Zuid Korea: Shopping

Seoul (Songwontel (301), woensdag 24 oktober 2012

Ik weet niet precies wat de echte veroorzaker is - de literfles bier óf de vermoeidheid - die ervoor zorgde dat we vandaag erg laat op zijn gestaan. Ondanks alle goede bedoelingen komen we pas om 09:40 uit bed. Met nog steeds wat pijn in de rug en in spieren waarvan ik allang vergeten ben dat ik ze nog heb.
Het ontbijt in het Songwontel laten we maar voor wat het is en om half elf gaan we op zoek naar de McDonald’s die ik gisteren niet kon vinden. Ook op deze ochtend loop ik door de buurt alsof ik hier al jaren woon. Met de kaart van de Koreaanse McDonald’s in mijn geheugen geprent lopen we door de smalle straten van “Insadong”. En precies waar het restaurant van de gouden bogen zou moeten zijn heb ik gisterenavond ook voor het hotel in renovatie gestaan. Ik ben dus nog niet helemaal gek geworden!
Dat is ook meteen het einde van de ontbijt inspiraties en we vallen de eerste de beste GS25 minimarkt binnen. Lyka zoekt naar een sandwich en ik ga op jacht naar een koffie en een warme chocolademelk. We slagen beiden in onze opdracht en bij de kassa komen we weer bijeen. De zwart bebrilde kassaman - zonder glazen in het montuur - deelt me de schade mee door met zijn dikke worstvinger naar het getal op het beeldscherm te wijzen. 4000 Won (€ 2,85) is een redelijke prijs wanneer je in de supermarkt zit te eten met een paar andere hongerige Koreanen die je vreemd aan zitten te kijken alsof je een buitenaards wezen bent.
We passeren het moderne, en het traditionele, Korea. De “Bosingak” Bell-Tower is indrukwekkend met de bewakers in traditionele kleding. Natuurlijk wil Lyka op de foto met een van de bewakers.
Het is tijd om te gaan winkelen. Lyka heeft nog een hele wc-rol met wensen wat ze graag wil kopen en Seoul is een ideale plaats om er een paar af te strepen. De prijzen zijn redelijk en de kwaliteit is goed.
Een van de belangrijkste voorwaarden om een stad te stichten in de oudheid was een onafgebroken aanvoer van vers stromend drinkwater. Voor Seoul is dat niet anders geweest. En ook zoals in veel steden moesten de oorspronkelijke levensbelangrijke waterstromen plaats maken voor wegen om het groeiende gemotoriseerde verkeer in goede banen te leiden. Het water moest ondergronds en het asfalt eroverheen.
Veertig, vijftig jaar later is het verkeer de paria in de pels van het milieu geworden. De straten werden overal ter wereld opengebroken en verwijderd. Het stromende water werd weer zichtbaar gemaakt en maakte de stad meer leefbaar. De langzaam kabbelende oase van de “Cheonggyecheon” beek is veranderd in een recreatiegebied midden in de ontstane wereldstad.
Bij het eerste de beste warenhuis gaan we maar naar binnen want ik moet ook nodig naar het toilet. De “LOTTE Department Store Main Store”, is een warenhuis van formaat waarbij “de Bijenkorf” in Amsterdam op een buurtwinkel lijkt!
Eenmaal binnen staan we ook versteld van wat we allemaal zien. De kunstwerken gemaakt met strookjes gekleurd papier zijn erg indrukwekkend. Natuurlijk zijn er ook verwijzingen naar het liedje “Gang Nam Style” van de Zuid-Koreaanse zanger “PSY”.
Op de 4e verdieping wordt er alleen maar kleding voor de buitensport verkocht. Lyka roept Lyka aaneengesloten: ‘I like, I like, Ohhhh, I like that one too!’
De prijzen zijn helaas zo hoog dat ze na een korte inspectie van het prijskaartje uit zichzelf al nee schud.
