Zuid Korea: Koorts

Seoul (Songwontel (301)

Deze nacht was niet zo slecht als de vorige maar toch heb ik liggen zweten als een otter. Een klam laken en dekbed als gevolg. Vandaag ben ik er in alle vroegte alleen op uit gegaan om bij McDonald’s een ontbijt voor ons te gaan halen. In alle rust en vrede eten we de broodjes en genieten van de vers gezette hete koffie.
‘Dat was nog eens een goed idee!’, lacht Lyka me toe.
Het is koud maar zonnig buiten.
We zijn lui en ik ben ziek, weer minder dan gisteren en nog steeds spookt die vraag door mijn hoofd: ‘Waar ben ik in hemelsnaam nu zo beroerd van geworden?’
Lekker ontspannend lezen met een beker koffie binnen handbereik. En plotseling weet ik het! Lyka kijkt me verbaasd aan als ik uit het bed spring en een houding aanneem om haar wat uit te gaan leggen. Met open mond en ogen staart ze me aan.
‘Weet je nog van die gratis soep in de dierentuin?’
Ze knikt.
‘Dat is het enige dat ik gegeten heb en waar jij alleen naar hebt gekeken!’
Ze knikt opnieuw als teken dat ze het begrijpt.
‘Die in stukken geknipte huishouddoekjes en die sponsjes, die moeten de oorzaak zijn!’
Er verschijnt een voorzichtige glimlach op haar mond en we zijn blij dat we eindelijk de oorzaak van mijn probleem hebben gevonden. Tot lunchtijd luieren we op bed in de toch wel comfortabele kamer. Mocht ik hier in de toekomst weer in de buurt zijn dan zou ik zeker weer in dit hotel slapen.
Een snelle boterham met de laatste spam uit het blik en we gaan op pad. We gaan naar het “Children’s Grand Park”. De tweede dierentuin in vier dagen maar dat maakt ons niets uit. Het park is gratis en het is niet al te ver weg. We zijn nu ondertussen bekend met de weg in het ondergrondse station van “Jongno-3(sam)-ga” - een knooppunt van drie metrolijnen onder ons hotel - dus we zitten al snel in een trein richting het park.
Wat me nu plotseling opvalt  -in vergelijking met de vorige keer dat ik in Seoul was - zijn zijn de colporteurs, of beter gezegd het ontbreken van de “uit de koffer verkopers” in de trein. Voor een moment denk ik aan vijf jaar geleden!

Een man rent de trein in. Opent zijn koffer. Vraagt de reiziger door zijn kleine megafoon om zijn aandacht. Legt uit wat en voor hoeveel hij verkoopt. Rekent af en pakt in. Sluit de koffer en binnen enkele minuten is hij weer uit de trein verdwenen. Het waren steeds interessante en grappige momenten.

