed eten en een lekker koud biertje zijn wel prioriteiten. Het eten komt op tafel en het ziet er allemaal prachtig uit. We krijgen Koreaanse schortjes aangereikt en Lyka zit te gloeien van plezier.
Voor mij is het eten allemaal wat minder. Er is de in de keuken wat mis gegaan en er zit nog zand tussen de groenten van mijn gerecht. Voor een moment twijfel ik of ik het zal melden.
Na een moment van wikken en wegen weet ik het: ‘Voor deze keer laat ik het erbij zitten.’ We komen hier zeker wel één keer per week eten en zo van start te gaan lijkt me geen goed idee.
Als een tandloze vis wrijf ik de rijst tegen de bovenkant van mijn verhemelte fijn, gevolgd door een slok koude Koreaanse thee zonder suiker. De handeling kan niet voorkomen dat er af en toe toch nog wat zand in mijn mond achterblijft. Het zand knarst zachtjes tussen mijn kiezen wanneer ik een pakkettje ijsbergsla met varkensvlees eet.
Ik laat aardig wat van de bibimbap achter in de zwarte kom maar het roept geen vragen op. Voor 280 baht (€ 7,--) hoeven we ook niet te klagen. Iedereen verdient een herkansing en dit restaurant verdient die volgende week weer.
Terug op de kamer duikt Lyka weer voor een tijdje in haar fotoboek. Ik hoor de antwoorden en probeer de vragen erbij te verzinnen. Ze ligt met de iPod op naar de vragen te luisteren terwijl ze in haar geheugen naar de antwoorden zoekt. Ik heb er nog steeds een goed gevoel bij en ga ervan uit dat ze op 19 februari met vlag en wimpel slaagt.

Thailand: Ze heeft er plezier in

Bangkok (93 Building (210)

Vandaag gaat het opstaan zelfs nog beter dan gisteren. Ze heeft er plezier in en ik denk dat ze eindelijk een doel heeft in haar leven. Ze springt op, begint te zingen en smeert een boterham. Vol verbazing bekijk ik wat er allemaal om me heen gebeurt.
‘Het is maar voor twee maanden!’, lacht ze.
‘Daarna slaap ik elke dag weer uit! Hahahahahaha!’
Om kwart over negen krijg ik -terwijl ik achter mijn laptop zit te schrijven - een kus op mijn voorhoofd en ze verlaat de kamer om voor de tweede dag naar school te gaan. Ik blijf alleen achter in de koele rust van de eenzaamheid.
‘Tijd voor mezelf, tijd voor mijn weblog!’
Het verhaal over de eerste schooldag is bijna klaar en na een half uurtje staat het op het wereld wijde web. Nu begin ik aan een verhaal van 18 november! Zo lang geleden alweer? Ja, ik weet het. Als je eenmaal achterop raakt is het heel moeilijk om weer in te halen. Maar ik doe toch een poging want de herinneringen aan Zuid-Korea en Maleisië zijn te mooi om die aan de lezers van mijn weblog te onthouden.
De telefoon gaat over en vol verbazing kijk ik naar het scherm. Een onbekend nummer en een onverwacht gesprek. Het is een bekende die toevallig ook in Bangkok is en wat tijd over heeft om een kop koffie te drinken. Dat is toevallig een van mijn favoriete bezigheden dus breek ik het schrijven af en ga op weg naar de McDonald’s in de Tesco Lotus bij het On Nut BTS station.
Het ontbijtmenu van de gouden bogen trekt me als een onzichtbare kracht aan. In mijn hoofd maak ik een onduidelijke berekening over de prijs van een kop koffie in vergelijking met het McDonald’s ontbijt. Die laatste wint en even later zet ik mijn tanden in een broodje ei van de gouden bogen. Het smaakt me goed.
‘Lyka vermoord me als ze dit komt te weten!’, schiet er door mijn hoofd.
Ik moet er zelf om lachen. Het duurt niet lang voordat mijn bekende verschijnt en we kletsen samen wat over koetjes en kalfjes. De tijd vliegt om - een tweede bak koffie - en we nemen afscheid omdat het tijd wordt om Lyka van school te gaan ophalen. De school ligt op de terugweg naar onze kamer.