Na een kleine twee uur na het ontbijt wordt het alweer tijd om wat te gaan eten, die twee sneetjes brood voor het ontbijt blijken voor mij niet genoeg. Een klein eethuisje langs een hoofdstraat - de oppervlakte van het restaurant is een kleine vijf vierkante meter -  adverteert met een gerecht voor 2800 Won. Rijst met wat “Kimchi”, een andere ingelegde gele groente en een een rode saus gevuld met onduidelijke ingrediënten.
‘Ooooh, very hot!’, waarschuwt de vrouw met een opgestoken waarschuwende wijsvinger die vergezeld gaat met een brede glimlach.
‘No problem!’, verzeker ik haar met een geruststellende stem en een nog bredere glimlach op mijn gezicht.
Voorzichtig zoekt de opgeluchte vrouw haar weg naar de nog kleinere keuken achter het restaurant. Enkele minuten later verschijnt ze met twee kleine dampende styreen schuim schaaltjes. Ze wacht even voordat ze de deksels sluit. Deze lunch wordt even later opgehaald door een verbaasde klant die zijn ogen niet kan geloven wanneer hij ons aan tafel ziet zitten.
Het onbekende gerecht smaakt zo slecht nog niet maar het is zonder twijfel het pittigste gerecht dat ik ooit in Korea heb gegeten.
We vervolgen onze weg naar het “Seoul Station” en kopen bij een kleine winkel voor Lyka lange sokken en fleece handschoenen, ze zal het in ieder geval tijdens ons verblijf in Zuid-Korea niet meer koud hebben!
Korea is lang bezet geweest door het keizerrijk Japan. Een standbeeld van een man met een bom in zijn hand trekt onze aandacht. Het is “Kang Ugyu” in het Koreaans “Hanja”. Hij was een arts in de Koreaanse geneeskunde en een strijder voor de Koreaanse onafhankelijkheid tijdens de Japanse koloniale periode. In 1919 probeerde Kang Saitō Makoto te vermoorden, die als gouverneur-generaal van Korea diende, maar faalde.

Kang Ugyu was de eerste gewelddadige verzetsstrijder tegen de Japanse bezetting na de Eerste Maart Beweging. Het was een grote waarschuwing voor Saitō en heeft ook sterk bijgedragen aan het bevorderen van het bewustzijn onder Koreanen in binnen- en buitenland. Door standvastig vast te houden in het aangezicht van onrecht, levenslang in de gevangenis en executie, inspireerde Kang Koreanen die nog steeds betrokken waren bij de onafhankelijkheidsbeweging. Er staat een standbeeld van Kang op Seoul Station Plaza.

Bij het enorme treinstation aangekomen is het eerst tijd voor een bakkie koffie met een donut. Mijn maag is nog steeds niet gevuld en elk beetje voedsel helpt om de grote trek te verminderen. We zitten aan een tafeltje naast een roltrap en terwijl we een eindeloze rij mensen naar boven zien verdwijnen valt ons een ding meteen op. Koreanen hebben geen grijs haar! Lyka kan haar ogen niet geloven wanneer er eindelijk een man in zijn oude kloffie met grijs haar de roltrap op gaat. Waarschijnlijk denken ze hier in Zuid-Korea: “Grijs is oud, en oud is zwak!”
Bij de klanteninformatie van “Korail” in het enorme treinstation krijgen we van een meisje - dat uitstekend Engels spreekt - snel de informatie waar we naar op zoek zijn. De trein van Seoul naar Mokpo vertrekt iedere dag om 11:45 vanaf het “Seoul Yongsan” treinstation en zal om ongeveer 16:52 in Mokpo arriveren.
Dat wordt dus een heerlijk ritje in een trein van ruim vijf uur door het afwisselende landschap van Zuid-Korea. Ook de prijs van 26.600 Won (€ 19,- voor ong. 250 Km) per persoon valt nog wel mee als je bedenkt dat we bijna van het uiterste noorden naar het uiterste zuiden gaan.
‘Mission accomplished!’
We slaan vandaag het bezoek aan de Seoul Tower over en gaan langzaam weer richting Insadong! Seoul is bezaaid met dure warenhuizen maar ook met goedkope markten. Op de terugweg komen we dus op zo’n markt terecht waar Lyka haar ogen uitkijkt. Toerist- en portemonnee vriendelijk! Twee paar warme leggings met een rokje er aan vast en haar dag kan al niet meer kapot.