Wij zijn al overstapt en bereiken het “Children’s Grand Park”. De zon schijnt en een koude wind blaast door de brede straten van Seoul. Uit de wind en in de zon is het nog wel aangenaam dus ik ga eerst op zoek naar een bekertje koffie. Na de ontdekking wat me zo ziek heeft gemaakt lijkt ook het laatste restje pijn uit mijn lichaam verdwenen.
Het park is leuk ingericht en het is er druk. De geasfalteerde paden slingeren tussen paviljoens door en langs kabbelende beekjes. Die Koreanen zijn echte buitenmensen. Hoewel ze zeker 50 Koreaanse tv-kanalen tot hun beschikking hebben trekken de meesten er toch op uit wanneer het weer het toelaat. Via een lange omweg - met twee koffie op een heerlijk beschutte plaats in de zon - komen we aan de achterkant van het park bij de gratis dierentuin terecht.
‘Gratis?’
Dat intrigeert me! Korea heeft dan wel één van de hoogste staatsschulden ter wereld maar  moedertje staat heeft de zorg voor haar bevolking (nog) niet afgestoten. Van kraakheldere openbare toiletten tot schitterende gratis - of voor heel weinig - te gebruiken parken zijn overal aanwezig. Dat is in mijn ogen een schril contrast met Nederland waar je € 0,50 voor een vuil toilet op een station moet betalen - tenminste als het station toiletten heeft - of € 12,50 voor een dierentuin met een handjevol dieren die gefrustreerd in hun kooien heen en weer lopen.
Zoals zo vaak stel ik me opnieuw de vraag: ‘Waar zijn we in Nederland toch fout gegaan?’
Het paviljoen met de zeehonden heeft een onweerstaanbare aantrekkingskracht op Lyka. Dat zijn dieren die ze nooit in het echt heeft gezien. Maar nog beter, je kan ze ook onderwater bekijken. Met grote open ogen straat ze vol verbazing en bewondering naar de gracieuze zwembewegingen van de waterzoogdieren te kijken. Ik moet toegeven dat ik zelf ook geniet van de show. Het moet toch heerlijk zijn om je kinderen elke zaterdag hiermee naar toe te nemen?
De rest van de dieren zijn niet echt spectaculair voor een volwassene maar de kinderen vermaken zich prima. Eigenlijk zijn alleen de dieren kinderkamer - een verzameling van net geboren en heel jonge dieren - interessant en de de leeuwen. In de eerste is het drukkend warm, een onaangenaam verschil met buiten zelfs. “Geen foto’s” en “stil zijn” geven de cartoons op de toegangsdeur aan voordat we naar binnen stappen.
De leeuwen zijn schitterend en zelfs beter dan in de dierentuin die we eerder deze week hebben bezocht.
Lyka wil nog wat eten en ik sla deze keer maar over. Ik voel me prima maar ik wil het wankele evenwicht in mijn lichaam nog niet verstoren. In de cafetaria van het park is een restaurant van een bekende Koreaanse fastfood keten gevestigd. Alle Koreaanse klassiekers worden er geserveerd en het is er een drukte van jewelste. Ik overhandig Lyka een briefje van 10.000 Won en vertel dat ze maar alvast in de rij moet gaan staan terwijl ik op zoek ga nar een zitplaats. Verbaasd kijkt ze me aan!
‘Wat moet ik bestellen?’, vraagt ze.
‘Wat je wilt eten!’
‘Wat is hier lekker?’
‘Ja, hoe moet ik dat nu weten?’
‘Wil jij niets?’
‘Nee, na al die koffie doe ik even rustig aan.’
‘Dan hoef ik ook niets!’
‘Waarom niet, je hebt toch trek?’
‘Ja, ik lust wel wat maar ik weet niet wat of hoe te bestellen!’
‘Kom op schat, even nadenken dan lukt het wel!’
‘Kun jij niet voor me bestellen?’
‘Pffffff, OK. Wat wil je eten?’
‘Dat weet ik niet. Ik loop wel even met je mee!’
‘Maar wie loert er dan op een plakje aan een tafel?’
‘Laat maar, ik hoef al niets meer!’, ze geeft me het geld terug, als een blind paard gaat ze er vandoor en laat me alleen in de cafetaria achter.