De lessen lopen wat uit maar dat deert me niet. Het is zelfs een goed teken! Het is een duidelijk bewijs dat Richard de tijd neemt om de les af te maken en niet de zaak afraffelt. Een kwartiertje later dan gepland stapt ze naar buiten. Vanaf een afstandje zie ik haar met haar klasgenoten kletsen en lachen. Dat is ook iets nieuws voor mijn anders zo verlegen meisje. Een klasgenoot maakt haar attent op mijn aanwezigheid. Zodra ze mij in het oog heeft neemt ze afscheid en rent op me af.
‘Hoe was het?’, vraag ik.
‘Leuk!’
“is het moeilijk?’
‘Gaat wel!’
Onderweg naar de kamer verteld ze over wat er vandaag in de klas gebeurd is. Over de leerstof en even later vliegen de tegenstellingen in het Nederlands me om de oren. Tegenstellingen is een belangrijk gedeelte van het basisexamen inburgering! Vraag me niet waarom maar de regering stelt het weten van de tegenstelling in Nederland zeer op prijs.
Het Thaise eten voor de lunch dat we op de terugweg bij een stalletje langs de weg kopen valt niet in goede aarde. Zodra ik het plastic tasje van de verkoopster aanneem begint ze te klagen.
‘Ik vindt dat niet lekker!’
‘Waarom zeg je dat niet voordat ik bestel?’, bek ik haar geïrriteerd af.
Dat is echt een eigenschap waar ik me moeilijk mee kan verenigen - hoewel ik die eigenschap wel moet accepteren - ze veranderd heel vaak haar mening of bestelling zodra die niet meer omkeerbaar is. Ik wordt daar knettergek van!
Gelukkig hebben we nog een pakje “shao mai” in de koelkast zodat we toch een heerlijke lunch voor ons hebben staan.
De lessen hebben haar vermoeid en ook zelf kan ik wel een dutje gebruiken. We kruipen op het bed tegen elkaar aan. Een uurtje later zoek ik mijn plaatsje op het schaduwrijke balkon en duik in mijn nieuwe boek. Niet zwaar deze keer! “Al wat overblijft” is een boek van de bekende schrijfster “Patricia Cornwell”. Een Amerikaanse samenzweringstheorie. Goed en spannend geschreven maar verder heeft het weinig om het lijf. Het is heerlijk om mijn hoofd weer leeg te maken voor een wat zwaarder boek. De lichte lunch is verteerd en ik voel mijn maag roepen om meer voedsel. Het wordt dus tijd voor de bamboe scheuten met inktvis!
Lekker, maar wel heel erg pittig! Ik kijk op mijn horloge en zie dat we vijf uur al gepasseerd zijn. De vlammen kunnen dus met een koud biertje worden gedoofd. Op het balkon in de schaduw geniet van het eten, het biertje en het boek. Wat kan het eenvoudige leven toch mooi zijn! In de donkere kamer naast het balkon hoor ik Lyka oefenen in de uitspraak van de tegenstellingen. Het gaat haar goed af maar het is belangrijker dat ze zelf nu ook de noodzaak ervan inziet.
We gaan er alleen nog op uit voor een tas voor haar schoolboeken en het avondeten. In de Teso Lotus hebben we geen fatsoenlijke tas kunnen vinden dus gaan we voor de tas op zoek naar een Big C die niet al te ver van de “Ekkamai Busterminal” zou moeten liggen. Een korte rit met de bus en we staan bij het “Ekkemai BTS Station”. Voordat we bij de Big C zijn is de tas al gevonden. Zoals zo vaak in Thailand op een stalletje die ‘s avonds overal langs de straat verschijnen. Ze heeft zoveel keuze dat ze wel tien minuten de tijd neemt om de tas van 120 baht (€ 3,--) te kiezen.
We zijn al zover op weg dus gaan we toch maar verder naar de supermarkt. Dat is een tegenvaller! Er is geen foodcourt bij deze Big C dus moeten we kiezen uit een van de drie Thaise fastfood restaurants. De porties zijn klein en het eten is lauw. Het smaakt niet slecht maar ik zal het niemand aanraden. We zullen hier ook niet meer terugkomen.
Onze dag zit er dan op en we gaan terug naar de kamer. Een beetje lezen en studeren. Laten we hopen dat ze zo serieus blijft de hele cursus!

Thailand: De eerste schooldag

Bangkok (93 Building (210)