Net voordat we bij het hotel arriveren proberen we nog wat van het Koreaanse straatvoedsel. We hebben deze spiesen gisteren al gezien maar we konden het vlees niet thuis brengen. Vandaag helpt een vriendelijke oude Koreaanse vrouw ons met het bestellen, ze verteld ons ook meteen dat het vlees kip is waar het bot uit is verwijderd. De spiesen kosten 2000 Won per stuk. De spiesen zijn overheerlijk en elke Won dubbel en dwars waard. Wij hebben er in ieder geval weer wat bijgeleerd.
Na een schrijfpauze in het hotel - het internet werkt maar voor de helft en de 1,25 liter flessen Hite bier smaakten me prima - gaan we twee uur later weer op pad voor een avondwandeling en het avondeten.
Tijdens de namiddagrust is er ook een goed bericht gekomen! AirAsia bied ons ongeveer € 100,- schadevergoeding per persoon aan voor het ongemak van de vertraging. We kunnen die vergoeding gebruiken voor tickets in het komende jaar mits we binnen drie maanden boeken. We overleggen onderweg naar een restaurant en besluiten dat we volgend jaar naar Taiwan of Japan gaan.
Niet ver van het hotel vandaan zien we een restaurant waar ze “Katsu” - varkensschnitzel met kerriesaus - serveren. Het plastic voorbeeld in de etalage is een kunstwerk op zich en Lyka wil het meteen proberen. Voor mij is het natuurlijk weer de “Dolsot Bibimbap”! Een Koreaanse klassieker die in een miljoen varianten in een miljoen restaurants wordt geserveerd en niet snel gaat vervelen.
Met de buikjes vol stappen we ruim een half uur later weer de koele avondlucht in. Lyka kan de frisse avondlucht opvallend goed verdragen. Zelf ga ik al snel op zoek naar een muts om mijn oren warm te houden. De rit in Maleisië van het circuit naar het centrum van Kuala Lumpur - kletsnat van de regen en in superkoude bus - was een ideale situatie om een kou op te lopen. Ik moet er nu voor zorgen om niet ziek te worden.
Seoul is een vriendelijke en veilige stad in het geciviliseerde Verre-Oosten waar je s’avonds heerlijk kunt wandelen. De rivier die ze in ere hebben hersteld - tien jaar geleden raasde hier auto’s over een snelweg - is een oase van rust waar je samen romantisch kunt wandelen, en van elkaar genieten. Ook is er overal kunst aanwezig. De hele rivier is omgeven door vissen in vele kunstvormen, hoe toepasselijk.
Zo komt onze eerste dag in Seoul aan een einde. Straks op de kamer nog wat schrijven - enkele foto’s verwerken - een ijskoud biertje drinken en dan naar bed. Morgen wordt het een culturele dag!

Zuid Korea: Goedemiddag Korea

Seoul (Songwontel (301), dinsdag 23 oktober 2012

Het was een lange zit de afgelopen nacht! Het meest vreemde was nog dat te toiletten in de vertrekruimte wegens schoonmaakwerkzaamheden waren gesloten en dat er bijna nergens iets te drinken of te eten was te krijgen. Voor mij maakt het weinig uit want ik had toch nog genoeg te doen. Voor Lyka was het allemaal wat moeilijker. Ze bleef maar klagen en ik bleef maar uitleggen dat dat toch niet helpt.
Na ruim vier hele lange uren konden we eindelijk aan boord. Het was aan de passagiers te zien dat het een lange nacht was geweest. Binnen een kwartier lag meer dan 80% van de passagiers te slapen. Het was voor de stewardessen dan ook een roemloze zaak om nog wat eten aan de man te brengen.