Dat zijn nu van die momenten waar ik nog steeds aan moet wennen! Het is toch niet al te ingewikkeld om eten te bestellen. Je kijkt naar een plaatje, controleert de prijs die er onder of naast staat, wijs het aan als je aan de beurt bent en reken af. Je weet hoeveel geld je terug moet krijgen.
Precies op dit moment staat er een modelechtpaar met twee kleine kinderen op de man in kwestie knikt als bevestiging dat de tafel is vrijgekomen. Ik trek mijn jas uit en ga zitten op een van de vrijgekomen stoelen. Het duurt niet lang of Lyka staat weer naast me met haar uitgestoken hand als teken dat ze het geld weer terug wil hebben. Met een gezicht dat op onweer staat sluit ze achter aan in de rij wachtende mensen.
Een bonnetje met een groot nummer verteld wanneer haar eten klaar is. En wat zou ze hebben besteld? Ik zal nog even moeten wachten want demonstratief wordt het grote zwijgen ingezet. Ik vraag me af wat ik hier eigenlijk aan het doen ben neem me voor dat dit wellicht onze laatste reis samen is.
Ik maak haar er op attent dat het nummer verschijnt op de grote display boven de counter. Met een lang gezicht grijpt ze haar bonnetje en gaat haar verlate lunch ophalen. Vol verwachting blijf ik achter wat ze zou hebben besteld.
De drie gefrituurde kipkluifjes met het bolletje rijst zijn de foto niet waard. Ze schijnen ook niet te smaken want Lyka zit met lange tanden - als een roofdier - aan de goudgele kluifjes te plukken. En natuurlijk is het allemaal mijn fout!
Ik probeer het maar gewoon aan me voorbij te laten gaan maar dat druist tegen mijn natuur in. Zodra ik nog een koffie heb lopen we de cafetaria uit. Het is al bijna vier uur en een goed moment om voorzichtig aan de uitgang op te zoeken. Mijn verhaal over de uitleg is niet welkom, zoals alle opbouwende kritiek overigens. De zoveelste dag is verpest! Om niets! Mijn mogelijkheden raken zo onderhand uitgeput en ik moet me er misschien toch maar bij neerleggen dat het reizen niet voor iedereen weggelegd is. Dan is alleen reizen toch beter dan met een een enorme last op je schouders!
In de metro terug naar het hotel spreken we geen woord. Dit drijft niet meer over! Jammer! Drie grote flessen bier uit de supermarkt en een paar oordoppen in. Radio 2 op de achtergrond zo’n 8.500 Km van huis. Internet en een paar foto’s, van schrijven komt niets want mijn hoofd staat er niet naar. Ik vecht tegen de depressies. Ik ben ook niet meer zo sterk als vroeger.
Zonder een woord te zeggen sta ik op en kleed me aan. Lyka kijkt verbaasd op van haar Facebook.
‘Gaan we eten?’, vraagt ze.
‘Ja, laten we maar gaan eten. Ik heb trek.’
We gaan niet al te ver en niet al te avontuurlijk. GimGaNe is een voortreffelijk restaurant en de prijzen liggen er ook binnen ons bereik. We zouden eigenlijk nog een keer naar de Koreaanse BBQ gaan maar daar staat mijn hoofd vanavond niet meer na.
Na de menukaart voor de zoveelste keer uitvoerig te hebben bestudeert blijven de klassiekers in de keuken en ga ik voor iets nieuws. Udon noedels met rundvlees! Lyka lijkt ook geïnteresseerd in iets anders dan kip met rijst en kiest voor de Creamy Udon seafood. Het is een aangename afwisseling maar Lyka zit te worstelen met haar glibberige dikke noedels. De metalen eetstokjes maken het in ieder geval niet gemakkelijker! Gewoon met de vork door de midden snijden en met de lepel eten. Telepathie op zijn best en ook Lyka zit even later van haar eten te genieten.
We zijn ondertussen vaste klanten en onze klandizie wordt zeker op prijs gesteld. Als toetje krijgen we van de serveerster ieder twee mandarijntjes toegestopt. Vitamine C om de opkomende verkoudheid te lijf te gaan. Ik heb geen idee wat we morgen gaan doen maar ik ga in ieder geval niet de hele dag binnen zitten. Mijn lichaam voelt weer goed en de laatste drie dagen zal ik goed gebruiken in Korea.

