Thailand: Eindelijk een probleemloze vlucht

Pattaya (Boxing Roo (6), 

We zijn weer onderweg en zoals de titel al zegt zonder enig probleem. Daar ben ik na de laatste twee vluchten - bagage achtergebleven in Moskou en vliegtuig kapot in Bangkok - wel blij om. Maar dat houdt ook in dat ik minder te schrijven heb.

Maar eerst nog even terug naar mijn dagen thuis in Nederland. Het waren mooie dagen die gevuld waren met allerlei klusjes die helaas niet konden wachten. Elke dag had ik wel wat te doen en vaak was de dag dan al voorbij of in ieder geval zo ver voorbij dat ik weinig anders meer kon gaan doen. De weekenden waren me heilig en ik heb dan ook zoveel mogelijk vrienden proberen te bezoeken maar helaas heb ik ook veel vrienden teleur moeten stellen. Maar het ergste was dat ik het weekend voor mijn vertrek ziek was geworden en daarmee een mooi weekend van afscheid en een grandioos concert van “Bob Charles” in rook zag opgaan.

Op dinsdagochtend is het al honderden jaren markt in Zaltbommel en ook traditioneel de dag dat ik weer vertrek.
‘Waarom?’
‘Heel eenvoudig!’
‘Het kan wel tot € 100,- goedkoper zijn om op een doordeweekse dag te vertrekken, en dat is snel verdient als je toch voldoende tijd hebt!’
Met een vlucht die pas om 16:00 vertrekt zouden veel mensen me voor gek verklaren als ik vertel dat ik al om 10:43 op de trein stap richting Schiphol. In mijn belevingswereld is de Nederlandse Spoorwegen al lang niet meer te vertrouwen en het laatste wat ik wil is dat ik vast kom te zitten op een klein station ergens tussen Utrecht en Schiphol. Wachten moet je toch! En dan is het wachten op Schiphol een stuk zekerder dan wachten thuis op de bank in Zaltbommel.
Schiphol is al lang niet meer zo’n hele slechte plaats om te wachten. Een koffie met een broodje uit de supermarkt en dan zo’n drie uur voor het vertrek inchecken en snel door de immigratie. Twee flesjes l’eau de toilette voor mijn meisje en twee halve liters bier voor mezelf. Ik ben klaar om te vertrekken.
Ze smaken me uitstekend nu ik al een paar dagen niets heb gedronken, ik voel me nog steeds geen 100% maar het komt er wel erg dichtbij. Vlucht MS758 van Amsterdam naar Cairo is ook een half uurtje te laat!
Maar ook hier geldt eigenlijk dezelfde regel: ‘Of ik nu in Amsterdam of in Cairo zit te wachten het blijft lood om oud ijzer!’
Een vlucht is een vlucht en het enige hoogtepunt is eigenlijk het eten aan boord. Nu weet ik dat er weinig mensen zijn die het eten lekker vinden aan boord van een vliegtuig maar ik denk dat dat wel een beetje aan de spanning kan liggen. Oké, ze zullen geen Michelin sterren winnen maar het eten bij Egypt Air is zeker niet slecht. Maanden geleden had ik tijdens het boeken een paar vreemde maaltijden besteld om uiteenlopende redenen. Ten eerste: Je krijgt altijd als eerste je eten als je aangeeft dat je een speciale maaltijd op prijs stelt. En ten tweede: Het grootste voordeel is dat je het meestal al op hebt voordat je buurman zijn prakkie krijgt. Dat geeft je wat meer ruimte voor de toch al smalle stoelen!
Ik was allang vergeten dat ik vis had besteld maar het smaakte me prima. Het was alleen jammer dat er geen wit wijntje bij werd geschonken! Egypt Air is - net als de meeste luchtvaartmaatschappijen tegenwoordig - een alcoholvrije maatschappij.
De wachttijd in Cairo vloog om. Een heerlijk gezelschap van een echtpaar - dat een groot voorbeeld voor me is - dat al 12 jaar elke winter voor zes maanden samen op reis gaat. Voeg daar nog een oudere dame bij die zes maanden per jaar in Zuid-Afrika verblijft en je hebt genoeg om naar te luisteren en natuurlijk ook te vertellen.
Twee blikken Egyptisch bier om een beetje rozig te worden zodat ik toch nog een beetje slaap zou kunnen pakken. Het vliegtuig van vlucht MS960 zit maar voor een derde vol en dan heb je al snel drie stoelen voor jezelf! Snel de moslim maaltijd van rundvlees en rijst naar binnen werken en dan slapen.
Helaas komt daar helemaal niets van terecht. Ik weet het ook niet waarom maar op een paar hazenslaapjes na krijg ik mijn ogen niet dicht. Alleen maar draaien en draaien! Het hoofdeinde maar een keer gewisseld en dat haalt ook niets uit. Na een paar zware uren is het ontbijt aan de beurt en dat is dan ook meteen het teken dat we nog ongeveer twee uur van Bangkok verwijdert zijn.
En daar is dan eindelijk de nieuwe overvolle luchthaven van Bangkok!
De bus wordt gemist op tien minuten en daardoor moet ik nog een kleine twee uur wachten voordat ik op pad kan naar mijn vrouw die ik wegens de strenge toegangseisen voor de Schengenlanden in Thailand achter heb gelaten. Ik bel eerst naar mijn vrouw dat ik goed ben aangekomen. Aan de andere kant van de lijn kan ik haar blijdschap goed horen.
De eerste Thaise maaltijd van deze reis is een hele pittige!
Laab moo met rijst en groenten, een cola Zero om de vlammen te doven. Tegen zessen val ik de armen van mijn geliefde die tranen in haar ogen heeft van blijdschap. We zijn weer herenigt en er liggen een paar mooie maanden voor ons voordat we samen hopelijk weer naar Nederland gaan.
Om onze hereniging te vieren gaan we samen lekker een gebakken visje eten! De eerste dagen hebben we het weer druk met elkaar en het plannen van de komende weken. We blijven niet lang in Thailand, binnen een week gaan we alweer verder via Kuala Lumpur op weg naar Korea.
Helaas heb ik de eerste dagen weer veel last van de jetlag. Ondanks dat ik helemaal geen bier tot me neem kan ik ‘s avonds heel moeilijk in slaap komen. Het bier in Thailand smaakt me gewoonweg niet en misschien kan ik beter een tijdje stoppen met drinken?