Na bijna zes uur en een eindeloze reeks pogingen om toch nog wat te slapen - in de meest ongemakkelijke posities - landen we eindelijk in Korea. Je kan het aan de passagiers aflezen dat het geen gemakkelijke reis is geweest. Maar eerlijk is eerlijk, zodra je op de plaats van bestemming bent ben je ook de problemen om er te komen meteen weer vergeten. Er is geen enkel probleem met de immigratie en de douane, binnen twintig minuten nadat we het vliegtuig hebben verlaten staan we in de aankomsthal met Koreaans geld in de portemonnee en een T-money kaart - voor het openbaar vervoer - in de hand.
De trein is de goedkoopste - en achteraf gezien misschien ook wel de meest comfortabele - manier om in de stad te komen. Geloof het of niet maar ik voel me als een vis in het water, het is net of ik hier nooit ben weggeweest. Voor een moment denk ik aan Andrew en onze avonturen van alweer ruim vijf jaar geleden. Ik heb hier ook mijn vriend Al Banby ontmoet waar ik ook nu nog steeds contact mee heb. Seoul is een magische plaats voor me. Maar de keerzijde is dat ik me in geen ander land zo eenzaam heb gevoeld dan in Korea wanneer ik alleen op reis was. Ik kom daar later nog wel op terug.
Het op bookings.com geboekte hotel is snel gevonden en het lijkt ook verbijsterend veel op het hotel waar ik vijf jaar geleden heb geslapen. Het is dus echt Koreaans. De kamer is klein en de badkamer ruikt muf. Maar voor deze prijs in het centrum van de stad zal je echt niets beters vinden. Helaas werkt het internet niet optimaal.
Zodra we aan een wat bredere straat komen treed mijn lange termijn geheugen in werking! Het klopt allemaal? Die kale houten palen met koperen koppen! Hier danste die verklede man op het koord! Dan is daar dat kleine winkeltje waar ik flessen koud bier kocht! En dan is dat het pad naar mijn oude hotel!
Met Lyka in mijn kielzog slinger ik door de smalle straatjes van Insadong op zoek naar het hotel. Maar tevergeefs, het hotel wordt niet gevonden. Een nieuwe smalle licht grijze hoge toren van appartementen lijkt op de plaats van het hotel te staan. We lopen wat verder en ik krijg nieuwe aanknopingspunten. Het “Banana Hostel”, het kleine restaurant in de kelder waar ik mijn eerste Koreaanse maaltijd at. Dan hierheen lopen en de eerste rechtsaf! Opnieuw sta ik voor de smalle licht grijze hoge toren van appartementen. Het oude “Jongnowon Hotel” lijkt nu ook een herinnering.
Een beetje teleurgesteld gaan we verder. Ik zie aanknopingspunten in overvloed. En ergens langs de bekende Insadong winkelstraat lopen we een restaurant binnen waar ze plaatjes met prijzen hebben. Eén ding heb ik tijdens mijn vorige bezoek aan Korea wel geleerd: ‘Vraag altijd eerst naar de prijs of eet alleen met plaatjes en prijzen!’ Soms zijn bepaalde gerechten voor meer dan een persoon en daar is de prijs dan ook naar. Je kan dus alleen voor bijvoorbeeld drie personen bestellen en daar wordt absoluut niet van afgeweken! En dat geld trouwens ook voor andere landen met een afwijkend schrift.
Ik raak al opgewonden als de Kimchi wordt geserveerd terwijl Lyka zich nog steeds ongemakkelijk voelt en uit het raam naar beneden op de straat kijkt. En daar zijn ze dan! Mijn eerste schaal Dolsot Bibimbap en voor Lyka een gloeiend heet gietijzeren bord met rundvlees en rijst.
Onze magen zijn gevuld en de zon begint langzaam onder te gaan. We voelen vlagen van warmte en koude wanneer we voor een moment door een slagschaduw lopen en voor een moment de zonnestralen niet meer kunnen opvangen. Het is hier echt lekker herfstweer! Het lijkt wel Nederland op een mooie herfstdag. We lopen het “Tapgol Park” in en Lyka krijgt haar eerste portie Koreaanse cultuur. Maar ze heeft alleen oog voor de verkleurende bladeren aan de bomen. Sinds ze de foto’s van de rode en gele bossen in de herfst van Korea heeft gezien kan ze daar alleen nog maar over praten. In de tropen zijn de bomen altijd groen en jaargetijden zijn voor deze mensen moeilijk te bevatten.