Zuid Korea: Ziek en zwak

Seoul (Songwontel (301)

Gelukkig gaat het veel beter met me, maar ik ben nog nog wel wat zwakjes en mijn gewrichten doen pijn. We vragen ons nu hardop af wat de oorzaak kan zijn geweest van deze ogenschijnlijke voedselvergiftiging. Alle scenario's en mogelijkheden passeren de revue. We komen er maar niet uit! We hebben alle dagen hetzelfde gegeten in dezelfde restaurants en Lyka is niet ziek, dat is het vreemde.
Gelukkig heb ik wel trek en enkele boterhammen dik belegd met spam of plastic kaas gaan naar binnen. Weggespoeld met oploskoffie, liters dure oploskoffie. En dat verschil is goed te proeven. Buiten is het guur en grijs. Het miezert zelfs een beetje. We doen lekker rustig aan.
Ik heb weinig trek om de hele dag binnen te zitten en na een korte speurtocht in mijn Lonely Planet vraag ik Lyka, terwijl ik het antwoord al kan raden: ‘Zullen we naar de “COEX Shopping Mall” gaan?’
Haar ogen gaan wijd open en ze komt direct in beweging. Niet dat ik van plan ben om nog meer onnodige spullen te kopen maar een beetje rondhangen in de behaaglijke warmte van een winkelcentrum met tientallen restaurants is nooit verkeerd. Ik vergeet - met vanzelfsprekende opzet - erbij te vermelden dat er ook nog een tempel en een paar koninklijke graven in de buurt liggen. Dat breng ik op een later tijdstip wel heel voorzichtig in de groep!
De OV jaarkaart doet zijn werk en de ondergrondse brengt ons - met een keer overstappen - naar onze bestemming. Onderweg zijn we het station “Children’s Grand Park” gepasseerd en dat ik ook nog een mogelijke bestemming voor een dagtochtje de komende dagen.
Ook dit uitstapje laat weer een heel andere kant van de hoofdstad Seoul zien. Eigenlijk is Seoul - zoals zoveel grote steden - een kluit aaneengegroeide dorpen en stadjes. Waar we nu bovengronds zijn gekomen is het moderne Seoul. Beton, staal en glas in elkaar geklonken en verweven tot de meest lelijke gebouwen die je je maar kan voorstellen. Monsterlijke jaren zestig, zeventig, hoogbouw zonder een oog voor de esthetische kant van de architectuur. Functioneel, de lage kosten hebben het gewonnen van de schoonheid. We gaan flink heuvelopwaarts terwijl naast ons het verkeer over de brede straat - met de afmetingen van een snelweg - raast. Voor een moment denk ik dat we verkeerd lopen maar een korte blik op de GPS leert me dat de “COEX Shopping Mall” toch recht voor ons moet liggen.