Ik weet niet wie er vanochtend zenuwachtiger is! Lyka of ik? Al voor half zeven ben ik klaar wakker en neem mijn plaats achter de computer in om het laatste nieuws uit Nederland te lezen. De eerste koffie is nog niet uit mijn oude roze babybeker verdwenen of mijn wekker op de iPhone loopt af. Zonder een spier te vertrekken blijft Lyka liggen en slaapt verder. In mijn gedachten zie ik de donkere onweerswolken al aan de horizon verschijnen. Een tweede koffie en een boterham met plastic kaas. De klok tikt langzaam verder terwijl ik het verhaal van gisteren nog een keer nakijk en hier en daar verander.
Om half acht gaat de andere iPhone af, die van Lyka. Er is opnieuw geen beweging! Oh, wacht eens even? Ze draait zich om en een oog gaat zelfs voor een moment open. Ik grijp haar telefoon en zet het geluid harder, over negen minuten zal hij weer laten horen dat het tijd is om op te staan. De telefoon schreeuwt het nu uit en een verwarde Lyka kijkt om zich heen. Ze heeft enkele seconden nodig om zich te realiseren waar ze is en wat er aan de hand is. Ze glimlacht naar me en zet de telefoon uit. Ze blijft tien minuten met haar ogen open roerloos op het bed liggen terwijl ze naar het ritmische klikken van de toetsen op het toetsenbord van mijn MacBook luistert.
Iedereen heeft zijn eigen ritueel van wakker worden en opstaan! Dit gaat niet over goed of slecht maar over hoe lang een persoon nodig heeft om gereed te zijn voor het begin van de dag. Als getroffen door de bliksem springt ze plotseling op en verdwijnt in de douche. Enkele minuten later klinken de tonen - met het geluid van vallend water op de achtergrond - van top 40 liedje uit de badkamer. Ik ben erg verbaasd en gelukkig met wat er tot nu toe gebeurd. Een boterham met Nutella wordt gesmeerd, een kop Milo gemaakt en ze is klaar voor haar eerste Facebook sessie van de dag.
Ik hoef haar op geen enkele manier te motiveren of te haasten! Om kwart over negen stappen we deur uit voor haar eerste schooldag.
‘Zijn we niet te vroeg?’, vraagt ze onwennig.
Voor een moment hou ik mijn hart vast en ben ik bang dat het net voor de start mis gaat. Maar nee, in harmonie lopen we samen naar de school waar de cursus voor het basisexamen inburgering wordt gegeven. Ik heb gekozen voor “Nederlands leren in Bangkok”, een school waar in kleine overzichtelijke klassen les wordt gegeven. Het eerste contact met de leraar per email was heel zakelijk en zeer plezierig. Nadat ik de docent persoonlijk had gesproken wist ik dat ik de juiste keuze had gemaakt.
Richard zit al in het klaslokaal als we arriveren. Het is goed om hem weer na ruim een maand de hand te schudden. Een kort gesprek en we spreken af dat ik hem vrijdag na afloop van de les even spreek over de vooruitgang van Lyka. Er is nog een Nederlandse jongen met zijn vriendin aanwezig. Tom is een vriendelijke jongen uit Heerlen, maar dan zonder een zachte géé. We drinken samen een koffie bij McCafé - het antwoord van McDonald’s op de Starbucks koffieketen - en ik laat hem onze kamer zien. De ochtend is zo om en we gaan onze meiden op school ophalen.
Lyka is heel uitbundig na de eerste lesdag en loopt en aan een stuk te zingen en hele Nederlandse zinnen op te zeggen. Als dit de norm is voor onze zeven weken in Bangkok dan zit het wel snor! Bij de gouden bogen gaan we nu eens niet een burger maar een rijst mét eten! Kip met een pittige saus en witte rijst. Het portie is niet groot naar westerse normen maar het is genoeg voor mij. Misschien kan ik wat gewicht verliezen in Bangkok! Hahaha! Ik moet hier zelf om lachen. Veel en lekker eten is hier overal te vinden, dus dat afvallen zal wel meevallen!
Na het eten volgt de middagrust op de kamer. Lyka neemt haar tekst van vandaag in de hand en begint hardop voor te lezen. Ik luister goed en verbeter haar waar nodig. Ik leer haar om lange woorden in tweeën te knippen om zo de uitspraak beter te maken. Ze heeft het spelletje meteen door! Maar ze wil niet de betekenis van de Nederlandse woorden in het engels op het papier schrijven.
‘Ik moet dat eerst aan de leraar vragen!’, zegt ze serieus.
Mijn opmerking dat dat niets uitmaakt wordt resoluut van tafel geveegd. Morgen weet ik dus meer.
Twee overgebleven magnetron maaltijden zijn het avondeten op deze maandag. Ik heb nu eenmaal een hekel aan eten weggooien. Het is pittig op zijn Thais! Een koud pilsje ddoft bij mij de vlammen en Lyka rent naar de koelkast voor een flesje cola. Pittig in Thailand is Nederlandse sambal in het kwadraat! Dus voor de meesten van jullie niet geschikt.
‘We gaan later nog wel wat buiten eten!’, zeg ik tegen Lyka terwijl ik in de ene hand mijn Kobo-ereader heb en in de andere hand een vork.
Ik heb het hier in Bangkok prima naar mijn zin, een goed boek en een koud biertje. Straks nog even op pad om wat te eten en een vrouw die blij is dat ze op school zit. Het is in ieder geval een goed begin van de cursus.
Van dat avondeten buiten de deur komt in ieder geval niets meer terecht. Een korte wandeling in de zwoele avondlucht van Bangkok. Overal hangt de geur van eten en zwarte dieselrook. Het is een surrealistische wereld. De laatste halve kip in een stalletje langs de weg kunnen we niet laten liggen, een zakje rijst erbij voor Lyka en de snack voor later op de avond zit in de tas.
Het was een prima eerste schooldag voor Lyka en ik heb er alle vertrouwen in dat ze volgende maand haar diploma met vlag en wimpel zal halen.