We slaan wegens de vermoeidheid het avondeten maar over en grijpen nog een kleinigheidje te eten in de 7-11. We ons hebben voorgenomen om vroeg naar bed te gaan. Morgen begint het allemaal echt!

Zuid Korea: Een vreemde dag

Kuala Lumpur (KLIA2) Op een harde stoel), maandag 22 oktober 2012

Wanneer we om half tien uit bed komen denk ik voor een moment aan Frans: “Zou hij wel in de bus naar de luchthaven zitten?”
Zonder me ook maar enigszins druk over te maken over de terugreis van Frans naar Thailand zet ik de elektrische ketel met drinkwater op het nachtkastje aan voor de eerste kop oploskoffie van de dag. Het wordt vandaag een vreemde dag! Een hele dag in transit, een hele dag wachten, een hele dag die in het teken staat van ons nachtelijke vertrek naar Zuid-Korea.
Vanzelfsprekend heb ik onze hotelkamer voor een extra nacht geboekt want twaalf uur rondhangen met je volle bepakking in de stad, of op de luchthaven, is ook geen pretje! Voor de prijs hoef je het in in Azië in ieder geval niet te laten. Gelukkig kunnen we zo nog de hele dag gebruik maken van het internet, ook al is het niet al te snel.
Na een paar uur wachten slaat de verveling toe en Lyka vist de de resterende bundel Maleisische Ringgit uit mijn broekzak. Nog even een foto van het kleurige Maleisische geld maken!
Met tranen in mijn ogen kijk ik naar de schade die de zware regens gisteren hebben aangericht. Mijn enige paar schoenen voor deze reis zijn nog net zo doorweekt zoals ik ze gisteren heb uitgetrokken. Ook mijn wollen sokken hebben geen gram water afgestaan aan de vochtige tropen lucht. Er zit niets anders op dan de natte sokken gewoon weer aan te trekken!
Mijn gedachten zweven voor een moment naar de jongens die hier zeventig jaar geleden tegen de Jappen vochten. Voetschimmel was je grootste vijand. Tijdens de eerste wereldoorlog noemden ze het loopgraaf voeten. Gelukkig bevinden we ons in een vreedzame omgeving en in veel betere positie.
Ik probeer mijn sokken nog wat extra te drogen door ze in mijn gebruikte handdoek te rollen en er op te staan om er regenwater eruit te persen. Ik weet niet of het helpt, of het misschien een illusie is. Mijn sokken lijken toch weer wat droger wanneer ik ze weer uit de handdoek haal.
Nat, warm en zweterig voelt het geheel aan mijn voeten aan. Maar er zit niets anders op dan de natte sokken opnieuw te dragen en klagen heeft geen zin. Het is tijd voor de lunch, ik kan Lyka er van overtuigen om te gaan eten bij “Berjaya Times Square”. Een enorm winkelcentrum net achter “Bukit Bintang”. In de kelder van het winkelcentrum is een prima foodcourt waar je voor spotprijzen gerechten van hoge kwaliteit kunt eten.
Lyka gaat voor de noedelsoep met kip en ik kies bij mijn favoriete eetstalletje de verse halal noedels met champignons en kip.
Na de lunch ziet de donkere lucht er dreigend uit en het ziet er niet naar uit dat we onze schoenen vanmiddag in de zon kunnen drogen. We kunnen dus niets anders doen dan terug naar het hotel en proberen onze schoenen zo droog als mogelijk te krijgen.
Ik heb tijdens de afgelopen drukke vijf dagen maar weinig kunnen schrijven en ook mijn foto’s zijn blijven liggen. Een stevige sessie op mijn MacBook is een rustgevend en ook een nuttig tijdverblijf voor me.