Ook bij de “COEX Shopping Mall” hebben de functionaliteit en rendement bij het ontwerp hoog in het vaandel gestaan. Het is dan ook een oerlelijke toren met in de kelder het grootste ondergrondse winkelcentrum van zuid-oost Azië, en een aquarium. De rest is het Korea World Trade Center, kantoren met voldoende personeel om de ondergrondse restaurants tussen de middag te vullen. De “I-Park Tower” aan de overkant van de straat is daartegen wel een mooi stukje moderne architectuur!
Het winkelcentrum voldoet aan alle eisen die ja aan een winkelcentrum in Korea kan stellen. Brandschone toiletten - die ik als eerste bezoek - en gezellige plaatsen voor een bakkie koffie. De gouden bogen! Gevuld op deze vrijdag met groepen jengelende in uniformen gestoken schoolkinderen, een groep gehandicapten en meer bejaarden dan ik ooit bij elkaar heb gezien. Een dagje uit voor de minderbedeelden uit de samenleving. Hier in de McDonald’s is het warm, er is gratis internet en de koffie kost 1.200 Won (€ 0,85) per beker. Perfect dus!
De jassen gaan uit en ik neem eens even uitgebreid de tijd om koffie te drinken. Lyka heeft trek in een Coke Zero en dan moet ik naar de andere counter. Het lijkt daar niet zo druk maar met van die grote groepen mensen binnen is het beeld wel vertekend. Een snelle blik op de bestelling monitor achter de counter leert dat de bestelling die moet worden geleverd bestaat uit 56 dit, 32 dat, aangevuld met 15 dit, 25 dat en omdat ik alleen de getallen kan lezen bedrijp ik al snel dat het nog wel even kan duren voordat Lyka haar cola heeft. Ze werken hier echt alleen op volgorde! Dus wordt het ook een koffie.
Na een wandeling langs kleding en andere prullaria is het eindelijk tijd voor de lunch. Bij aankomst hadden we al een Japans fastfood restaurant gezien dat ons wel geschikt leek. Lyka zeurde nog wat na over de schoenen die ze gezien had aangevuld met de opmerking dat we alleen maar in goedkope restaurants eten. Van die opmerkingen wuif is gewoon weg want als ze niet wil eten wat de pot schaft dan eet ze maar niets!
Een vierkant plastic bord verdeeld in vakjes met van alles wat. Het smaakt me goed terwijl ik mijn hart in mijn gewrichten kan voelen kloppen. Wat zou het toch zijn geweest dat me ziek heeft gemaakt?
De “Bongeunsa Temple” is een complete verrassing voor Lyka! Maar ze weet dat het klagen toch niets helpt en zwijgzaam volgt ze me over het haast verlaten terrein. Waarschijnlijk is de tempel ook na de oorlog weer herbouwd, maar dat maakt het niet minder indrukwekkend.
Op weg naar het metrostation komen we nog langs een paar koninklijke graven die we dan ook maar meteen bezoeken. Voor de 2000 Won (€ 1,42) per persoon hoeven we het tenslotte niet te laten. “Seonjeongneung” bestaat uit drie graven - twee koningen en een koningin - die uit respect niet betreden mogen worden. Je kan ze van een afstand bekijken maar het park is een oase van rust in de drukke stad. Daarom kan je dan ook jaarkaarten kopen om het park zo veel als je wil te bezoeken.
Het eerste graf - “Seolleung” - is voor ons meteen de laatste, we hebben het wel gezien voor vandaag. Ik ben moe en hoop dat ik de voedselvergiftiging uit mijn lichaam heb gelopen.
Een laatste koffie bij Dunkin Donuts en dan op de kamer aan. Ik voel de koorts weer in me opkomen. Ik schrijf mijn verhalen en erger me aan de mislukte foto’s. Net nu ik denk dat ik alles onder controle heb gaat het toch weer fout. Ik vindt dat erg, dat zijn momenten die nooit meer terugkomen en herinneringen die bij mijn vertrek naar de eeuwigheid voor altijd verloren zijn. Ik krijg een beeld in mijn hoofd van achterkleinkinderen die in een verre toekomst mijn harde schijf met foto’s uit zitten te pluizen.
Het kleine restaurantje van de twee aardige vrouwen is het decor voor de avondmaaltijd. Het is gaan regenen. Met een paraplu van het hotel snellen we door de neerdalende regendruppels. Ik voel de koorts en ik ga die bestrijden met spicy pork terwijl nu Lyka de bibimbap kiest.
De dag zit erop en ik heb na het eten zelfs alweer trek in een biertje. De Koreaanse chili pasta - die zeker heel anders is dan de Indonesische sambal - gloeit nog na in mijn mond wanneer de eerste slok bier naar binnen glijd. Het was achteraf gezien toch nog een aangename dag.
‘Maar waar ben ik in hemelsnaam nu zo beroerd van geworden?’