Nederland: Groene Wissel 25, Deurne

Zaltbommel

Mijn eerste dagen in Zaltbommel zijn hele mooie. De ontmoetingen op de braderie en het fantastische zonnige weer. Vrijdag en zaterdag vlogen om en vandaag is het de dag om mijn door het bier geteisterde lichaam eens flink te kastijen.
De wandelingen van de Groene Wissel zijn wandelingen die van NS station naar NS station gaan en zodoende goed en gemakkelijk te bereiken zijn met het openbaar vervoer. Bij het uitzoeken keek in naar een wandeling die niet te ver van Zaltbommel lag en minstens 17 Km lang was. Wandeling nr. 25 uit de serie zou ruim 21 Km moeten zijn, de start en finish zijn in Deurne en het landschap is afwisselend.
Al vroeg stond ik naast mijn bed en maakte alles gereed voor deze dag. Het is een helder blauwe hemel en slierten mist lossen zich op boven de stadsgrachten wanneer ik op weg ga naar het station.

Na anderhalf uur stap ik uit de trein op het station van Deurne. Ik ben zo druk met mezelf en andere dingen bezig dat ik vergeet met mijn OV-chipkaart uit te checken. Ik kom daar pas na een uur wandelen achter dus teruggaan is geen optie.
Het is erg moeilijk om een wandeling van bijna vijf uur te beschrijven. Het wordt nog moeilijker wanneer je die wandeling alleen loopt. Tijdens het wandelen zweven je gedachten naar alle uithoeken van je emotionele wereld. Er is niemand om mee te praten en dat maakt jezelf de enige die op nijpende vragen een antwoord kan zoeken en die vragen beantwoorden.

Af en toe ontwaak ik uit die trance wanneer er iets bijzonders gebeurd of wanneer ik iets bijzonders zie. Een oude blauwe tractor trekt mijn aandacht en de eigenaar - of de chauffeur - is al in het woonhuis verdwenen wanneer ik bij het brok staal aankom. De restauratie had misschien beter gekund maar de kracht straalt nog steeds van deze oude diesel af. Vooral het houten stuur vind ik erg mooi.