Regel na regel verschijnt vanuit mijn gedachten op het beeldscherm, mijn herinneringen zijn dan misschien wat minder scherp en bijgeslepen maar zeker niet minder goed. Wanneer ik van mijn toetsenbord omhoog kijk zie ik het rooster van de airconditioning.
Airconditioning?
Het duurt niet lang en de thermostaat staat op 30 graden en de ventilator op maximum. Een paar Hollandse wollen sokken in een ultieme poging om geforceerd gedroogd te worden. Lyka vindt het ook een goed idee en haar sokjes worden naast mijn wollen sokken in het rooster geperst.
Terwijl ik op het bed lig mijn verhalen te schrijven Klinkt: ‘Captain incoming message!’, uit de luidsprekers van mijn MacBook.
Het is een verontrustende email van AirAsia die alle gemaakte plannen voor ons onbruikbaar maakt! Het vertrek van onze vlucht naar Incheon International Airport - Seoul - is vertraagt van 01:00 naar 05:10. Dat betekend dat we nog veel langer op de kamer zouden moeten blijven.
We moeten plotseling wel gaan uitzoeken hoe we een gepeperde rekening van een corrupte islamitische Maleisische taxichauffeur kunnen ontlopen. De laatste vertrektijden van de bus en trein naar de LCCT zijn snel gevonden. 23:33 is de op een na laatste trein, om 00:03 is het dus echt allemaal voorbij!
Na een laatste avondmaaltijd op de hoek bij de islamitische Indiërs - een prima “Chicken Masala” met naan en een Tandoori kippenpoot - gaan we weer terug naar de kamer. Een laatste kop oploskoffie als dessert en met een oog op de klok in de bovenbalk op de computer kruipen de minuten voorbij. Wanneer ik het echt niet meer kan houden ga ik mijn rugzak maar inpakken.
De sokken worden uit het rooster van de airconditioning geplukt en de wol ruikt alsof er een explosie van fungus leven heeft plaatsgevonden. Het ruikt een beetje als champignons! Toch zullen ze nog een paar uur aan mijn voeten moeten zitten omdat ik me niet in de positie bevindt om een tweede, en laatste, paar droge sokken kan verspelen aan vochtige schoenen.
Wachten is, en blijft moeilijk voor mij. Dus nog voor tien uur verlaten we het hotel. We zijn het er voor de verandering een keer over eens dat we maar beter op pad kunnen gaan. Tijdens de wandeling naar het “Masjid Jamek Station” voelen mijn schoenen droog aan. Misschien zijn ze nog niet helemaal droog maar ze zijn over het kantelpunt. Een paar uur in de brandende zon zou ze zeker goed doen!
In de trein naar “Salak Tinggi KLIA Ekspres” treinstation drink ik het laatste biertje - wat er nog in de koelkast stond - op en om eerlijk te zijn smaakte het biertje me van geen kanten. Lyka zit net als ik te mijmeren en in het donkere niets achter het raam van de trein te staren. De reis met de “KLIA Ekspres” gaat snel en efficiënt.
Bij aankomst op de luchthaven van Kuala Lumpur wordt er direct aan een computerterminal ingecheckt en we worden er bij de paspoortcontrole op gewezen dat we nog wat vouchers voor een maaltijd te goed hebben. RM 40 (€ 10,50) korting voor twee maaltijden bij de gouden bogen. Het moet dus maar! We eten de helft van de burger en snoepen wat van het ijs. De koffie is vers gezet en erg lekker! Maar ik moet straks ook nog slapen dus kan ik beter niet al te veel koffie drinken.
We lopen zonder problemen door de immigratie en rond 00:30 nemen we plaats in een verlaten vertrekruimte bij de gates. Gratis internet en games. Een cola light en een oppervlakkig gesprek met een Thais stel dat reizen naar Thailand in Korea moet gaan verkopen. Ze blijken ook nog eens in hetzelfde hotel als wij te verblijven. De tijd kruipt langzaam voorbij terwijl de oogleden steeds zwaarder worden. Lyka zoekt haar eigen plekje in de tijd. We kunnen nu alleen nog maar wachten op het vertrek naar Zuid-Korea.