Zuid Korea: Ziek!

Seoul (Songwontel (301)

Een nacht in zweet doorgebracht en bij elke beweging - hoe minimaal ook - was ik wakker. Alsof er een degen door me heen werd gestoken, zo voelden de pijnscheuten in mijn darmen. Het was voor Lyka ook geen pretje. In plaats van hulp of medelijden is er geklaag en er zijn verwijten. Het ligt weer aan mij. Het is allemaal mijn fout.
En zo breekt er weer een dag aan met een machtsstrijd. Een strijd met alleen maar verliezers. Het is niet leuk zo en het begint me erg te vervelen. Zelfs tegen te staan wanneer de besluiteloosheid van mijn vrouw steeds weer ontaard in een ruzie. Ik heb alles geprobeerd! Toegeven en mijn zin doen, beiden hebben hetzelfde resultaat.
Ik voel me ziek vandaag! Erg ziek. Mijn gewrichten en spieren doen pijn en ik heb een lichte koorts. Toch weerhoud dit me niet om er op uit te gaan. Het laatste dat ik wil is de hele dag op de hotelkamer liggen. Dat kan ik thuis ook.
Na een paar boterhammen met spam op de kamer gaan we op pad in de koude buitenlucht die me wat laat opknappen. Door de eentonige hoogbouw straten van Seoul is het recht toer, recht aan. Ik weet niet of we deze straat al hebben gelopen of waar hij heenleid. Het maakt me ook weinig uit. In alle stilte laten we onze voetstappen achter in drukke lawaaiigere Seoul. Op zo’n onbewaakt moment hoop ik dat de reis snel voorbij is. Eigenlijk zou ik meer aan mezelf moeten denken. Maar dat zit niet in me. Er zit nu wel een virus in me dat me wel enkele dagen problemen zal geven.
Het blinde paard rent zonder een woord te zeggen voor me uit totdat we aan een t-kruising komen. Links of rechts? Dat zal weinig uitmaken want elk antwoord, elke oplossing en elke beslissing is vandaag fout. Het is een verlies of verlies situatie. Lyka kijkt me over haar schouder aan en ik haal mijn schouders op. Links of rechts? Ik denk rechts. Gelukkig wordt mijn suggestie zonder geklaag of gevraag ontvangen.
Het duurt haar te lang en eindelijk klinken er woorden uit haar mond: ‘Where we go?’
Ik haal nog maar eens mijn schouders op terwijl ik de GPS bestudeer. We zijn op weg naar de Namdeamung markt. Een paradijs voor mensen met een lege rugzak. Maar niets voor ons. Wij zijn al vol en toch moet er nog meer worden gekocht. Steeds is ze verdwenen in de winkelende mensenmassa. Het is voor me ondoenlijk om haar te blijven volgen. Een klein meisje met zwart haar valt hier in Zuid-Korea niet op. Ik schiet om 12:26 de eerste foto van deze dag. Chocolade met chilipeper smaak. Een vreemde combinatie die ik graag eens had geprobeerd. Maar dat zit er vandaag niet in. Mijn lichaam en geest doen pijn. Trek in voedsel is verder weg dan ooit.
En dan verlies ik ook nog eens het schroefje van mijn leesbril. Een ongeluk komt zelden alleen. Met het losse pootje in mijn hand sta ik verloren in de drukke winkelstraat. Het gevoel van het naderende noodlot overvalt me. Maar ik wil niet toegeven aan slechte negatieve gedachten! We kunnen nergens lunchen. Het ontbreekt aan overleg. Langzaam volg ik haar op een paar meter afstand. We komen ook deze moeilijke dag wel door. Ik denk dat dit mijn slechtste reis ooit is.
Als door een onzichtbare hand wordt ik een ondergronds winkelcentrum in getrokken. Lyka klaagt deze keer niet want het is er warmer dan in de bovengrondse winderige winkelstraten. Direct onderaan de trap is een opticien die ik zonder een moment te aarzelen betreed. Ik laat het probleem zien en begrijp meteen dat de man alleen het Koreaans machtig is. Hij neemt de bril van me over en loopt naar een kleine werkbank aan het einde van zijn smalle winkel. Lyka is alweer verdwenen en bekijkt aan de overkant oorbellen, armbanden en beschermhoesjes voor haar iPhone. Een nieuw schroefje is geplaatst, een reinigend ultrasoon bad en mijn € 2,95 Kruitvat bril is weer als nieuw. Ik haal mijn Koreaanse papiergeld voor de dag en laat het aan de opticien zien.
Hij glimlacht vriendelijk en spreekt een eenzaam woord engels: ‘Free.’
Duizenden bedankjes van mijn zijde want zonder die leesbril ben ik zo blind als een mol. Van Lyka hoef ik geen hulp te verwachten wanneer ik iets moet onder- of uitzoeken. Zij volgt me gewoon. Ze volgt me nu naar Dunkin Donuts waar we in de etalage een koffie drinken en een doughnut eten. Buiten glijdt een eindeloze massa winkelende mensen voorbij. Zij kijken net zo verbaasd naar mij als ik naar hun. Naast me zit Lyka de batterij van haar iPhone leeg te maken. Facebook! Up and down, up and down, like, like, share en share. Een onzinnig tijdverdrijf.
Voor het avondeten brengen we een uur op de kamer door. Mijn darmen doen pijn en ik vraag me af waarvan het zou zijn. Ik voel een stevige kronkel onder mijn hart. Zou het een voedselvergiftiging kunnen zijn? Maar waarvan? We hebben niets vreemds gegeten. Ik ben niet misselijk geweest en ik heb ook geen diarree gehad. Maar wat kan het dan zijn? Stress? Of het Koreaanse bier? Daar geloof ik niet in!
Pijn in je darmen en trek in eten zijn een vreemde combinatie. Toch heb ik er last van. Zonder een woord te overleggen gaan we op pad naar een bekend restaurant. GimGaNe! Het restaurant dat we Jeju hebben ontdekt blijkt een filiaal van een hele keten te zijn geweest. Er is er een om de hoek van het hotel, met hetzelfde menu en zelfs dezelfde tafeltjes. Lyka gaat voor gebakken kimchi rijst en zelf neem ik maar de pittige octopus op rijst.
Ik heb pijn en trek op hetzelfde moment. Een vreemde gewaarwording. Het bier blijft in de supermarkt en ik zoek al snel de warmte van de elektrische deken op. Dik aangekleed lig ik onder het dekbed, op de tv speelt in alle stilte een cartoon. Deze dag kan mij niet snel genoeg aan een einde komen. Onder de dekens denk ik na over vandaag, over de pijn en de mogelijke oorzaak. Zo val ik in slaap, zonder een woord, vermoeid en ziek. Ik hoop dat het morgen allemaal weer beter is.