Een sinaasappel en een banaantje tijdens korte pauzes maar dan wordt het toch echt wel tijd voor een koffie. Het “Toon Kortooms Park” is de eerste horecagelegenheid die ik tegenkom.
‘En wat voor één?’

Een opvallend leuke plaats voor een cappuccino. In de schaduw - onder een boom - maak ik een praatje met een ober die de zoon des huizes blijkt te zijn. Het is jammer dat er hier weinig te eten op de kaart staat maar de zoon verteld over de plannen om volgend jaar een restaurant bij het park te openen. Een prima idee, want twee kroketten met brood hadden nu wel goed naar binnen gegaan.
Ik heb er nu bijna negen kilometer opzitten en het landschap is nog niet spectaculair te noemen.Om eerlijk te zijn is het zelfs saai. Om de hoek van het “Toon Kortooms Park” sla ik “het Nonnenpad” op en dan veranderd de hele wereld in wild groeiende natuur. Veengronden met mooie kleine vennen, libellen dansen in de late zomerzon en een kikker springt voor me uit het gras in.

Langzaam en haast onmerkbaar glijden de kilometers onder me door terwijl om me heen het landschap keer op keer veranderd.

Op het station - tevens het eindpunt - maak ik de balans van vandaag op. Aan het einde heb ik bijna 22 Km gelopen, rechts een blaar en links de knie.
‘Je wordt ouder papa!’
In de trein rust ik uit en denk na over wat ik de komende week nog allemaal moet gaan doen. Het is niet heel veel maar wel erg belangrijk. Om half zes stap ik eindelijk in de deur en mijn eerste wandeling van september zit er op. Ik hoop dat er nog wel enkele zullen volgen.

Nederland: Weer snel op weg

Zaltbommel

Om half acht ben ik door de spanning van de reis en de spanning in mijn blaas alweer wakker. Het is een kamer om in weg te dromen en ik kom niet verder dan oneindig gedraai op mijn bed. Wanneer om negen uur eindelijk de wekker van mijn iPhone afgaat komt dit meer als een verlossing dan als een straf.
Zonder te douchen kleed ik me aan en ga op zoek naar het ontbijt. In het restaurant wordt je door een mooie jonge vrouw naar een plaats gebracht en die van mij is een klein tafeltje naast de Italiaan met één arm.
‘Bon Giorno!’, spreek ik hem zachtjes toe.
Hij kijkt verbaasd op en knikt zonder een woord te zeggen.
Het ontbijt buffet is in het vijf sterren hotel natuurlijk goed verzorgt en ik vul mijn bordje. De pistoletjes, ham, salami, kaas, roomboter en koffie doen het onverwachte oponthoud al snel vergeten. Er zijn niet écht veel Egypt Air passagiers aan het ontbijt! De meesten zullen nog wel op bed liggen.
‘Wanneer kunnen vertrekken?’, vraag ik vraag me af.
De Italiaan begint nu ook tegen me te praten maar zijn verhalen zijn zo negatief en deprimerend dat ik al snel besluit om op te staan en voor een tweede keer mijn bordje te vullen.
Aan het buffet denk ik - terwijl ik mijn bordje voor de tweede keer vul met salami en ham - na over de depressieve Italiaan. Ik ken veel meer mensen die nooit - en ook écht nooit - een positief woord uit hun mond kunnen krijgen. Dat negatieve gebrabbel is zo slecht voor me en zuigt zoveel energie uit me dat ik dat soort mensen liever vermijdt. Ik wordt er zelf ook depressief van!
Zodra ik weer ga zitten klampt hij me aan en begint in slecht Engels - gelardeerd met Italiaanse woorden - zijn beklag.
‘Alsof het mijn schuld is dat we hier zitten!’
Hij is een duidelijk geval van het “slachtoffer syndroom”. Alles wat er om hem heen gebeurt is de schuld van iemand anders, zelf kan hij er helemaal niets aan doen! Af en toe kijk ik naar hem op terwijl ik niet eens luister naar zijn klaagzang. Het had allemaal veel slechter kunnen aflopen.
Zonder een woord te zeggen sta ik op en knik hem een laatste keer toe. Wanneer ik me omdraai en wegloop van de tafel hoor ik zijn geklaag steeds verder vervagen. De receptie meld me dat er nog niets bekend is en dat we worden opgeroepen zodra ze iets weten. Ik haal mijn laptop van mijn kamer en koop internet minuten bij het business center van het hotel. Een strategische zitplaats bij de “Coffee Corner” in de enorme lobby van het hotel is mijn doel. Nog voordat ik mijn kop koffie heb besteld zie ik enkele medepassagiers van Egypt Air in grote haast langs me heen lopen en in het passeren vraag ik ze wat er aan de hand is.
‘Ze hebben een vlucht naar Amsterdam voor ons’, roept een jong meisje in hippe jaren zestig kleding me toe terwijl haar vriend haar als een wervelwind achtervolgd.
En dat is het moment voor mij om in actie te komen! Binnen vijf minuten heb ik de kamer verlaten en de keycard bij de receptie ingeleverd. De eerste groep passagiers is al weg en ik sluit me aan bij de tweede groep om naar de vertrekhal te gaan.
In de vertrekhal gaat het allemaal wat moeilijker. We kunnen niemand vinden die ons enige informatie over de vlucht naar Amsterdam kan verstrekken. British Airways wordt genoemd als mogelijke vliegmaatschappij voor ons vertraagde vertrek. Maar ook daar komen we niet verder. De servicebalie van Egypt Air is onbemand maar uiteindelijk krijgen we te horen dat EVA Air de maatschappij is die de stoelen met achtergebleven passagiers zal vullen.
Aan de vertrekbalie worden formulieren ingevuld en verwerkt. Een nieuwe instapkaart en immigratiekaart wordt verstrekt en we zijn klaar om te vertrekken. Voor ons gaat het allemaal snel maar een groep die uit Maleisië zijn vertrokken hebben hun paspoorten moeten inleveren. Met lede ogen kijken ze aan dat wij kunnen vertrekken terwijl zij niet eens weten waar hun paspoorten zijn. Het is jammer maar dit is geen moment om bescheiden te zijn.
We rennen met de groep Hollanders naar gate E1 waar het vliegtuig op ons staat te wachten. Alle stoelen zijn bezet wanneer de deur van de Boeing 777-300 ER dichtgaat. Wij slaan allemaal een zucht van verlichting terwijl de rest van de passagiers vreemd om zich heen kijkt en geen idee heeft wat er allemaal de afgelopen twaalf uur is gebeurd.

Een non-stop vlucht van Bangkok naar Amsterdam is een marteling! Ruim elf lange uren op een zitplaats. Je hele lichaam gaat pijn doen en na een paar uur weet je niet meer hoe je moet gaan zitten! Maar ik moet eerlijk toegeven dat de service van EVA Air tot in de puntjes goed is geregeld. Geen enkel moment heb ik honger of dorst gehad. Het enige wat me tegenstond was de verduistering van de cabine op deze dagvlucht. Persoonlijk had ik liever de tijd in het daglicht doorgebracht. Maar dan wordt uiteindelijk toch de landing ingezet.

In Amsterdam moeten we eerst nog de formaliteiten voor de achtergebleven bagage afhandelen. Dit is dus de tweede keer in drie maanden dat het me overkomt! Maar ik ben in Amsterdam en dat is voor nu het belangrijkste. Een klein rekensommetje geeft als resultaat dat we maar vier uur later in Amsterdam zijn dan gepland. Voor een moment krijgen we nog wat valse hoop wanneer er wordt gezegd dat misschien onze bagage op band 17 uit de catacomben van Schiphol zal verschijnen.
‘Dat zou helemaal perfect zijn geweest!’
Maar helaas is dit niet geval en er wacht nog meer papierwerk om onze achtergebleven bagage op de plaats van bestemming te krijgen. We nemen aan de balie afscheid van elkaar want wanneer je met anderen in een moeilijke situatie beland schept dat toch een band.
Ik koop nog snel wat eten en een paar blikken bier en ga op zoek naar de trein. 21:15 komt de intercity in beweging en ik ben op weg naar huis. Nu is het afwachten wat er met mijn bagage zal gebeuren. Ik probeer de negatieve gedachten te verdringen want ik zal er alles aan doen om niet zo als die Italiaan en velen anderen met hem te worden. Het leven is veel te mooi en te goed om te klagen, er zijn er zeker velen die het nog slechter hebben als jijzelf!